KING THE LAND
Yu-ri.
'Wag ako.
Pumili ka ng taong may gusto sa 'yo.
Sige.
Sasabihan kita pag may nahanap ako.
Kaya sabihan mo rin ako pag may nahanap ka na.
Baka mamaya sa iba ko pa malaman.
Nakilala ko na…
ang taong gusto ko.
Yo, ang manok!
Tumingin ka, tumitig ka
'Wag mo akong pagtaksilan, o
Halika, lumapit ka
Ito ang huling pagkakataon mo
Bakit ka lilisan?
Bakit mo ako iiwan?
'Wag ka nang magsalita At lumapit ka, manok ko
Lumapit ka
Puwede ba tayong mag-usap?
Mr. Gu.
Akala ko gusto mo ng manok.
Mauubos mo ba lahat 'to nang mag-isa?
Teka. Bakit po kayo nandito?
Mag-usap tayo habang kumakain ng manok.
Ano po?
Saan po kayo pupunta?
Di kayo puwedeng pumasok!
- Pizza - Pizza
EPISODE 7
Dapat sinabi mo na katrabaho ka ni Sa-rang.
Pasensiya na sa pagpunta nang biglaan,
pero kung iisipin, di n'yo nga ako binigyan ng pagkakataon na--
Parang pamilya na tayo. Maging komportable ka sa 'min.
Nagtatrabaho rin kami sa King Group.
- Nagtatrabaho ako sa Alanga, King Fashion. - Ako naman, sa King Air.
- Iisang pamilya lang tayo. - Isang pamilya.
- Hermès. - Hermès.
Magkasama ba kayo ni Sa-rang sa iisang department?
Hindi.
Siya ang--
Oo, magkasama kami.
Ang hirap siguro n'on.
Balita ko may mayabang daw na nagtatrabaho roon.
Uy.
Wala, a.
Ano'ng sinasabi mo?
Tama. 'Yong head manager daw.
Oo, ang head manager nga.
Ano nga ulit ang pangalan niya?
Ang pangalan niya ay… Gu Won.
'Yong anak ng chairman na arogante.
Tama?
- Hindi. - Hay naku.
Pinahirapan ka ba niya? Naiiyak ka na marinig lang ang pangalan niya, e.
Ayos lang 'yon.
Ang sabi pa, nagtatrabaho lang siya para malibang.
Puwede niyang gawin 'yon nang hindi inaabala ang iba.
May mga gano'n talaga kahit saan.
Oy…
A…
noong una.
Noong una, gano'n nga siya.
Medyo lang. Pero di na siya gano'n ngayon.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Sabi mo napakapangit ng ugali niya.
Sinabi ko 'yon?
Oo. Sabi mo gago siya.
Kailan?
- Kahapon. - Saka no'ng makalawa.
- Nakaraang linggo rin. - At no'ng nakaraang buwan.
Sinabi ko nga.
Oo nga pala, di pa tayo nagpapakilala.
Ano'ng pangalan mo?
Guys…
- Siya ang-- - Tawagin n'yo na lang akong Manager No.
Grabe. Manager ka?
Ako rin, may team din ako.
Ako si Gang Da-eul. Nagtatrabaho ako sa Alanga.
Dumaan ka naman kapag pupunta ka sa ibang bansa.
- Bibigyan kita ng malaking diskuwento. - Sige.
Ako si Oh Pyeong-hwa.
Malapit na siya maging purser sa King Air.
Tawagan mo lang ako pag lilipad ka.
Salamat.
'Wag mong gagawin 'yon.
Siyanga pala, Mr. No.
Bakit ka pala nagpunta rito?
Ano sa tingin mo?
Dahil di siya nawawala sa isip niya.
Hanggang saan na ba kayo nakarating?
Hoy.
Kainin n'yo 'to at umalis.
Bakit? Nagkakasayahan pa tayo.
Ano ba'ng gagawin n'yo pag-alis namin?
Hoy, Gang Da-eul.
Gusto mo bang mapalayas?
Hoy, sa 'kin ang kalahati ng bahay na 'to.
Hati tayo sa deposito at sa upa.
'Wag kayong bastos sa bisita ko.
Mag-stay ka hanggang gusto mo.
Salamat, Pyeong-hwa.
Ano 'yan?
- Regalo ba 'yan? - A, ito.
Heto, gamot ito.
Di ko alam ang sintomas mo, kaya binili ko lahat.
Para sa akin 'to?
Bakit ko kailangan ng gamot?
Mukha kang balisa kanina, Kaya naiisip ko baka may sakit ka.
Pasado ka, Mr. No.
Pasado ka rin sa akin.
'Wag nga kayong ganiyan. Tumigil na kayo.
Ano ba'ng ginawa namin?
Nahihiya lang siguro siya.
Kunwari wala tayong alam.
Sinabi ko na sa inyo, di gano'n 'yon.
Kung puwede,
gusto ko siyang makausap nang mag-isa.
- Tama. Ayos. - Sige lang.
Mukhang marami nga kayong pag-uusapan.
- Bibigyan namin kayo ng privacy. - Siyempre naman.
- Bahala na kayo. - Enjoy lang kayo.
Mag-usap kayo hangga't gusto n'yo.
Tara na.
Inumin mo 'to.
Sige. Salamat.
Pasensiya na, ang gulo namin, 'no?
Ang totoo,
magandang pagkakataon 'to
para malaman ko ang tingin mo sa 'kin.
Arogante pala ako,
isang gago,
at napakapangit ng ugali ko.
Naku, 'wag mo masyadong seryosohin ang mga birong 'yon.
Palabiro lang talaga sila.
Sobrang close n'yo siguro.
Parang pamilya na kami.
Ang ganda ng pamilya mo.
Bakit ka ba talaga nagpunta rito?
Kasi mukhang balisa ka kanina,
kaya nag-alala ako na baka may problema
o baka may sakit ka.
Kahit na, di mo dapat iniwan ang girlfriend mo para puntahan ako.
Kaarawan pa naman niya.
Hindi ko siya girlfriend.
- Hindi mo siya girlfriend? - Hindi.
E, bakit mo siya niyakap?
- Ano? - Bakit mo siya niyakap
kung di mo naman pala kayo?
Ganiyan ka ba sa lahat?
Ano ka, public rest area?
'Wag mong sabihing nagseselos ka ngayon.
Ako?
Bakit ako magseselos? Di kaya.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Nagliliyab sa selos ang mga mata mo.
Wala namang apoy rito.
Makinig ka.
Kahit sino pa ang i-date mo,
wala akong ni katiting na paki.
Sige.
Dahil mapilit ka,
sisiguruhin ko
na wala akong yayakapin na kahit sino.
Hindi ko sinabi na gawin mo 'yan.
Sige.
Mula ngayon,
sisiguruhin ko na malinaw ang lahat.
Kaya 'wag ka nang mag-alala.
Di 'yon gaya ng iniisip mo.
Sigurado ka?
Sige.
Sasakay na lang ako.
Ano ba 'yon?
Nagde-date na ba sila?
Ang saya naman.
- Mag-enjoy lang kayo. - Sige lang.
Puwede ba tayong mag-date?
Ngayon?
Gabi na masyado.
E kung bukas ng umaga?
Papasok pa tayo.
E, anong oras ka puwede?
Ang pinakamainam na oras para kumain, para mag-tsaa,
o para uminom.
Sabihin mo sa akin kung kailan mas okay sa 'yo.
Pag-iisipan ko.
Bakit pag-iisipan mo pa?
Di ba puwedeng kung kailan mo gusto?
Titingnan ko muna ang schedule ko.
Kailangan mo nang umuwi.
Agad?
Umikot pa tayo ulit.
Ibibigay ko ang mahalagang oras ko.
Tinatanggihan ko po ang mahalagang oras n'yo.
Sige na, uwi na.
'Wag mo na 'kong paalisin.
Aalis ako sa tamang oras.
Ngayon na po ang tamang oras.
Sige.
Isang ikot na lang.
- Ano'ng ginagawa mo? - Ano'ng sinasabi mo?
Pinoprotektahan lang kita.
'Wag kang masyadong umasa.
Wala akong inaasahan na kahit na ano.
Kaskasero naman ang mga tao rito.
Delikado para sa 'yo na maglakad nang mag-isa rito.
Makikita ko naman kung may paparating na sasakyan.
Kaya bitiwan mo na 'ko at umalis ka na.
Natutulog na ang mga tao.
'Wag tayong maingay.
Hinaan mo nang kaunti.
HAWAIIAN SUN, HAWAIIAN HOST
DIOR PERFUME 30 ML
Kumusta.
May kailangan ka?
Sabay kayong pumasok lagi no'ng mas bata sa 'yo nitong mga nakaraan.
Nagde-date ba kayo?
Tinatanong kita.
Nagde-date ba kayo?
Bitiwan mo ako habang mahinahon pa ako.
Alam ba niya ang tungkol sa atin?
Masaya ba'ng makipaglaro sa mas bata?
Ano naman sa 'yo?
Wala kang pakialam.
Gusto mo ba na malaman niya
ang nakakahiyang sekreto mo?
Ano'ng problema?
Natatakot ka ba?
Kaya tigilan mo na 'yang kaartehan mo.
Dahil ganiyan ka, parang gusto ko nang magsalita.
'Wag ka ng magsalita ng kahit ano.
Kapag ginawa mo, pagbabayarin kita.
Gustong-gusto ko 'yang matalim na titig mo.
Kaya di kita makalimutan, e.
Alam ba ng asawa mo na ganiyan ka?
Kumusta, sir.
O.
Ro-un,
ano'ng tingin mo sa babae na may maruming nakaraan?
Isang babaeng mapagkunwari
na tinatago ang tunay niyang pagkatao.
Bakit…
bigla n'yong tinanong sa 'kin 'yan?
Sabagay,
bakit nga ba ako nagtatanong pa?
Walang lalaking gugustuhin ang gano'n.
Sige, maiwan ko na kayo.
Kung magkaproblema ka man o kailangan mo ng tulong,
puwede mong sabihin sa 'kin.
Okay?
Kumusta po kayo?
Hindi mabuti. Bakit ka pa nagtatanong?
Sobrang naiinis na ako.
Pinaglalaruan mo ba ako?
Magbihis ka na lang.
Ano po 'to?
Inutusan akong ayusan ka at samahan ka.
Narinig kong nagpadala pa sila ng helikopter para lang iligtas ka.
Kakaiba ka talaga.
Pasensiya na po.
Ganiyan ka ba dapat mag-sorry?
Tingin mo ba katatawanan lang ako at ako pa ang nagdala ng damit mo?
Gano'n ka na ba kaimportante ngayon?
Hindi po, ma'am.
Ano'ng ginagawa mo?
Kumusta po, Ms. Jeon.
Tinuturuan ko lang po siya ng kagandahang asal.
Kulang siya sa tamang asal, pero nagawa niyang umangat sa posisyon.
Parang lumaki na ang ulo niya.
Ms. Kim, nakarating ka ba sa posisyon mo dahil sa suwerte?
Ano po?
Nakarating ako sa posisyon ko kasi magaling talaga ako.
Oo naman.
Walang sinuman sa King Hotel ang umaangat dahil lang sa suwerte.
Isa pa, para lang sa pinakamagagaling na empleyado ang King the Land.
Tama ba ako?
Tama po kayo. Pero--
Napili na pinakamahusay si Sa-rang sa dalawang magkasunod na taon.
At ang bunga no'n, na-promote niya ang hotel.
Resulta ng mga pagsisikap niya ang kaniyang tagumpay.
Hindi dahil sinuwerte lang siya.
Naintindihan mo?
Opo, ma'am.
Pag binastos mo pa ulit ang mga concierge ko,
kakailanganin mo uling pag-aralan ang mabuting pakikitungo.
Bakit nandito ka?
Sinabihan po ako ni Ms. Gu na ihanda siya para sa press conference.
Iniutos po niya na gawing elegante si Ms. Cheon.
Ako na'ng bahala sa kaniya. Makakaalis ka na.
Sige po, ma'am.
Basta basahin mo lang ang script.
Sa 'kin sila magtatanong, kaya 'wag kang mag-alala.
Opo, ma'am.
PRESS CONFERENCE ANSWER SHEET
Medyo alangan po ako sa parte na 'to.
Ano?
Sinasabi po rito na nameligro ang buhay ko,
pero di naman po 'yon gano'n.
Hindi na mahalaga 'yan.
Walang pakialam ang mga tao sa bagay na 'yan.
Drama ang gusto nila.
Kaya nga tayo gagawa ng kuwento.
Niloloko po natin sila kung gano'n.
Alam mo ba kung magkano ang nagastos para lang iligtas ka?
Binayaran 'yon ng kompanya.
Hindi ka man lang ba nakokonsensiya?
Pasensiya na po.
Inayos ko ito para mabawasan ang bigat sa dibdib mo.
Gumawa ng kuwento ang PR team para sa 'yo.
Napakadali lang, di ba?
Binibigyan ka naming lahat ng pabor.
Kaya gawin mo rin ang lahat ng makakaya mo.
Opo, ma'am.
Basahin mo ang huling parte.
Ngayon na po?
Oo, ngayon na.
"Nameligro ang buhay ko
dahil sa napakasamang panahon.
Nagpapasalamat ako dahil ang King Hotel…"
AT SI MANAGING DIRECTOR GU HWA-RAN
Ano 'yon? May problema ba?
Si Head Manager Gu po ang nagligtas sa 'kin.
Ako ang nagbigay-pahintulot sa helikopter.
Wala siyang kapangyarihan.
Kaya ako lang dapat ang pasasalamatan mo.
Basahin mo ulit.
Pinakamagandang date spots sa Seoul.
"Sweet at romantic. 'Wag mag-alala, kami ang bahala."
- Makikipag-date ba kayo? - Ayos.
Ano ba'ng ginagawa mo?
HEAD MANAGER GU WON
Sino'ng ka-date n'yo?
Wala.
Walang date.
Mayroon, e. Tingnan n'yo.
Hay naku.
Tinitingnan ko lang naman
kung kasama ang hotel natin sa listahan ng date spots.
Bakit ganiyan ang ngiti mo?
Alam man lang ba n'yo kung paano makipag-date?
- Oo naman. - Siyempre, hindi.
Kaya kong makuha ang isang babae sa loob lang ng isang minuto.
Gusto n'yo bang turuan ko kayo?
Nang isang minuto?
Isang minuto.
Iniisip mo na matututo ako
sa 'yo?
Ang pakikipag-date,
parang giyera na kailangan n'yong mapanalunan ang puso ng babae.
At alam n'yo ba ang importanteng makakatulong sa inyo ro'n?
Ano 'yon?
Tama. Sabi n'yo, di n'yo kailangan ang tulong ko.
Hay.
Bibigyan kita ng pabor, makikinig ako.
Sige po.
Siguradong di n'yo alam ito,
pero kailangang mapansin niya kayo.
Dapat palagi ka niyang nakikita
na parang palaging nagkakataon lang.
Nakuha n'yo?
Stalking naman 'yan, e.
'Wag ninyong ipahahalata.
Kailangang makita niya kayo,
at pagkatapos, mawawala kayo.
Lumapit kayo pero di masyadong malapit.
Nakuha n'yo?
Saka niya maiisip na,
"Bakit ba palagi kaming nagtatagpo?"
"May ibig sabihin kaya 'yon?"
At kapag naiisip na niya kayo,
kailangang di kayo magpakita.
At doon na niya kayo mami-miss at iisipin na niya kayo.
Tapos ang laro.
Uubra ba 'yan?
Siyempre naman.
Naku.
Saan kayo pupunta?
May dapat akong i-report.
May kinalaman ba 'yan sa akin?
Di naman, pero dapat magkaro'n kayo ng ideya sa kompanya--
Mula ngayon, kung walang kinalaman sa akin,
'wag mong i-report.
Ang saya naman.
May kailangan pa ba kayo, sir?
Wala, napadaan lang ako.
'Wag mo akong intindihin.
Sige po, sir.
May hinahanap po ba kayo?
Nakapasok na ba ang lahat ng mga empleyado?
Opo, sir.
Bakit di ko nakikita si Ms. Cheon Sa-rang?
Nasa press conference po siya.
Sa press conference?
PRESS CONFERENCE SA KING HOTEL SUPER FARMER WEEK EMERGENCY RESPONSE
Naghintay na lang dapat kayo matapos i-report ito sa emergency services.
Pero nagpatawag kayo ng emergency meeting sa board members ng gabi.
Totoo po ba 'yon?
Oo. Dahil nasa panganib ang isang empleyado.
May dahilan po ba kaya kayo nanghimasok na?
Nabalitaan ko na naantala ang paghahanap dahil sa masamang panahon.
Mag-isa lang siya sa kabundukan.
Siyempre, kailangan kong gawin.
Siguradong hindi madali para sa kompanya ang magdesisyon
na gamitin ang helikopter para iligtas ang iisang empleyado.
Hindi. Madali lang 'yon.
Inuulit ko,
nasa panganib ang isang empleyado.
Siguradong mahirap hindi isipin ang gastos sa pagpapadala ng helikopter.
Di ba ang mga kompanya ngayon, lalo ang mga korporasyon,
ay kumikilos lang para sa sariling interes?
Tama 'yon.
Mahalaga ang kita sa kahit anong kompanya.
Pero ang mga empleyado ang gumagawa ng kita.
Kaya namin sinasabi na ang mga empleyado ang totoong may-ari.
Mukhang talagang nagtitiwala ang mga empleyado n'yo sa kompanya.
Responsibilidad ko na gawin 'yon.
May tanong ako para sa empleyado.
Mayroon ka bang
sasabihin para sa kompanya?
Naipit ako sa isang sitwasyon
at nameligro ang buhay ko dahil sa masamang panahon.
Nagpapasalamat ako sa King Hotel
at kay Managing Director Gu Hwa-ran dahil iniligtas ako.
Managing Director Gu, may mensahe ba kayo sa mga empleyado n'yo?
Paumanhin po.
Puwede ba akong magsalita sa huling pagkakataon?
Mayroong sumuong sa bagyo sakay ng helikopter.
Mula kaibuturan ng aking puso, salamat, Head Manager Gu Won.
Maraming salamat.
Ms. Gu, dito po kayo tumingin.
"Ang pag-angat ng ikatlong henerasyon ng mga business leaders."
Kung pag-usapan nila, para bang nangyayari na.
"Nang malaman ni Managing Director Gu Hwa-ran ang kalagayan ng empleyado niya,
nagpatawag siya ng emergency board meeting
at ipinadala nang kusa ang helikopter… "
Ninakaw niya ang atensiyon na dapat ay sa inyo.
Kayo ang nagpadala sa helikopter.
Kalokohan ito.
Mr. Gu, dapat matuto kayo sa kaniya.
Ang pag-promote niya sa sarili niya
ay nagresulta ng usap-usapan na nakapili na ng tagapagmana.
Nakikinig ba kayo sa 'kin? Ha?
Nagsasalita ang may-ari ng kompanya.
Ibig kong sabihin…
Sinasabi rito na ang mga empleyado ang may-ari ng kompanya.
Ba't di mo sinabi 'yong sa press conference?
Sabi n'yo, 'wag kong i-report ang mga walang kinalaman sa inyo.
Paanong walang kinalaman sa 'kin 'to?
Isang taga-King the Land ang hinila roon
at minanipula na parang puppet, kailangang i-report 'yon.
Liwanagin n'yo kasi.
Ano pa ba ang gusto n'yong malaman?
Sasabihin ko sa inyo lahat.
Ang mga bagay lang na may kinalaman sa akin.
Mismo.
Tulad ng alin?
Halimbawa,
ang plano ni Ms. Gu para masiguro na siya ang magiging tagapagmana?
Di ko kailangang malaman 'yan at ayaw ko.
E kung ito?
Ilang araw na lang, bibisita sa Korea si Prince Samir ng Middle East.
Ika-13 siya sa pinakamayaman sa mundo.
at ang pananatili niya ng isang gabi ay katumbas ng isang buwang kita.
Nagkakakagulo ang lahat ng hotel sa Korea para lang sa kaniya.
Kahit si Ms. Gu sinubukan, pero nabigo siya.
Puwede n'yong gamitin ang pagkakataong 'to, sir.
Wala akong pakialam diyan.
Tungkol sa mga empleyado lang ang i-report mo.
Sino-sino?
- Dapat bang mag-background check? - Hindi.
Gusto kong malaman kung sino ang nahihirapan
o baka pinahihirapan.
'Yan lang ang kailangan ko.
Nahihirapan lahat ng mga empleyado at tinatrato nang di patas.
Kasama 'yan sa job description.
Mr. Gu,
kung gusto n'yo talagang ma-involve, hayaan n'yong magbilin ako.
Alam ko na di n'yo gusto ang ginagawa ni Ms. Gu.
Kailangan n'yo ng kapangyarihan
para maprotektahan ang mga empleyado n'yo.
'Wag n'yo akong tingnan nang ganiyan.
Kunin n'yo ang kapangyarihan na nababagay sa posisyon n'yo.
Napakahusay ng ginawa n'yo sa press conference kanina.
Di lang sa loob ng kompanya pinagpapasiyahan ang tagapagmana.
Mahalaga rin ang opinyon ng mga tao.
'Yon ang maiisip nila tungkol sa kompanya natin.
Tinuturuan mo ba ako?
Pasensiya na po.
Wala na ba tayong magagawa pa tungkol kay Prince Samir?
Nakikipag-usap na ang First Royal Hotel tungkol diyan.
Ginawa na po namin ang lahat, pero matigas siya.
'Yan lang ba ang maririnig ko matapos ang anim na buwang paghahanda?
Pasensiya na po, ma'am.
Pero wala na po kaming magagawa.
Sumuko na tayo kung gano'n.
Mula ngayon,
wala na tayong pakialam do'n.
Ikaw ba 'yon?
Sinabihan mo ba siya na banggitin ka?
O sariling desisyon 'yon ni Sa-rang?
Inutusan ko siya.
Niligtas ko naman talaga siya.
Nakinabang ka pa sa plano ko.
Nakakaawa ka naman.
Mas ayos 'yon kaysa manloko ng tao.
Pero nag-enjoy naman ako sa palabas.
"Ang mga empleyado ang tunay na nagmamay-ari ng kompanya."
'Yan ba talaga ang iniisip mo?
Siyempre.
Mga empleyado ang may-ari ng kompanya.
At nagkataon na pagmamay-ari ko ang mga empleyado.
Wala ka talagang puso.
Binabayaran ko sila.
Kahit saan, ang taong nagbibigay ng pera ay ang may-ari.
Kung ganiyan ka talagang mag-isip,
hindi ka karapat-dapat
magmay-ari sa kompanya.
Kung gano'n, ikaw ba?
Naisip mo ba kung gaano kalaking kasiraan ang ginawa mo?
Ako ang bumawi sa mga sinira mo.
Alam na alam ko naman na malaki ang mapapala ng kompanya
sa resulta ng mga balita ngayon.
'Wag mong tumbasan ng pera ang halaga ng kahit na sino.
'Yan ang dahilan kaya di ka nararapat.
Kailangan ng pinuno ng kompanya na mapalaki ang kita,
kahit na gumawa pa siya ng eksena.
Wala ang kompanya kung wala ako,
at wala ang mga empleyado kung wala ang kompanya.
Mahusay, Ms. Gu.
Nagawa mong pagandahin ang imahe ng kompanya.
Tungkol sa 'yo ang mga balita sa pagnenegosyo.
Patuloy ang pag-ikot ng kuwento mo sa social media,
at ito ang isinusulat ng mga journalist.
Gano'n ba?
Di ko naisip 'yan, pero masaya akong nakagawa tayo ng publicity.
Paano ang tungkol sa Arabong prinsipe?
Mukhang sa First Royal Hotel siya tutuloy.
Kung di pa naman 'yon opisyal,
gawin n'yo ang lahat para sa hotel natin siya mapunta.
Dapat nga po,
pero ang King the Land ang in charge sa pamamahala sa VIP guests.
Kaya si Head Manager Gu ang responsable ro'n.
Kung gano'n, gawin mo ang lahat para madala mo siya sa hotel natin.
Di lang ito tungkol sa sales kung makukuha nila siya.
Nakasalalay dito kung sino ang mangunguna sa industriya.
Magagawa nitong baguhin ang lahat.
Naiintindihan mo ba?
Ba't di ka sumasagot?
Hindi ka ba naghanda para dito?
Kung di ka interesado, magsabi ka lang.
Nang sa gano'n, magawan ng paraan ng kapatid mo.
Gagawin ko.
Sigurado ka?
Dadalhin ko ang Arabong prinsipe sa hotel natin,
kahit na magpanggap pa 'ko.
Magaling.
Alam mo naman na may okasyon kanina, di ba?
Alam mo ba kung gaano kami ka-busy?
Ang suwerte mo't nakatakas ka.
Di talaga patas ang mundo.
Hindi ako tumatakas.
Sinunod ko lang ang utos ni Ms. Gu para sa isang event.
Hindi ko na problema 'yan.
Pinagsilbihan namin ang mga guest no'ng sobrang busy,
kaya ikaw naman mag-isa ang magliligpit, di ba?
Ako lang?
Hindi kami nakapagpahinga kasi sobrang busy.
Nasa staff lounge lang kami.
Tawagin mo na lang kami pag tapos ka na.
Tara na, guys.
Galingan mo.
Magpapasalamat ka ba sa 'kin?
Ha?
Ano kasi…
Dahil gusto mong magpasalamat, magkape tayo.
Sobrang busy 'ko ngayon, e.
Aayusin ko lahat 'to bago matapos ang break time.
E di tutulungan kita.
Sandali. Hindi ganiyan.
Di ba tatakpan lang naman?
Walang salitang "lang" dito sa hotel.
Ang mga laylayan ng mantel, dapat pantay-pantay ang lahat ng 'to.
Kailangan ba talaga 'yan kung minsan lang naman gagamitin?
Naglalaan ang maraming tao ng oras at lakas nila
para masiyahan ang mga guest na uupo rito.
At itinutuloy ko ang debosyon nila.
Di ba ayos na 'yon basta malinis?
Kailangan pa bang bigyan ng kahulugan 'yon?
Kung di ko gagawin 'yon,
ang mga ginagawa ko ay puwedeng gawin lang ng sinuman.
Pero…
espesyal 'to pag may kahulugan na ako lang ang makagagawa.
Nagbibigay rin 'to ng saysay sa pagiging hotel concierge ko.
Ibabahagi ko ang debosyon na 'yon kasama ka.
Turuan mo 'ko. Magagawa ko 'yon nang tama.
Sige.
Hawakan mo nang ganito sa laylayan.
- Ang laylayan? - Oo.
- At… - Ganito?
Hindi, 'wag mong banatin nang ganiyan.
Heto, ganito dapat.
- Ayos na ba 'to? - Hindi.
'Wag masyadong banatin,
parang ganito.
A…
hindi puwede ang masyadong mahigpit…
Oo.
O masyadong maluwag,
puwede kong hawakan lang basta.
Umalis ka na nga lang. Kaya ko na ito mag-isa.
Oo na. Iingatan ko na at aayusin.
Paano ba ang gagawin? Ganito ba?
Oo.
Sige.
Pagbilang ko ng tatlo,
bitiwan mo nang dahan-dahan.
- Dahan-dahan? - Isa, dalawa, tatlo.
'Yan.
Tapos na ba tayo?
Oo, ang galing mo.
Siyempre naman.
Magaling ako sa lahat ng bagay.
Masuwerte ka.
Napadaan lang talaga ako rito.
Alam ko.
Kung sakaling
iniisip mo na sinadya kong pumunta rito.
Hindi talaga.
Ba't hindi mo man lang ako iniisip?
Ang sabi ko, di ko iniisip na sinadya mong pumunta rito.
Hindi ko sinabing hindi kita naiisip.
Tama ka.
Imposible na di mo ako naiisip.
Halika na. Marami pang kailangang gawin.
Bilis na.
Hawakan mo ang laylayan at bitiwan mo ulit nang dahan-dahan.
Isa, dalawa, tatlo.
HEAD MANAGER GU WON
Ano'ng gusto n'yong kainin?
- Kahit ano 'wag lang po short ribs. - Sige, 'wag short ribs.
Sana nagtatrabaho pa rin kayo kahit wala ako.
Kung nag-aalala kayo, magtrabaho ho tayo nang magkakasama.
Bakit ko naman gagawin 'yon?
Tandaan n'yo.
Binabantayan ko kayong mabuti.
Opo, ma'am.
Iniisip ko na mag-team dinner tayo ngayong linggo.
Sabihan n'yo ako kung kailan kayo puwedeng lahat.
Para malaman n'yo, busy ako araw-araw
maliban pag Huwebes.
Sa Huwebes na lang po kung gano'n.
Talaga?
Kung 'yan ang gusto n'yo. Ano'ng kakainin natin?
Kung ano po ang gusto nilang kainin.
Ano ba'ng gusto n'yo?
- Sashimi po. Matagal na po 'yong huli, e. - Oo nga.
Kagagaling ko lang sa sushi buffet kahapon.
Sawa na ako sa hilaw na isda.
Kung inihaw na bituka ng baka po kaya?
Paano naman nakakain 'yon?
Kung gano'n Ms. Do,
sa family restaurant kaya?
Bata ka ba? Maghahanda ba tayo ng birthday party?
E, kung pata ng baboy po ba? Masarap po riyan sa kabila.
Paano mo masisikmura na kumain ng paa?
Ang baho n'on.
Kung saan na lang po ninyo gusto.
Kayo ang magdesisyon.
Kailangan bang ako ang magdesisyon lahat para sa inyo?
Sasabihan po namin kayo pag napag-usapan na namin.
'Yong pinuntahan natin no'ng huli…
Ano nga ang pangalan n'on ulit?
Hay.
Ang sarap ng short ribs nila.
Nabanggit ko lang naman.
- Sige na. - Bye po.
Magandang gabi po.
Bakit kailangan niya pang magpaligoy-ligoy
kung gusto niya ng short ribs?
Dinaan niya sa gano'n para siya pa rin ang masunod.
Tatawag na ako para magpa-reserve.
Sige po, ma'am.
Limang serving ng fresh short ribs.
Teka. Masarap ang marinated ribs dito.
- Puwede mo bang palitan ng marinated? - Sige po.
Fresh ribs po ang gusto nila.
Gaano kalaki ang itinaas ng kita?
Nasa 15 porsiyento po.
Sa puntong 'to, maaabot na natin ang 20 porsiyento.
Bakit di natin taasan ng 10 porsiyento pa?
Imposible na po 'yon. Masyado na po kaming mahihirapan.
Makakakuha kayo ng incentive trip.
Makukuha rin po namin 'yan pag naabot namin ang 20 porsiyento.
Sa halip na tatlong araw sa Jeju,
anim na araw tayo sa Southeast Asia. Ayos ba 'yon?
Sa Bali, Phuket, Cebu, Kota Kinabalu…
Pumili kayo kung saan n'yo gustong pumunta.
- Talaga po? - Siyempre.
Kung mapapataas natin ang sales, puwede tayong pumunta kahit saan.
Kaya n'yo, di ba?
Pero imposible pa rin pong makuha ang 30 porsiyento.
Kung iisipin mo na imposible, talagang imposible nga.
Kung iisipin mo na posible, magagawa mo lahat.
Nakadepende ang lahat sa 'yo, Ms. Gang.
Gawin natin, Da-eul.
Kung magdadagdag pa tayo, hindi na tayo makakapag-break.
Ayos lang ba 'yon sa inyo?
Oo, di namin kailangan ng break.
Siyempre naman.
Walang magiging problema basta kasama ka namin, Ms. Gang.
Sige. Para sa bakasyon natin.
- Cheers! - Cheers!
Nabalitaan n'yo na ba?
Sa hotel namin mananatili ang Arabong prinsipe?
Magaling siyang pumili, maaasahan mo 'yan sa miyembro ng royal family.
At alam niya kung anong hotel ang pinakamagaling sa buong Korea.
Kaya nga First Royal Hotel ang pinangalanan namin dito.
Balita ko, provisional contract lang 'yon.
Hay naku. Di mo alam.
Nagpa-reserve na siya ng pagkain na pang-isang linggo,
at pinalitan na rin namin ang kulay ng mga kurtina at mga banyo.
Paano naging provisional 'yon?
'Wag kang pakakasiguro hangga't di pa nangyayari.
Hay. Para kayong aso't pusa.
Kailan ba kayo magbabago?
Aminin mo na lang kasi na naiinggit ka.
Umikot na kasi ang kapalaran.
Nangunguna ang First Royal.
At pangalawa na ang King Hotel.
Ibig sabihin, pangalawa na rin ang King the Land.
Ang pinakamahusay naming empleyado.
Paano mo siya naging pinakamahusay na empleyado?
Siya ang pinakamahusay kong empleyado.
Sa hotel namin tutuloy ang Arabong prinsipe.
Pumunta ka roon at batiin mo siya bilang kinatawan ng hotel ko.
- Po? - Hay naku.
'Wag mong istorbohin ang masipag kong empleyado.
Puwede ko pang ibigay 'yong hotel sa 'yo pero hinding-hindi siya.
Pustahan pa tayo?
Oo.
Basta pumusta ka na lang.
Magpakalalaki kayo, itaya n'yo ang mga hotel.
- Hay naku. - Grabe.
Ganoon ba?
- Ano? - May masamang balita ako para sa 'yo.
Sa hotel ko tutuloy ang Arabong prinsipe.
- Ano? - Nagawa 'yon ng anak ko, si Won.
Reputasyon at kasaysayan ng hotel ang mahalaga rito.
A, teka.
Kapag dumating ang Arabong prinsipe,
ikaw ang sumalubong sa kaniya bilang kinatawan ng mga empleyado.
Ha?
Opo, sir. Salamat po.
O, ako ito.
Ano'ng nangyari?
Ano'ng nangyari sa Arabong prinsipe?
Pinalitan pa naman natin pati ang banyo!
Mahusay.
Gaya ng inaasahan ko sa anak ko.
May itinatago kang kakayahan.
Balita ko nakapag-down na raw siya.
Sa hotel natin siya tutuloy?
Oo, tinawagan ko siya.
Nagbago ang isip ng prinsipe dahil lang sa tawag mo?
Posible ba 'yon?
Nagawa ko.
At posible 'yon.
Hello?
Samir?
Alam mong ako ito. Siyempre, ako nga. Kumusta?
Nabalitaan kong pupunta ka sa Korea.
Bakit mo ako iniistorbo?
Dito ka sa hotel ko tumuloy.
A, narinig ko nga na may hotel business ang tatay mo.
Hindi ba maganda ang lagay ng negosyo ngayon?
Gusto mo na gumastos ako sa hotel mo?
Hindi mo kailangang gumastos.
Basta pumunta ka lang.
Pero ayaw mo sa 'kin mula pa no'ng nag-aaral tayo.
Dahil sa tingin mo, pera lang ang mahalaga sa 'kin.
Tama, ayaw ko pa rin sa 'yo.
Gusto ko ang pagiging tapat mo.
Pero nakapagdesisyon na ako na sa First Royal Hotel tumuloy.
Bakit ako lilipat sa hotel mo?
Dahil itatrato kita nang maganda.
Itatrato ako nang maganda?
Itatrato ako nang maganda.
I-detalye mo nga ang salitang "maganda".
Sabihin mo sa 'kin ang kahit ano'ng gusto mo.
Gagawin ko.
Kahit ano?
Kahit ano.
Sige.
Ipadadala ko sa 'yo ang kontrata.
At pirmahan mo.
KONTRATA NG SERBISYO
Kaibigan n'yo ba talaga siya?
Kahit ang legal team, di pa nakakakita ng ganiyan.
Hindi ko siya kaibigan.
Magkakilala lang kami.
Mas mabuti nga kung di n'yo siya kilala. Tingnan n'yo naman 'yan.
"'Oo' lang ang palagi mong isasagot sa akin."
"Pagsisilbihan mo ako nang laging nakangiti."
Paano naging kontrata 'yan?
Alipin lang ang hinahanap niya.
Hindi n'yo puwedeng pirmahan 'yan.
Bakit hindi?
Basta di puwede.
Gagawin niya kayong utusan.
Ano ang akala niya sa inyo?
Makasarili kayo at di marunong makinig sa iba.
Ni hindi kayo ngumiti kahit kanino.
Siguradong di n'yo masusunod ang kontrata.
Sino ang haharap sa kaniya? Ako?
- Di ko kaya. - Bakit hindi?
Tingin mo ba isa akong gago
na may napakapangit ng ugali?
May nagsabi no'n sa inyo?
Hindi naman kayo gano'n kasama.
Sabi nang 'wag n'yong pirmahan.
Di n'yo nagawang sumunod o magsilbi sa kahit sino.
Balewala lang sa akin 'yan.
Naku, hindi n'yo kaya.
Hindi n'yo siya matitiis.
Gusto n'yong makita?
- Ang ano? - Ganito.
Isipin n'yong ako si Prinsipe Samir.
Hoy, Gu Won.
Halika, tanggalin mo ang sapatos ko
at bigyan mo ako ng tsinelas.
Dapat sumagot ka ng "oo" na may kasamang ngiti.
Di ako magbabayad pag di nasunod ang kontrata.
Oo.
Magaling.
Mahusay.
Halika rito.
Dapat iangat ko ang kanang binti ko.
Gusto kong lumuhod ka.
Dahan-dahan lang.
Magaling.
Siguruhin mo na makintab ang sapatos ko.
Napakamahal ng mga 'yan.
Di ba sinabi ko na sa inyo? Naku po.
Saluhin mo,
heto!
Si Prinsipe Samir, ang ika-13 pinakamayamang tao sa mundo,
ay dumating na sa Korea.
Sinasabing leisure travel ito,
pero mukhang para sa importasyon ito ng next-generation warplanes.
Habang naririto siya, posibleng makipagpulong siya
sa pinuno ng Defense Acquisition Program Administration…
Baba na.
Buksan mo ang pinto.
Ang pangit mong magmaneho, parang ikaw.
E di 'yang guwardiya mo ang magmaneho, 'wag ako.
Ayaw ko, di masaya 'yon.
Hawakan mo 'to.
Ngiti.
Prinsipe Samir,
welcome sa King Hotel.
Ako si Gu Hwa-ran, ang in charge dito sa hotel.
Ginawa ang lahat para salubungin kayo,
at ibibigay namin sa inyo ang pinakamagandang serbisyo.
Inaral ko lang ang pagbati sa Arabic.
Welcome sa King Hotel.
Para sa akin ba ang mga bulaklak na 'to?
Magaling kayong mag-Korean.
Welcome.
Ang ganda.
Salamat.
Sa ngalan ng hotel,
naghanda ako ng isang regalo mula sa aking puso.
Puwede ko na bang tingnan ngayon?
Opo, Kamahalan.
Baka po madismaya kayo dahil simpleng regalo lang ito.
Regalo ito galing sa puso mo. Paano ako madidismaya?
Ano ito?
Isa po 'yang tradisyunal na Korean knot bracelet.
Berde po ang ginawa ko
dahil simbolo raw ito ng kasaganaan, kabanalan, at paraiso
sa mga Arabo.
Magaling akong kumilatis.
Mahusay ako.
- Po? - Oras na makita kita,
alam ko na ang puso mo ay kasing-ganda ng mukha mo.
"Sa-rang."
Puwedeng paki-suot?
Opo, Kamahalan.
Isusuot ko po sa inyo.
Ayan.
Naka-check in ka na, kaya dumeretso ka na sa kuwarto mo.
Sumunod ka sa akin.
Napakahalaga ng regalong natanggap ko.
Kailangang may gawin ako bilang pasasalamat.
Kumain ka na ba?
Sa-rang?
Po?
Kailangang magpigil ka, sir.
Bakit hindi ka kumakain?
May iba ka bang gusto?
Ayos lang po ako.
Hindi ko po mauubos ang lahat ng 'to.
Hindi kailangang gawin 'yon.
Basta kainin mo lang ang gusto mo.
Opo, Kamahalan.
Oo nga pala, nagulat po ako na ang tatas n'yong mag-Korean
Korean ang first love ko.
Talaga po?
Nag-aral ako ng Korean para magtapat, pero tinanggihan niya ako.
Grabe ang babae 'yon.
Baka dahil makikilala kita.
Parang tadhana.
Naiilang ka ba?
Mukhang di ka mapakali.
Kasi…
Dito ako mismo nagtatrabaho.
Kaya medyo nakakailang na maupo rito habang nagtatrabaho ang lahat.
- Paaalisin ko ba sila? - Naku, 'wag. Ayos lang po.
Ayos lang po.
'Wag…
Hindi ka pa ba nakakain sa ganitong lugar?
Hindi pa. Ito ang unang beses.
Kakaiba ang pakiramdam na umupo sa mesa na ako rin ang nag-ayos.
Parang laging inuuna ng mga tao ang trabaho
at pangalawa lang ang karapatan nila.
Binayaran ko ang buong lugar na ito para sa 'yo.
Ikaw ang bida ngayong araw.
I-enjoy mo lang.
Salamat po.
Ang lakas ng loob mong umupo.
Gusto ko lang din i-enjoy ang karapatan ko.
Ipinagmaneho kita,
ipinagbukas ng pinto, at binitbit ko ang bagahe mo.
Mukhang nararapat lang din akong kumain.
Bibigyan kita ng pagkain. Kumain ka ro'n mag-isa.
'Wag mo 'kong pansinin.
Ang sakit mo sa mata.
'Yan din ang gusto kong sabihin.
Hoy,
di ba pa sapat 'to sa 'yo?
Masyado ka nang naaliw.
- Tama na. - May plano na ako tungkol do'n.
Di na kita kailangan. Umalis ka na.
Ayos. Magaling ang naisip mo.
Aasikasuhin ka ng pinakamahusay naming empleyado.
- Tumayo na tayo. - Hindi, di mo kailangang umalis.
Napili ko na kung sino ang mag-aasikaso sa akin.
Si Sa-rang.
- Po? - Ano? Sira-ulo!
Hindi siya puwede.
Bakit hindi?
Dahil sinabi ko.
Si Ms. Cheon Sa-rang ay…
personal assistant ko.
Ako? Kailan pa?
Simula ngayon.
Ang kontrata, naalala mo?
Kailangang oo lang ang sagot mo sa lahat ng sasabihin ko.
E di, dito lang ako.
Hindi, di kita kailangan. Labas.
'Yong kontrata, di ba?
Kailangang
kasama mo lang ako palagi.
Ang tagal naman ng miting.
Di ka na dapat nag-abala nang gano'n.
Ano 'yon?
'Yong regalo, di mo na dapat ginawa 'yon
at ang pagsilbihan siya nang buong-katapatan mo.
Importanteng guest siya sa hotel natin.
Dapat ko siyang pagsilbihan sa abot ng aking makakaya.
Sobra na ang ginagawa mo.
Pinakamahusay ang serbisyo ng King Hotel sa lahat ng mga guest natin.
'Yan ang ipinagmamalaki natin.
Ang kaunting kabutihan lang
ay hindi katanggap-tanggap bilang empleyado ng King Hotel.
Kahit na, 'wag mo siyang ngitian nang maganda.
Maganda ba ako kapag nakangiti?
Akala ko ayaw mo ng ngiti ko.
Di naman gano'n kaganda.
Kung gano'n, paano ba ang ngiti para di mukhang maganda?
Ganito?
Tama na.
Gawin mo na lang ang ginagawa mo.
Di ka naman nakikinig sa akin.
Hindi, di ko talaga alam kung ano ang ibig mong sabihin.
Simula pa lang no'ng unang araw ko rito,
lagi lang ako nakangiti hanggang tainga araw-araw.
Nagpapraktis ako ng pagngiti kahit hanggang sa pagtulog ko.
Sigurado ako na ang lahat ng mga empleyado ng King Hotel
ang may pinakamagandang ngiti sa bansa.
Bakit ka magpapraktis kahit hanggang sa pagtulog mo?
Dahil gusto ko na maging mahusay ako.
Buong-puso mong binibigay kahit sa maliliit na bagay.
Kaya,
kailangang gawin mo rin ang lahat ng makakaya mo.
Ako?
Bakit?
Iisang team tayo sa hotel ngayong araw.
Pagbutihin nating dalawa para maisip ni Prinsipe Samir na di siya nagkamali
sa pagpili sa King Hotel.
Bump.
Sige.
Turuan mo ako ng dapat gawin
para maging mahusay na kinatawan ng hotel.
Sige.
Una,
kailangang batiin mo ang mga guest nang may magandang ngiti.
Lakihan mo ang ngiti mo.
Ayos ka lang ba?
Hay naku. Di bale na.
Ang ibig kong sabihin, una ang puso. Pangalawa ang ekspresyon.
Hindi ka ngingiti dahil may nag-utos sa 'yo.
Kailangang taos-puso 'yon.
Alam ng mga guest kung ano ang totoong nararamdaman mo
dahil lang sa ngiti mo.
Kaya subukan mong sabihin sa isip mo,
"Welcome sa hotel namin!"
at pagkatapos, bahagya kang ngumiti.
Ayan.
Magaling.
Ganiyan nga. Mas ayos kaysa sa nauna.
Kita mo? Kailangang ngumiti ka nang mula sa puso.
Nararamdaman ang sinseridad.
Kung ganoon?
Kumusta?
Ha?
Nararamdaman mo ba ang sinseridad ko?
Nararamdaman mo ang puso ko?
Sa-rang!
Tapos na ako sa araw na 'to. Tara.
- Wala nang mga miting? - Wala.
Bibilhin ko ang fighter jets dito para tapos ang usapan.
Nakasakay ka na ba sa jet?
Bakit ko naman gagawin 'yon?
Magandang libangan 'yon.
Mas mura na, isandaang bilyong won na lang ang halaga ngayon.
Dapat bumili ka rin para sa 'yo.
Sa-rang, isasakay kita minsan.
Salamat po.
Sa-rang,
ano 'yon?
'Yan ang palasyo kung saan tumira ang mga hari ng Joseon Dynasty.
"Palasyo."
Gusto kong pumunta ro'n.
Sige. Tara na.
Tara.
Excited na ako!
Makakaalis ka na.
Hindi.
Sasama ako.
Magkakasama tayo?
Dito lumakad ang mga hari ng Joseon,
eodo ang tawag dito.
Tanging mga hari lang ang puwedeng lumakad sa daan na 'to.
Nakakamangha, di ba?
Napakaganda.
Nakita mo na'ng lahat.
Umalis na tayo.
Ikaw ang umalis.
Aalis ako kapag umalis ka.
Ikaw talaga…
Umalis ka, bumili ka ng kape.
Kape?
Hindi ako ang gumagawa ng mga ganiyang utos.
Oo, ikaw. Nakalimutan mo na ba ang kontrata?
Ako na ang bibili ng kape.
Ano'ng gusto n'yo?
Hindi.
Ikaw ang espesyal na bisita ko.
Bilis na.
Ang lakas ng loob mo na utusan ako na bumili ng kape mo.
Walang-galang.
Parang pamilyar ang lugar na 'to.
Napakaganda ng bansang Korea.
Sa lahat ng narito, ikaw pa rin ang pinakamaganda.
Salamat po.
Sa-rang,
may boyfriend ka na ba?
Ano, wala pa.
Talaga? Ang suwerte ko naman.
Gusto kong pasalamatan ang langit sa pagdala nito sa akin sa 'yo.
Ako ang dapat mong pasalamatan.
Heto.
Ako ang mismong bumili ng kape na 'to,
kaya dapat na magpasalamat ka nang buong-puso.
Salamat po.
Hoy.
Nasa gitna kami ng mahalagang usapan.
Lumayas ka.
Gustuhin ko man, di puwede dahil sa kontrata.
- Di ba masarap ang kape? - Oo.
- Di ba? - Masarap.
Ano 'yon, Sa-rang?
Isang tradisyunal na nuptial experience.
- "Nuptial"? - Kasal.
Gusto kong subukan 'yon
kasama ka.
Kasama ako?
Oo, may problema ba?
Alam ko naman na pekeng kasal lang 'yon,
pero karaniwang ginagawa lang 'yon ng mga couple.
'Wag mong masyadong seryosohin.
Isa lang 'yong cultural experience.
Magtigil ka.
Kung pupunta ka na kasama ang girlfriend mo,
sasamahan kitang bumalik dito.
Gusto ko lang maranasan ang tradisyunal na kultura ng Korea.
Tradisyunal na kultura, mukha mo. Manloloko.
Mahirap ba 'yong hinihiling ko?
Di puwede 'yan.
'Wag mong gawin.
Nakalimutan mo na yata ang kontrata?
"Sumunod ka kahit ano'ng mangyari."
Hindi ko nakakalimutan.
Hindi ko sinasabing di ko susundin ang kontrata.
Lalabagin ko na.
- Ano? - Ihahanap kita ng ibang hotel.
Umalis ka na sa hotel ko.
Nagbayad na ako.
Paano lulusutan ng lokong gaya mo 'yon?
Kayang-kaya ko.
Wala nang bisa
ang kontratang 'to.
'Wag.
- Gagawin ko na. - Ang alin?
Ang seremonya ng tradisyunal na kasal.
Di mo 'yon kailangang gawin. 'Wag.
Trabaho lang 'yon. Di naman 'yon totoong kasal.
Iisipin ko na lang na wala lang 'yon.
Kaya pakiusap, 'wag mong sirain ang lahat dahil lang dito.
Maghahanda na ako.
Sandali. Pero para sa akin, 'yon ay--
Mas magaling pa ang empleyado mo kaysa sa 'yo.
Hintayin mo ako, Sa-rang!
Sa-rang!
Kasal.
Sa-rang!
Ikakasal kami.
Sa-rang, hintayin mo 'ko.
Papasok na ang palankin ng babae.
Ngayon, lalapit na ang magandang babae.
Lalaki, yumuko ka at lumapit sa harapan.
KING THE LAND
Hoy!
Ang lakas ng loob mong lokohin ako!
Ikaw ang VVIP employee natin.
Nararapat na dito ka matulog ngayong gabi.
Alam ko na babagay sa 'yo ang eleganteng damit gaya nito.
Mahal ko.
Cheon Sa-rang.
Hindi. Bumitiw ka sa kaniya.
Teka, nagseselos ka ba?
Kailan ka pa nagkaroon ng malasakit sa kompanya?
Susubukan kong protektahan ang mga taong walang halaga para sa 'yo.
Kung paligoy-ligoy ka, mawawala siya sa 'yo nang tuluyan.
Ayain mo siyang lumabas.
Gusto kong pag-usapan 'yong sa atin.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Anne B. Mariano