เป็นเวลานานหลายพันล้านปีที่
พื้นที่โลกส่วนใหญ่ไม่ เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย
ถูกถล่มโดยปัจจัยต่างๆ และภัยพิบัติทางธรรมชาติ
แต่นี่คือเรื่องราวของ สิ่งที่เกิดขึ้นใต้เกลียวคลื่น
ณที่ที่ปลอดภัยจากพายุ แห่งนี้ชีวิตได้เริ่มต้นขึ้น
และกำลังจะเปลี่ยนโลกของเราไปตลอดกาล
ย้อนกลับไปในอดีตแสนยาวนานโลกไม่
เหมือนโลกปัจจุบันที่ เรารู้จักแม้แต่นิดเดียว
เกือบ90%ของพื้นผิวโลกเคยเป็น
น้ำแต่มันกลับไม่ได้ เป็นดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
ตรงกันข้ามหมอกควันของก๊าซมีเทน ทำให้บรรยากาศของโลกเป็นสีเหลือง
บนพื้นดินสภาพยิ่งเลวร้ายกว่า
ภูเขาไฟมากมายปะทุต่อ เนื่องอยู่เป็นเวลานานหลายล้านปี
การระเบิดของพวกมันคือหนึ่งใน
เสียงไม่กี่เสียงที่เกิด ขึ้นบนดินแดนที่เงียบงันนี้
เพราะโลกไม่มีอะไรนอกจากอากาศ ที่เป็นพิษและธารหินหนืดเป็นสาย
ชีวิตที่เรารู้จัก ไม่มีทางเกิดขึ้นได้
แต่ในทะเลดึกดำบรรพ์เหล่า นั้นกำลังมีบางอย่างเกิดขึ้น
ใต้ผิวน้ำเต็มไปด้วย กลุ่มก้อนมหาศาลของแพลงก์ตอน
เซลล์จิ๋วๆพวกนี้เพิ่งจะ วิวัฒนาการบางสิ่งขึ้นมาใหม่
การสังเคราะห์ด้วยแสง
พวกมันใช้พลังงานจากแสง อาทิตย์เพื่อการเจริญเติบโตได้
ซึ่งเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้แพลงก์ตอน กลายเป็นต้นกำเนิดของพืชทุกชนิดบนโลก
แต่ยังไม่หมดเพียงเท่านี้
ผลพลอยได้ของการ สังเคราะห์ด้วยแสงคือก๊าซชนิดหนึ่ง
ส่วนประกอบที่ขาดหาย สำหรับการดำรงอยู่ของสัตว์
ออกซิเจน
เป็นเวลาเกือบสองพันล้านปี
แพลงก์ตอนผลิตออกซิเจนได้ ปริมาณมากจนเปลี่ยนโลกของเราไป
ยุติการเป็นปรปักษ์ โลกได้กลายเป็นโลกใหม่
ที่ชีวิตสามารถโลดแล่นได้ในที่สุด
ปัจจุบันแม้ผ่านมาหลายล้านปีเราก็
ยังคงสามารถเห็นได้ว่าคลื่นลูก ต่อไปของชีวิตนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
เพราะบางส่วนของ ทะเลน้ำตื้นของเรานั้น
ชีวิตยังคงคล้ายคลึงกับ ยุคดึกดำบรรพ์เป็นอย่างมาก
ถึงแม้ว่าจะดูไม่เหมือน
แต่เจ้าพวกนี้คือสัตว์
ที่คล้ายคลึงกับชีวิต แรกๆที่เริ่มมีความซับซ้อน
ส่วนใหญ่มีลำตัวอ่อน นุ่มและฝังตัวอยู่ที่ก้นทะเล
ทั้งหมดมีต่อมรับรู้
และบางชนิดสามารถมอง เห็นสิ่งที่อยู่รอบตัว
หลายชนิดกินอาหารโดยใช้วิธีกรอง
บางทีก็จับแพลงก์ตอนด้วย วิธีที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก
แต่ไม่ใช่สัตว์ทุก ชนิดที่ติดอยู่กับที่
บางตัวเคลื่อนที่ได้
ออกสำรวจก้นทะเลเหมือนที่ญาติยุค
บุกเบิกของพวกมันเคย ทำเมื่อหลายล้านปีก่อน
อาจดูเหมือนว่าทะเลน้ำตื้น เหล่านี้เป็นราวกับสรวงสวรรค์
ที่พำนักสำหรับชีวิต
แต่มันไม่ใช่วิมานแต่อย่างใด
ปัจจุบันยังคงมีอยู่ในแคลิฟอร์เนีย
นี่คือทากทะเลสีรุ้ง
และท่าทางเอื่อยเฉื่อย ของมันซ่อนความร้ายกาจเอาไว้
เพราะเช่นเดียวกับ บรรพบุรุษของมันมันมาที่นี่เพื่อล่า
มันปรับตัวเข้ากับ ชีวิตของการเป็นผู้ล่า
และเหยื่อที่มันเลือกก็คือ
อะนีโมนี
แต่ก็เช่นเดียวกับนักล่ายุคแรกๆ ทากทะเลยังมีจุดอ่อนที่ต้องพัฒนา
เพราะที่นี่จังหวะ
เป็นเรื่องสำคัญ
เป็นโชคดีของเจ้านักล่าที่เหยื่อ
ของมันติดอยู่กับ ก้นทะเลและหลบซ่อนตลอดไปไม่ได้
ชะตาของอะนีโมนีน่ะ หรอก็คือถูกกินจากด้านใน
การมาเยือนของเหล่านักล่านั้น
สั่นสะเทือนท้อง ทะเลโบราณเป็นอย่างมาก
ถ้าพวกเจ้าถิ่นไม่ปรับ ตัวก็อาจจะต้องสูญพันธุ์
และมีกลุ่มหนึ่งที่ปรับตัว ในแบบที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน
แทนที่จะเป็นสัตว์แค่ตัวเดียวพวก
มันสามารถแบ่งออกเป็นชั้นๆ ที่แยกกันจนแยกตัวออกมาเป็นอิสระ
แมงกะพรุน
530ล้านปีก่อนพวกมันเป็นสัตว์ชนิด แรกที่ออกจากก้นทะเลขึ้นมาแหวกว่าย
แต่นักล่าก็มีอยู่ในทุกที่อยู่แล้ว
ด้วยหนวดที่เหมือนฉมวกอันร้ายกาจ
อะนีโมนีพวกนี้จัดการลูก แมงกะพรุนได้อย่างรวดเร็ว
และพวกมันมีอยู่เพียบ
การหลบหนีดูจะเป็นไปไม่ได้เลย
ถูกจับ
แต่ไม่นาน
เป็นอิสระในที่สุด
ต้องขอบคุณความสามารถในการว่ายน้ำ
แมงกะพรุนเป็นพวกแรกที่ออก มาจากเงามืดสู่ท้องทะเลสีคราม
ตอนนี้ขณะที่ปลายังไม่มีวิวัฒนาการ
แมงกะพรุนอยู่รอด ปลอดภัยโดยปราศจากการถูกล่า
ไม่นานก็มีสัตว์อื่นๆตามมา
แต่เมื่อกว่า500ล้านปีก่อน มหาสมุทรที่กว้างใหญ่เป็นของพวกมัน
สำหรับพวกที่ยังติดอยู่ที่ก้นทะเล
พวกมันต้องหาวิธี ใหม่เพื่อหลบหนีจากนักล่า
เจ้าสัตว์หายากตัวนี้คือไทรโลไบต์
และการปรับตัวที่ยิ่ง ใหญ่ของมันคือเปลือกแข็ง
ไทรโลไบต์คือหนึ่งใน ผู้บุกเบิกของเผ่าพันธุ์ใหม่ของเรา
พวกอาร์โธรพอด
พวกมันวิวัฒนาการกระดูกภายนอก
เปลือกที่เหมือน เกราะป้องกันอวัยวะที่อ่อนนุ่มภายใน
และในท้องทะเลนี้มันคือสิ่งจำเป็น
นี่คืออโนมาโลคาริส
สัตว์หน้าตาแปลกๆที่ชื่อของ มันมีความหมายว่ากุ้งประหลาด
และในทะเลน้ำตื้นเขตร้อน เมื่อ508ล้านปีที่แล้วนั้น
มันคือนักล่าอับ ดันหนึ่งชนิดแรกของโลก
ถึงจะมีเกราะป้องกันการ ซ่อนตัวไว้ก็ยังเป็นสิ่งที่ควรทำ
แต่เมื่อออกมาจากซอกหิน ก็ไม่มีที่ไหนให้ซ่อนตัว
เพราะสิ่งที่ทำให้ เจ้านักล่าตัวนี้พิเศษ
ก็คือความว่องไว
ต่างจากแมงกะพรุนอโนมาโลคาริสสา มารถว่ายได้หลายทิศทางและรวดเร็ว
แต่นั่นก็ไม่เพียงพอเสมอไป
เพราะเมื่อถูกต้อนจนมุมเกราะของไทร โลไบต์ก็ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม
เมื่อม้วนตัวให้กลมมันจะกลาย เป็นเกราะป้องกันที่ยากจะฝ่าเข้าไป
แม้แต่สำหรับเจ้ากุ้งประหลาดเอง
เมื่อทางสะดวกเจ้าไทรโล ไบต์ก็ออกไปเริงร่าได้อีกครั้ง
มันกำลังตามหาที่ที่สำคัญ ที่สุดแห่งหนึ่งในมหาสมุทรเก่าแก่นี้
จุดนัดพบของพวกไทรโลไบต์ที่ที่พวก มันหลายพันตัวมารวมกันเพื่อผสมพันธุ์
ในเรื่องราวของชีวิตเกราะนั้น
ถือว่าเป็นความสำเร็จที่เกือบ80 ของสัตว์ทั้งหมดในปัจจุบันรวมถึงแมลง
แมงมุม
และปูสืบเชื้อสายมาจา กอาร์โธรพอดเก่าแก่นี้
แต่เกราะนั้นก็ ไม่สามารถปกป้องมันได้จากทุกอย่าง
40ล้านปีผ่านไปยุคสมัย ใหม่ของชีวิตก็ได้เริ่มต้นขึ้น
พร้อมกับความหลาก หลายที่มากกว่าแต่ก่อน
ตอนนี้พวกไทรโลไบต์ยังคง
แข็งแกร่งแต่เกราะของ พวกมันแข็งแรงยิ่งกว่า
เพราะบนแนวประการังนี้ภัย อันตรายมาจากนักล่าชนิดใหม่
บรรพบุรุษของหมึกยักษ์ และหมึกกล้วยในปัจจุบัน
ยักษ์ใหญ่หนวดยาวพวกนี้เป็นสมาชิก
เผ่าพันธุ์ที่ รู้จักกันในชื่อเซฟาโลพอด
ตัวที่ใหญ่ที่สุดมี กระดองยาว8เมตรคือคาเมโรเซอรัส
ไทรโลไบต์ตัวเล็กไปเลยเมื่อ เทียบกับนักล่าที่สูงชะลูดนี่
แต่ไม่ใช่แค่ขนาด เท่านั้นที่ทำให้พวกมันน่าเกรงขาม
คาเมโรเซอรัสยังได้พัฒนา วิธีใหม่ที่จะใช้จับเหยื่อ
แม้แต่ตอนที่มองไม่เห็น
เพราะในท้องทะเลเหล่านี้พวก มันไม่ได้ล่าโดยใช้เพียงสายตา
แต่ด้วยสัมผัส
สิ่งเดียวที่ไทรโลไบต์ทำได้คือ พยายามอยู่ในที่ที่มันเอื้อมไม่ถึง
ด้วยจงอยปากราวกรรไกรที่สามารถ ตัดผ่านเกราะที่แข็งแรงที่สุดได้
คาเมโรเซอรัสจึงเป็นเจ้าแห่งท้องทะเล
แม้ว่าจะมีอีกหนึ่งเผ่า พันธุ์ที่สำคัญเกิดขึ้นมาเหมือนกัน
สีหน้าที่เหมือน ประหลาดใจอยู่ตลอดเวลา
นี่คืออะแรนดาสปิส
ปลาในยุคแรกเริ่ม
มันยังไม่มีขากรรไกรจึง ทำได้แค่ดูดเศษอาหารเท่านั้น
แต่วิวัฒนาการของมันจะ เปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์
มันมีกระดูกใหม่ซึ่งอยู่ภายใน ที่ช่วยให้มันคล่องแคล่วและว่องไว
กระดูกสันหลัง
และถึงแม้จะดูไม่คล้ายกันมากนัก
แต่ปลาอย่างอะแรนดาสปิสจะส่งผลให้ เกิดสัตว์มีกระดูก
ันหลังอื่นๆทั้งหมด
สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำสัตว์ เลื้อยคลานสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก
แต่สำหรับตอนนี้สัตว์มีกระดูกสัน
หลังยังคงอยู่ที่ จุดเริ่มต้นของเส้นทางที่แสนยาวไกล
20ล้านปีต่อมาชีวิตก็ต้องพบเจอกับ
ความท้าทายที่ใหญ่ หลวงที่สุดครั้งหนึ่ง
เพราะจู่ๆสภาพอากาศก็ หนาวเย็นลงอย่างฉับพลัน
ความเปลี่ยนแปลงที่ ทำให้เกิดผลร้ายตามมามากมาย
ท้องทะเลค่อยๆกลาย เป็นน้ำแข็งอย่างช้าๆ
สำหรับสัตว์ที่เคยอาศัยอยู่ใน ทะเลเขตร้อนเหตุการณ์นี้คือหายนะ
ทะเลน้ำตื้นกลายเป็นสุสานแช่แข็ง
การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งแรกของโลก
ความหนาวเย็นที่โหดร้ายเกิดจาก การลดลงถึง60%ของคาร์บอนไดออกไซด์
เมื่อไม่มีก๊าซเรือนกระจกที่ทำให้ อุ่นโลกของเราจึงเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง
ยุคสมัยที่กินเวลานานถึง200 000ปี
และช่วงที่สาหัสที่สุดเกือบครึ่ง
โลกถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ทำให้85%ของชีวิตท
้งหมดบนโลกต้องตายลง
หายไปจากแผนผังครอบครัวเราตลอดกาล
เมื่อไม่มีทะเลน้ำตื้นสัตว์
ที่รอดชีวิตมีเพียงพวกที่ สามารถลงไปส่วนที่ลึกกว่าได้
สัตว์อย่างหอยงวงช้างญาติที่ตัว
เล็กกว่าของ ยักษ์ใหญ่อย่างคาเมโรเซอรัส
มันวิวัฒนาการขึ้นเมื่อหลายร้อย ล้านปีก่อนและยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน
ความสำเร็จของมันเป็นผลมาจาก ธรรมชาติที่ไม่เปลี่ยนแปลงของทะเลลึก
ที่ความลึกเกิน600เมตรอุณหภูมิของ
น้ำไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงทำให้ ส่วนนี้เป็นที่หลบภัยที่มั่นคง
เมื่อยุคน้ำแข็งมาเยือนสัตว์ ทุกชนิดจึงมุ่งหน้าสู่ทะเลลึก
แต่เซฟาโลพอดคือผู้ที่ก้าวหน้าที่สุด
ทุกวันนี้หลายชนิด ยังคงอาศัยอยู่ในทะเลลึก
รวมถึงหมึกยักษ์และหมึกกล้วย
ร่างกายที่เหมือนวุ้นของพวกมันไม่ สะทกสะท้านกับแรงดันมหาศาลของทะเลลึก
และประสาทรับรู้ที่ยอดเยี่ยม ช่วยให้พวกมันใช้ชีวิตในความมืดได้
เมื่อไม่ต้องมีกระดองอีกต่อไปพวกมัน ก็วิวัฒนาการขึ้นในทุกขนาดและรูปร่าง
แต่โลกที่มืดมิดนี้ไม่ได้มีแค่พวกมัน
อาร์โธรพอดอย่างปู แมงมุมตัวนี้ก็อยู่ที่นี่
ใช้ชีวิตอยู่ตามพื้นมหาสมุทร
และก็ยังมีสัตว์มีกระดูกสันหลัง
และเพราะอาหารมีไม่มากข้าง ล่างนี่จึงมีพวกมันไม่มากนัก
มีเพียงประมาณ10%ของปลา ทั้งหมดในปัจจุบันอาศัยอยู่ในทะเลลึก
ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ เหมาะกับมันเท่าไหร่
ต่างจากเซฟาโลพอดที่กลายเป็น นักล่าในทะเลลึกที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ
บางสิ่งที่กุ้งตัว นี้กำลังจะได้ประจักษ์
รอบตัวมันน้ำเป็นประกาย ระยิบระยับด้วยแพลงก์ตอนเรืองแสง
เมื่อมีสิ่งรบกวนพวกมันจะ เรืองแสงขึ้นเป็นช่วงสั้นๆ
แต่เจ้ากุ้งไม่ได้อยู่ลำพัง
หมึกที่ซ่อนตัวเกือบ มิดกำลังดูโชว์นี้อยู่
ดวงตาที่ใหญ่ของมันช่วยให้มัน มองเห็นในความมืดได้เป็นอย่างดี
เมื่อมองตามจุดของแสงมันก็สามารถ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวของกุ้งได้
สิ่งเดียวที่มัน ต้องการคือจังหวะที่เหมาะสม
เจ้ากุ้งไม่รู้เลยว่ามันอยู่ตรงนี้
ด้วยประสาทรับรู้ที่ยอดเยี่ยมก็อาจ
จะไม่แปลกเลยที่หมึกเป็นเจ้า แห่งโลกที่หนาวเย็นและมืดมิดนี้
แต่สำหรับพวกที่อยู่ในยุคน้ำ แข็งทุกอย่างกำลังเริ่มจะร้อนขึ้น
200 000ปีหลังโลก ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง
แนวเส้นสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นในน้ำแข็ง
น้ำ
ระดับ คาร์บอนไดออกไซด์กลับคืนสู่สภาพเดิม
ส่งผลให้อุณหภูมิทั่วโลกสูงขึ้น
การละลายครั้งใหญ่ก็เริ่มขึ้น
เริ่มต้นอย่างช้าๆ และค่อยๆเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นานธารน้ำแข็งสูงหลายร้อย เมตรก็ร่วงลงสู่ทะเลที่อุ่นขึ้น
ภายในไม่กี่พันปีน้ำแข็งบน โลกเกือบครึ่งหนึ่งก็ละลายหมด
และไม่กี่พันปีต่อ มามันก็หายไปทั้งหมด
สำหรับพวกที่หนีไปอยู่ในทะเล ลึกบัดนี้เป็นโอกาสที่จะกลับขึ้นมา
นอกชายฝั่งออสเตรเลียในปัจจุบันนี่
คือหมึกกระดอง ยักษ์ที่ยังไม่โตเต็มวัย
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษยุคน้ำแข็ง ของมันมันมาที่ทะเลน้ำตื้นเพื่อหาคู่
แต่มีตัวอื่นมาถึงก่อนแล้ว
รวมถึงตัวผู้จ่าฝูง
ที่กำลังปกป้องคู่ ที่มันเลือกอย่างหวงแหน
และมันก็ไม่อยากจะแบ่งสาวให้ใคร
แต่ตัวผู้ที่ตัวเล็กกว่าก็ไม่ถอย
กลับกันมันรอจังหวะและเฝ้ามอง
ขณะที่มีตัวผู้อีก ตัวเข้ามาในสังเวียน
และแสดงท่าที
เพื่อท้าทายจ่าฝูง
เมื่อไม่มีฝ่ายใดยอมถอย การต่อสู้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
เป็นโอกาสให้หนุ่มน้อยเข้าไปทำแต้ม
ระหว่างที่ว่ายเข้าไปมัน เก็บหนวดของมันและเปลี่ยนสี
เพื่อทำให้มันดูเหมือนตัวเมีย
มันว่ายตรงเข้าไปเงียบๆ โดยใช้สมองไม่ใช่พละกำลัง
ตอนนี้จ่าฝูงคิดว่ามันกำลัง ดูแลตัวเมียไม่ใช่เพียงตัวเดียว
แต่เป็นสอง
หารู้ไม่ว่าผู้บุกรุกที่แสนเจ้า
เล่ห์นี้กำลังผสมพันธุ์ กับคู่ที่มันเลือกไว้อยู่
ความเฉลียวฉลาดที่น่าทึ่งและประสาท
รับรู้ที่ยอดเยี่ยมช่วยให้เซฟาโล พอดยึดครองมหาสมุทรทุกที่บนโลกได้
แต่ในความมืดพวกมันไม่ได้เป็น
นักล่าอันดับหนึ่ง เหมือนบรรพบุรุษสูงชะลูดของมัน
เพราะในทะเลดึกดำบรรพ์นี้ขา ใหญ่ที่คุมพื้นที่ได้เปลี่ยนไปแล้ว
70ล้านปีหลังการละลายครั้งใหญ่ใน
ยุคที่รู้จักกันในชื่อดีโวเนียน สัตว์มีกระดูกสันหลังก้าวหน้าขึ้นมาก
นี่คือดังเคิลออสเตียส
ทายาทของอะแรนดาสปิสตัวจิ๋ว
แต่ด้วยความยาวถึง9เมตร เจ้าปลานี่ไม่เป็นรองใคร
แม้แต่ลูกที่ตัวเล็กกว่าเกือบ ครึ่งก็ยังเป็นนักล่าที่น่ากลัว
และหนุ่มน้อยตัวนี้มอง เห็นบางอย่างในน่านน้ำแล้ว
แอมโมนอยด์
สายพันธุ์ใกล้กับหอยงวง ช้างที่อยู่ในทะเลลึกในปัจจุบัน
เพราะมีกระดูกสันหลังดังเคิลออสเตี ยสจึงรวดเร็วพอที่จะไล่ตามพวกมันทัน
แต่แอมโมนอยด์ก็มีไม้เด็ดของพวกมัน
การหลบหลีกที่ฉับไว
ทักษะจำเป็นที่จะ เอาตัวรอดจากเจ้าลูกปลา
ขณะที่มันเริ่มว่ายวน
แอมโมนอยด์ก็ทำเช่นเดิม
ซ่อนตัวอยู่ในเปลือกของมัน
ครั้งหนึ่งวิธีนี้เคยได้ผล
แต่ดังเคิลออสเตียสมีอาวุธ ที่บรรพบุรุษตัวจิ๋วของมันไม่มี
ขากรรไกร
มันสามารถงับและ บดขยี้เหยื่อของมันได้
ตราบใดที่มันหามุมเหมาะๆเจอ
โชคดีของแอมโมนอยด์ขากรรไกรของ
ลูกปลายังไม่แข็งแรง พอจะทำให้เปลือกมันแตก
แต่ตัวที่โตแล้วทำได้
การรวมกันของกระดูกสันหลังและขา
กรรไกรทำให้เห็นถึงการผสมผสานที่ ลงตัวและสมบูรณ์แบ
จนนับจากจุดนี้สัตว์ มีกระดูกสันหลังไม่เคยหันหลังกลับ
ปัจจุบันมีปลาอยู่ มากกว่า30 000สปีชีส์
มากกว่ากลุ่มเซฟาโลพอดถึง40เท่า
แม้จะมีความแตกต่างกันมากมาย
แต่ทุกชนิดมีอวัยวะคู่สำคัญเหมือนกัน
กระดูกสันหลังช่วย เพิ่มความว่องไวและพละกำลัง
ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่
ขณะที่ขากรรไกรช่วยเรื่องกิน
แต่ขากรรไกรไม่ได้ ช่วยเพียงเรื่องนั้น
ปลาบางชนิดใช้มันเพื่อปกป้องไข่
บางชนิดใช้เพื่อดึงดูดคู่
และสำหรับปลาซาร์แคสติกฟรินจ์เฮด
มันไม่เพียงใช้ขา กรรไกรเพื่อจับปูเท่านั้น
แต่มันยังใช้ขากรรไกรในการข่ม ขวัญคู่ต่อสู้ที่เป็นพวกเดียวกัน
เพื่อไล่คู่ต่อสู้ให้ออกไปให้พ้น
สำหรับปลาพวกนี้ใครใหญ่กว่าชนะ
ขากรรไกรใหญ่ช่วยให้เจ้าฟรินจ์เฮด ตัวนี้รักษาพื้นที่ก้นทะเลเอาไว้ได้
และมันก็ยังช่วยให้กลุ่มของ ปลาอีกชนิดที่ร้ายกว่าครองน่านน้ำ
พวกมันปรากฎกายขึ้น เมื่อกว่า400ล้านปีที่แล้ว
และเป็นที่น่าเกรงขามมานับแต่นั้น
พวกมันคือ
ฉลาม
นอกจากพวกมันจะมี กระดูกสันหลังและขากรรไกรแล้ว
พวกมันยังมีประสาทการรับรู้ที่ดี
ขึ้นจนสัมผัสได้ถึงเหยื่อ ที่อยู่ไกลออกไปหลายร้อยเมตร
ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่และเปี่ยมพละกำลัง
พวกมันใกล้เคียงกับ ความสมบูรณ์แบบมากที่สุด
ที่นักล่าในมหาสมุทรจะเป็นได้
ในทะเลนอกชายฝั่งของออสเตรเลียตะวัน ตกปลาพวกนี้รวมฝูงกันเพื่อให้ปลอดภัย
แต่พวกฉลามสกัดไว้
เพราะพวกมันมีวิธี โจมตีที่ไม่เหมือนใคร
พวกมันทำงานกันเป็นทีมฉลามสองสาม
ตัวว่ายขึ้นมาจากด้านล่าง เพื่อต้อนปลาให้ขึ้นมาที่ผิวน้ำ
ตัวอื่นๆเข้ามาทางด้านข้าง
กันฝูงปลาให้ออกจากทะเล กว้างและไปยังทะเลน้ำตื้น
ตอนนี้พวกมันมากันเป็น ร้อยและช่วยกันประวิงเวลาไว้
ขณะที่เหยื่อของพวก มันหมดแรงลงไปเรื่อยๆ
นี่เป็นเทคนิคการล่าที่ ถูกใช้มามากกว่าหลายล้านปี
และการสังหารหมู่ก็ เริ่มขึ้นในชั่วพริบตา
ฉลามคือหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่ประสบ
ความสำเร็จที่สุดใน ประวัติศาสตร์ที่แ
บไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยนับ ตังแต่การละลายครั้งใหญ่
แต่ความรุ่งเรืองนี้เป็นผลมา จากการล่มสลายของศัตรูหมายเลขหนึ่ง
ในทะเลอดีตกาลดังเคิลออสเตี ยสครองท้องทะเลนานถึง20ล้านปี
มันจึงเป็นนักล่าที่แม้แต่ ฉลามยุคแรกเริ่มก็ไม่อาจต่อกรได้
แต่ดังเคิลออสเตียสก็ต้องประสบ กับชะตากรรมที่พลิกผันอย่างน่าเศร้า
ที่เกิดจากแพลงก์ตอน
หลายพันล้านปีก่อนหน้านี้ แพลงก์ตอนคือผู้บันดาลให้เกิดชีวิต
แต่ตอนนี้มันเกือบ ทำลายชีวิตจนหมดสิ้น
การเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันของสาร
อาหารในมหาสมุทรทำให้จำนวน ประชากรของแพลงก์ตอนเพิ่มขึ้น
อย่างเป็นประวัติการณ์
เมื่อมันกระจายทั่วทะเลน้ำ ตื้นที่โดนแดดซุปข้นๆนี้ก็เริ่มบูด
ทำให้ออกซิเจนในมหาสมุทรลดฮวบ
เมื่อขาดส่วนประกอบที่สำคัญสำหรับ
ชีวิตสัตว์ทั้งหลาย ก็เริ่มจะหายใจลำบาก
สำหรับพวกที่หนีกากตะกอนพวกนี้
ไม่ทันผลลัพธ์ก็มี เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
คือสูญพันธุ์
ดังเคิลออสเตียสคือหนึ่งใน สัตว์หลายชนิดที่หายไปจากโลก
ทั่วทั้งโลกชายฝั่งเต็ม ไปด้วยซากสัตว์ทะเลที่ตาย
มีสัตว์โชคดีไม่กี่ชนิด รวมถึงฉลามยุคแรกที่รอดมาได้
โดยรวมแล้ว80%ของชีวิตในทะเลถูก
ทำลายไปในการสูญพันธุ์ ครั้งใหญ่ครั้งที่สองของโลกนี้
และนี่เป็นเพียงส่วน หนึ่งของเรื่องราวเท่านั้น
สารอาหารที่ทำให้แพลงก์ตอน เพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็วนั้น
ไม่ได้เกิดขึ้นในทะเล
แต่ถูกส่งต่อมาจากแผ่นดิน
พวกมันถูกปล่อยออกมาจากพืชใน
ระหว่างเหตุการณ์ที่สำคัญ ที่สุดตลอดกาลเหตุการณ์หนึ่ง
คือเมื่อโลกเริ่มเขียวขจี
สิ่งที่เคยเป็นพื้นที่ภูเขาไฟ ว่างเปล่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยชีวิต
และโลกใหม่นี้ก็เปิดโอกาส
ให้พวกพืชเหล้านี้ปูเส้น ทางที่เหล่าสรรพสัตว์จะตามรอย
และไม่นานการชิงชัยเพื่อ ครองดินแดนก็เริ่มต้นขึ้น