เมื่อ252ล้านปีก่อน
โลกของเราใกล้ถึงจุดจบ
การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่สุดใน
ประวัติศาสตร์ ทำให้โลกรกร้างว่างเปล่า
และเงียบเหงาวังเวง
แต่นี่คือเรื่องราว ของสัตว์เพียงไม่กี่ชนิด
ที่รอดชีวิต
จุดเริ่มต้นของยุคไทรแอสสิก
และสายธารแห่งเปลว เพลิงก็กำลังค่อยๆมอดลง
เหลือไว้เพียงลาวาที่เย็นตัวลง
ปกคลุมพื้นที่ขนาดเท่า ครึ่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกา
เป็นชั้นที่มีความหนาถึง3กิโลเมตร
ก๊าซต่างๆจากภูเขาไฟทำให้ อุณหภูมิทั่วทั้งโลกพุ่งสูงขึ้น
ป่าไม้และแนวประการัง
ถูกทำลายจนหมดสิ้น
หลายร้อยล้านปีแห่งวิวัฒนาการ
ต้องสูญสิ้น
แต่ที่นี่ยังมีความหวังซ่อนอยู่
ในโลกที่มอดไหม้นี้
เพราะมีสิ่งมีชีวิตพิเศษชนิดหนึ่
ที่เจริญเติบโตได้ โดยการกินซากที่ตายแล้ว
รา
เมื่อโลกทั้งใบกลายเป็นป่าช้า
พวกราเพลิดเพลินกับช่วงเวลานี้มาก
และเป็นเวลาหลายพันปี
ที่สิ่งมีชีวิตไม่ซับซ้อนพวกนี้ได้
กลายเป็นสิ่งมี ชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
บนโลก
แต่ไม่ใช่ว่าสัตว์ที่รอดชีวิตจากการ
สูญพันธุ์ในยุคเพอร์เมีย นทุกชนิดต้องพึ่งพาการตายของ
สัตว์อื่นเพื่ออยู่รอด
สัตว์ที่ต่ำต้อยชนิดหนึ่งค้นพบว่า
ตัวเองเหมาะสมที่จะ ครองโลกเป็นอย่างยิ่ง
ลิสโตรซอรัส
บรรบุรุษเก่าแก่ของ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สัตว์ขนาดใหญ่ที่น่าสนใจนี้คุ้นเคย
กับการขุดโพรงใต้ดิน และการเข้าไปหลบภัยในถ้ำ
วิถีชีวิตที่ช่วยชีวิตพวก มันไว้ในขณะที่สัตว์อื่นตายลง
จากที่เคยเป็นเบี้ยล่างบัดนี้พวก
มันกลายเป็นหนึ่งในสัตว์ไม่ กี่ชนิดที่รอดชีวิตจากวันสิ้นโลก
เพราะพืชพันธุ์ส่วนใหญ่ถูกทำลายไป
พร้อมกับการสูญพันธุ์นั้น การหาอาหารจึงเป็นเรื่องยาก
แต่ลิสโตรซอรัสทรหดมากและ สามารถออกอาหารเป็นระยะทางไกลๆได้
พวกมันไม่เคยหยุดนิ่งคอยมองหาราก หัวหรือต้นอ่อนที่งอกใหม่อยู่เสมอ
แต่พวกมันไม่ใช่ สัตว์ชนิดเดียวที่รอดชีวิต
ชีวิตอีกหลายรูปแบบ
ก็ค้นพบหนทางเช่นกัน
การใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและพร้อม
ปรับตัวของลิสโตรซอรัสได้ รับผลตอบแทนที่น่าอัศจรรย์
เมื่อการแข่งขันไม่สูงและปราศจาก
นักล่าขนาดใหญ่การระเบิดของ ภูเขาไฟได้เปลี่ยนมันจากสัตว์ที่
อยู่ด้านล่างของห่วงโซ่อาหาร
สู่สัตว์ที่ได้เป็นเจ้าของโลกทั้งใบ
หลายปีหลังจากการสูญพันธุ์ครั้ง
ใหญ่พวกมันคิดเป็นสามในสี่ของ สัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกทั้งหมด
ซึ่งไม่มีสัตว์ชนิดไหนเคยทำได้มาก่อน
แต่อำนาจของพวกมันก็คงอยู่ได้ไม่
นานเพราะสัตว์อีกชนิดที่รอดจาก การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่กำลังรุดหน้า
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงครั้ง ใหญ่ที่เกิดขึ้นกั
โครงสร้างของโลกเรา
เป็นเวลานานหลายสิบล้านปีที่ ทวีปบนโลกค่อยๆเคลื่อนมาบรรจบกัน
ทำให้เกิดมหาสมุทร กว้างใหญ่ในด้านหนึ่งของโลก
และแผ่นดินขนาด มหึมาหนึ่งแผ่นในอีกด้าน
มหาทวีปแพนเจีย
พื้นที่แห้งที่อุบัติขึ้นในยุคก่อน
บัดนี้เต็มไปด้วยความร้อนที่แผดเผา
อุณหภูมิพุ่งสูงถึง60องศาเซลเซียส
พายุทรายหลายลูกพัดถล่มกลางทวีป
เนินทรายสูงมากกว่า1กิโลเมตร
ค่อยๆรวมกันเป็นทะเลทรายที่ใหญ่ และโหดร้ายที่สุดที่โลกนี้เคยเจอ
แต่ณชายขอบของพื้นที่ที่แห้งแล้ง
และไร้ชีวิตชีวานี้สัตว์ ที่รอดชีวิตอีกกลุ
มหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น
และพวกมันยังคงครอง ทะเลทรายของเราอยู่ในปัจจุบัน
นี่คือ ทะเลทรายอาตากามาในทวีปอเมริกาใต้
พื้นที่ตรงนี้เป็น ทะเลทรายมาตั้งแต่ยุคไทรแอสสิก
บางส่วนไม่มีฝนตกเลย แม้แต่หยดเดียวเป็นเวลาหลายสิบปี
แต่มีสัตว์ชนิดหนึ่งที่ ปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ดี
กิ้งก่า
พวกมันคือสัตว์เลื้อยคลานที่ยก
เครื่องตัวเองใหม่ให้เข้า กับสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งนี้
พวกมันมีผิวหนังเป็นเกล็ดหนาจึงไม่ เหี้ยวแห้งแม้อยู่ท่ามกลางแดดร้อนจัด
กลับกับแสงแดดเพิ่มพลังให้พวกมัน
ช่วยให้เลือดเย็นๆของพวกมัน อุ่นขึ้นจึงทำให้พวกมันวิ่งได้เร็ว
แต่แม้แต่สัตว์เลื้อยคลาน
ทะเลทรายก็ต้องหา เครื่องดื่มดับกระหาย
มีน้ำซึมออกมาจากพื้น
แต่โชคไม่ดีที่น้ำในแอ่งน้ำ เล็กๆพวกนี้เค็มพอๆกับทะเลเดดซี
การดื่มมันเข้าไปก็ เท่ากับประหารชีวิตตัวเอง
กิ้งก่าพวกนี้จึงมีวิธีหาน้ำจาก
แหล่งน้ำที่คาดไม่ถึงสัตว์ ชนิดหนึ่งที่บรรพบุรุษรอดมาจาก
วันสิ้นโลกได้เช่นกัน
แมลงได้รับผลกระทบอย่างมากในการสูญ พันธุ์ครั้งใหญ่แต่บางชนิดก็รอดมาได้
ปัจจุบันแมลงวันน้ำเค็มพวกนี้คือ
ผู้เชี่ยวชาญด้านเกลือที่สามารถแยก เกลือออกจากน้ำได้และนั่นทำให้พวกมัน
กลายเป็นเหมือนกับกระติกน้ำ เล็กๆชั้นเยี่ยมสำหรับพวกกิ้งก่า
แต่สิ่งที่ยากคือการจับพวกมัน
ในที่สุด
แต่เมื่อมันคิดว่าแก้ปัญหา ได้แล้วปัญหาใหม่ก็กำลังจะตามมา
ทำเลทองทั้งหลายสำหรับ จับแมลงวันเป็นที่ต้องการสูง
และเจ้าถิ่นก็ไม่อยากจะแบ่งปันให้ใคร
ยังไม่มีผู้ชนะแต่อีก ฟากหนึ่งของเขตแดนกิ้งก่า
กิ้งก่าที่กระหายน้ำรีบคว้าโอกาส
ในช่วงที่พวกมัน กำลังเผลออย่างเต็มที่
แม้จะเป็นเพียงช่วงสั้นๆ
จัดเป็นสัตว์ทะเลทรายชั้นยอดกิ้งก้า
แข็งแรงและทรหดเหมือนกับ บรรพบุรุษของพวกมันสมัยก่อน
แต่ในยุคไทรแอสสิกสัตว์เลื้อยคลาน
ที่มีขนาดใหญ่กว่านี้มาก เป็นผู้พลิกหน้าประวัติศาสตร์
ลิสโตรซอรัสครองโลกเป็นเวลานาน
ถึง4ล้านปีหลังจากการ สูญพันธุ์ในยุคเพอร์เมียน
พวกมันปรับตัวเข้าหา โลกที่แทบจะว่างเปล่า
และได้รับผลตอบแทนมาตลอด
ชีวิตช่างราบรื่น
แต่บรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วย
นมพวกนี้ก็ต้องเผชิญ กับการต่อสู้หรือพวกนักล่า
จวบจนทุกวันนี้
เมื่อโลกเริ่มฟื้นตัวสัตว์เลื้อย คลานบางชนิดพัฒนาตัวจนมีขนาดใหญ่มาก
นี่คืออีรีโธรซูคัส
ด้วยความยาวเกือบ3เมตรมันคือ นักล่าที่ตัวใหญ่ที่สุดในยุคของมัน
ฝูงของลิสโตรซอรัสคือ เป้าหมายที่จัดการง่าย
พวกมันไม่สามารถป้องกันตัวจาก สัตว์เลื้อยคลานชนิดใหม่นี้ได้เลย
หรือแม้แต่จะสังเกต เห็นท่าทางที่ไม่เป็นมิตร
ราวสุนัขจิ้งจอกในเล้าไก่อีรีโธรซู คัสอาจฆ่ามากกว่าที่มันต้องการจะกิน
ลิสโตรซอรัสคือนกโดโด้ ที่ไร้เดียงสาในยุคนั้น
เมื่อมีทั้งนักล่าและการต่อสู้เกิด
ขึ้นทำให้ลิสโตรซอรัส ร่วงจากตำแหน่งผู้ครองโลก
สู่การสูญพันธุ์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สูญเสียมงกุฎไปเสียแล้ว
นี่
คือยุคของสัตว์เลื้อยคลาน
ปัจจุบันมีสัตว์เลื้อยคลาน อยู่มากกว่า10 000สปีชีส์บนโลก
ถึงแม้ว่าพวกมันหลายชนิดจะ ไม่ได้น่ากลัวอย่างบรรพบุรุษ
เพราะโลกเปลี่ยนแปลงไป
สัตว์เลื้อยคลานจึงปรับตัวให้ เข้ากับโลกที่พลุกพล่านมากกว่าเดิม
และผิวหนังที่เป็นเกล็ดแข็งที่ช่วย
ให้พวกมันเอาชนะทะเลทรายแห่ง แพนเจียมาได้ยังคงเป็นเคล็ดลับ
ความสำเร็จของพวกมันเช่นเคย
บางชนิดผิวหนังทำให้พวกมันกลาย เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านการพลางตัว
แต่บางชนิดก็ใช้มันเพื่อ ทำให้ผู้บุกรุกขวัญกระเจิง
แต่ถึงอย่างนั้นก็มีบางครั้งที่ อาจต้องใช้มาตรการที่เด็ดขาดกว่านั้น
มันอาจหนีจากนกได้แต่กิ้งก่าไม่ได้
ขึ้นชื่อเรื่อง ความสามารถในการว่ายน้ำ
แต่กิ้งก่าอาโนลในคอสตาริกามี เทคนิคการเอาตัวรอดที่ไม่ธรรมดา
ขณะที่มันหายใจออกมันสร้างฟองอากาศ ให้ติดอยู่กับผิวหนังที่กันน้ำของมัน
กลายเป็นระฆังดำน้ำส่วนตัว
และทำให้มันสามารถหลบ อยู่ใต้น้ำได้นานถึง15นาที
สัตว์เลื้อยคลานในปัจจุบันคือผู้
ช่ำชองในการใช้ชีวิตตามชาย ขอบยากจะนึกภาพออกว่าครั้งหนึ่ง
พวกมันเคยครองโลกใบนี้
แต่มีหมู่เกาะในประเทศอินโดนีเซีย
ที่ทำให้สามารถเห็น ภาพของอดีตอันไกลโพ้นได้
สำหรับที่นี่กิ้งก่ายังเป็นขาใหญ่
เพิ่งฟักออกมาจากไข่ ก็อยากรู้อยากเห็นซะแล้ว
เด็กน้อยตัวนี้กำลังเริ่ม ต้นชีวิตในสวรรค์ของกิ้งก่า
ปัญหาเดียวที่มันต้องเผชิญ
คือญาติของมัน
เพราะเจ้าตัวนี้คือลูกมังกรโคโมโด
และพวกโคโมโดกินพวกเดียวกัน
โดยใช้ลิ้นที่เป็นแฉกดม กลิ่นในอากาศเพื่อหาเหยื่อ
สำหรับกิ้งก่าที่ ใหญ่ที่สุดในโลกพวกนี้
มังกรตัวน้อยๆคือของว่างชั้นดี
เป็นโชคดีของมันที่ รังที่มีไข่โคโมโดฝังอยู่
เป็นอาหารที่จัดการง่ายกว่า
แต่คงไม่ทำให้เจ้าปีศาจ ร้ายตัวนี้พอใจได้นานนัก
มันต้องหลบอยู่ตาม ต้นไม้นานถึง7หรือ8ปี
กว่ามันจะโตพอที่จะ ยืนหยัดเพื่อตัวเองได้
ตัวหนักเกินจะปีนเจ้าตัวโตจึงเลือก
จะไปหาอย่างอื่น ที่เข้าถึงได้ง่ายกว่า
ชั้นโคลนหนาๆไม่สามารถ กลบกลิ่นของสัตว์ชนิดนี้ได้
กระบือหรือควายนั้นตื่นตัวอยู่เสมอ
คอยระวังสัตว์เลื้อย คลานที่เหนือกว่าพวกมัน
แต่พวกลูกควายไม่ ฉลาดเท่าพ่อแม่ของพวกมัน
เจ้ามังกรทำเหยื่อหลุดมือ ไปแต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น
พิษจากต่อมในขากรรไกรของมัน
ทำให้เลือดของเหยื่อไม่สามารถแข็ง
ตัวได้เป็นสาเหตุให้ความ ดันเลือดต่ำลงอย่างรุนแรง
ผลที่ตามมา
ก็เดาได้ไม่ยาก
นี่คือสิ่งที่สะท้อนให้เห็นว่าวิถี ชีวิตในยุคไทรแอสสิกนั้นเป็นอย่างไร
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต้องดิ้นรน
รักษาชีวิตขณะที่สัตว์ เลื้อยคลานครองโลกด้วยความลำพอง
แต่ตอนที่น่าสนใจที่สุดของความ
ยิ่งใหญ่ยุคแรกเริ่ม ของสัตว์เลื้อยคลานนั้น
คงเป็นตอนที่พวกมัน บางชนิดหันหลังให้พื้นดิน
และกลับคืนสู่มหาสมุทร
เต่า
ไม่รู้ว่าถูกขับไล่จากการ ต่อสู้หรือว่าเป็นเพราะโชคเข้าข้าง
เต่ากลับคืนสู่ท้องทะเลที่
บรรพบุรุษทอดทิ้งไปและใน ปัจจุบันพวกมันอาศ
ยอยู่ทุกที่เว้นแต่ มหาสมุทรที่เย็นจัด
แต่ตัวเมียที่โตเต็มวัยต้องกลับ
ขึ้นไปบนบกปีละ หนึ่งครั้งเพื่อจะวางไข่
บริเวณใกล้กับเกรตแบร์ริเออร์รีฟนี้
พวกมันมารวมกันเป็นพันตัว
การรวมกลุ่มกันแบบนี้คือหนึ่งใน
ปรากฏการณ์ธรรมชาติที่ ยิ่งใหญ่ที่สุดมานานหลายล้านปี
มีเหตุผลที่พวกมันมารวมตัวกัน
รวมกันเราอยู่
เต่าวิวัฒนาการขึ้นมา ครั้งแรกในยุคไทรแอสสิก
แต่ในขณะที่พวกมันพิชิตท้องทะเล
ได้สำเร็จมหาสมุทรก็เป็นถิ่น กำเนิดของนักล่าตัวฉกาจหลายชนิด
มีขนาดตัวยาว ถึง8เมตรนี่คือเพลสิโอซอร์
มันคือสัตว์เลื้อยคลานเช่น
เดียวกันแต่มันใช้ เวลาทั้งชีวิตในทะเล
เพราะเพลสิโอซอร์อาจกินพวกมันคราว
ละหลายตัวการอยู่รวมกัน เป็นจำนวนมากเช่นนี้ช่วยให้มี
เต่าเหลือรอดมากขึ้น
ทุกตัวที่เหลืออยู่จะพาตัวเองขึ้น
ไปยังชายหาดที่พวกมันเกิด และหาทำเลเหมาะๆเพื่อวางไข่
หลังจากนั้นเกือบสองเดือนความ พยายามของแม่เต่าก็ผลิดอกออกผล
พวกลูกเต่า
แต่แต่ละตัวต้อง พยายามเอาตัวรอดไปให้ได้
ขณะมุ่งหน้าลงทะเลตามสัญชาติญาณ
พวกเทอโรซอร์
นานมาแล้วก่อนการกำเนิดของนก
สัตว์เลื้อยคลานดึกดำบรรพ์ กลุ่มนี้มีวิวัฒนาการที่ล้ำหน้ามาก
พวกมันเริ่มออกบิน
และกลายเป็นเจ้าแห่งเวหา
ไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง
ทางรอดเดียวของลูกเต่า
คือเดินต่อไป
โดยไม่สนใจเหตุร้ายที่อาจเกิดขึ้น
และได้แต่หวังว่าพวกเทอ โรซอร์จะมีตัวเลือกมากพอ
ทุกย่างก้าวที่รอดมาได้
พามันเข้าใกล้ทะเลมากขึ้น
แต่แม้แต่ตัวที่ไปถึง มหาสมุทรแล้วก็ไม่ปลอดภัย
ต้องไปให้ถึงส่วน ที่น้ำลึกกว่าเท่านั้น
จึงจะหลบพวกเทอโรซอร์พ้น
และรอดสู่ท้องทะเล
ครั้งหนึ่งสัตว์เลื้อยคลาน เคยเป็นเจ้าเวหาและเจ้าสมุทร
แต่ถึงแม้จะยิ่งใหญ่แค่ไหนเทอโร
ซอร์และเพลสิโอซอร์ก็ ต้องสูญพันธุ์ไปในที่สุด
แต่มีหนึ่งในสัตว์เลื้อยคลาน ผู้ยิ่งใหญ่จากยุคนี้ที่รอดมาได้
พวกมันคือยอดนักซุ่มโจมตี ที่แม้ว่าจะผ่านมา200ล้านปีแล้ว
มีสัตว์เพียงน้อย นิดที่เก่งกว่าพวกมัน
โดยไม่รับรู้ถึงอันตราย
วิลเดอบีสต์มาดื่มน้ำเพื่อดับกระหาย
เกือบได้
แต่ไม่เป็นไร
จระเข้แม่น้ำไนล์รู้ดีว่า พวกวิลเดอบีสต์จะกลับมาอีก
เหมือนที่เคยกลับมาเสมอ
เพื่อไม่ให้เหยื่อเห็น จระเข้จะดำอยู่ใต้น้ำเงียบๆ
กลั้นหายใจไว้
นานเป็นชั่วโมง
จระเข้สามารถลดอัตราการเต้นของ หัวใจให้เหลือแค่2ครั้งต่อนาทีได้
แทบจะหยุดเต้นอย่างสิ้นเชิง
อย่างสัตว์เลื้อยคลานทำไว้ได้ ยอดเยี่ยม เมื่อหลายล้านปีก่อน
แต่ไม่นานนักมันก็เปิดฉากโจมตี
มันเปลี่ยนจากความเอื่อยเชื่อย สู่พลังงานระเบิดภายในเสี้ยววินาที
ทำให้มีความเร็วและแรงที่เพียงพอ
จะดีดตัวที่ยาว5เมตรของมัน
ขึ้นมาจากน้ำได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นขณะท้องว่าง
และลมหายใจเพียงเฮือกเดียว
มันคือเทคนิคที่ยัง ใช้ได้ดีสำหรับจระเข้ปัจจุบัน
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของมันในอดีต
จระเข้ในปัจจุบันคือเจ้า แห่งน่านน้ำที่มันอาศัยอยู่
แต่พวกมันไม่ได้เป็น นักล่าที่มีอยู่ทั่วอย่างแต่ก่อน
เพราะย้อนไปในยุคไทรแอสสิกพลังของ
ธรรมชาติจะนำพาเรื่องราวของชีวิตไป สู่เส้นทางใหม่ที่
่างไปอย่างสิ้นเชิง
การระเบิดอย่างต่อเนื่องของ
ภูเขาไฟทำให้เกิด ภาวะโลกร้อนขึ้นอีกครั้ง
เมื่ออุณหภูมิในทะเลสูงขึ้น
ทำให้น้ำทะเล ปริมาณมากระเหยกลายเป็นไอ
ในตอนเหนือของแพนเจียกระแสลมที่
เต็มไปด้วยความชื้น กระทบกับแนวเขาสูง3 000เมตร
ทำให้เกิดเป็น เหมือนร่องมรสุมขนาดใหญ่
และฝนก็เริ่มถล่มลงมา
ในปริมาณมหาศาล
พายุโหมกระหน่ำทั่วทั้งโลก
พายุฝนตกอยู่ต่อ เนื่องนานกว่าหนึ่งล้านปี
เปลี่ยนทะเลทรายแห้งแล้งของแพน เจียยุคแรกเป็นความทรงจำที่เลือนราง
ในตอนเหนือที่ห่างไกลกระแส น้ำเชียวไหลบ่าลงมาจากภูเขา
ภูมิทัศน์ของโลกถูก ปรับเปลี่ยนด้วยพื้นน้ำ
ซึ่งมาพร้อมกับเลน ที่อุดมไปด้วยสารอาหาร
ในไม่ช้าทางน้ำไหลก็ครอบคลุม พื้นที่มากกว่า1.6ล้านตารางกิโลเมตร
ขนาดที่เทียบเท่ากับรัฐอลาสก้า
เกิดเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
สายน้ำที่อุดมสมบูรณ์กลาย เป็นโลหิตที่หล่อเลี้ยงโลกใหม่
เชื้อเพลิงสำหรับวิวัฒนาการ
พวกสนเกิดขึ้นมาเป็นพวกแรก
และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ การสูญพันธุ์ในยุคเพอร์เมียน
ที่โลกของเรากลับมาเป็น ดินแดนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่
สัตว์เลื้อยคลานโบราณหลายชนิด
ไม่สามารถปรับตัวให้ เข้ากับภูมิประเทศใหม่นี้
แต่มีกลุ่มหนึ่งที่อ้าแขน รับวิถีของพืชที่เปลี่ยนไปนี้
และจะก้าวขึ้นมาครองโลกในอีกไม่ช้า
พวกเด็กๆเริ่มต้นชีวิต เหมือนกับสัตว์เลื้อยคลานชนิดอื่นๆ
พวกมันฟักออกมาจากไข่
พวกมันมีผิวหนังเป็นเกล็ด
และพวกมันถูกทิ้งให้เอาตัวรอดกันเอง
ตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาดูโลก
แต่ก็มีข้อแตกต่าง
พวกมันมีระบบการหายใจที่มี
ประสิทธิภาพกว่ามากซึ่งช่วยสูบ ฉีดเลือดไปทั่วปอดอย่างสม่ำเสมอ
ทำให้พวกมันวิ่งได้ โดยที่ไม่จำเป็นต้องพักหายใจ
ขาของพวกมันเคลื่อนที่โดยยืดออกทาง
ใต้ลำตัวแทนที่จะยืดออกด้าน ข้างทำให้พวกมันเดินตัวตรงได้
สิ่งนี้ทำให้เจ้าตัวเล็กๆเติบโตไป
เป็นตัวเต็มวัยที่มีขนาด ใหญ่กว่าพวกมันถึง50เท่าได้
พวกมันเป็นสมาชิกของตระกูลสัตว์
เลื้อยคลานแต่เป็นสาย ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ยักษ์ใหญ่ยุคแรกเริ่มอย่างพลาทีโอซอ
รัสสามารถเอื้อมถึงแหล่ง อาหารที่อยู่สูงกว่าเดิมได้
กระเพาะของพวกมัน สามารถย่อยใบสนแข็งๆได้
และขนาดตัวที่ใหญ่ช่วยให้พวกมัน
สามารถรักษาอุณหภูมิของร่างกาย ได้สูงขึ้นทั้งกลางวันและกลางคืน
มันคือส่วนผสมของชัยชนะ ที่จะได้ประกาศศักราชใหม่
ยุคจูแรสสิก
เผ่าพันธุ์ใหม่เผ่าพันธุ์นี้ ครองโลกเป็นระยะเวลานานกว่า150ล้านปี
ช่วงเวลาที่จะได้เห็นการถือกำเนิด
ของสัตว์ที่โด่งดัง ที่สุดที่เคยมีมาบนโลก
ขอต้อนรับสู่ยุคของไดโนเสาร์