หลายล้านปีก่อนถึงยุคไดโนเสาร์
โลกของเราถูกปกครองโดยสัตว์ที่สูงส่งไม่แพ้กัน
สองวงศ์ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ได้ถือกำเนิดขึ้น
และกำลังช่วงชิงอำนาจกันอยู่
นี่คือเรื่องราวของการต่อสู้เพื่อพิชิตดินแดน...
และการที่มันเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง สำหรับชีวิตบนโลกของเรา
(ชีวิตบนโลกของเรา)
(บทที่สาม: บุกเบิกอาณานิคม)
(ห้าร้อยล้านปีที่แล้ว)
ตลอดประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ของดาวโลก
ผืนดินไม่ได้เป็นมิตรกับชีวิต
ดินแดนที่อ้างว้างและว่างเปล่า...
เหมือนพื้นผิวดวงจันทร์...
มากกว่าจะเหมือนโลกอย่างทุกวันนี้
ยากที่จะจินตนาการ
ว่าจะมีสิ่งใดสามารถตั้งรกราก สร้างบ้านในที่ไม่เป็นมิตรเช่นนี้ได้
แต่ใต้คลื่นที่เห็นนี้ลงไป
สถานที่ซึ่งชีวิตเจริญเติบโตมากว่าหนึ่งพันล้านปี
สิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกๆ ที่อยากรู้ อยากเห็นชนิดหนึ่งได้ตอบรับความท้าทายนั้น
ไลเคนอาจดูไม่มีอะไรโดดเด่น
แต่จริงๆ แล้วมันมีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง
หุ้นส่วนรุ่นบุกเบิก
ไม่ใช่ทั้งพืชและสัตว์
ไลเคนเป็นส่วนผสมที่ แปลกประหลาดของเชื้อราและสาหร่าย…
ซึ่งเมื่ออยู่ร่วมกันเช่นนี้เท่านั้นจึงทำให้มันสามารถ
เอาชนะความไม่เป็นมิตรของโลกที่รกร้างได้
แต่พวกมันทำมากกว่าแค่บุกเบิก
พวกมันกำลังพลิกแผ่นดินอยู่จริงๆ
ขณะที่มันแพร่กระจาย
เส้นใยเล็กๆ ของพวกมันช่วยทลายหิน
และสร้างดินก้อนแรก…
แผ้วถางทางให้พืชยึดครอง
พืชขนาดจิ๋ว เช่น มอส เป็นพืชชนิดแรกที่ปรากฏ
ด้วยความที่มีใบที่มีเพียงเซลล์เดียว
พวกมันจึงไม่สามารถเติบโตขึ้นตรงๆ ได้
แต่สามารถแผ่ออกด้านข้าง
เนื่องจากแพร่พันธุ์ได้เร็วกว่าไลเคน
ในไม่ช้าพวกมันก็ปูพรมคลุมผืนดิน
ซึ่งพวกมันยึดครองโดยไม่มีใคร รบกวนไปอีก 40 ล้านปีถัดมา
แต่การปฏิวัติเขียวกำลังจะมาถึง...
ซึ่งจะเปลี่ยนภูมิทัศน์ไปตลอดกาล
กุญแจสำคัญคือ วิวัฒนาการของสารประกอบชนิดใหม่
ลิกนิน
ลิกนินทำให้ผนังเซลล์ของพืชแข็งแรงขึ้น...
เอื้อให้พืชเติบโตใหญ่ขึ้น และแข็งแรงขึ้นจากก่อนหน้านี้
เมื่อไม่ได้จำกัดแค่การปูพรมคลุมผืนดินอีก
พืชก็เริ่มช่วงชิงพื้นที่ที่อยู่ด้านบน
ต่อสู้เพื่อการเข้าถึงแสงแดด
ในที่สุด ต้นไม้บางชนิดก็เติบโตสูงใหญ่
จนตระหง่านเหนือโลกที่อยู่รายรอบ
สนเร้ดวู้ดในปัจจุบันคือตึกระฟ้าธรรมชาติ
ด้วยความสูงกว่าหนึ่งร้อยเมตร
พวกมันจึงเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงที่สุดเท่าที่เคยมีมา
แต่สนเร้ดวู้ดเป็นเพียงพืชชนิดหนึ่ง ในกว่า 400,000 สายพันธ์ุ
ตัวบ่งชี้ที่เด่นชัดที่สุดของชีวิตบนโลกของเรา
ย้อนกลับไปในอดีต อันไกลโพ้นของโลก การมาถึงของพืช
ทำให้เกิดที่อยู่อาศัยใหม่ สำหรับผู้บุกรุกจากทะเลรายถัดไป
(345 ล้านปีที่แล้ว)
สัตว์ชนิดแรกที่ย่ำเท้าขึ้นมาบนบกคือ สัตว์ขาปล้อง
พวกมันเป็นญาติของไทรโลไบต์
เปลือกแข็งภายนอกของพวกมัน ทำหน้าที่เป็นเกราะที่มีประโยชน์ใต้น้ำ
บนบก เกราะนั่นช่วยรองรับพวกมัน
และป้องกันไม่ให้พวกมันตัวแห้ง
พวกมันยังสามารถหายใจผ่าน กระดูกภายนอกที่ทนทานนี้ได้ด้วย
และด้วยระดับออกซิเจนที่สูงกว่าทุกวันนี้ 60%
บางชนิดจึงตัวโตใหญ่ยักษ์
กิ้งกือยักษ์ดึกดำบรรพ์ เป็นกิ้งกือ ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเดินบนโลก
ด้วยความยาวกว่าสองเมตรครึ่ง และกว้างครึ่งเมตร
มันจึงไม่มีศัตรูธรรมชาติ...
มันจึงทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปกับการหาคู่ได้
แต่สำหรับกิ้งกือยักษ์ การตามหาคู่ที่สมบูรณ์แบบนั้น
ไม่ได้ง่าย
เพราะมันแทบจะตาบอด
และโลกของมันก็กว้างแค่ เท่าที่มันจะใช้ประสาทสัมผัสได้
ป่าเฟิร์นแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล
และตัวเมียก็อาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้
แต่การหาคู่ของมัน ก็ไม่ได้สิ้นหวังอย่างที่ดูเหมือนจะเป็น
ตัวเมียที่พร้อมผสมพันธุ์ จะทิ้งกลิ่นเป็นร่องรอยให้ตัวผู้ตามมา...
เป็นสายชูชีพในความมืดมิด
แต่นั่นละ การสัมผัสได้ว่า ตัวเมียเคยอยู่ตรงนี้เป็นคนละเรื่องกับ
การรับรู้ว่าตอนนี้ตัวเมียอยู่ไหน
ในที่สุด โอกาสที่มันจะได้จีบสาวก็เริ่มขึ้น
การที่ตัวผู้เอาส่วนต่างๆ ของเปลือกมาเสียดสีกัน มันก็ได้แต่งเพลงรักที่ไม่เหมือนใครขึ้นมา
การสืบพันธุ์บนผืนดินอาจเป็นกิจกรรมที่ดูงุ่มง่าม
ความสำเร็จต้องอาศัย การจัดตำแหน่งที่เหมาะเจาะ
ขั้นตอนที่จำเป็นนี้จึงสำคัญอย่างยิ่ง
ห้ามวางเท้าผิดเด็ดขาด
สามร้อยสี่สิบห้าล้านปีต่อมา
และในป่ายุคปัจจุบัน
ศิลปะการจีบสาวของสัตว์ขาปล้องมาไกลมาก…
โดยเฉพาะในพวกที่มีเกราะป้องกันตัวน้อยกว่า
ต่างจากกิ้งกือยักษ์ดึกดำบรรพ์
แมงมุมกระโดดตัวผู้มีสายตาที่ดีเยี่ยม
และตัวไม่ใหญ่ไปกว่าเมล็ดข้าว
แต่ในความบกพร่องด้านขนาด...
พวกมันก็ชดเชยด้วยสไตล์...
แต่ละสายพันธุ์มีท่าเต้นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เพื่อดึงดูดความสนใจของตัวเมีย
ท่านกยูง
ท่าสลับข้าง
ท่าดิสโก้
และท่าเขย่าขน
ขณะที่ตัวผู้มีวิวัฒนาการด้านสีสันบนร่างกาย
และท่าเต้นที่วิจิตร...
ตัวเมียก็พัฒนารสนิยมอันไร้ที่ติขึ้นมา
ท่าเต้นสลับข้างของตัวผู้ทำให้ตัวเมียสนใจ
แต่นั่นใช่ท่าที่มันกำลังมองหาอยู่หรือเปล่า
ตัวที่เต้นได้ดีที่สุดเท่านั้นถึงจะดีพอ
การส่ายท้องเป็นการ ส่งสัญญาณว่าตัวเมียไม่ประทับใจ
ตัวผู้ต้องระวังตัว
เพราะตัวเมียที่จู้จี้บางทีก็กินตัวผู้ที่เข้ามาจีบ
แต่นั่นละ...
มันก็คุ้มที่จะลองอีกครั้ง
เห็นได้ชัดว่า มันไม่เข้าใจสารที่ตัวเมียสื่อ
มันอาจโชคร้ายด้านความรัก
แต่วงศ์ตระกูลสัตว์ขาปล้องของมันโชคดีกว่า
ตอนนี้พวกมันคิดเป็น 80% ของสายพันธุ์สัตว์ทั้งหมด
ความลับที่ทำให้สัตว์ขาปล้องประสบความสำเร็จ
อยู่ที่โครงสร้างลำตัวที่มีลักษณะเป็นปล้องๆ
ซึ่งมีวิวัฒนาการไปในทิศทาง ที่แตกต่างกันอย่างนับไม่ถ้วน
บางชนิดมีหูที่ขา
บางชนิดมีตาอยู่บนลำเนื้อ
และแผ่นเกราะเพื่อปกป้องหลัง
ความหลากหลายที่ไม่รู้จบ
สัตว์ขาปล้องคือวิวัฒนาการ
ที่ไร้ขีดจำกัด
รวมถึงนักวิ่งที่เก่งกาจที่สุดในหมู่พวกมัน
ด้วงเสือ
รูปแบบของมันถูกปรับแต่ง อย่างบรรจงมาหลายล้านปี
รุ่นล่าสุดถูกสร้างให้มีความเร็วโดดเด่น
ในขนาดเท่ากัน มันคือหนึ่งในนักวิ่งที่เร็วที่สุดในโลก
ถ้าขยายสัดส่วนของมันให้เท่ากับมนุษย์
มันจะวิ่ง
ได้เร็วกว่า 1,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
แต่มีข้อเสียอย่างหนึ่ง ของการมีชีวิตเร่งรีบตลอดเวลา
สมองของมันประมวลผลไม่ทัน
มันต้องหยุดบ่อยๆ เพื่อจับทิศทางของตัวเอง
ขณะตามล่าเหยื่อรายต่อไป
แต่การหาอาหารอย่างเร่งรีบ ก็อาจพามันเข้าสู่เขตอันตรายได้...
เพราะบางครั้งนักล่า
ก็อาจจะเป็น
ผู้ถูกล่าได้เช่นกัน
เร็วแรงทะลุนรก อาจไม่ใช่สไตล์ของแมงมุมประตูกลตัวนี้
มันชอบรอให้เหยื่อเข้ามาหามากกว่า
การต่อสู้ระหว่างสัตว์ขาปล้องด้วยกัน
ความสามารถในการบิน มักเป็นตัวชี้ขาดความเป็นความตาย
เมื่อกว่า 300 ล้านปีที่แล้ว
สัตว์ขาปล้องกลุ่มหนึ่ง
คือสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
และวิวัฒนาการของปีก
ทำให้มันประสบความสำเร็จระดับโลกในที่สุด
แมลง
ในปัจจุบัน เมื่อเทียบสัดส่วน กับมนุษย์หนึ่งคนบนโลก
แมลงมีมากกว่าหนึ่งพันล้านเท่า
พวกมันเป็นกลุ่มสัตว์ที่มีอยู่ดกดื่นที่สุดในโลก
(310 ล้านปีที่แล้ว)
แม้จะประสบความสำเร็จในปัจจุบัน
แต่แมลงที่พัฒนาจนบินได้นี้ ปรากฏตัวครั้งแรกในหนองน้ำโบราณ
แมลงปอ
การบินของพวกมันใกล้เคียง กับความสมบูรณ์แบบที่สุด
ปีกที่ยืดหยุ่นได้สี่ปีก
ควบคุมได้อย่างเป็นอิสระต่อกัน
ทำให้พวกมันเคลื่อนที่ได้อย่างเหนือชั้น
พวกมันบินได้ทุกทิศทาง
เลี้ยวได้มุมแคบที่สุด…
และเร่งได้เร็วกว่าเครื่องบินขับไล่…
เป็นการออกแบบที่ชนะเลิศ ซึ่งยังคงแทบเหมือนเดิม
มาเป็นเวลาหลายร้อยล้านปี
แต่สัตว์อีกกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ใน หนองน้ำยุคก่อนประวัติศาสตร์เหมือนกัน
ก็กำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองชนิดถอนรากถอนโคน
ใต้ผิวน้ำนี้
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ยังคงมีวิวัฒนาการไม่หยุดยั้ง
และปลาชนิดใหม่ก็กำลังเติบโต
ปลาที่มีครีบเป็นพู่
บางชนิดกลายเป็นนักล่าที่โหดร้าย
ในโลกของปลากินปลาแห่งนี้
ปลาใหญ่ย่อมได้เปรียบ
สำหรับพวกที่ตัวเล็กกว่า ที่หลบภัยจะอยู่ในแหล่งน้ำตื้น...
ที่นี่ ครีบพู่ที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน คือข้อได้เปรียบมหาศาล
ทั้งมีกล้ามเนื้อและทำหน้าที่ได้หลายอย่าง
พวกมันจึงต่างจากครีบของปลาชนิดอื่น
ครีบนี้ไม่เพียงช่วยให้พวกมันว่ายน้ำได้...
แต่ยังแข็งแรงพอที่จะพยุงน้ำหนักของพวกมันด้วย
และช่วยให้พวกมันคลานขึ้นมาจากน้ำ
แต่ปลาพวกนี้ยังมีการปรับตัว ครั้งมโหฬารอีกหนึ่งอย่าง
ความสามารถ
ที่จะสูดอากาศ
ไม่ใช่ผ่านเหงือก แต่ผ่านปอดยุคบุพกาล
ความก้าวหน้าทางวิวัฒนาการทั้งสองอย่างนี้
เอื้อให้สัตว์มีกระดูกสันหลัง ผละจากแหล่งน้ำและสำรวจผืนดิน
เผ่าพันธุ์นี้มุ่งบุกเบิกโลกใหม่
แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว
สำหรับปลาที่มีครีบเป็นพู่เหล่านี้
สัตว์เผ่าพันธุ์อื่นเปลี่ยนผ่านขั้นตอนนี้ก่อนพวกมัน
เช่นแอนทราโคซอรัสยาวสามเมตรตัวนี้...
ที่ขึ้นมาบนบกอยู่ก่อนแล้ว
วิวัฒนาการจากครีบจนมีขาใช้เวลาหลายล้านปี
แต่เมื่อเสร็จสมบูรณ์ ชีวิตบนบก
ก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ยุคของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
เริ่มขึ้นแล้ว
ปัจจุบัน มีสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก มากกว่า 8,000 สายพันธุ์
กลุ่มที่มีลักษณะเฉพาะแต่หลากหลายกลุ่มหนึ่ง...
นิวต์
กบ
ซาลาแมนเดอร์
และคางคก
แม้จะไม่ได้ตัวใหญ่ยักษ์อย่างที่พวกมันเคยเป็น
แต่ก็ยังเป็นนักล่าที่เก่งกาจ
ด้วยรูปแบบการฆ่าเฉพาะตัว
หลายร้อยล้านปีหลังจากแอนทราโคซอรัส
ที่ลุ่มน้ำขังยังคงป็นฐานที่มั่น ของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
ณ ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำดานูบในยุโรป
มีกบบึงอาศัยอยู่นับพัน
และกลายเป็นนักล่าแมลงผู้เชี่ยวชาญ…
ซึ่งมีรสนิยมชื่นชอบแมลงปอ
เป็นการเฉพาะ
ความที่แมลงปอมองเห็นได้รอบทิศทาง
การจะจับมันสักตัวจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่กบบึงก็ได้พัฒนาการปรับตัว ที่มีลักษณะเฉพาะบางอย่างเป็นของตัวเอง
เท้าพังผืดช่วยให้มันลอยขึ้นพ้นผิวน้ำ
และลิ้นที่พุ่งออกมาทำให้พวกมัน มีระยะเอื้อมถึงที่น่าอัศจรรย์
ถึงอย่างนั้น แมลงปอที่บินอยู่
ก็อาจจะยากเกินไปที่จะจับได้
การรอให้นักกายกรรม ทางอากาศลงเกาะอาจทำให้งานง่ายขึ้น
ได้เวลาตัดสินใจใช้วิธีอื่น
แมลงปอตัวเมียที่กำลังวางไข่ในน้ำ
ความที่มันลงไปในน้ำครึ่งตัว
น่าจะเป็นเป้าหมายที่ง่ายขึ้น
แมลงปอเร็วเกินไป
แถมพวกมันยังบินผาดโผนได้
พลาดอีกแล้ว
แต่หากไม่ยืนหยัดก็คงไม่ใช่กบ
แม้ว่าอัตราเข้าเป้าจะต่ำ
แต่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ก็อยู่รอดมานานกว่า 350 ล้านปีแล้ว
อย่างไรก็ตาม พวกมันไม่เคย พิชิตสภาพแวดล้อมที่มีอยู่บนโลก
เพราะการจะเลี้ยงลูกๆ ได้นั้น สิ่งที่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกขาดไม่ได้เลยก็คือ
น้ำ
นี่คือกบลูกศรพิษสตรอว์เบอร์รีแห่งคอสตาริกา
ลูกอ๊อดของมันกำลังตกอยู่ในอันตราย
แอ่งน้ำเล็กๆ ของพวกมันเกือบแห้งแล้ว
วิธีเดียวที่จะหนีไปได้
คือเกาะหลังแม่
จุดที่ยากคือการหาน้ำ
โชคดี...
มันรู้ว่าต้องไปที่ไหน
สูงขึ้นไปยี่สิบเมตร
สับปะรดสีต้นนี้กักเก็บน้ำฝนไว้
สระน้ำที่สมบูรณ์แบบสำหรับลูกอ๊อดของมัน
แต่ก่อนอื่น มันต้องขึ้นไปที่นั่นให้ได้...
กระโดดไปทีละก้าว
ความที่มีขนาดเล็กเท่าหัวแม่มือมนุษย์
นั่นแทบจะเป็นยอดเขาเอเวอร์เรสต์สำหรับมัน
ในที่สุดก็ปลอดภัย
ไม่ว่าสัตว์สะเทินน้ำสะทินบก จะพิชิตดินแดนได้สูงเทียมฟ้าขนาดไหน...
พวกมันก็ไม่เคยสลัดพ้นสายสัมพันธ์กับน้ำ...
สายสัมพันธ์ที่จะเป็นหายนะ ของพวกมันเมื่อสภาวะบนโลก...
เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
(300 ล้านปีที่แล้ว)
ในช่วงยุคที่เรียกว่า คาร์บอนิเฟอรัส
ผืนแผ่นดินขนาดใหญ่ของโลกได้มาบรรจบกัน
และมหาทวีปแพนเจียได้ถือกำเนิดขึ้น
ขณะที่ผืนดินแห้งแล้ง
หนองน้ำขนาดใหญ่ก็เริ่มหายไป
เมื่อขาดน้ำ สัตว์สะเทินน้ำ สะเทินบกส่วนใหญ่จึงลำบาก
แต่ไม่ทั้งหมด
สายพันธุ์หนึ่งทำการปรับตัวขนานใหญ่ จนทำให้มันเจริญเติบโตได้
ไข่ของมันพัฒนาเปลือกมาป้องกัน
ซึ่งกักเก็บตัวอ่อนไว้ในสระของเหลวส่วนตัว
ภายในนั้น ทารกน้อยสามารถเติบโต ได้อย่างปลอดภัยโดยไม่แห้งตาย
ในที่สุดสายสัมพันธ์กับน้ำ ก็ขาดสะบั้นด้วยวิวัฒนาการ
ของไข่ที่มีเปลือกหุ้มนี้
เรารู้จักสิ่งมีชีวิตนี้ในชื่อ สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ
พวกมันสามารถยึดครองผืนดินที่แห้งกว่า
ในแบบที่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกทำไม่ได้
และจากบรรพบุรุษร่วมตระกูลกันนี้
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สัตว์เลื้อยคลาน นก
และไดโนเสาร์ก็สืบเชื้อสายกันต่อมา
(252 ล้านปีที่แล้ว)
หกสิบล้านปีหลังจากวิวัฒนาการ ของไข่ที่มีเปลือกหุ้ม
สัตว์มีถุงน้ำคร่ำก็กระจายไปทั่วแพนเจีย...
ให้กำเนิดตระกูลใหม่สองตระกูล และจุดเริ่มของการชิงดีชิงเด่นไม่รู้จบ
สัตว์มีเกราะที่กำลังหลับอยู่พวกนี้คือ สัตว์เลื้อยคลานยุคแรกเริ่ม
สกูโตซอรัสเป็นหนึ่งในสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดบนบก
ความที่มีน้ำหนักมากกว่าหนึ่งตัน
พวกมันเป็นสัตว์กินพืชตัวใหญ่ยักษ์ กลุ่มแรกที่ท่องไปทั่วโลก
ไข่ที่มีเปลือกหุ้มเอื้อให้พวกมัน เติบโตได้ดีในสภาวะที่แห้งแล้งขึ้น
และไปในที่ที่ไม่มีใครไปได้
แต่แพนเจียไม่ใช่ถิ่นของพวกมันเพียงลำพัง
สายพันธุ์ใหม่อีกสายพันธุ์หนึ่งเกิดขึ้นแล้ว
บรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
แม้ว่าลีซโทรซอรัสจะเทียบเคียง กับสกูโตซอรัสไม่ได้
แต่มันก็มีญาติที่เทียบเคียงได้อยู่ที่นี่
กอร์โกนอปซิด
บรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่า
ด้วยความยาวกว่าสามเมตร และหนักกว่า 300 กิโล
มันมีขนาดตัวพอฟัดพอเหวี่ยงกับแมวใหญ่ในปัจจุบัน
ความที่มีประสาทรับกลิ่นที่ทรงพลัง
การตามรอยเหยื่อจึงเป็นเรื่องง่าย
แต่การจะเอาชนะเกราะหนักหนาของเหยื่อ
จะเป็นปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมัน
แต่มันมีอาวุธลับ
ฟันที่เหมือนดาบ
ถึงอย่างนั้น
มันจะต้องลอบเข้าไปใกล้ๆ
มันต้องเลือกจังหวะเวลา...
และเป้าหมาย
อย่างรอบคอบ
มันค่อยๆ ย่อง
ช้าๆ
และเงียบเชียบ
การชิงดีชิงเด่นระหว่าง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกับสัตว์เลื้อยคลาน
เป็นลักษณะเด่นของชีวิตบนโลกมาหลายร้อยล้านปี
แต่ความสำเร็จช่วงแรกของพวกมันไม่ได้คงทน
เพราะทางตอนบนสุดของแพนเจีย
มีหายนะบางอย่างเกิดขึ้น
ด้วยเหตุที่มันสงบนิ่งมายาวนาน
พลังขนาดมหึมาที่ยังทำงานอยู่ใต้ผิวโลก
จึงมักถูกลืมเลือน
แต่หินหลอมเหลวใต้โลก
ยังขยับเคลื่อนอยู่เสมอ
คอยหาจุดเปราะบางตลอดเวลา
ใต้เปลือกโลกของแพนเจีย
กระจุกแม็กม่าที่ร้อนจัด
กำลังหาทางขึ้นมาบนพื้นผิว
ทันทีที่การระเบิดในยุคเพอร์เมียนเริ่มขึ้น...
ก็ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งพวกมันได้
สิ่งที่ทำให้พวกมันมีเอกลักษณ์คือขนาดอันมหึมา
มันคือการระเบิดที่ใหญ่โตที่สุด
ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่สิ่งมีชีวิตเคยพบพาน
และระเบิดเดือดดาลไปอีกนับแสนปี
การทำลายล้างเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
พื้นที่ขนาดครึ่งหนึ่งของสหรัฐฯ
สูญหายไปกับลาวา
พื้นที่หลายล้านตารางกิโลเมตร
ซึ่งครั้งหนึ่งเต็มไปด้วยชีวิต
ถูกโลกลบล้างด้วยตนเอง
และนั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น
การระเบิดปลดปล่อยบางอย่าง ที่อันตรายยิ่งกว่าลาวามากนัก
การปนเปกันของแก๊สพิษมหันตภัย
เมื่อแก๊สเหล่านี้รวมตัวกับน้ำ...
ก็จะได้ส่วนผสมเป็นฝนกรดที่เป็นพิษเข้มข้น
น้ำ ผู้ให้กำเนิดชีวิต
ตอนนี้คือผู้ทำลาย
ฝนพิษทำให้ผืนดินเป็นพิษ...
ทำลายล้างพืช
เมื่อไม่มีรากพืชยึดเกาะดินไว้...
ระบบนิเวศทั้งหมดก็ถูกชะล้าง
แต่มีบางอย่างในอากาศที่ทำลายล้างยิ่งกว่า
มันคือฆาตกรเงียบ
คาร์บอนไดออกไซด์
ภูเขาไฟเหล่านั้นปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
มากกว่าที่มีอยู่ในชั้นบรรยากาศทุกวันนี้ถึงหกเท่า
ทำให้โลกร้อนขึ้นสิบองศา…
และทำลายล้างสภาพอากาศ
ไปพร้อมกัน
โลกร้อนระอุเดือดพล่านเมื่อพลังธรรมชาติบ้าคลั่ง
ไม่มีที่ใดให้หลบซ่อนจากความปั่นป่วนได้เลย
และมหาสมุทรได้รับผลกระทบหนักที่สุด
เมื่อทะเลอุ่นและเป็นกรด
ระดับออกซิเจนก็ลดฮวบ…
เปลี่ยนท้องทะเลที่เคยให้กำเนิดชีวิต
เป็นสุสานว่างเปล่้า
นี่คือการสูญพันธุ์ขนาดใหญ่
ที่ทำลายล้างที่สุดครั้งที่สามของดาวโลก
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของสายพันธุ์ทั้งหมด
สูญหายไปตลอดกาล
กิ่งก้านทั้งหมดถูกฉีกทึ้งจากต้นไม้วิวัฒนาการ
แต่ในการสูญเสียจำนวนมาก
จำนวนน้อยยังรอดมาได้
ทั้งหมดอยู่มาตั้งแต่ยุคก่อนหน้า
การอยู่รอดของพวกมันไม่เคยสำคัญเท่าครั้งนี้
อนาคตของชีวิตทั้งมวล
แขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วตอนนี้
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย