Για δισεκατομμύρια χρόνια,
ένα μεγάλο μέρος του κόσμου μας ήταν αφιλόξενο…
ρημαγμένο από τα στοιχεία και τις δυνάμεις της φύσης.
Αυτή όμως είναι η ιστορία τού τι συνέβαινε κάτω από τα κύματα.
Εδώ, προστατευμένη από τις καταιγίδες, η ζωή είχε εδραιωθεί…
και θα άλλαζε τον πλανήτη μας για πάντα.
Η ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΟΡΟ
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2,4 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Παλιά, στις απαρχές του χρόνου,
η Γη δεν είχε καμία σχέση με τον κόσμο που γνωρίζουμε σήμερα.
Σχεδόν το 90% της επιφάνειάς της ήταν νερό,
αλλά δεν ήταν ένας μπλε πλανήτης.
Αντιθέτως, τεράστια σύννεφα μεθανίου είχαν κάνει την ατμόσφαιρα κίτρινη.
Στην ξηρά, οι συνθήκες ήταν χειρότερες.
Ηφαίστεια εκρήγνυντο επί εκατομμύρια χρόνια.
Η εκρηκτική τους ισχύς
ήταν ένας από τους λίγους ήχους σ' αυτόν τον κατά τ' άλλα σιωπηλό κόσμο.
Καθώς ο κόσμος αποτελούνταν από τοξικό αέρα και ποτάμια λάβας…
η ζωή όπως την ξέρουμε ήταν αδύνατη.
Στις προϊστορικές θάλασσες όμως,
κάτι κινείται.
Κάτω απ' την επιφάνεια βρίσκεται μια μεγάλη περιοχή με πλαγκτόν.
Μικροσκοπικά κύτταρα σαν αυτά είχαν αναπτύξει κάτι νέο,
τη φωτοσύνθεση.
Αξιοποιούν την ηλιακή ενέργεια για να αναπτυχθούν.
Μια εξέλιξη τόσο σημαντική,
που μια μέρα το πλαγκτόν θα οδηγήσει στη δημιουργία όλων των φυτών στη Γη.
Κι όχι μόνο αυτό.
Ένα παραπροϊόν της φωτοσύνθεσης είναι ένα αέριο,
το απαραίτητο συστατικό για την πανίδα…
το οξυγόνο.
Επί σχεδόν δύο δισεκατομμύρια χρόνια,
το πλαγκτόν παρήγαγε τόσο οξυγόνο, που μεταμόρφωσε τον πλανήτη μας.
Η Γη έπαψε να είναι εχθρική κι έγινε ένας νέος κόσμος,
όπου μπορούσε επιτέλους να αναπτυχθεί ζωή.
Σήμερα, εκατομμύρια χρόνια αργότερα,
μπορούμε να δούμε ακόμη πώς ήταν αυτό το επόμενο κύμα ζωής.
Γιατί σε κάποια μέρη των ρηχών θαλασσών μας…
η ζωή μοιάζει ακόμα με εκείνη την πρωτόγονη εποχή.
Δεν τους φαίνεται…
αλλά αυτά είναι ζώα…
παρόμοια με τις πρώτες περίπλοκες μορφές ζωής.
Τα περισσότερα έχουν μαλακό σώμα και είναι ριζωμένα στον πυθμένα.
Όλα έχουν αισθήσεις.
Και κάποια μπορούν να δουν το περιβάλλον τους.
Πολλά τρέφονται με διήθηση,
πιάνοντας πλαγκτόν,
μερικές φορές με τον πιο περίεργο τρόπο.
Αλλά δεν είναι όλα τα ζώα εδώ κολλημένα σ' ένα μέρος.
Κάποια μπορούν να κινηθούν,
εξερευνώντας τον πυθμένα
όπως οι πρωτοπόροι συγγενείς τους εκατομμύρια χρόνια πριν.
Αυτά τα ρηχά νερά μπορεί να μοιάζουν σαν ένα είδος Εδέμ,
ένα ασφαλές καταφύγιο για τη ζωή,
αλλά δεν είναι παράδεισος.
Στα ανοιχτά της σημερινής Καλιφόρνιας…
ζει αυτό το γυμνοβράγχιο Dendronotus iris.
Και η νωθρή του φύση κρύβει μια σκοτεινή πλευρά.
Γιατί, όπως οι πρόγονοί του,
είναι εδώ για να κυνηγήσει.
Έχει προσαρμοστεί σε μια ζωή θήρευσης.
Και το προτιμώμενο θήραμά του
είναι οι ανεμώνες.
Αλλά, όπως οι πρώτοι θηρευτές,
το γυμνοβράγχιο επιδέχεται βελτίωση.
Γιατί εδώ, το τάιμινγκ…
είναι το παν.
Ευτυχώς για τον κυνηγό,
το θήραμά του είναι στερεωμένο στον πυθμένα.
Δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα.
Η μοίρα της ανεμώνης είναι να φαγωθεί από μέσα προς τα έξω.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 530 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Η άφιξη της θήρευσης ήταν μια τεράστια αλλαγή στις αρχαίες θάλασσες.
Τα θηράματα έπρεπε να προσαρμοστούν για να μην αφανιστούν.
Και μια ομάδα προσαρμόστηκε με έναν πρωτόγνωρο τρόπο.
Παρότι είναι μονήρη ζώα,
μπόρεσαν να χωριστούν σε στρώματα ατόμων,
που στη συνέχεια απελευθερώθηκαν.
Μέδουσες.
Πριν από 530 εκατομμύρια χρόνια,
ήταν τα πρώτα ζώα που άφησαν τον πυθμένα
και κολύμπησαν.
Οι θηρευτές όμως ήταν ήδη παντού.
Οπλισμένες με δηλητηριώδη πλοκάμια,
αυτές οι ανεμώνες πιάνουν εύκολα μικρές μέδουσες.
Και είναι τόσο πολλές,
που η διαφυγή φαντάζει αδύνατη.
Πιάστηκε.
Αλλά όχι για πολύ.
Επιτέλους ελεύθερη.
Χάρη στην ικανότητά τους να κολυμπούν,
οι μέδουσες ήταν οι πρώτες που άφησαν τα ρηχά
κι έφτασαν στην ανοιχτή θάλασσα.
Εδώ, οπού δεν υπήρχαν ακόμη ψάρια,
οι μέδουσες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν θηρευτές.
Με τον καιρό, θα ακολουθούσαν κι άλλα ζώα.
Αλλά πριν από μισό δισεκατομμύριο χρόνια,
η ανοιχτή θάλασσα τους ανήκε.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 508 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Για όσα ζώα παρέμειναν στον πυθμένα,
η αποφυγή των θηρευτών απαιτούσε μια διαφορετική προσέγγιση.
Αυτό το περίεργο πλάσμα
είναι ένας τριλοβίτης.
Και η καινοτόμος προσαρμογή του είναι η θωράκιση.
Οι τριλοβίτες είναι από τα πρώτα είδη μιας νέας δυναστείας,
των αρθρόποδων.
Έχουν αναπτύξει έναν εξωτερικό σκελετό,
ένα περίβλημα σαν ασπίδα που προστατεύει τα μαλακά τους εντόσθια.
Και σ' αυτά τα νερά τον χρειάζονται.
Anomalocaris.
Ένα παράξενο ζώο.
Το όνομά του σημαίνει "ασυνήθιστη γαρίδα".
Και στα τροπικά ρηχά πριν από 508 εκατομμύρια χρόνια,
είναι ο πρώτος κυρίαρχος θηρευτής στον κόσμο.
Παρά τη θωράκιση του τριλοβίτη, είναι λογικό να κρύβεται.
Μακριά από τα φαράγγια όμως, δεν έχει πού να κρυφτεί.
Γιατί αυτό που κάνει αυτόν τον κυνηγό ξεχωριστό…
είναι η ταχύτητά του.
Σε αντίθεση με τις μέδουσες, μπορεί να αλλάξει διεύθυνση και ταχύτητα.
Αλλά αυτό δεν είναι πάντα αρκετό.
Γιατί όταν στριμώχνεται ο τριλοβίτης, η θωράκισή του παίρνει σάρκα και οστά.
Μετατρέπεται σε μια μπάλα και γίνεται εντελώς αδιαπέραστη…
ακόμη και για την ασυνήθιστη γαρίδα.
Με το πεδίο ελεύθερο, ο τριλοβίτης συνεχίζει πάλι τον δρόμο του.
Ψάχνει ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα του αρχαίου ωκεανού.
Τους τόπους ζευγαρώματος των τριλοβιτών,
όπου συγκεντρώνονται χιλιάδες για να αναπαραχθούν.
Στην ιστορία της ζωής, η θωράκιση είχε τόση επιτυχία,
που σήμερα σχεδόν το 80% όλων των ζώων,
συμπεριλαμβανομένων των εντόμων, των αραχνών και των καβουριών,
συγγενεύουν με αυτό το αρχαίο αρθρόποδο.
Η θωράκιση όμως δεν μπορούσε να τους προστατεύσει απ' τα πάντα.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 468 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Σαράντα εκατομμύρια χρόνια αργότερα ξεκινάει μια νέα εποχή ζωής,
με μεγαλύτερη ποικιλότητα από ποτέ άλλοτε.
Εδώ οι τριλοβίτες είναι ακόμη στην ακμή τους,
αλλά η θωράκισή τους είναι ακόμη πιο γερή.
Γιατί σ' αυτόν τον ύφαλο κινδυνεύουν από ένα νέο είδος θηρευτή.
Πρόγονοι του χταποδιού και του καλαμαριού,
αυτοί οι γίγαντες με πλοκάμια ανήκουν στη δυναστεία των κεφαλόποδων.
Το μεγαλύτερο, με κέλυφος μήκους οχτώ μέτρων,
είναι αυτό του γένους Cameroceras.
Ο τριλοβίτης φαίνεται μικροσκοπικός μπροστά του.
Δεν είναι επικίνδυνα όμως λόγω του μεγέθους τους.
Έχουν αναπτύξει έναν νέο τρόπο να πιάνουν θηράματα…
ακόμα κι όταν δεν τα βλέπουν.
Γιατί σε αυτά τα νερά δεν κυνηγούν μόνο με την όραση,
αλλά και με την αφή.
Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι τριλοβίτες είναι να κρυφτούν.
Με ράμφος σαν ψαλίδι,
ικανό να κόψει ακόμη και την πιο γερή θωράκιση,
αυτά τα κεφαλόποδα κυριαρχούν σε αυτές τις θάλασσες.
Αν και υπάρχει άλλη μια σημαντική νέα άφιξη.
Με μια έκφραση μόνιμης έκπληξης,
αυτό είναι ένα ψάρι του γένους Arandaspis…
ένα πρώιμο είδος ψαριού.
Δεν έχει ακόμη σαγόνια,
οπότε ρουφάει απλώς τα αποφάγια.
Αυτό που έχει αναπτύξει όμως
θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας.
Έχει έναν νέο εσωτερικό σκελετό που το κάνει γρήγορο κι ευκίνητο.
Μια σπονδυλική στήλη.
Και παρότι δεν είναι όμορφα,
ψάρια σαν αυτό θα οδηγήσουν στην εμφάνιση των άλλων σπονδυλωτών:
των αμφίβιων, των ερπετών, των θηλαστικών και των πτηνών.
Προς το παρόν όμως, τα σπονδυλωτά είναι ακόμη στην αρχή
ενός πολύ μακριού ταξιδιού.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 445 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Είκοσι εκατομμύρια χρόνια μετά, η ζωή αντιμετώπισε μια μεγάλη πρόκληση…
καθώς το κλίμα άρχισε ξαφνικά να γίνεται πιο ψυχρό.
Μια εξέλιξη που θα είχε καταστροφικές συνέπειες.
Σιγά σιγά, η θάλασσα άρχισε να παγώνει.
Για τους κατοίκους των κάποτε τροπικών νερών της Γης,
αυτό ήταν καταστροφικό.
Οι ρηχές θάλασσες έγιναν ένα παγωμένο νεκροταφείο.
Ο πρώτος μαζικός αφανισμός στον κόσμο.
Ο παγετός προκλήθηκε από μια πτώση του διοξειδίου του άνθρακα κατά 60%.
Χωρίς αυτό το αέριο θερμοκηπίου,
ο πλανήτης βυθίστηκε σε μια εποχή παγετώνων…
που θα κρατούσε 200.000 χρόνια.
Στο απόγειό της, σχεδόν ο μισός κόσμος ήταν καλυμμένος με πάγο,
προκαλώντας τον θάνατο του 85% όλων των ειδών ζωής,
που χάθηκαν για πάντα από το οικογενειακό μας δέντρο.
Χωρίς τα τροπικά ρηχά,
επιβίωσαν μόνο όσα είδη μπόρεσαν να πάνε πιο βαθιά.
Ζώα όπως ο ναυτίλος,
ένας μικρότερος συγγενής των Cameroceras.
Πρωτοεμφανίστηκε πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια,
αλλά υπάρχει ακόμη σήμερα.
Χρωστάει την επιτυχία του στην αμετάβλητη φύση του βαθύ ωκεανού.
Κάτω από τα 600 μέτρα,
η θερμοκρασία σπανίως κυμαίνεται.
Έτσι, είναι ένα σταθερό καταφύγιο.
Όταν έφτασε η εποχή των παγετώνων,
διάφορα είδη ζώων κατευθύνθηκαν στην άβυσσο.
Μόνο τα κεφαλόποδα όμως κυριάρχησαν.
Σήμερα, πολλά κεφαλόποδα στοιχειώνουν ακόμη τα βάθη…
όπως χταπόδια και καλαμάρια.
Τα ζελατινώδη σώματά τους δεν επηρεάζονται από την τεράστια πίεση του βυθού.
Και με τις υπεραισθήσεις τους βρίσκουν τον δρόμο τους στο σκοτάδι.
Χωρίς τον περιορισμό των κελυφών,
έχουν πλέον κάθε μέγεθος και σχήμα.
Αλλά δεν ζουν μόνα σ' αυτόν τον κατασκότεινο κόσμο.
Αρθρόποδα, όπως αυτός ο αραχνοκάβουρας, ζουν επίσης εδώ.
Διασχίζουν τον πυθμένα ψηλαφίζοντας.
Δίπλα τους, τα σπονδυλωτά.
Καθώς υπάρχει έλλειψη τροφής, εδώ κάτω σπανίζουν.
Μόνο το 10% όλων των ψαριών σήμερα ζει στον βυθό.
Δεν είναι ένα μέρος όπου διαπρέπουν.
Σε αντίθεση με τα κεφαλόποδα,
που έχουν γίνει οι σχεδόν τέλειοι θηρευτές του βυθού.
Κάτι που ίσως ανακαλύψει σύντομα αυτή η γαρίδα.
Τριγύρω, το νερό λαμπυρίζει με πλαγκτόν που εκπέμπει φως.
Με οποιαδήποτε διατάραξη, φωτίζουν για πολύ λίγο.
Αλλά η γαρίδα έχει παρέα.
Ένα μισoκρυμμένο καλαμάρι
παρακολουθεί το θέαμα.
Τα μεγάλα μάτια του του επιτρέπουν να βλέπει στο σκοτάδι.
Χάρη στο φως,
μπορεί να ακολουθεί κάθε κίνηση της γαρίδας.
Αρκεί να βρει την κατάλληλη στιγμή.
Η γαρίδα ούτε που το περίμενε.
Με τόσο εξαιρετικές αισθήσεις,
είναι λογικό που τα καλαμάρια έχουν κυριαρχήσει
σ' αυτόν τον κρύο, σκοτεινό κόσμο.
Αλλά για όσα είδη ζούσαν την εποχή των παγετώνων,
τα πράγματα είχαν αρχίσει να ζεσταίνονται.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 444 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Διακόσιες χιλιάδες χρόνια μετά τον μεγάλο παγετό,
εμφανίστηκε στον πάγο μια μπλε φλέβα.
Νερό.
Τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα είχαν επανέλθει,
προκαλώντας αύξηση της θερμοκρασίας.
Είχε ξεκινήσει η μεγάλη τήξη.
Αργά στην αρχή, η τήξη επιταχύνθηκε γρήγορα.
Σύντομα, παγετώνες ύψους εκατοντάδων μέτρων
έπεσαν μέσα στη ζεστή θάλασσα.
Μέσα σε μερικές χιλιετίες,
είχε λιώσει σχεδόν ο μισός πάγος του πλανήτη.
Μέσα σε μερικές χιλιετίες ακόμη, είχε λιώσει εντελώς.
Για όσα ζώα είχαν βρει καταφύγιο στον βυθό,
ήταν ευκαιρία να γυρίσουν πάλι πίσω.
Στα ανοιχτά της σημερινής Αυστραλίας,
αυτή είναι μια νεαρή γιγάντια σουπιά.
Όπως οι πρόγονοί της,
έχει έρθει στα ρηχά για να ζευγαρώσει.
Αλλά την έχουν προλάβει άλλες.
Συμπεριλαμβανομένου ενός κυρίαρχου αρσενικού…
που προστατεύει με ζήλια το ταίρι του.
Και δεν σκοπεύει να το μοιραστεί.
Το μικρότερο αρσενικό δεν αποθαρρύνεται.
Αντ' αυτού, περιμένει
και παρακολουθεί,
καθώς ένα νέο αρσενικό μπαίνει στην αρένα…
και δείχνει τις προθέσεις του…
να προκαλέσει το κυρίαρχο αρσενικό.
Αφού δεν υποχωρεί κανείς από τους δύο, η μάχη είναι αναπόφευκτη.
Έτσι, το νεαρό αρσενικό μπορεί να κάνει την κίνησή του.
Καθώς πλησιάζει, μαζεύει τα πλοκάμια του
και αλλάζει χρώμα…
για να μιμηθεί τέλεια
ένα θηλυκό.
Χρησιμοποιώντας το μυαλό του,
καταφέρνει να περάσει.
Το κυρίαρχο αρσενικό νομίζει ότι δεν φυλάει μόνο ένα θηλυκό…
αλλά δύο.
Δεν ξέρει ότι αυτός ο πονηρός παρείσακτος
ζευγαρώνει με το ταίρι του.
Η ευφυΐα και οι εκπληκτικές αισθήσεις τους
έχουν βοηθήσει τα κεφαλόποδα να αποικίσουν κάθε ωκεανό στη Γη.
Ωστόσο, στα ρηχά,
σπανίως είναι οι κυρίαρχοι θηρευτές που ήταν κάποτε οι πρόγονοί τους.
Γιατί στις αρχαίες θάλασσες
θα γινόταν μια αλλαγή φρουράς.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 374 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Εβδομήντα εκατομμύρια χρόνια μετά την τήξη,
σε μια περίοδο γνωστή ως το Δεβόνιο,
τα σπονδυλωτά έκαναν την κίνησή τους.
Ένα ψάρι του γένους Dunkleosteus…
απόγονος του μικροσκοπικού Arandaspis.
Με μήκος εννιά μέτρα όμως, αυτό το ψάρι δεν είναι αουτσάιντερ.
Ακόμη και τα μικρά του, με το μισό μήκος,
είναι τρομεροί θηρευτές.
Κι αυτό το ανήλικο ψάρι εντόπισε κάτι στη θάλασσα.
Αμμωνιτοειδή.
Στενοί συγγενείς του σημερινού ναυτίλου.
Όντας σπονδυλωτό,
το Dunkleosteus έχει την ταχύτητα για να τα φτάσει.
Αλλά τα αμμωνιτοειδή έχουν κι αυτά έναν άσο στο μανίκι.
Αεριώθηση.
Ακριβώς αυτό που χρειάζονται για να ξεφύγουν απ' το ψάρι.
Καθώς αρχίζει να κάνει κύκλους…
το αμμωνιτοειδές κάνει το ίδιο…
προστατεύοντας το σώμα του με το κέλυφός του.
Μια φορά κι έναν καιρό, αυτή η άμυνα θα έπιανε.
Το Dunkleosteus όμως έχει ένα όπλο που οι πρόγονοί του δεν είχαν.
Σαγόνια.
Μπορεί να δαγκώσει και να συνθλίψει το θήραμά του.
Αρκεί να το προσεγγίσει σωστά.
Ευτυχώς για το αμμωνιτοειδές,
τα σαγόνια του νεαρού δεν μπορούν να σπάσουν το κέλυφος.
Τα σαγόνια του ενήλικα όμως μπορούν.
Ο συνδυασμός σπονδυλικής στήλης και σαγονιών θα αποδεικνυόταν νικηφόρος.
Τόσο τέλειος, που από δω κι έπειτα,
τα σπονδυλωτά δεν θα κοιτούσαν ποτέ πίσω.
Σήμερα υπάρχουν πάνω από 30.000 είδη ψαριών.
Σαράντα φορές περισσότερα απ' όσα τα κεφαλόποδα.
Παρά την ποικιλότητά τους…
το καθένα έχει ακόμη αυτόν τον τέλειο συνδυασμό.
Οι ραχοκοκαλιές τούς δίνουν ταχύτητα και δύναμη…
ανεξαρτήτως μεγέθους.
Ενώ τα σαγόνια
τους επιτρέπουν να δαγκώνουν.
Αλλά τα σαγόνια δεν χρησιμεύουν μόνο γι' αυτό.
Χρησιμεύουν και για την προστασία των αυγών.
Ή για την προσέλκυση ταιριού.
Μετά υπάρχει το Neoclinus blanchardi.
Δεν πιάνει μόνο καβούρια με τα σαγόνια του.
Τα χρησιμοποιεί επίσης για μια από τις πιο τρομακτικές επιδείξεις στη φύση,
για να διώξει τους αντιπάλους από την περιοχή του.
Για αυτά τα ψάρια, το μέγεθος είναι το παν.
Τα μεγάλα σαγόνια επέτρεψαν σ' αυτό το ψάρι να κυριαρχήσει στην περιοχή του,
αλλά επίσης επέτρεψαν σε κάποια ψάρια να κυριαρχήσουν στα κύματα.
Πρωτοεμφανίστηκαν πάνω από 400 εκατομμύρια χρόνια πριν,
κι έκτοτε προκαλούν φόβο.
Είναι…
οι καρχαρίες.
Στον συνδυασμό σπονδυλικής στήλης και σαγονιών,
έχουν προσθέσει αισθήσεις τόσο οξείες,
που μπορούν να εντοπίσουν θηράματα από εκατοντάδες μέτρα μακριά.
Πολλοί έχουν μέγεθος και δύναμη.
Είναι τόσο κοντά στην τελειότητα
όσο μπορεί να φτάσει ένας θαλάσσιος θηρευτής.
Στα ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας,
αυτά τα ψάρια συσπειρώνονται για προστασία.
Αλλά οι καρχαρίες περιμένουν,
γιατί έχουν ένα ειδικό σχέδιο επίθεσης.
Δουλεύοντας φαινομενικά ως ομάδα,
κάποιοι επιτίθενται από κάτω για να οδηγήσουν τα ψάρια στην επιφάνεια.
Άλλοι έρχονται από τα πλαϊνά,
μαντρώνοντας το κοπάδι στα ρηχά, μακριά από την ανοιχτή θάλασσα.
Τώρα που είναι εκατοντάδες,
οι καρχαρίες κερδίζουν χρόνο…
καθώς τα θηράματά τους κουράζονται.
Είναι μια τεχνική που έχει τελειοποιηθεί επί εκατομμύρια χρόνια.
Το μακελειό όμως ξεκινάει εν ριπή οφθαλμού.
Σχεδόν αμετάβλητοι από τη μεγάλη τήξη,
οι καρχαρίες είναι μια από τις πιο επιτυχημένες δυναστείες.
Αλλά οφείλουν την άνοδό τους στην πτώση των μεγαλύτερων αντιπάλων τους.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 360 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Πίσω στις αρχαίες θάλασσες,
όπου το Dunkleosteus είχε κυριαρχήσει επί 20 εκατομμύρια χρόνια.
Ήταν τόσο τρομερός θηρευτής,
που δεν τον έφταναν ούτε οι πρώτοι καρχαρίες.
Το Dunkleosteus όμως δέχθηκε ένα μοιραίο πλήγμα…
που προκλήθηκε από το πλαγκτόν.
Δισεκατομμύρια χρόνια πριν,
το πλαγκτόν ήταν ο καταλύτης της πανίδας.
Τώρα όμως θα έφερνε σχεδόν το τέλος της.
Μια ξαφνική αύξηση θρεπτικών ουσιών
προκάλεσε αύξηση του πληθυσμού του πλαγκτόν…
σε πρωτοφανή κλίμακα.
Καθώς εξαπλωνόταν στα ηλιοφώτιστα ρηχά,
αυτή η πηχτή σούπα άρχισε να σαπίζει…
προκαλώντας μείωση του οξυγόνου στους ωκεανούς.
Χωρίς αυτό το ζωτικό συστατικό, τα ζώα άρχισαν να ασφυκτιούν.
Για όσα δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν, υπήρχε μόνο μία πιθανή έκβαση…
ο αφανισμός.
Το Dunkleosteus ήταν ένα από τα πολλά είδη που αφανίστηκαν.
Ανά τον κόσμο, οι ακτές γέμισαν νεκρά ψάρια.
Μόνο λίγα τυχερά είδη, όπως οι πρώιμοι καρχαρίες,
κατάφεραν να επιβιώσουν.
Συνολικά, αφανίστηκε το 80% της θαλάσσιας ζωής
στον δεύτερο μαζικό αφανισμό του κόσμου.
Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία.
Οι ουσίες που προκάλεσαν την πληθυσμιακή αύξηση του πλαγκτόν
δεν ξεκίνησαν στη θάλασσα.
Μεταφέρθηκαν εκεί από την ξηρά.
Απελευθερώθηκαν από φυτά σε ένα από τα πιο εκπληκτικά φαινόμενα…
το πρασίνισμα της Γης.
Αυτό που κάποτε ήταν ένας ηφαιστειογενής ερημότοπος
ξεχείλιζε πλέον από ζωή.
Κι αυτός ο νέος κόσμος πρόσφερε ευκαιρίες.
Εκεί που είχαν ανοίξει τον δρόμο τα φυτά,
θα ακολουθούσαν τα ζώα.
Και σύντομα θα ξεκινούσε ο αγώνας για την κυριαρχία της γης.
Υποτιτλισμός: Γιώργος Μακράκης