KING THE LAND
Kumusta. Salamat sa pagtatrabaho n'yo.
Sir,
may problema po ba?
Matagal-tagal na rin,
di ba?
Kumusta ka na?
Sa tingin ko, di 'yan ang tamang tanong
mula sa taong alam ang buong pangyayari kung paano ako pinalayas.
'Wag mong sabihin
na inaasahan mong masaya ako
matapos mawala sa akin ang anak ko
at naglaho na parang bula?
Patawarin mo 'ko.
Wala pa akong kapangyarihan noon.
Hindi.
Kahit ngayon pa mangyari 'yon…
Pipiliin mo pa rin ang kompanya.
Ganoon…
kang klaseng tao.
Tradisyon siguro 'yon ng pamilya.
Tinanggal mo siya
habang nasa business trip si Won.
Gaya ko.
Kung di ka lang sana bumuo ng unyon,
hindi mangyayari 'yon.
Inudyukan ng asawa ng presidente
ang mga empleyado na kalabanin ang kompanya.
Paano ka matatanggap ng tatay ko?
Ikaw ang sumira sa pangako natin.
Tinalikuran mo ang lahat ng mga pinangarap natin.
Para maprotektahan ang lahat.
Pinili mo ang pinakamadaling iwan,
at ako 'yon.
May isang dahilan lang kung bakit
ako umalis nang tahimik.
Para kay Won.
Ginamit ng tatay mo ang bata
para takutin ako.
Sabi niya, poprotektahan niya si Won
kung mawawala ako.
Kaya nabuhay ako nang walang nakakaalam.
Na para bang di ako ipinanganak man lang.
Palagi kong…
pinagsisihan 'yon.
Hindi ako narito para magpatawad.
Nandito ako para balaan ka.
'Wag mong ilagay si Won sa isang mahirap na sitwasyon.
Kapag ipinagpatuloy mo pa rin,
hindi na lang ako uupo at manonood.
Hindi…
ko nagawang mabuhay ayon sa gusto ko.
Ikaw…
nabuhay ka ba sa paraang ginusto mo?
Hayaan mo siyang mabuhay sa paraang gusto niya.
Hayaan mo siyang mabuhay para sarili niya,
hindi para sa kompanya o sa pamilya.
'Yan ang dapat mong gawin bilang magulang niya.
Dapat ko ring ituro sa kaniya ang tamang landas.
Kahit na siya pa rin ang magpapasiya sa sarili niya.
Mabuti naman
na marinig na hinahayaan mo siyang magpasiya.
Aalis na 'ko.
HIndi ka man lang magpapakita kay Won?
Nasa akin na 'yon.
Maayos na siya ngayon.
Huwag mo siyang lilituhin.
Di na ako natatakot sa mga bantang 'yan.
HEAD MANAGER GU WON
Won.
Ako na ang gagawa niyan.
Isa 'tong…
pocket watch.
'Wag mo itong iwawala kahit ano'ng mangyari.
Opo.
Won.
Ako 'to, si Mama.
Naaalala…
mo pa ba ako?
Bakit kayo nandito?
Nandito ako para humingi ng tawad.
Para saan?
Lagi kong ikinakatakot…
na hindi kita maprotektahan.
Parang dahilan lang ito,
pero naisip ko, ang iwanan ka
ang tanging paraan upang protektahan ka.
Nalaman ko kung bakit kayo umalis.
O tamang sabihing, pinalayas.
Napakamakapangyarihan
ng mga tao sa King Group para labanan ko.
Naisip ko, ang mabuhay nang walang nakakaalam
ang pinakamainam para sa 'yo.
Pero…
nagkamali ako.
Lumaki kang mabuting tao
kahit na walang
proteksiyon ng kahit sino.
Noon,
kasing-edad n'yo ako.
Wala pa talaga kayo sa tamang edad no'n.
Kaya naisip ko, baka natakot kayo.
Naiintindihan ko na kayo ngayon kahit papaano.
Kaya
'wag na kayong makonsiyensiya at mag-alala pa.
Nagagawa mo pang alalahanin
ang ikagagaan ng loob ko.
Malaki ka na nga.
Hindi ako gumagawa ng paraan para mapanatag kayo.
At di ko rin pinipilit ang sarili ko na intindihin kayo.
Kasi…
alam ko na ang pakiramdam ng may gusto kang protektahan…
na mahalaga para sa 'yo.
Kaya mula ngayon, mabuhay na kayo para sa sarili ninyo.
'Wag n'yo nang protektahan ang sinuman
o magtago nang dahil sa akin.
Mabuhay kayo ayon sa gusto ninyo.
'Wag…
mo akong patawarin.
Kahit ano pa ang dahilan,
iniwan pa rin kita
at…
naging dahilan ng paghihirap mo.
Ni minsan di ako nagalit sa inyo.
Kahit na kaunti lang ang mga alaala ko sa inyo…
Nararamdaman ko pa rin
kung gaano n'yo ako kamahal.
"Hindi niya ako kayang iwan."
"Wala lang siyang ibang mapagpipilian,
kaya iniwan niya muna ako pansamantala."
'Yan ang pinanghawakan ko
para makayanan ko ang mahabang mga taon na 'yon.
Salamat dahil hindi n'yo ako binigo.
'Yan lang ang kailangan ko.
Pasensiya ka na dahil ito lang
ang kaya kong sabihin…
Patawarin mo 'ko.
Mauuna na ho ako.
Maging maayos sana kayo.
Ma, mahal kita.
Ako rin.
EPISODE 15
Kuha mo pa rin.
Dapat 90 porsiyentong puno lang ang cotton pads at swabs.
Naaalala ko pa rin ang mga itinuro mo.
Napakatalino mo talaga.
Uupo lang muna ako sandali.
Di ko alam na magtatrabaho pala ako sa sauna.
Mahirap sa lugar na 'to.
Tapunan ang lugar na 'to.
Pinadala nila tayo kasi kulang ang mga tao rito.
Mula pa no'ng dumating ako rito,
di na sila tumanggap ng bago kasi raw magsasara na rin naman,
pero limang taon na ang lumipas.
Magsasara na nga ba ito?
Nawawalan na tayo ng mga guest at napakababa ng benta.
Nakakatagal pa ang hotel dahil sa mga kasalan,
1st birthday parties, at 70th birthday parties,
pero di pa rin 'yon sapat.
Pag nagsara ang lugar na 'to, wala na tayong mapupuntahan.
Parang magkakapamilya na ang lahat dito.
Nakakahinayang naman kung mawawala na lang ito.
Kaya nga nagtitiyaga ang lahat.
Gusto nilang iligtas ang hotel.
Tibayan natin ang loob natin.
Kaya natin 'to!
Siyanga pala,
kumusta na kayo ni Mr. Gu?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Ayos pa rin ba kayo?
Matagal-tagal ka na rin dito, pero di ka pa niya binisita.
Kaya nga akala ng lahat, wala na kayo.
Masyado lang siyang busy.
Kumusta, Mr. Wang.
Bakit hinintay n'yo pa 'ko?
Sige na, kumain na kayo.
Kumain kayo nang marami, sir.
Kumain na ako. Lampas tanghalian na.
Kaya ko ipinatawag kayong lahat…
Bakit di n'yo gamitin ang vacation days n'yo?
Hindi ko kayo mababayaran kahit di n'yo gamitin 'yon.
Siguruhin n'yong magagamit n'yo lahat 'yon bago matapos ang Hunyo, ha?
Di naman po sa ayaw namin.
Paano kami magpapahinga kung kulang na kulang sa tao?
Sinabi ko na sa inyo, 'wag na kayong magpakasipag.
Kung ganiyan kayo kapursigido, humanap na kayo ng ibang trabaho
kasi malapit nang ibenta ang hotel na 'to.
Sigurado na po ba?
Malapit ko nang marinig ang magandang balita.
Kaya 'wag na kayong mag-aksaya ng oras
at ayusin n'yo na ang résumé n'yo.
Mr. Wang,
alam kong wala akong karapatang magsalita,
pero bakit di tayo magtulungang maghanap ng paraan para masagip ang hotel?
Bakit ba napakapursigido n'yo sa hotel na 'to na malapit nang malugi?
Nagsasakripisyo ang lahat
at ginagawa ang abot ng makakaya para pangalagaan ang hotel.
Kung lahat lang tayo--
Tinanggal ka sa King Hotel, di ba?
Inilipat po ako rito.
Inilipat, mukha mo.
Kung umarte ka para bang may inaasahan kang isang tao.
Mag-isip ka.
Di mo pa rin ba naiintindihan pagkatapos kang ipatapon?
Di mo ba nakuha na tapos na?
Dapat mahiya ka at tumahimik na lang.
Wala po akong sinasandalang sinuman.
Bilang empleyado ng King Tourist Hotel--
'Yan mismo ang punto.
Empleyado ka, kaya ibagay mo ang sarili mo.
Ang lakas ng loob mong sumagot sa head ng hotel na 'to.
Ako ang namamahala sa lugar na 'to.
Ako ang nagpapasiya. Kuha mo?
Ang ganda.
Sa-rang.
Pakitingnan naman 'yong speaker sa labas kung naririnig 'yong tugtog.
Sige.
MAGSISIMULA ANG TUNAY NA PAHINGA SA PAGBISITA N'YO SA KING TOURIST HOTEL
Sa-rang, natingnan mo ba?
Wala akong marinig.
Nandito ako para sunduin ka.
Maayos ba ang biyahe mo?
Oo.
Patawarin mo 'ko at nahuli ako.
Mahirap ang mag-isa, di ba?
Kumusta ang trabaho?
Naging maayos ba ang lahat?
Oo, nagawa ko.
Bumalik na tayo.
Dito na ako nagtatrabaho.
Di na mahalaga 'yan.
Akin ka na.
Saglit.
Oo, si Cheon Sa-rang 'to.
Ngayon na?
Sige.
Paano na?
Sige na.
Hihintayin kita.
Gusto mong sumama sa akin?
Kahit saan basta kasama kita.
Heto.
- Alam mo na kung paano 'yan, di ba? - Nakalimutan mo na ba?
Di ko nakakalimutan basta natutuhan ko na.
Siyempre.
Kung gano'n, kaya mong ayusin ang lahat ng mga mesa mula ro'n?
Kailangan kong pumunta sa kusina.
Mahal ang suweldo ko.
Kaya mo bang bayaran?
Pagkatapos ng trabaho, papalitan ko ang halaga ng oras na magkahiwalay tayo.
Ano sa tingin mo?
Tatapusin ko agad 'to.
Salamat.
Simulan na natin.
Hoy, ikaw.
Doon.
Hoy, tagalagay ng mantel.
Halika rito at hawakan mo ito.
Oo, kinakausap kita.
Bilisan natin ang kilos.
Sobrang busy natin ngayon.
Hawakan mo ang dulo na 'yon at ipantay mo sa dulo nito.
- Pagtapatin mo. - Ako?
Ako ba dapat?
Bilis na.
Hatakin mo pa.
Oo. Ganiyan nga.
Sige.
Magaling ang ginawa ko.
Pero mga empleyado pa rin ba ang gumagawa ng mga ganito?
Di ba kumukuha tayo sa mga ahensiya?
Kapag kami mismo ang gumagawa ng mga ganiyan,
mas nagiging masigasig kami.
Siyanga pala,
nagkita na ba tayo dati?
Hindi, unang beses pa lang kitang makita.
E bakit parang ang pamilyar mo?
Sakali man,
di naman ikaw ang boyfriend ni Sa-rang na galing sa King Hotel, di ba?
Bakit mo nasabi na di ako?
Ako ang boyfriend ni Sa-rang.
Pasensiya na po. Akala ko part-timer kayo.
Wala pong kapatawaran ang kasalanan ko.
Puwede bang may ipakiusap ako sa 'yo?
Siyempre po. Kahit marami pa.
Hindi maganda ang paraan
ng pakikipag-usap mo sa akin, tama?
Kahit na isang araw lang magtatrabaho ang kahit sino rito,
magkakasama pa rin tayo.
Pakiusap, igalang natin ang bawat isa.
Tama nga po kayo.
Tatandaan ko po 'yan, sir.
Sige na.
Pasensiya na kayo, Mr. Gu.
Ayos lang 'yon.
Sa-rang!
Ang galing mo talaga.
Wala lang ito.
Umupo ka na, ako na ang bahala.
Hindi, wala akong oras magpahinga.
Pagkatapos nito, maglalagay pa 'ko ng mga karatula sa paligid ng hotel.
Kung kailan sobrang busy ako saka ka naman nagpunta.
Mabuti ngang dumating ako kung kailan ka busy
para matutulungan kita.
Maaasahan ka talaga.
Sige. Isa, dalawa, tatlo.
Salamat.
Ang init.
Nakipagkita ako kay Mama.
Talaga?
Kailan? Paano kayo nagkita?
Pinuntahan niya ako.
Mukhang mabuti siyang tao.
Mayro'n siyang malambot na puso.
Masaya akong marinig 'yan.
Alam ko na mabuti siyang tao.
Sa totoo lang,
akala ko nakalimutan ko na siya.
Akala ko, di ko na siya nami-miss
at hindi ko na siya kailangan.
Pero no'ng makita ko siya, naisip ko…
hinding-hindi…
ko pala siya nakalimutan.
Pasensiya ka na talaga,
kinailangang mapunta ka pa rito.
Matagal-tagal na rin no'ng huli akong bumati sa mga guest sa lobby
at magtrabaho sa sauna, sa banquet hall, at sa linen room.
Naging sobrang busy ako,
pero gusto ko rito.
Naaalala ko rito no'ng nagsisimula pa lang ako.
Gustong-gusto ko talaga rito.
Wala akong nakikitang maganda sa lugar na 'to.
'Yan
ang sinasabi ng kahit na sino.
Pero di lang kasi nila nakikita talaga.
May maliit na gubat sa likod ng hotel.
Walang gumalaw n'on at natural lang talaga,
kaya maganda at misteryoso.
Habang tinitingnan ko 'yon,
gumagaan ang pakiramdam ko.
Kumusta po.
- Nag-eehersisyo ka ba? - Opo.
- A, kaya pala. - Sige.
Mag-iingat po kayo.
Naisip ko, kabisado ko dapat ang lugar para magabayan ko ang mga guest,
kaya nag-ikot-ikot ako no'ng day off ko.
Salamat.
Ang dami palang mga nakatagong masasarap na kainan.
- Enjoy. - Salamat po.
Isa lang ang inorder ko,
pero ang dami nilang inihain para matikman ko.
Akala ko, nasa buffet ako.
NAKAKITA AKO NG MAGANDANG RESTAURANT!
PUMUNTA TAYO MINSAN DITO
Excuse me, miss. Uminom ka muna nitong yogurt drink.
Salamat po.
Mapagbigay rin ang mga tao.
Mga kapamilya ng mga hotel staff ang marami sa kanila,
kaya binibigyan nila ako ng mga inumin at ice cream
sa tuwing nakikita nila ako.
- Naku, 'wag n'yo po akong puriin. - Pakasalan mo sana ang apo ko.
Lalo na
ang lugar na ito.
Di ba parang nandito lahat ng mga bituin sa kalawakan?
Ang ganda.
Tama ka.
Napakaganda.
Di ba? Iba sila sa mga bituin sa Seoul.
Kung bibigyan mo ng kaunting pansin, makikita mo ang lahat.
Nakakahinayang lang.
Pero dapat nasa King the Land ka.
Bumalik na tayo.
Pasensiya ka na,
pero di ko susundin ang utos ng dati kong boss.
Dating boss? Ang sama naman.
Dumeretso ako rito pagdating ko sa Korea.
Trabaho ko ito.
Opisyal na pagpapalipat 'to.
Tara na.
May tatlong okasyon sa susunod na linggo.
Hayaan mo munang tapusin ko 'yon bago ako bumalik.
Bakit gusto mong gawin 'yon?
Dahil tungkulin ko 'yon.
Gusto kong makita 'yon.
At saka, ang lahat ng mga empleyado rito,
nagtatrabaho nang mabuti para protektahan itong hotel.
Ayokong magbulag-bulagan at takasan lang sila.
Pinoprotektahan ng mga empleyado ang hotel?
Mukhang malapit nang ibenta ang hotel.
Kaya nga problemado ang lahat.
Balita ko lumabas na ang diborsiyo mo.
Uminom tayo, pampalubag-loob.
Layuan mo ako o uupakan kita.
Lumalabas na ulit ang tapang mo.
Alam mo, ang pagiging brusko mo ang nakakaakit sa 'yo.
Lunukin mo na lang ang walang kuwentang pride mo
at sumunod ka sa akin.
Hoy.
Ba't kailangan ko magdusa kung ikaw ang nagrehistro ng kasal natin?
Mabuhay ka habang nagbabayad ka ng kasalanan, kuha mo?
Subukan mong buwisitin pa ako ulit.
Sasabihin ko sa asawa mo
na nagmamakaawa ang tatay ng mga anak niya na makainuman ako.
- Ayos ka lang? - Ayos ka lang, Mr. No?
Ikaw…
Nasisiraan na ba siya?
Bakit naman ako mangungulit sa diborsiyadang gaya niya?
Di ba?
Di ba tama ako?
Captain No Byeong-gu.
Gustong-gusto ko si Pyeong-hwa.
Ano naman?
Kaya sinasabihan kita
na mag-ingat ka.
Kung babastusin mo siya ulit,
hindi na ako manonood lang.
- Masakit ba? - Ayos ka lang ba?
Pyeong-hwa.
Bakit lagi mo akong iniiwasan?
Puwede bang hayaan mo na lang ako?
Gusto kong maglaho sa lugar na walang mga tao.
Kaya nga di kita iniiwan.
Baka pag ginawa ko 'yon,
tuluyan ka nang mawala.
Halika na.
Bakit di mo 'ko tinatanong ng kahit na ano?
Kailangan pa ba?
Gustong mag-usisa ng lahat.
Nakaraan na 'yon.
Pasensiya na, pero di ako interesado sa Pyeong-hwa sa nakaraan.
Gusto ko kung sino ka ngayon.
Wala na akong pag-asa.
Niloko ko ang lahat.
Di mo kami niloko.
Di mo lang gustong ibulgar ang isang masakit na alaala.
Bawat isa may parte sa buhay nila
na ayaw nilang makita ng iba.
Nauulanan naman ang lahat.
Mas nababasa nga lang ang ilan kaysa sa iba.
Pero humihinto rin ang ulan.
Ako ang magiging payong mo.
- Mukhang masarap. - Di ba? Masarap talaga.
No'ng ako lang ang nagpunta rito, napakahaba ng pila sa labas.
Heto ang potato pancake.
- Salamat po. - Enjoy po kayo.
- Salamat. - Pinadalhan kita ng litrato no'ng huli.
Ang ganda ng lugar na 'to,
at marami pang masasarap na kainan dito.
Sa iba naman tayo magpunta sa susunod.
- Hello. - Ang ganda n'yong tingnan.
Mag-isa lang siyang nagpunta rito no'ng nakaraan.
Pero may kasama na siya ngayon.
- Ako po ang boyfriend niya. - A, talaga?
Hindi ko po gusto na nag-iisa siya.
Bagay na bagay kayo.
Bagay na bagay na po talaga kami, 'no?
Oo, parehong maganda ang kutis n'yo.
Ikaw…
Ganito ko kayo ginagalang. Enjoy po.
Ako na lang sana ang kumuha.
Maging maayos po talaga sana kayo.
Magiging maayos ako. Salamat sa 'yo. Maupo ka.
- Opo, sir. - Salamat.
Maging komportable lang kayo. Salamat.
Salamat.
Siyanga pala,
kaya po ba kayo nandito dahil doon?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Grabe, Mr. Gu!
Saludo ako.
Nabalitaan ko na narito kayo,
pero akala ko umalis na kayo.
Mahilig siguro kayong mangisda.
Ganoon nga.
Ang mamimingwit na gaya ko, ayos nang manood lang ng mga palabas.
Nangingisda ka kahit sa oras ng trabaho?
Dahil parte ito ng trabaho ko.
Kasama ko ang urban planning and development head dito.
Pinag-usapan namin kung gagamitin namin ang lupang ito
para sa cultural center dito matapos ang demolisyon ng hotel.
Kaya ka nangingisda para ibenta ang hotel?
Akala n'yo 'yon lang?
Nagpupunta rin ako sa mga golf course, sa mga sauna,
sa mga restaurant, at kahit saan na puwede ninyong maisip.
Sa halip na subukang ibenta ang hotel,
may ginawa ba kayo na kahit na ano para sa ikauunlad ng hotel?
Sa palagay ko, di n'yo naiintindihan ang sitwasyon dito, sir.
Walang buhay ang lugar na ito.
Sarado na ang mga tourist attraction dito.
Wala nang natitirang pag-asa para sa lugar na ito.
Mas mabuti pa na ibenta ang hotel bago pa mas bumaba ang halaga nito.
Pero dito sa probinsiya,
munisipyo lang ang kayang mamahala sa ganitong kalaking lupa.
Kaya nga nagtatrabaho ako nang mabuti.
A, ganoon.
Ang pagbebenta ang posibleng pinakamadaling paraan.
Pero di dapat 'yan ang ginagawa ng hotel head.
Hindi lang ang hotel ang responsibilidad mo,
pero pati ang kinabukasan ng mga empleyado mo.
Hay naku.
Sige.
Sabihin natin na may ginagawa akong mali.
Gayumpaman, sa tingin ko, wala kayong karapatan na makialam.
Nasa ilalim ng King Distrubution ang lugar na 'to at hindi ng King Hotel.
Inutusan ako ni Ms. Gu na ibenta ang hotel
at nagtatrabaho ako para do'n.
Tama ka.
Magkahiwalay na mga kompanya sila, kaya di kita puwedeng utusan.
Ibig kong sabihin,
dahil kayo ang anak ng chairman,
puwede n'yo na akong utusan na lang basta…
Pero sinasabi ko lang sa inyo na wala akong dahilan para sundin ang utos n'yo.
Bibilhin ko ang hotel na ito.
- Ha? - Sabi mo ibinebenta mo 'to.
Bibilhin ko ang King Tourist Hotel sa presyong gusto mo.
Seryoso…
Seryoso ba kayo?
Nagpasiya ako matapos ang mabusising pagtingin dito.
Kahit na di pa 'ko nagtatagal dito, nilibot ko ang buong lugar.
Sa likod ng hotel,
may isang maliit na gubat na hinding-hindi pa nagagalaw.
Ang araw, ang hangin, at ang amoy ng gubat.
Puwede kang maging isa sa kalikasan.
Mahamog ang kabundukan dala ng hangin sa umaga,
ang napakaraming mga bituin na nagbibigay liwanag sa gabi.
Kaya kong papuntahin ang mga tao sa hotel na 'to
upang takasan ang buhay at makapagbakasyon nang tama.
Ano kasi…
Mukhang espesyal lang 'to sa inyo kasi galing kayo sa Seoul.
Pero wala naman talagang maganda sa lugar na ito.
Mga bundok at mga bukid lang ang makikita rito.
- Walang maibubuga ang hotel na ito! - Mismo!
Kaya nga aayusin natin.
Gusto kong umpisahan ang isang forest therapy program
na may yoga, tea ceremonies, at meditasyon.
Aayusin din ang mga kuwarto.
Magkakaroon tayo ng mga kuwarto na may floor heating,
mga red clay room, at cypress room.
Gagawing lounge ang annex na nakatengga
at pupunuin ng mga musika at libro.
Iniisip ko rin ang gumawa ng programa
na tuturuan ng mga nakatatanda rito ang mga bisita
na gumawa ng tradisyunal na alak at mga pagkain sa bayang ito.
Kung mangyari 'yan,
magiging pinakamagandang tourist attraction ang hotel na 'to.
Kung ganoon…
Puwedeng maging mababa o negatibo ang balik sa pamumuhunan.
Di ba sinabi ko sa 'yo?
Ang pagbebenta ang pinakamadaling paraan.
Pero dahil nagpasiya na ako na protektahan ang hotel,
hindi ako magpapapigil sa takot na malugi.
Binabati kita sa pagbebenta.
Dahil nagawa mo ang kailangan mo,
makakaalis ka na.
Kain na.
Kumain na tayo.
Ang sarap.
Salamat.
Napakasaya ng lahat, may pag-asa na sila ngayon.
Dapat lang kayong magkaroon ng pag-asa.
Maging ang hotel na 'to.
Gusto kong…
gumawa ng sarili kong kuwento.
Gusto kong sabihin sa mga tao
na naprotektahan ko lahat ng gusto ko hanggang dulo.
Gusto kong maging kasing-astig mo.
Napakaastig mo na.
Gusto kong maging katulad mo.
Nahawa ako sa 'yo.
Nabahiran ako ng napakagandang kulay na tinatawag na Cheon Sa-rang.
Maabala ko muna kayo saglit.
Salamat.
Maraming salamat, Mr. Gu.
Magsisikap talaga kaming lahat.
Inaasahan ko na makatrabaho ka.
Ako rin po.
Siyanga po pala,
di n'yo naman ibabalik sa Seoul si Sa-rang, di ba?
Siyempre, gagawin ko.
Hindi po puwede.
Di n'yo puwedeng kunin ang pinakamahusay na empleyado namin!
Mawalang-galang na…
Pero sa akin na si Cheon Sa-rang.
Sa akin na si Sa-rang no'ng una pa lang.
Ako ang kauna-unahang tao na nagturo sa kaniya at…
Sabihin mo sa kaniya.
Ako ang unang nakilala mo sa hotel.
Kaya kong ibigay sa 'yo ang lahat maliban lang dito.
Si Sa-rang lang talaga ang dahilan kung bakit ako nagpunta rito.
Di ako babalik na mag-isa lang ako.
Mr. Gu,
sa palagay ko, dahil nasa honeymoon stage pa lang kayo,
pero kung palagi kayong magkasama, magsasawa na rin kayo sa isa't isa.
Sa katunayan, ang mga long-distance relationship ang pinakamaganda.
Mas pahahalagahan ninyo ang isa't isa.
Sobrang pinapahalagahan namin ang isa't isa kahit palagi kaming magkasama.
Sa-rang, bakit di ka magpasiya?
Sasama ka ba sa kaniya o maiiwan ka rito?
Bakit mo siya tinatanong niyan?
Kitang-kita naman na gusto niyang sumama sa akin.
Walang kasiguruhan ang lahat.
Nasa kaniya ang pasiya.
Sige.
Sasabihin ko na sa inyo.
KING TOURIST HOTEL
Sang-sik,
di ba dapat malaman niya?
Pinakamaganda kung masorpresa siya.
Kailangang sumulpot tayo
mula sa kung saan para matuwa siya.
Wala ka talagang alam, Ro-un. Kaya wala kang love life, e.
Ha?
Pero may love life ako, a.
Talaga? Agad-agad?
Nakakatawa naman ang biro mo.
Seryoso ako.
Batiin n'yo ako.
Di nga? Sino ang dine-date mo?
Isang kahanga-hangang babae.
- Ano? Sino ang babaeng 'yon? - Talaga?
Ikaw pa naman ang gusto kong maging boyfriend ni Pyeong-hwa.
Kaya nga, di ba?
Ano?
Nangyari na lang, e.
Grabe.
Paano?
Congratulations! Nakakagulat naman.
Salamat.
Talaga? Di ba 'to prank lang?
Talagang kayo na?
Ganoon ba kadali ang pag-ibig sa 'yo?
Akala ko sikat ka.
Sikat nga ako.
Pero walang matapang para ayain akong lumabas.
Sigurado ka ba na sikat ka?
Di bale na nga. Puntahan na natin si Sa-rang.
Dito nagtatrabaho si Ms. Cheon Sa-rang, di ba?
Puwede bang pakitawag siya?
Mga kaibigan niya kami.
- Ano kasi-- - Teka!
'Wag mo palang sabihin na narito kami. Sorpresa kasi 'yon.
Pasensiya na, pero wala siya rito.
Saan siya nagpunta?
Kakaalis lang niya papuntang Seoul.
Bakit?
Para sa pag-ibig, sa palagay ko.
Pero nanggaling pa kami sa malayo para lang sa kaniya.
Wala ba talaga siya rito?
Wala talaga siya.
Umalis talaga siya?
Kailangan nating mag-usap.
Talaga?
Salamat.
- Sumunod ka. - Magandang araw.
Kaya nga dapat tinawagan muna natin siya.
- Mismo. - Mismo.
Nagkasundo naman tayong lahat na sorpresahin siya, di ba?
- Hindi. - Hindi.
Sino ang may sabi na wala tayong alam sa pakikipagrelasyon
nang magsabi tayo na tawagan muna siya?
Ikaw 'yon.
Hoy, Ro-un! Bakit ka naman ganiyan?
Nag-usap na tayo kanina sa telepono kung paano--
Ay, ewan.
Mula ngayon, wala ka nang sasabihin.
Dahil ako na ang magiging lider ng anim na magkakapatid.
- Payag ako. - Ako rin. Payag ako kahit ano pa.
Payag din ako, siyempre.
Dahil narito na rin naman tayo,
bakit di na lang tayo kumain?
Ikaw na ang bahala sa pagkain, Mr. No.
Ako? Pero nag-ambagan na tayo.
Sabi ko nga, ako na lang. Sige.
Tama! May cafeteria na malapit dito.
Nagtitinda sila ng napakasarap na stir-fried pork.
Ano sa tingin n'yo? Ayos ba ang stir-fried pork?
Ako na ang lider.
Kaya, tara na.
Kakain tayo ng short ribs!
- Short ribs? - Kakain tayo ng short ribs!
- Short ribs. - Short ribs.
Kakain tayo ng short ribs!
- Kumusta po, sir. - Kumusta. Matagal-tagal na rin.
Binabati ko kayo sa inagurasyon n'yo, sir.
Di n'yo na kailangang gawin 'to.
Naghihintay po ang chairman.
Gusto mong pamahalaan ang King Tourist Hotel?
Opo.
Sigurado ka ba?
Magiging global chain na ang King Hotel.
Para mangyari 'yan, dapat malakas din ang pang-lokal natin.
Di ko gagawin ito dahil sigurado ako.
Gagawin ko ito dahil kailangan.
Ikaw na ang presidente ng King Hotel ngayon.
Ibigay mo ang lahat ng makakaya mo.
Opo, sir.
Wala ka bang itatanong?
Siguradong marami kang gustong sabihin.
May mababago po ba kung magtatanong ako?
Di ko na po inaalala
kung ano ang iniisip n'yo.
Dahil 'yan ang gusto n'yo.
At…
gagawin ko rin ang gusto ko.
Mahusay.
Nagawa ko na ang makakaya ko.
Ikaw na ang bahala ngayon.
Pero tandaan mo, magtagumpay ka man o hindi,
kailangan mong harapin 'yon.
Sige po.
President Gu?
'Wag mong isipin na tapos na.
Dahil nagsisimula pa lang.
Hindi ko hahayaan
na may makuha ka kahit isa.
Wala akong iniisip
na kukunin mula sa 'yo.
Ganoon din si Papa.
Hindi naman sa hindi mo naisip.
Hindi ka lang nangahas.
Maging totoo ka.
Ayoko lang na mag-away tayo.
Dahil pamilya tayo.
"Pamilya"?
Ikaw at ako, pamilya?
Hindi ko naisip 'yan.
Kahit minsan.
Ano'ng ginawa mo?
Ikaw 'yon, di ba?
Walang ibang gagawa n'on.
Binigyan ko siya ng pera
at kusa siyang umalis.
Wala naman palang halaga
ang sinasabi mong pagmamahal.
Barya lang
ang katumbas.
Napakababaw na pagmamahal.
Kaya nga binalaan kita.
Sabi ko sa 'yo, maghihiwalay tayo sa tamang panahon
at dapat maghintay ka lang.
Ito ang dahilan kaya walang nagmamahal sa 'yo.
Akala mo kung sino ka,
pero isa ka lang nakakaawang tao na uhaw sa pagmamahal.
Pareho lang tayo.
Iniwan ka lang din naman ng lahat ng mga tao na minahal ka.
Peke silang lahat.
Kung di mo pa rin makuha, ituloy mo lang 'yan.
Alamin mo kung may pagmamahal nga ba sa mundo.
Alam mo…
nakakaawa ka.
Ma, 'wag na po kayong umiyak.
Aalis na po ako.
Babalik na ako sa Amerika, kaya tahan na po.
Pasensiya na po.
Ako na lang po ang susunod sa mga sinasabi n'yo.
Tahan na, Ma.
- Kumusta, Ms. Do. - Kumusta.
Tuloy lang sa trabaho.
Sesantehin mo ang junior pag natapos ang buwan.
Po?
Sabi n'yo pag naabot namin ang target, wala nang matatanggal,
kaya ginawa namin.
Gusto ng mga nasa itaas na magsesante ako ng tao.
Wala akong magagawa.
- Kailangan ba talagang isang tao lang? - Oo.
Mabuti nga at hindi dalawa.
Kung gano'n…
puwede bang piliin ko kung sino ang talagang di naman kailangan?
Siyempre.
Naisip mo rin.
Sa palagay ko,
kaya ng Alanga na umangat basta di ka namin kasama.
- Ano? - Nakita ko ang mga social media post mo.
Sarap na sarap ka sa beef omakase kasama ang pamilya mo,
pero ni-report mo na team dinner 'yon.
Sandali.
Bakit mayro'n ka nito?
Naiwan mo sa ibabaw ng fax machine.
At mayro'n pa, inilibre mo pa sa café ang mga kaibigan mo
gamit ang corporate credit card.
Nagtugma ang petsa rito at ang post mo.
Mali 'yan. Akin na 'yan.
Humiling ka pa nga ng overtime pay.
Ako ang nag-overtime dahil sinuri ko pa ang mga produkto sa warehouse.
Bakit nakita ko ang pangalan mo, e, di ka naman pumunta?
Nalito lang ako sa mga petsa.
Nagkakamali naman ang lahat.
Kailangan mo ba talagang silipin?
'Wag mong subukan na pagtakpan ito.
Ginamit mo ang pondo ng kompanya para sa personal na interes,
lagi kang tumatakas sa trabaho,
at namemeke ka pa ng mga dokumento.
Malaking kasalanan ito.
Kaya umalis ka na lang nang kusa.
Ang lakas ng loob mo na takutin ako, contract worker ka lang naman.
Ako ang nagrereport sa lahat ng nangyayari dito.
Kanino ka magsusumbong tungkol dito?
May kakilala ka ba sa headquarters?
Di ko dapat sasabihin ito,
pero kaibigan ko ang direktor doon.
Sobrang malapit kami.
Mas pinapaboran ng tao ang kaibigan kaysa di kakilala.
Gawin mo ang gusto mong gawin.
Ms. Gang, tingnan n'yo.
Hello. Ako si Do Ra-hee ng King Distribution.
- Karangalan na makilala kayo. - A, salamat.
Ano'ng ginagawa n'yo rito?
May miting ako rito, kaya dumaan na ako.
Nabalitaan ko ang nasayang na lakad mo sa King Tourist Hotel.
A, oo.
- Dahil sa isa riyan. - Alam ko.
Bakit ka kasi nagtiwala sa kaniya?
At ikaw raw ang may pinakamataas na benta sa bansa ngayong buwan.
Nabalitaan mo 'yon?
Sinabi ko sa kaniya.
Dahil ikaw ang magaling na lider ng anim na magkakapatid.
"Anim na magkakapatid"?
Oo, anim na magkakapatid.
Si Mr. Gu, si Ms. Gang,
ako, at may tatlo pang iba
ang bumubuo sa anim na magkakapatid na mas malapit pa sa pamilya.
"Pamilya"?
Puwede bang kunin n'yo ang mga 'to?
Binili lahat ni. Mr. Gu 'yan para pagsaluhan n'yo.
Alagaan n'yo sana si Ms. Gang.
Kung may kailangan ka, sabihan mo lang ako,
at tumawag ka kaagad kung may problema.
- Sige, masusunod. - Galingan mo pa lalo.
Kita tayo sa susunod.
Bye.
Bahala ka na.
"May kilala ka ba?"
Umalis na siya.
Wala na siya?
Ms. Gang.
Pasensiya ka na sa lahat.
Kung nanghingi ka man lang sana ng paumanhin kahit minsan,
binigyan pa sana kita ng pagkakataon.
Gagawa ako ng opisyal na report. Sundin mo na lang ang pasiya ng HQ.
Welcome sa Alanga!
KETTLE-COOKED COW'S HEAD GUKBAP
May problema ba?
Wala po ito.
Sinabi ko na po, nandito ako kasi nami-miss ko kayo.
Nag-away ba kayong dalawa?
Wala pong dahilan para mag-away kami.
Kung gano'n, e, ano?
Sabihin mo sa akin.
Magsalita ka.
- Ikaw-- - Naku! Pasensiya na po.
- Ano'ng ginagawa mo? - Hay.
Kaya nga po sabi ko 'wag kayong gagalaw!
Di mo ba talaga sasabihin sa akin?
Gusto mo ba akong mamatay sa sama ng loob?
May iba pa bang mas espesyal?
Limited edition po lahat ng ipinakita ko sa inyo,
na ginawa mismo ng head designer ng brand.
Magandang ngumiti ang girlfriend ko.
Gusto ko na makita ko siyang ngumiti kapag ibinigay ko na ang singsing.
Mayroon bang ganoon kaespesyal?
Sandali lang po.
Ano po sa palagay n'yo?
Simbolo ng hindi nagbabagong pagmamahal ang disenyong 'yan.
Simbolo 'to ng walang hanggang pagmamahal
at nagpapahiwatig ng pagdiriwang ng isang espesyal na sandali.
"Walang hanggang pagmamahal"?
Opo, sir.
Ito na lang.
Ayos.
Di ba ito 'yong restaurant dati?
Tama ka.
Dito tayo unang kumain.
Naalala mo pa?
Siyempre. Kaarawan ko no'n, e.
Iisipin ng mga tao couple tayo.
Walang mag-iisip ng ganoon.
Marunong akong pumili.
Dati,
di ko naisip na mauuwi tayo sa ganito.
Ikaw ba?
Hindi rin.
Ikaw?
Ayokong magsalita.
Pero tayo lang ulit ang tao rito ngayon.
Tama ka.
Siyanga pala,
natutuwa ako at narito tayo ulit.
Di ba?
Oo.
- Heto na po ang pagkain n'yo. - Sige.
- Salamat. - Walang anuman.
Bakit ba tingin ka nang tingin sa cellphone mo? May problema ba?
Ano?
Hindi, wala.
Ano'ng mayroon?
Parang balisa ka, e.
Ano'ng sinasabi mo?
Di ko nga alam ang pakiramdam ng nababalisa, e.
Magsisimula ako sa loob ng tatlong minuto. Maghanda na kayo.
DRONE OPERATOR
Ang totoo niyan,
may…
mahalaga akong sasabihin.
May gusto rin akong sabihin sa 'yo.
Ano 'yon?
- Mauna ka na. - Hindi, ikaw muna.
Napakahalaga
ng sasabihin ko.
Gusto ko nang itigil natin ito.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Kahit ilang beses ko pa itong pag-isipan, talagang di ito puwede.
Pakiramdam ko nanliliit ako.
MAG-UUMPISA NA ANG PALABAS PUWEDE NA KAYONG MAG-PROPOSE
Ayoko na.
Gusto ko nang umalis.
KING THE LAND
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Anne B. Mariano