นับแต่ชีวิตเกิดขึ้นมาบนโลกครั้งแรก
มันก็ไม่เคยหยุดวิวัฒนาการ…
ถูกขับเคลื่อนจากโลกที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา…
และจากการแข่งขันที่ดุเดือด
แต่มียุคหนึ่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษ
เมื่อวิวัฒนาการมีอัตราเร่งแบบก้าวกระโดด...
ให้กำเนิดสัตว์จำนวนมาก ที่ยังมีให้เราเห็นอยู่ในปัจจุบัน...
รวมถึงยักษ์ใหญ่ชื่อดัง
ที่ครั้งหนึ่งเคยครองโลก
นี่คือเรื่องราวของยุคไดโนเสาร์
(ชีวิตบนโลกของเรา)
(บทที่ 5)
(ใต้เงาของยักษ์)
นี่คือรุ่งอรุณของยุคจูราสสิก
(200 ล้านปีที่แล้ว)
มหาทวีปแพนเจีย ถิ่นกำเนิดยุคของสัตว์เลื้อยคลาน
ค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน
การเคลื่อนที่ของเปลือกโลก...
บีบให้ธารหินหนืดเคลื่อนสู่พื้นผิว...
เริ่มต้นการเปลี่ยนโฉมโลกอย่างหมดจด
กินเวลาหลายล้านปี
รอยแยกซึ่งเต็มไปด้วย หินหลอมเหลว เฉือนมหาทวีปออกเป็นสอง
น้ำเข้ามาเติมเต็มรอยแยก ระหว่างทวีปที่เกิดขึ้นใหม่
เมื่อแผ่นดินเริ่มแยกห่างออกจากกันเรื่อยๆ
เกิดเป็นสภาพแวดล้อมแบบใหม่ขึ้นมา...
ทำให้หลายชีวิตสูญพันธุ์…
แต่กลับเร่งวิวัฒนาการให้แก่พวกที่รอดชีวิต...
โดยเฉพาะสัตว์กลุ่มหนึ่ง
(152 ล้านปีก่อน)
ลึกเข้าไปในป่าสูงตระหง่าน ของอเมริกาเหนือยุคจูราสสิก...
สัตว์ตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยมีได้ก้าวขึ้นสู่อำนาจ
ไดโนเสาร์
เมื่อแพนเจียแยกออกจากกัน
พวกมันก็ได้ครองโลกที่มีทุกสิ่งเอื้อต่อการเติบโต
บางสายพันธุ์ เช่น ดิพโพลโดคัส เติบโตจนยาวถึง 25 เมตร
แม้จะตัวใหญ่ขนาดนี้
พวกมันก็ไม่เคยคลายความระแวดระวัง...
เพราะพวกมันไม่ใช่ยักษ์ เผ่าพันธุ์เดียวในยุคจูราสสิก
อัลโลซอรัส
ลำตัวที่ยาวเกือบเก้าเมตร...
ทำให้มันคือหนึ่งในนักล่าบนบกที่ตัวใหญ่ที่สุด
ในช่วงแรกที่ไดโนเสาร์ครองโลก
มันมองหาโอกาส
แต่มันไม่ได้ล่าพวกตัวเต็มวัย
อัลโลซอรัสตัวนี้กำลังมองหาเหยื่อที่ง่ายกว่านั้น
ดิพโพลโดคัสตัวน้อย
เมื่อฟักออกจากไข่ ตัวมันไม่ใหญ่กว่าเกรปฟรุตนัก
มันตัวเล็กเกินกว่าจะอยู่ในฝูง เพราะอาจจะโดนเหยียบได้
ดังนั้นมันจึงต้องดูแลตัวเอง
อัลโลซอรัสจะจัดการเจ้าตัวน้อย ได้อย่างง่ายดาย...
ถ้ามันหาเด็กน้อยเจอ
ทางรอดที่ดีที่สุดของเจ้าตัวน้อย...
คืออยู่นิ่งๆ เท่าที่จะทำได้
อัลโลซอรัสมีประสาทสัมผัสไว...
แต่พายุก็มาบดบังตำแหน่งของเจ้าตัวน้อยซะก่อน
เกือบไปแล้ว
และไม่ใช่เฉพาะดิพโพลโดคัสน้อยตัวนี้เท่านั้น
เพื่อเพิ่มโอกาสในการอยู่รอด
พวกเด็กๆ ต้องกินให้มากที่สุดเท่าที่จะกินได้
เร็วเท่าที่จะเร็วได้…
เพื่อที่พวกมันจะได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ไซส์ยักษ์
แต่ขณะที่ไดโนเสาร์ตัวใหญ่พวกนี้ กำลังกินต้นไม้รายรอบอย่างตะกรุมตะกราม
ต้นไม้เองก็กำลังเปลี่ยนแปลงเช่นกัน...
ในแบบที่จะปฏิวัติชีวิตบนโลกของเราไปเลย
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พืชพึ่งพา แค่ลมหรือน้ำเพื่อกระจายละอองเกสร…
แต่ในยุคไดโนเสาร์
เพิ่งเกิดนวัตกรรมหนึ่งในการสืบพันธุ์ของพืช
ซึ่งยังคงดำรงอยู่จนถึงปัจจุบัน
ดอกไม้
ดอกขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 40 เซนติเมตรนี้
เป็นดอกของบัวกระด้ง ในป่าฝนแอมะซอน อเมริกาใต้
และเป้าหมายเดียวของมันคือ ล่อสัตว์สักตัวให้มาผสมเกสร
เมื่อถึงเวลาเย็นย่ำ ดอกไม้นี้จะส่ง กลิ่นแรงๆ ที่คล้ายสับปะรดออกมา...
ด้วงตัวนี้ไม่อาจต้านทานได้
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษในยุคโบราณของมัน
ด้วงที่ต้องมนต์สะกดทำได้แค่ โดนล่อลวงให้เข้าไปด้านใน
มันแทรกตัวผ่านกลีบดอกชั้นนอก
เข้าไปยังใจกลางดอก
ซึ่งมีสวรรค์รออยู่
ภายใน อากาศอุ่นสบายกว่า อากาศยามค่ำคืนที่อยู่รอบๆ สิบองศา
ที่นี่ มันกัดกินเนื้อดอกไม้หวานฉ่ำอย่างมีความสุข
แต่ด้วงก็ตอบแทนบางอย่างให้เช่นกัน
นั่นก็คือ ละอองเรณู ที่ติดมาจากดอกบัวกระด้งต้นอื่น
ขณะที่มันกินอาหาร ละอองเรณูก็จะหลุด ไปอยู่บนอวัยวะสืบพันธุ์ของดอก
พอถึงตอนเช้า
ดอกก็จะหุบ...
ครอบด้วงไว้ในกลีบเนื้อนุ่ม…
และห่อหุ้มมันด้วยละอองเรณูเหนียวๆ
ตกค่ำ ดอกจะบานอีกครั้ง
เมื่อบรรลุเป้าหมายในการช่วยพืชสืบพันธุ์แล้ว
ดอกก็จะเปลี่ยนสีและสูญเสียกลิ่นที่เย้ายวนใจ…
ยอมให้ด้วง ซึ่งตอนนี้ มีละอองเรณูของมันห่อหุ้มอยู่
บินจากไป
และไปผสมเกสรให้บัวกระด้งดอกอื่นโดยไม่รู้ตัว
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างดอกไม้ และด้วงนักผสมเกสร
เป็นเพียงการเริ่มต้น
แมลงชนิดอื่นในยุคไดโนเสาร์ ก็จะทำเช่นเดียวกันนี้ในไม่ช้า...
ในการนำละอองเรณู จากดอกหนึ่งไปสู่ดอกหนึ่ง...
เพื่อตอบแทนน้ำหวานจากเกสรดอกไม้
เมื่อ 130 ล้านปีที่แล้ว…
ดอกไม้เริ่มมีสีสัน
มีชีวิตชีวา
และหลากหลายมากขึ้น
เพราะพวกมันแข่งขันกัน ดึงดูดนักผสมเกสรที่เก่งที่สุด
ขณะที่ดอกไม้แพร่พันธุ์...
แผ่นดินก็เปลี่ยนจากสีเขียวเต็มพืด...
เป็นภาพลานตาที่เปี่ยมไปด้วยสีสัน
ปัจจุบัน พืชดอกมีมากขึ้นเป็นสิบเท่า
ของพืชพันธุ์อื่นทั้งหมดรวมกัน
อย่างไรก็ตาม ขณะที่โลกเบ่งบาน
สิ่งมีชีวิตอื่นก็เริ่มเข้ามาฉวยใช้ประโยชน์
จากความสัมพันธ์ระหว่างดอกไม้กับแมลง…
ก่อเกิดนักล่าและเหยื่อ
หลากหลายสายพันธุ์เป็นทวีคูณ
แมงมุมอยู่มานานกว่า 100 ล้านปีแล้วก็จริง...
แต่ตอนนี้พวกมันเพิ่งเริ่มถักทอใยแมงมุมซับซ้อน
ฉวยประโยชน์จากสภาพแวดล้อมใหม่ที่เบ่งบานนี้
ช่วงกลางยุคไดโนเสาร์…
เกิดความหลากหลายทางชีวภาพ เพิ่มขึ้นเป็นอันมาก…
โดยได้รับแรงส่งจากการเกิดขึ้นของพืชดอก…
นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์โลก
ที่บนบกมีสายพันธุ์ต่างๆ มากกว่าในมหาสมุทร
(110 ล้านปีที่แล้ว)
แต่ไม่ได้มีแค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ เท่านั้น ที่กำลังเปลี่ยนแปลง
อย่างถอนรากถอนโคน
นี่คือ ไดโนนีคัส
แม้รูปโฉมจะดูน่ารัก
แต่มันคือไดโนเสาร์
ลูกไดโนเสาร์
"ไดโนนีคัส" แปลว่า "กรงเล็บที่น่ากลัว"
แต่นั่นไม่ใช่จุดแข็งอย่างเดียวของมัน
มันยังมีสายตาที่เฉียบคม
และหูที่ดีเยี่ยมด้วย
แต่การปรับตัวที่โดดเด่นที่สุดของมันก็คือขน
โครงสร้างที่เหมือนขนนก ปรากฏขึ้นครั้งแรกในยุคไทรแอสซิก
ไม่ใช่เพื่อบินได้ แต่เพื่อความอบอุ่น
การเก็บกักความอบอุ่นได้
หมายความว่า สายพันธุ์ย่อย ของไดโนเสาร์ หรือเทโรพอดนี้
สามารถทำกิจกรรมได้ ทั้งกลางวันและกลางคืน...
ทำให้พวกมันมีเวลาเลี้ยงลูก อยู่กันเป็นครอบครัวได้นานขึ้น
การอยู่กันเป็นฝูงยังมีประโยชน์อย่างอื่นด้วย
โดยเฉพาะเวลาหาอาหาร
เพราะไดโนนีคัสรวมฝูงออกล่าเหยื่อ
และล่าได้ฉลาดเสียด้วย
เหยื่อของพวกมันคืออาร์คันซอรัส ซึ่งก็เป็นไดโนเสาร์เช่นกัน...
แต่ที่ต่างกันอย่างมากคือ เจ้าตัวนี้เป็นพันธุ์ที่กินพืชเป็นหลัก
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกมันมีเหมือนกันคือ
ความเร็ว
การไล่เหยื่อให้ทันก็ยากพอตัวอยู่แล้ว
การจับเหยื่อให้ได้
ยิ่งยากกว่า
พวกมันร่วมมือกัน
ผลัดกันทำให้เหยื่อเหนื่อยล้า
กรงเล็บที่น่ากลัวของพวกมัน ปลิดชีพอาร์คันซอรัสที่อ่อนล้าได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อไดโนเสาร์มีหลากหลายพันธุ์
จำนวนมากก็เริ่มเป็นสัตว์สังคมมากขึ้น
แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ไม่อาจเทียบเคียง
กับสัตว์สังคมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคเดียวกัน
สัตว์ซึ่งมีวิวัฒนาการสำคัญโดยที่มันก็ไม่รู้ตัว
ปัจจุบัน ในแอฟริกาตะวันตก
เรายังสามารถพบเจอลูกหลาน ของสุดยอดสัตว์สังคมยุคแรกเหล่านี้ได้
ปลวก
ครอบครัวขนาดมหึมาของเหล่าพี่น้อง
ราวห้าล้านตัว...
ทั้งหมดทำงานอย่าง ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อนิคมโดยรวม
และเพื่อแม่ของพวกมัน ราชินี
แมลงสังคมอย่างปลวก
ปรากฏตัวครั้งแรกในยุคไดโนเสาร์…
พวกมันย่อยสลายหมุนเวียนพืช
ขณะเดียวกันก็เป็นแหล่งอาหารชั้นยอด
ของศัตรู
หน่วยสอดแนมตัวหนึ่งตามกลิ่นพวกปลวกมา
เมื่อเก็บข้อมูลที่ค้นพบครบถ้วนแล้ว
มันก็รีบคาบข่าวกลับไปที่รัง
มันคือสมาชิกของฝูงแมลง นักเข้าสังคมแต่ยุคโบราณอีกกลุ่มหนึ่ง
มด
การชิงดีชิงเด่นระหว่างสายพันธุ์คู่อรินี้
ดำเนินมาเป็นเวลาหลายล้านปี
ในศึกแห่งวิวัฒนาการอันน่าทึ่ง
เมื่อกลับไปถึงรัง หน่วยสอดแนมก็เรียกระดมพล
พวกมันคือ มดนักล่าเมกาโปเนรา
เช่นเดียวกับกองทหารโรมันที่ฝึกมาอย่างดี
มดทหารนับพันตัวเดินแถวเข้าสู่สงคราม
เมื่อเข้าใกล้ปลวกงาน
หน่วยสอดแนมก็ให้สัญญาณ…
จากนั้นแถวทหารก็เริ่มกระจายตัว
กลายเป็นระลอกคลื่นมดที่พร้อมบุก
ตอนนี้ เมื่อกองพลพร้อมเต็มที่
หน่วยสอดแนมจึงออกคำสั่งสุดท้าย...
โจมตี
ปลวกไม่ใช่ไร้ทางสู้
พวกมันพัฒนาปลวกวรรณะทหาร ติดอาวุธเพื่อปกป้องปลวกงาน
พอจับมดได้ พวกมันก็ฉีกร่างมดอย่างรวดเร็ว
แต่มดเหล่านี้มีอาวุธพิเศษเฉพาะตัว
พวกมันทิ่มเหล็กในอาบพิษ ที่จุดอ่อนเดียวของอริเก่าตั้งแต่โบราณ
ซึ่งอยู่ระหว่างขากรรไกร
การบาดเจ็บล้มตายจากสงคราม เก่าแก่แต่โบราณนี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่มดผู้บุกรุกก็เป็นฝ่ายมีชัยเหนือปลวก
ผู้ชนะรวบรวมร่างของผู้พ่ายแพ้
และขนกลับรัง
เพื่อนำไปเลี้ยงประชากรที่เหลือในนิคมมด
ใต้ดิน มดแสดงให้เห็น จุดสูงสุดที่พวกมันบรรลุวิวัฒนาการ
จากการที่พวกมันดูแลสหายที่ได้รับบาดเจ็บ
หลายตัวสูญเสียแขนขา
แต่มดงานจะเลียแผลของนักรบ
โดยใช้ยาปฏิชีวนะในน้ำลายช่วยรักษาแผล
ถ้าไม่มีสิ่งนี้ นักรบส่วนใหญ่คงตายไปแล้ว
แต่เพราะมีการรักษาพยาบาล
มดนักรบจึงสามารถ กลับไปออกศึกได้ใน 24 ชั่วโมง
ทั้งที่แขนขาขาด
นอกจากมนุษย์ ก็มีสัตว์ชนิดนี้เท่านั้น
ที่ใช้ยารักษาชีวิตอื่น
การทำงานร่วมกัน
ทำให้สัตว์สังคมอย่าง มดและปลวกเติบโตได้ในยุคไดโนเสาร์
แต่พื้นดินใต้เท้าของพวกมันยังเคลื่อนไหวอยู่
ก่อเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งมโหฬาร
(90 ล้านปีที่แล้ว)
เมื่อ 90 ล้านปีก่อน ครั้งที่แผ่นเปลือกโลกยังขยับ
ปรับหน้าตาของดาวเคราะห์ดวงนี้อย่างต่อเนื่อง
ขณะที่ชิ้นส่วนของมหาทวีปแพนเจียกระจายตัว
การยกตัวขึ้นของหินหนืด ก็เริ่มดันเปลือกโลกใต้สมุทรขึ้นมา
ทำให้ระดับน้ำทะเลทั่วโลกสูงขึ้น
น้ำที่เอ่อท่วมแผ่นดินนี้…
สร้างทะเลตื้นๆ หลายแห่ง
และทวีปต่างๆ ที่เป็นเหมือนเกาะจำนวนมาก
แต่ละทวีปมีภูมิอากาศและลักษณะเฉพาะแห่งที่
เมื่อแยกตัวอยู่บนแผ่นดินที่แยกออกจากกัน ไดโนเสาร์ก็เติบโตก้าวกระโดด
(76 ล้านปีที่แล้ว)
นอกจากซอโรพอดยักษ์คอยาวและเทโรพอดมีขน
ไดโนเสาร์อีกพวกหนึ่งก็เติบโตอย่างดีเช่นกัน
พวกออร์นิทิสเชีย
เช่นเดียวกับดิพโพลโดคัส พวกมันกินพืชเป็นหลัก
แต่ก็พัฒนาจนมีกรามที่ใช้เคี้ยวได้
เมื่อรวมกับการงอกงามทบทวีของพืชพันธุ์
ทำให้พวกออร์นิทิสเชีย เช่น ไมอาซอรา
เป็นฝูงสัตว์กลุ่มใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยมี
ตอนนี้ ไดโนเสาร์ยึดครองทุกถิ่นทั่วโลกเป็นบ้าน
ขณะที่โลกเปลี่ยนไป…
แต่ในขณะเดียวกัน
วงศ์ตระกูลของเรา สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แบบที่เรารู้จักทุกวันนี้กลุ่มแรก
ก็กำลังเก็บเกี่ยว ความอุดมสมบูรณ์ครั้งใหม่นี้อย่างเต็มที่
ใต้เงาของยักษ์ใหญ่
สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเหล่านี้ ถูกจำกัดให้ใช้ชีวิตในพื้นที่คับแคบ
แต่พวกมันก็พัฒนาเป็นสังคมที่ซับซ้อนมากขึ้น
และสามารถดูแลเด็กๆ ของตน
ปัจจุบัน ในป่า ทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
เป็นไปได้ที่เราจะพอเห็นคร่าวๆ
ว่าชีวิตของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในยุคโบราณเหล่านั้นเป็นอย่างไร
นี่คือนัมแบท
สัตว์ตระกูลกระเป๋าหน้าท้องที่ใกล้จะสูญพันธุ์
คาดกันว่าเหลือในธรรมชาติเพียง 3,000 ตัว
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษยุคก่อนประวัติศาสตร์
มันกินปลวกแสนอร่อยเป็นอาหารเช่นกัน
ลิ้นที่ยาวและเหนียว
เป็นเหมือนช้อน ให้มันตักอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อย
และยิ่งมากยิ่งดี
เพราะที่รังของมัน
มีลูกน้อยครอกหนึ่งรอแม่กลับมา
สิ่งสำคัญที่ทำให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมดำรงอยู่ได้
คือวิวัฒนาการของการเป็นพ่อแม่
ให้กำเนิดลูกน้อย
และเลี้ยงดูลูกๆ ให้เติบใหญ่ด้วยนมแม่
จนกว่าลูกน้อยจะแยกตัวเป็นอิสระ
แต่สำหรับเด็กน้อยขี้ตื่นเหล่านี้
คงใช้เวลาอีกพักใหญ่
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในยุคบรรพกาลส่วนใหญ่ ไม่มีอาวุธหรือมีขนาดตัวที่จะคุ้มครองลูกน้อย
แต่เช่นเดียวกับในป่ายุคปัจจุบัน
ภัยร้ายอยู่ใกล้ตัวเสมอ
ผิวหนังที่ถูกลอกคราบทิ้งไว้ ของศัตรูพวกมันแต่โบราณ
งู
งูมีวิวัฒนาการในช่วงเวลาเดียว กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคแรก
พวกมันสูญเสียแขนขา ของบรรพบุรุษที่เป็นสัตว์เลื้อยคลาน
และพัฒนาจนมีลำตัวเพรียวลม…
ทำให้พวกมันปรับตัวได้ดีเยี่ยม กับการล่าเหยื่อในโพรง
และติดตามเหยื่อในพงไม้ได้อย่างเงียบเชียบ
แต่ลูกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไม่ได้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เสียเลยทีเดียว
พวกมันมีแม่คอยดูแล
มันเห็นอันตราย...
และส่งสัญญาณเตือนภัย
แต่งูมุ่งตรงไปที่ลูกน้อยของมันแล้ว
โชคดีที่มีแม่คอยดูแล
ในกรณีนี้ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจึงชนะ
แต่สัตว์เลื้อยคลานมีความอดทน
พวกมันเล่นเกมนี้มาตั้งแต่ยุคกำเนิดไดโนเสาร์
ระหว่างที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เพิ่มจำนวนขึ้น งูที่กินมันเป็นอาหารก็เช่นกัน
ปัจจุบัน มีงูมากกว่า 3,000 สายพันธุ์
ความที่มันมีร่างกายคดเคี้ยว...
เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ…
งูจึงมีวิวัฒนาการจนปรับตัว อยู่อาศัยได้เกือบทุกที่บนโลก…
แม้แต่ในมหาสมุทร
เช่นเดียวกับสัตว์เลื้อยคลาน
ผิวหนังของงูทำให้มันอำพรางตัวได้สมบูรณ์แบบ
เมื่อจับคู่กับพิษร้าย
ผลคือถึงตายได้
แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพัฒนา ทักษะพิเศษบางอย่างมาป้องกันตัว
หลังจากงัดข้อกับงูมายาวนาน
เป็นร้อยล้านปี
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์
แต่ละคราว นานหลายชั่วโมง ที่มันจะรอสัญญาณความร้อนเคลื่อนผ่าน
ความร้อนจากตัวสัตว์เลี้ยงลูก ด้วยนมขนาดเล็กที่มีเลือดอุ่น
แต่หนูจิงโจ้ไม่ใช่หนูทั่วไปแบบที่เรารู้จัก
พวกมันพัฒนาทักษะเฉพาะตัว
ที่สมกับชื่อ
ไซด์ไวน์เดอร์เลือดเย็นตัวนี้อดทนเฝ้ารอ
มันอยู่ได้หลายสัปดาห์โดยไม่กินอะไรเลย...
เพื่อรอโจมตี
ปฏิกิริยาในเสี้ยววินาที...
ปะทะความอดทนที่เหลือเชื่อ
นี่คือสุดยอดพัฒนาการ
ในเกมแห่งชีวิตและความตาย
ที่ไม่มีวันจบสิ้น
(66 ล้านปีก่อน)
ช่วงเวลายาวนานที่ไดโนเสาร์ครองโลก
ทวีปต่างๆ ก็เปลี่ยนไป เกือบเป็นเหมือนที่เห็นในปัจจุบัน
ระหว่างยุคไดโนเสาร์นั้น โลกสร้างสภาพแวดล้อมใหม่มากมาย
จนไดโนเสาร์ขยายจำนวนถึงขีดสุด
เบื้องล่างแทบเท้าของพวกมัน พบเจอสัตว์ตระกูลสำคัญหลายเผ่าพันธุ์
ที่เรารู้จักในปัจจุบัน...
วงศ์ตระกูลที่อยู่มานานหลายยุคหลายสมัย
ผู้รอดชีวิตจากยุคอื่น
กับผู้ที่เพิ่งถือกำเนิดไม่นาน
แต่ทั้งหมดถูกบีบให้อยู่ในบริเวณที่จำกัด
เพราะโลกอยู่ในเงื้อมมือของไดโนเสาร์
และสัตว์ที่โด่งดังแห่งยุค ซึ่งปกครองไดโนเสาร์ทั้งปวง
มันมีลำตัวยาว 13 เมตร
หนักเก้าตัน…
จึงไม่แปลกใจเลยที่นักล่าที่โด่งดังที่สุด
ในประวัติศาสตร์ของสิ่งมีชีวิตบนโลกของเรา
คือไทแรนโนซอรัส เร็กซ์
แต่มันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
ทีเร็กซ์อีกตัว
พวกมันหยั่งเชิงกัน
ไทแรนโนซอร์มักจะต่อสู้แย่งอาณาเขต
และมันไม่รังเกียจที่จะกินเนื้อพวกเดียวกัน
แต่ตัวผู้ตัวนี้มีความคิดอีกอย่าง
เพราะมันเจอตัวเมียแล้ว
และนี่หมายถึงการอวดโอ่ ท่าเต้นที่ดูดีที่สุดเพื่อเอาชนะใจตัวเมีย
แต่ถ้าเข้าหาผิดวิธี
เดตนี้อาจจบในไม่กี่วินาที
ท่วงท่าน่าหลงใหลของตัวผู้
และเสียงร้องต่ำชวนเล่นด้วย
ดูเหมือนจะได้ผลแบบที่ต้องการ
ตัวเมียจึงเลียนแบบท่าเต้นเกี้ยวพาราสีของตัวผู้
แต่สัญญาณที่บอกว่าไว้ใจที่สุด คือการเปิดเผยลำคอของมัน
เมื่อเชิดคอเข้าหากัน ก็เท่ากับเชื่อมความสัมพันธ์แนบแน่น
เป็นเวลา 150 ล้านปี
ที่ไดโนเสาร์ปกครองโลก
ใครจะรู้ว่าพวกมันจะทะยานไปจนถึงจุดไหน
ถ้าได้ปกครองโลกนานกว่านั้น
แต่ในเรื่องราวของชีวิต...
ไม่มีสิ่งใดยั่งยืนตลอดกาล
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย