สองร้อยห้าสิบสองล้านปีก่อน...
เมื่อโลกของเรากำลังจะตาย
การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ทิ้งไว้เพียงโลกที่รกร้างว่างเปล่า...
และเงียบจนน่ากลัว
แต่นี่คือเรื่องราวของชีวิตจำนวนน้อยนิด...
ที่รอดตาย
(ชีวิตบนโลกของเรา)
(บทที่ 4)
(สัตว์เลือดเย็น)
(252 ล้านปีที่แล้ว)
จุดเริ่มต้นของยุคไทรแอสซิก
เมื่อการไหลบ่าของลาวาเริ่มลดน้อยลง
หลังจากนั้น
ลาวาที่เย็นแล้วปกคลุมพื้นที่ ที่มีขนาดครึ่งหนึ่งของสหรัฐฯ...
แข็งตัวเป็นเปลือกหนาสามกิโลเมตร
แก๊สภูเขาไฟทำให้อุณหภูมิโลกพุ่งสูงขึ้น
ป่าและแนวปะการัง
ถูกทำลายจนสิ้น
วิวัฒนาการหลายร้อยล้านปี
สูญสลาย
แต่ที่นี่
สิ่งที่ซ่อนอยู่ในภูมิทัศน์ที่ไหม้ดำ
คือโอกาส
เพราะมีสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่เจริญเติบโตได้ดี เป็นการเฉพาะบนอินทรียวัตถุที่ตายแล้ว...
เชื้อรา
เมื่อโลกนี้กลายเป็นสุสานวันสิ้นโลก
เชื้อราก็เบ่งบานเต็มที่
และตลอดหลายพันปีต่อมา…
สิ่งมีชีวิตธรรมดาๆ พวกนี้
ก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีบทบาทสำคัญ
ต่อโลก
แต่ไม่ใช่ผู้รอดตาย จากการสูญพันธุ์ในยุคเพอร์เมียนทุกชีวิต
ต้องอาศัยความตายจึงจะเติบโตได้
สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยชนิดหนึ่ง
สบโอกาสซึ่งมาถูกที่ถูกเวลา
ในการยึดครองโลก
ลิสโทรซอรัส
บรรพบุรุษเก่าแก่ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สัตว์ตัวเท่าหมูจอมสอดรู้ชนิดนี้
มีนิสัยชอบขุดหลุมอยู่ใต้ดิน
และหาที่หลบภัยในถ้ำ
วิถีชีวิตที่ช่วยชีวิตมันไว้
ขณะที่สัตว์ชนิดอื่นกำลังล้มตาย
จากผู้ถูกมองข้ามที่อับโชค
ตอนนี้พวกมันคือหนึ่งใน ผู้โชคดีไม่กี่รายที่รอดตายจากวันสิ้นโลก
เมื่อพืชพรรณส่วนใหญ่ถูกทำลายจากการสูญพันธุ์
การหาอาหารจึงเป็นเรื่องยาก
แต่ลิสโทรซอรัสปรับตัวได้ดี
และสามารถหาอาหารไปได้ทั่วพื้นที่อันไพศาล
พวกมันเคลื่อนที่ไม่หยุดหย่อน
เสาะหารากไม้ พืชหัวใต้ดิน และพื้นที่เล็กๆ ที่พืชงอกขึ้นใหม่
แต่พวกมันไม่ใช่สัตว์ที่รอดชีวิตเพียงชนิดเดียว
สิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบ
ปรับตัวเพื่ออยู่รอด
วิถีชีวิตที่ธรรมดาแต่ปรับตัวได้ดีของลิสโทรซอรัส
ให้ผลตอบแทนที่น่าทึ่ง
เมื่อผ่านการชิงดีชิงเด่นมาบ้าง และไม่มีนักล่าขนาดใหญ่
การระเบิดของภูเขาไฟจึงเปลี่ยนมันจาก นักขุดรูที่อยู่ลำดับล่างของห่วงโซ่อาหาร
เป็นสัตว์ที่ขึ้นมาครองโลก
หลายปีหลังการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่
พวกมันมีจำนวนสามในสี่ ของสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบก
ซึ่งไม่เคยมีสัตว์ชนิดอื่นทำได้มาก่อน
แต่การครองอำนาจของพวกมันไม่อาจยืนยง
เพราะผู้รอดตาย จากการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่อีกชนิดหนึ่ง
กำลังทะยานขึ้นมา
ทั้งนี้เพราะการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ในโครงสร้างของโลกของเรา
เป็นเวลาหลายสิบล้านปี
ที่ทวีปต่างๆ บนโลกค่อยๆ มาบรรจบกัน
เกิดเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ในฟากหนึ่งของโลก…
และแผ่นดินใหญ่ขนาดมหึมาอีกฟากหนึ่ง
มหาทวีปแห่งแพนเจียนั่นเอง
ความแห้งแล้งที่เริ่มมาตั้งแต่ยุคก่อน
ตอนนี้มีความร้อนระอุเพิ่มขึ้นมาด้วย
อุณหภูมิพุ่งสูงถึง 60 องศาเซลเซียส
พายุทรายซัดกวาดดินแดนภายใน
เนินทรายสูงกว่าหนึ่งกิโลเมตร...
ค่อยๆ ก่อตัวเป็นทะเลทราย ที่อันตรายที่สุดและไพศาลที่สุด
เท่าที่โลกเคยมีมา
แต่บริเวณชายขอบของภูมิทัศน์ อันเวิ้งว้างและไร้ชีวิตนี้
ผู้รอดชีวิตอีกกลุ่มหนึ่งได้ผงาดขึ้นแล้ว
และพวกมันยังคงครองทะเลทรายมาจนถึงปัจจุบัน
นี่คือทะเลทรายอะตากามาในอเมริกาใต้
ที่นี่เป็นทะเลทรายมาตั้งแต่ยุคไทรแอสซิก
พื้นที่บางส่วนตรงนี้ไม่มีฝนตกมาหลายสิบปี
แต่ก็มีสัตว์ชนิดหนึ่งเจริญเติบโตได้ดี
กิ้งก่า
พวกมันเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่ปรับตัว เข้ากับสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งนี้ได้อย่างดีเยี่ยม
ผิวหนังที่เป็นเกล็ดและทนทาน
ทำให้พวกมันไม่แห้งตายกลางแดดระอุ
หนำซ้ำ ดวงอาทิตย์ยังเป็นเชื้อเพลิงอย่างดี...
ทำให้เลือดเย็นๆ ของพวกมันอบอุ่น จนสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว
แต่แม้แต่สัตว์เลื้อยคลานทะเลทราย ก็ยังต้องการการดับกระหาย
แหล่งน้ำไหลซึมผ่านพื้นดิน
โชคร้ายที่แอ่งน้ำเหล่านี้เค็มเกือบเท่าทะเลเดดซี
การดื่มน้ำที่นี่เท่ากับตายสถานเดียว...
กิ้งก่าพวกนี้จึงไปหาน้ำจากแหล่งที่ไม่มีใครคาดคิด
สัตว์ที่มีบรรพบุรุษรอดตายจากวันสิ้นโลกเช่นกัน
แมลงได้รับผลกระทบอย่างหนัก ในการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่
แต่บางชนิดก็รอดมาได้
ปัจจุบัน แมลงวันน้ำเค็มเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเกลือ
มันแยกเกลือออกจากน้ำได้
และในกระบวนการนี้ พวกมันจึงทำให้ตัวเอง เป็นขวดน้ำเล็กๆ ที่สมบูรณ์แบบ
สำหรับกิ้งก่า
แต่การจะจับพวกมันไม่ใช่งานง่าย
ในที่สุด
แต่พอคิดว่ามันทำสำเร็จแล้ว
ปัญหาก็ตั้งเค้าขึ้นมาอีก
แหล่งจับแมลงตรงนี้คือ ทำเลทองที่ใครๆ ก็ต้องการ...
และเจ้าถิ่นก็ไม่ชอบแบ่งปันกับใคร
เป็นการคุมเชิงกัน
แต่เกิดขึ้นในอาณาเขตของกิ้งก่าตัวอื่น
กิ้งก่าตัวที่กระหายน้ำฉวยโอกาสนี้...
ใช้จังหวะที่พวกนั้นไขว้เขวให้เป็นประโยชน์...
แม้จะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ
กิ้งก่าเหมาะสมกับการอยู่ในทะเลทรายที่สุด
ทั้งอึดและปรับตัวได้ดี
เหมือนบรรพบุรุษยุคโบราณของพวกมัน
แต่ในยุคไทรแอสซิก มันเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่ตัวใหญ่กว่านี้มาก
ผู้ที่จะเปลี่ยนวิถีของประวัติศาสตร์
(248 ล้านปีที่แล้ว)
เป็นเวลาสี่ล้านปีนับแต่การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน
ที่ลิสโทรซอรัสครองอำนาจ
พวกมันปรากฏขึ้นในโลกที่เกือบว่างเปล่า
และเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เต็มที่
ชีวิตช่างดีเหลือเกิน
บรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพวกนี้
มีคู่ปรับหรือนักล่าเพียงน้อยนิด
จนกระทั่งตอนนี้
เมื่อโลกเริ่มฟื้นตัว
สัตว์เลื้อยคลานบางชนิด ก็เพิ่มขนาดขึ้นอย่างมโหฬาร
นี่คือเอริโทรซูคัส
ด้วยความยาวเกือบสามเมตร มันจึงเป็นนักล่าที่ใหญ่ที่สุดแห่งยุคนั้น
ฝูงลิสโทรซอรัสเป็นเป้าหมายที่โจมตีง่าย
พวกมันไม่รู้จักวิธีป้องกันตัว จากสัตว์เลื้อยคลานพันธุุ์ใหม่นี้...
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภัยกำลังมาถึงตัว
เหมือนปล่อยหมาจิ้งจอกในเล้าไก่
เอริโทรซูคัสมีเหยื่อให้ขย้ำจนเกินพอ
ลิสโทรซอรัสเปรียบเหมือนนกโดโด้...
ในยุคนั้น
การเผชิญทั้งนักล่าและการชิงดีชิงเด่น
ทำให้ลิสโทรซอรัสผู้เคยครองโลกเบ็ดเสร็จ
สูญพันธุ์ในที่สุด
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสูญเสียตำแหน่งสูงสุด
นี่คือ...
ยุคของสัตว์เลื้อยคลาน
ปัจจุบัน มีสัตว์เลื้อยคลาน มากกว่า 10,000 สายพันธุ์...
แต่พวกมันไม่ได้น่ากลัว เท่าบรรพบุรุษไปเสียทัังหมด
ขณะที่โลกเปลี่ยนแปลง...
สัตว์เลื้อยคลานก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับ โลกที่มีประชากรหนาแน่นขึ้น
และการที่มีผิวหนังที่เป็นเกล็ดและทนทาน
ซึ่งเอื้อให้พวกมันพิชิต ทะเลทรายแห่งแพนเจียได้นั้น
ยังคงเป็นเคล็ดลับความอยู่รอด ของพวกมันเสมอมา
สำหรับบางพวก ผิวหนังทำให้พวกมัน กลายเป็นเจ้าแห่งการพรางตัว
แต่ผิวหนังก็อาจถูกนำมาใช้ ข่มบู่ผู้บุกรุกให้ใจฝ่อได้ด้วย
ถึงอย่างนั้น บางครั้งก็ต้องใช้ มาตรการที่ดุเดือดกว่าเดิม
มันอาจจะหนีนกมาได้
แต่กิ้งก่าก็ไม่ได้มีชื่อเสียง ด้านการว่ายน้ำเท่าไรนัก
แต่กิ้งก่าน้ำอาโนลแห่งคอสตาริกา มีเทคนิคการเอาตัวรอดนึงที่น่าอัศจรรย์
เมื่อหายใจออก มันจะสร้างฟองอากาศ เกาะติดกับผิวหนังที่กันน้ำได้…
กลายเป็นถังดำน้ำของตัวเองขึ้นมา...
และทำให้มันซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำ
ได้นานถึง 15 นาที
สัตว์เลื้อยคลานในยุคปัจจุบัน คือผู้เชี่ยวชาญการใช้ชีวิตในถิ่นทุรกันดาร
ยากที่จะจินตนาการว่า ครั้งหนึ่งพวกมันเคยครองโลก
แต่หมู่เกาะแห่งหนึ่งในอินโดนีเซีย
ก็ทำให้เราเข้าใจอดีตอันไกลโพ้นนั้นได้มากขึ้น
เพราะที่นี่ กิ้งก่ายังคงครองอำนาจอยู่
มันเพิ่งฟักออกมาไม่นาน ก็อยากรู้อยากเห็นทันที...
เด็กน้อยตัวนี้กำลังเริ่มต้นชีวิต ในสรวงสวรรค์ของกิ้งก่า
ปัญหาเดียวที่มันเผชิญคือ...
ญาติของมัน
เพราะนี่คือลูกมังกรโคโมโด
และโคโมโดก็เป็นสัตว์กินเนื้อ...
ในการเสาะหาเหยื่อ มันใช้ลิ้นแฉกดมกลิ่นในอากาศ
สำหรับกิ้งก่าที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว...
ทารกโคโมโดคืออาหารว่างอันโอชะ
โชคดีสำหรับเจ้าตัวเล็ก รังไข่โคโมโดที่ฝังอยู่
เป็นมื้ออาหารที่สะดวกกว่า
แต่นั่นไม่น่าทำให้สัตว์ร้ายตัวนี้อิ่มเอมได้นานนัก
มันอาจต้องซ่อนตัวบนต้นไม้นานเจ็ดหรือแปดปี
กว่ามันจะโตพอที่จะปกป้องตัวเองได้
ความที่ตัวมันหนักเกินจะปีนไหว
เจ้าตัวเต็มวัยตัวนี้ จึงออกหาอย่างอื่นที่เข้าถึงได้ง่ายกว่า
โคลนที่หนาเตอะไม่อาจกลบกลิ่นของสัตว์ตัวนี้ได้
ควายน้ำระแวดระวังตัวอยู่เสมอ...
คอยระวังสัตว์เลื้อยคลานเจ้าถิ่น
แต่เจ้าตัวเล็กไม่รอบคอบเท่าพ่อแม่ของมัน
เหยื่อของโคโมโดหลุดลอดไปได้
แต่ก็แค่ชั่วคราว
พิษจากต่อมที่อยู่ในขากรรไกรของมัน...
ทำให้เลือดของเหยื่อไม่แข็งตัว...
จนความดันเลือดลดลงถึงระดับอันตราย
ผลลัพธ์นี้
ไม่อาจหลีกเลี่ยง
นี่คือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเช่นเดียวกันกับชีวิต
ในยุคไทรแอสสิก
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
ขณะที่สัตว์เลื้อยคลานครองอำนาจอย่างอวดโอ่
แต่ช่วงเวลาที่น่าทึ่งที่สุดในยุคแรกๆ ที่สัตว์เลื้อยคลานมีอำนาจสูงสุด
อาจเป็นตอนที่พวกมันบางกลุ่มหันหลังให้แผ่นดิน
และหวนคืนสู่มหาสมุทร
เต่า
ไม่ว่าจะเพราะการชิงดีชิงเด่นที่บีบให้มันมาที่นี่
หรือเพราะถูกยั่วยวนด้วยโอกาสใหม่ๆ...
เต่าก็กลับสู่ท้องทะเล ที่บรรพบุรุษของพวกมันจากมา
และทุกวันนี้ก็อาศัยอยู่ทั่วมหาสมุทร ยกเว้นบริเวณที่หนาวจัด
แต่ถึงอย่างนั้น ตัวเมียที่โตเต็มวัย จะต้องกลับขึ้นบกปีละครั้ง
เพื่อวางไข่
ที่นี่ ที่แนวขอบเกรตแบร์ริเออรีฟ
พวกมันมาชุมนุมกันนับพันๆ ตัว
การรวมตัวเช่นนี้
เป็นหนึ่งในภาพที่น่าตื่นใจที่สุดของธรรมชาติ
มาเป็นเวลาหลายล้านปี
เหตุผลสำหรับการมารวมตัวกันเช่นนี้ก็คือ
รวมกันเราอยู่
เต่าวิวัฒนาการขึ้นมาครั้งแรกในยุคไทรแอสซิก
แต่ในตอนที่พวกมันพิชิตท้องทะเลได้นั้น มหาสมุทรก็เป็นที่อยู่ของนักล่าสุดร้ายกาจอยู่แล้ว
(150 ล้านปีก่อน)
สัตว์ลำตัวยาวแปดเมตรนี้คือเพลสิโอซอร์
มันคือสัตว์เลื้อยคลานเช่นกัน
แต่เป็นชนิดที่ใช้เวลาทั้งชีวิตในทะเล
เพราะเพลสิโอซอร์ก็มีวันอิ่ม
การรวมฝูงขนาดใหญ่เช่นนี้
ทำให้เต่ารอดชีวิตได้มากกว่า
เต่าที่เหลือ
มีภารกิจสุดท้ายคือ ดั้นด้นไปให้ถึงชายหาดที่มันเกิดมา
และหาตำแหน่งที่ดีที่สุดในการวางไข่
เกือบสองเดือนต่อมา ความพยายามของเต่าตัวเมียก็เห็นผล
ลูกเต่า
แต่ตอนนี้แต่ละตัวต่างมีอันตรายรออยู่...
ขณะที่พวกมันมุ่งหน้าสู่มหาสมุทรตามสัญชาตญาณ
เทอโรซอร์
นานก่อนที่นกจะถือกำเนิด
สัตว์เลื้อยคลานโบราณกลุ่มนี้ มีวิวัฒนาการอย่างก้าวกระโดด
พวกมันติดปีก...
และกลายเป็นจ้าวเวหา
ความที่ไร้ซึ่งการป้องกันตัว...
ลูกเต่าทำได้เพียงอย่างเดียว...
คลานต่อไป...
ไม่สนใจอันตรายที่โฉบเฉี่ยว
และหวังว่าพวกเทอโรซอร์จะมัวแต่เลือกไม่ถูก
ทุกครั้งที่โชคดีรอดมาได้...
มันก็ยิ่งเข้าใกล้ชายน้ำมากขึ้น
แม้แต่พวกที่ไปถึงทะเลแล้วก็ยังไม่ปลอดภัย
ต้องไปให้ยิ่งลึกเท่านั้น
ถึงจะพ้นเงื้อมมือพวกเทอโรซอร์...
และหนีรอดสู่ท้องทะเลได้...
สัตว์เลื้อยคลานเคยครองท้องฟ้าและยอดคลื่น
แต่แม้ว่าจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
ทั้งเทอโรซอร์และเพลสิโอซอร์ ต่างก็สูญพันธุ์ในที่สุด
แต่มีสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง ที่เคยครองโลกยุคนั้นรอดมาได้
พวกมันเป็นนักซุ่มโจมตีที่ล่าได้สมบูรณ์แบบ
ซึ่งแม้จะผ่านมา 200 ล้านปีแล้ว...
ก็ยากที่จะหาใครทัดเทียมพวกมันได้
ความที่ไม่รู้ถึงภัยอันตราย
วิลเดอบีสต์มาที่นี่เพื่อดับกระหาย
เกือบไป
แต่นั่นไม่สำคัญหรอก
จระเข้แม่น้ำไนล์รู้ว่าวิลเดอบีสต์จะกลับมาอีก
เหมือนที่เคยเป็นมาตลอด
เพื่อไม่ให้เหยื่อรู้ตัว จรเข้จะซุ่มอยู่ใต้น้ำเงียบๆ
กลั้นหายใจ
เป็นชั่วโมง
จระเข้สามารถลดการเต้นหัวใจของตัวเอง จนเหลือแค่สองครั้งต่อนาที...
แทบไม่ไหวติงใดๆ
ในลักษณะเดียวกับที่สัตว์เลื้อยคลาน ทำได้ยอดเยี่ยมเมื่อสองล้านปีก่อน
แต่เมื่อได้จังหวะ มันก็จู่โจมทันที
จากความนิ่งงัน...
กลายเป็นพลังที่ดุดัน
ภายในแค่เสี้ยววินาที…
ก่อเกิดความเร็วและพลังมากพอ…
ที่จะถีบลำตัวซึ่งยาวห้าเมตรของตน...
ขึ้นพ้นจากน้ำ...
ทั้งที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง…
และสำเร็จภายในชั่วอึดใจเดียว
เป็นเทคนิคที่ทำให้จระเข้ยุคนี้ประสบความสำเร็จ
เฉกเช่นเดียวกับบรรพบุรุษยุคโบราณของพวกมัน
จระเข้ยุคปัจจุบันมีอำนาจ เหนือน่านน้ำที่พวกมันอาศัยอยู่...
แต่พวกมันไม่ได้เป็นนักล่า ที่แผ่อิทธิพลไปทั่วเหมือนแต่ก่อน
เพราะในยุคไทรแอสซิก
พลังธรรมชาติจะผลักดันเรื่องราวของชีวิต
ไปในทิศทางที่ต่างจากนี้โดยสิ้นเชิง
(234 ล้านปีที่แล้ว)
การระเบิดของภูเขาไฟอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดภาวะโลกร้อนระลอกใหม่
เมื่ออุณหภูมิของทะเลสูงขึ้น ก็ยิ่งทำให้มหาสมุทรระเหยเร็วขึ้น
ในแพนเจียตอนเหนือ ลมที่หอบความชื้นมา ปะทะเข้ากับเทือกเขาสูง 3,000 เมตร...
เกิดเป็นระบบอากาศมรสุมขนาดใหญ่
และฝนก็เริ่มตก...
ทั้งหนักและยาวนาน
พายุคะนองไปทั่วโลก
ฝนตกหนักกินเวลากว่าหนึ่งล้านปี...
เปลี่ยนทะเลทรายแห้งแล้งของแพนเจียยุคต้น ให้เป็นความทรงจำอันไกลโพ้น
ทางเหนือสุด กระแสน้ำเชี่ยวไหลมาจากภูเขาสูง
น้ำบนผิวดินขีดเขียนภูมิทัศน์ขึ้นใหม่...
นำพาตะกอนที่อุดมด้วยสารอาหารไปด้วย
ในไม่ช้าสายน้ำก็ครอบคลุมพื้นที่ กว่า 1.6 ล้านตารางกิโลเมตร
ซึ่งมีขนาดเท่าอะแลสกา
เกิดเป็นดินดอนสามเหลี่ยม ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
สายน้ำที่อุดมสมบูรณ์เหล่านี้ กลายเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงโลกใหม่...
กระตุ้นให้เกิดวิวัฒนาการ
พืชจำพวกสนขึ้นมาเป็นพืชหลัก
และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน...
ที่โลกของเรากลับไปเป็นผืนป่าไม้ยักษ์
(210 ล้านปีที่แล้ว)
สัตว์เลื้อยคลานยุคโบราณจำนวนมาก ปรับตัวเข้ากับภูมิทัศน์ใหม่นี้ไม่ได้
แต่มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่ยินดีต้อนรับ ชีวิตที่เปลี่ยนไปในผืนป่า...
และอีกไม่นานมันก็จะขึ้นมาครองโลก
เจ้าพวกตัวน้อยนี้เริ่มต้นชีวิต แบบเดียวกับสัตว์เลื้อยคลานอื่นๆ
พวกมันฟักออกมาจากไข่…
มีผิวหนังที่เป็นเกล็ด...
และพวกมันก็ต้องดูแลตัวเอง...
นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ลืมตาดูโลก
แต่มีสิ่งที่พวกมันต่างออกไป
พวกมันมีระบบการหายใจที่มีประสิทธิภาพกว่า
ซึ่งสูบฉีดเลือดไปทั่วปอดอย่างต่อเนื่อง…
ทำให้พวกมันวิ่งได้
โดยไม่ต้องหยุดพักเพื่อหายใจ
ขาของพวกมันยื่นออกมาใต้ลำตัว แทนที่จะเป็นจากด้านข้าง
ดังนั้นมันจึงเดินสองขาได้
สิ่งนี้จะช่วยให้เจ้าตัวเล็กเติบโตเป็นตัวเต็มวัย
ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น 50 เท่า
พวกมันเป็นส่วนหนึ่งของ ผังเครือญาติสัตว์เลื้อยคลาน
แต่แตกสาขาไปมีลักษณะเฉพาะของตัวเอง
ยักษ์ยุคแรกๆ อย่างพลาทีโอซอรัส
สามารถเอื้อมถึงแหล่งอาหารใหม่ที่อยู่สูงขึ้นได้…
กระเพาะอาหารของพวกมัน สามารถย่อยใบเหนียวๆ ของพืชจำพวกสนได้...
และขนาดที่ใหญ่โตของพวกมัน
ช่วยรักษาระดับอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นไว้ได้
ทั้งกลางวันและกลางคืน
เหล่านี้คือยุทธศาสตร์ชนะเลิศ ในการเริ่มต้นยุคใหม่
(152 ล้านปีที่แล้ว)
ยุคจูราสสิค
วงศ์ตระกูลใหม่นี้จะครองโลก
ไปนานกว่า 150 ล้านปี
ในยุคนี้เป็นยุคที่สิ่งมีชีวิต ที่มีชื่อเสียงที่สุดถือกำเนิดขึ้น
และครองโลกยุคนั้น
ขอต้อนรับสู่ยุคของไดโนเสาร์
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย