นับตั้งแต่สิ่งมี ชีวิตถือกำเนิดขึ้นมาบนโลก
มันก็ไม่เคยหยุดพัฒนาเลย
ถูกขับเคลื่อนโดยโลก ที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
และโดยการแข่งขันที่เข้มข้น
แต่ก็มียุคที่น่าสนใจอยู่ยุคหนึ่ง ที่วิวัฒนาการถูกกระตุ้นเป็นอย่างมาก
ทำให้เกิดสัตว์หลายชนิด ที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน
และยักษ์ใหญ่ผู้โด่งดัง
ที่ครั้งหนึ่งเคย เป็นใหญ่เหนือสัตว์ใด
นี่คือเรื่องราวของ ยุคสมัยของไดโนเสาร์
นี่คือจุดเริ่มต้นของยุคจูแรสสิก
แพนเจียมหาทวีปที่ได้เป็นประจักษ์
พยานในยุคของสัตว์เลื้อย คลานกำลังแยกออกจากกันอย่างช้าๆ
แผ่นเปลือกโลกที่เคลื่อนตัวออก
ทำให้ธารแมกมาขึ้นมาสู่ผิวโลก
และเริ่มการเปลี่ยน แปลงโฉมหน้าโลกไปอย่างสิ้นเชิง
ตลอดหลายล้านปีหินหนืดหลอมเหลวตัด
แผ่นเปลือกโลกแผ่น มหึมาออกเป็นสองส่วน
น้ำไหลเข้ามาตามช่องว่าง ระหว่างทวีปใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้น
ขณะที่ทวีปทั้งสอง เคลื่อนออกจากกันไกลขึ้นเรื่อยๆ
สภาพแวดล้อมใหม่เอี่ยมก็ถูกสร้างขึ้น
ทำให้เกิดการสูญ พันธุ์ของหลายเผ่าพันธุ์
แต่ก็กระตุ้นวิวัฒนาการชนิด ติดเทอร์โบสำหรับพวกที่เหลือรอด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับสัตว์กลุ่มหนึ่ง
ในป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูง ของอเมริกาเหนือในยุคจูแรสสิก
สัตว์ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมี มาบนโลกกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น
ไดโนเสาร์
เพราะการแยกตัวของแพนเจียพวกมัน จึงได้อยู่ในโลกที่มีความอุดมสมบูรณ์
บางสายพันธุ์เช่นดิพโพลโดคัสมี ขนาดใหญ่ขึ้นจนมีลำตัวยาวถึง25เมตร
แต่แม้ว่าจะตัวใหญ่ ขนาดไหนพวกมันก็ห้ามการ์ดตก
เพราะพวกมันไม่ใช่ ยักษ์ใหญ่ชนิดเดียวของยุคจูแรสสิก
อัลโลซอรัส
ลำตัวยาวเกือบ9เมตร
มันคือหนึ่งในนักล่าบนบกที่มีขนาด
ใหญ่ที่สุดในยุคแรก เริ่มของอาณาจักรไดโนเสาร์
มันมักมองหาเหยื่อตัวเหมาะๆ
แต่มันไม่ได้มา เพื่อล่าตัวที่โตเต็มวัย
เจ้าอัลโลซอรัสตัวนี้กำลัง มองหาเหยื่อที่จัดการได้ง่ายกว่า
ดิพโพลโดคัสที่ยังเด็ก
ที่เพิ่งฟักออกมาจากไข่ขนาดตัวไม่
เกินลูกเกรปฟรุตมันตัว เล็กเกินไปที่จะอยู่รวมกับฝูง
เพราะมันอาจถูกเหยียบได้
แต่อยู่ตรงนี้มันก็ ต้องเอาตัวรอดด้วยตัวเอง
เจ้าอัลโลซอรัสคงจัดการ เจ้าเด็กน้อยได้อย่างง่ายดาย
ถ้ามันหาเจอ
ทางรอดเดียวของเจ้าตัวน้อย
คือต้องอยู่นิ่งให้ มากที่สุดเท่าที่ทำได้
อัลโลซอรัสมีประสาทสัมผัสที่ไวมาก
แต่พายุกำลังกลบร่องรอยที่ บ่งบอกว่าเจ้าตัวเล็กอยู่ที่ไหน
เฉียดฉิวเป็นอย่างมาก
และไม่ใช่แค่ลูกดิพ โพลโดคัสตัวเดียวเท่านั้น
เพื่อเพิ่มโอกาสรอดของตัวเองเด็กๆ
พวกนี้ต้องกินให้มากที่สุดเท่าที่ ทำได้โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้
พวกมันจึงจะเติบโต เป็นตัวโตเต็มวัยขนาดยักษ์
แต่ขณะที่ไดโนเสาร์ร่างยักษ์พวกนี้
กำลังสวาปามพืชที่อยู่รอบๆ ตัวพวกพืชเองก็กำลังเปลี่ยนแปลง
ในแบบที่จะเปลี่ยนแปลง ชีวิตบนโลกไปอย่างสิ้นเชิง
นานมาแล้วพืชอาศัยลมหรือ น้ำเท่านั้นในการถ่ายละอองเรณู
แต่ในยุคไดโนเสาร์นี้วิธีใหม่ สำหรับการสืบพันธุ์ของพืชได้เกิดขึ้น
และยังคงมีให้เราเห็นอยู่ในปัจจุบัน
ดอกไม้
เส้นผ่านศูนย์กลาง40เซนติเมตร
ดอกไม้ดอกนี้คือดอกของบัวกระด้ง ในป่าดิบชื้นอเมซอนของอเมริกาใต้
และวัตถุประสงค์เดียวของ มันคือดึงดูดสัตว์ให้มาผสมเกสร
เมื่อถึงเวลาใกล้ค่ำดอกไม้นี้จะ
สร้างกลิ่นหอมฟุ้ง คล้ายกับกลิ่นสับปะรด
ที่ทำให้เจ้าด้วงตัวนี้อดใจไม่ไหว
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของมันในอดีต
เจ้าด้วงที่ต้องมนต์ถูกสะกด ให้เข้าไปข้างในอย่างช่วยไม่ได้
มันแทรกตัวผ่านกลีบดอกด้านนอกเข้าไป
สู่ใจกลางของดอกไม้ ที่ที่สรวงสวรรค์คอยอยู่
ข้างในนั้นอุณภูมิอุ่นกว่า อากาศข้างนอกในตอนกลางคืนถึง10องศา
ในนี้มันเพลินเพลินกับการ กินเนื้อดอกไม้ที่แสนชุ่มฉ่ำ
แต่เจ้าด้วงก็ให้ บางสิ่งบางอย่างตอบแทน
ละอองเรณูที่ติดมา จากดอกบัวกระด้งอีกดอก
ระหว่างที่มันกินละอองเรณูถูกปาดลง บนส่วนที่เป็นอวัยวะสืบพันธุ์ของพืช
เมื่อถึงรุ่งสางดอกบัวจะหุบลง
ห่อเจ้าด้วงไว้ในกลีบดอก ที่นุ่มคล้ายกำมะหยี่ของมัน
และทำให้ละอองเรณูเห นียวๆติดอยู่ทั่วตัวด้วง
เมื่อโพล้เพล้ดอกบัวจะบานออกอีกครั้ง
เมื่อได้ทำหน้าที่ช่วยพืชในการ
สืบพันธุ์เรียบร้อยแล้วมันจะ เปลี่ยนสีและกลิ่น
อมเย้ายวนก็จะหายไป
ปล่อยให้เจ้าด้วงที่ตอนนี้มีละออง
เรณูติดอยู่ทั่วตัวบินออกไปและไป ผสมเกสรให้ดอกบัวดอกอื่นโดยไม่รู้ตัว
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างดอกไม้และ
ด้วงนักผสมเกสรของพวก มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น
ไม่นานแมลงชนิดอื่นๆในยุค ไดโนเสาร์จะเข้ามามีส่วนร่วมในงานนี้
พาละอองเรณูจากดอกสู่ดอก
ตอบแทนน้ำหวานจากเกสรดอกไม้
เมื่อ130ล้านปีก่อน
ดอกไม้เริ่มมีสีสันที่ชัดเจนสดใส
และหลากหลายขึ้น
เพราะต้องแข่งกัน ดึงดูดนักผสมเกสรที่ดีที่สุด
เมื่อดอกไม้กระจายไป
พื้นดินที่เคยมีแต่สีเขียวล้วน
จึงกลายเป็น กล้องสลับลายที่มีมากมายหลายสี
ปัจจุบันจำนวนชนิดของพืชดอกนั้นมี
มากกว่าจำนวนชนิดของ พืชอื่นๆรวมกันถึง10เท่า
อย่างไรก็ตามขณะที่โลกเบ่งบาน
สัตว์ชนิดอื่นๆก็เริ่มหาผล
ประโยชน์จากความ สัมพันธ์ของดอกไม้และแมลง
ทำให้ชนิด
ของนักล่าและเหยื่อมี ความหลากหลายขึ้นเป็นอย่างมาก
แมงมุมถือกำเนิดมา มากกว่า100ล้านปีแล้ว
แต่ตอนนี้พวกมันเริ่มที่จะ ชักใยให้เป็นใยแมงมุมที่ซับซ้อน
เพื่อหาประโยชน์จาก คลื่นระลอกใหม่ของชีวิต
ช่วงกลางของยุคอาณาจักรไดโนเสาร์
เรียกได้ว่ามีการระเบิด ของความหลากหลายทางชีวภาพ
ที่เกิดจากการมาเยือนของพืชดอก
และก็เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
โลกที่สายพันธุ์ของสิ่งมี ชีวิตบนบกมีมากกว่าในมหาสมุทร
ไม่เพียงแต่สัตว์ตัวเล็กๆ เท่านั้นที่กำลังเปลี่ยนแปลง
ไปในทางใหม่ที่ร้ายกาจกว่าเดิม
นี่คือไดโนนีคัส
แม้ว่ามันจะมีหน้าตาที่น่ารัก
มันก็คือไดโนเสาร์
ไดโนเสาร์ที่ยังเด็ก
ไดโนนีคัสมีความหมายว่ากรงเล็บสยอง
แต่นั่นไม่ใช่จุด แข็งอย่างเดียวของมัน
มันยังมีการมองเห็นที่ดีเยี่ยม
และการได้ยินเป็นเลิศ
แต่การปรับเปลี่ยนที่ดู จะสะดุดตาที่สุดคือขนของมัน
โครงสร้างแบบขนนกที่ไม่ซับซ้อน ปรากฏขึ้นครั้งแรกในยุคไทรแอสสิก
ไม่ได้ไว้ใช้บินแต่เพื่อความอบอุ่น
การรักษาความอบอุ่นไว้ได้หมายความ
ว่าไดโนเสาร์ชนิดนี้พวกเทโรพอด สามารถใช้ชีวิตหามรุ่งหามค่ำได้
ทำให้พวกมันมีเวลามากขึ้นที่จะ
เลี้ยงดูลูกๆซึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
การอยู่รวมกันเป็นก ลุ่มยังมีข้อดีอีกหลายอย่าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อถึงเวลาที่ต้องหาอาหาร
เพราะไดโนนีคัสออกล่าเป็นฝูง
และเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องนั้น
เหยื่อของพวกมันอาร์คันซอ รัสก็เป็นไดโนเสาร์เหมือนกัน
มันมีวิถีชีวิตที่ต่างออกไป เพราะมันจะกินพืชเป็นส่วนใหญ่
แต่สิ่งที่สองสาย พันธุ์มีเหมือนกันคือความเร็ว
การตามเหยื่อให้ทันก็เรื่องหนึ่ง
การโค่นมันลงก็อีกเรื่อง
พวกมันร่วมมือกัน สลับกันทำให้เหยื่อหมดแรง
กรงเล็บสยองของพวกมันทำให้
อาร์คันซอรัสที่หมด แรงพบจุดจบอย่างรวดเร็ว
เมื่อไดโนเสาร์มีความหลากหลายมาก
ขึ้นหลายสายพันธุ์ก็ เริ่มเป็นสัตว์สังคมมากขึ้น
ถึงแม้พวกมันจะยังเทียบกับ สัตว์สังคมตัวจริงในยุคนั้นไม่ได้
สัตว์ที่กำลังวิวัฒนาการ ตัวเองอยู่ใต้เท้าของพวกมัน
ปัจจุบันในแอฟริกาตะวันตกเรายัง
สามารถพบลูกหลานของสัตว์ยุค แรกเริ่มที่ชอบเข้าสังคมมากได้
ปลวก
ครอบครัวใหญ่ของเหล่าพี่น้อง
5ล้านตัวที่แข็งแกร่ง
ทุกตัวทำงานอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย เพื่ออาณานิคมและแม่ของพวกมันราชินี
แมลงสังคมอย่างพวกปลวกนี้ ปรากฏขึ้นครั้งแรกในยุคไดโนเสาร์
ใช้ชีวิตที่น่าเบื่อวนไปซ้ำๆ
ขณะเดียวกันก็เป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศ
ของเหล่าศัตรู
หน่วยสอดแนมตามกลิ่นพวกมันมา
มันรีบวิ่งกลับไปที่รัง พร้อมกับข่าวการค้นพบของมัน
มันคือสมาชิกของกลุ่มแมลง สังคมที่เก่าแก่อีกกลุ่มหนึ่ง
พวกมด
การต่อสู้ระหว่างสองสายพันธุ์ คู่ปรับนี้ดุเดือดมาตลอดหลายล้านปี
ในการวิวัฒนาการเพื่อ ความอยู่รอดที่น่าทึ่ง
กลับมาที่รัง หน่วยสอดแนมเรียกกองทัพทหารของมัน
เจ้าพวกนี้คือมดนักล่าเมกาพอเน-รา
ราวกับกองทัพโรมันที่ฝึกฝนมาอย่างดี
ทหารนับพันเคลื่อนพลสู่สงคราม
เมื่อเข้าใกล้พวกปลวกงาน
หน่วยสอดแนมก็ให้สัญญาณ
และแถวก็เริ่มแผ่ออก
กลายเป็นแนวเพื่อเตรียมโจมตี
ทีนี้ด้วยกำลังทั้งหมด หน่วยสอดแนมก็ออกคำสั่งสุดท้าย
จู่โจม
พวกปลวกเองก็ไม่ได้ไร้ทางสู้
พวกมันวิวัฒนาการกองทหาร โดยเฉพาะเพื่อปกป้องพวกปลวกงาน
เมื่อจับมดได้พวกมันก็รีบตัดแขนขาออก
แต่มดพวกนี้มีอาวุธพิเศษเฉพาะตัว
พวกมันทิ่มเหล็กในที่มีพิษไปที่ จุดอ่อนเดียวของศัตรูเก่าแก่พวกนี้
ระหว่างขากรรไกร
จำนวนทหารที่ล้มตายในการต่อสู้ เก่าแก่นี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่โจรผู้ร้ายอย่างมดก็ชนะพวกปลวก
ผู้ชนะทั้งหลายรวบรวมเหล่าผู้แพ้
และพาพวกมันกลับไปที่รัง เพื่อเลี้ยงชาวอาณานิคมที่เหลือ
ใต้ดินพวกมดแสดงให้เห็นความสำเร็จ
สูงสุดของวิวัฒนาการของพวกมัน ขณะกำลังช่วยเพื่อนๆที่บาดเจ็บ
หลายตัวสูญเสียแขนขาไป
แต่พวกมดงานช่วยเลียแผลของตัวที่
บาดเจ็บเพื่อใช้สารปฏิชีวนะ ที่มีอยู่ในน้ำลายช่วยรักษาแผล
หากไม่มีสิ่งนี้หลายตัวคงต้องตาย
แต่ด้วยวิธีการรักษานี้พวกมัน
จะสามารถกลับออกไปรบได้อีกครั้ง ภายใน24ชั่วโมงแม้จะไม่มีแขนขาแล้ว
นี่เป็นเพียงตัวอย่างเดียวของ
สัตว์ชนิดอื่นนอกจากมนุษย์ที่ มีการใช้ยาเพื่อรักษาชีวิตผู้อื่น
ด้วยการร่วมมือกันสัตว์สังคม
อย่างมดและปลวก รุ่งเรืองอยู่ใต้เงาของไดโนเสาร์
แต่พื้นดินใต้เท้าของพวกมันยังคง
เคลื่อนไหวและทำให้ เปลือกโลกเคลื่อนตัว
90ล้านปีก่อนการแปรสัณฐานของ
เปลือกโลกแผ่นต่างๆยังคง สร้างความเปลี่ยนแปลงให้โลกเรื่อยๆ
ขณะที่ชิ้นส่วนของแพนเจียกระจายออกไป
แมกมาที่ผุดขึ้นมา เริ่มทำให้พื้นทะเลสูงขึ้น
ทำให้ระดับน้ำทะเลโลกสูงขึ้น
และไหลเข้าท่วมพื้นดิน
ทำให้เกิดทะเลน้ำตื้นขึ้นหลายแห่ง
และทวีปที่เป็นพื้นที่สูงมากมาย
แต่ละแห่งมีสภาพภูมิ อากาศและลักษณะที่เฉพาะตัว
เมื่อถูกแยกไปตามทวีปต่างๆที่มัน
อยู่ไดโนเสาร์พัฒนาขึ้น มากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นอกจากยักษ์ใหญ่คอยาวอย่างพวกซอโร
พอดและเทโรพอดที่มีขนเหมือนนก ไดโนเสาร์อีกกลุ่มหนึ่งก็กำลังพบกับ
ความสำเร็จพวกออร์นิธิสเชียน
เช่นเดียวกับดิพโพลโดคัส พวกมันส่วนใหญ่เป็นสัตว์กินพืช
แต่พวกมันพัฒนาขา กรรไกรที่ใช้เคี้ยวได้
บวกกับการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของ
พืชพวกออร์นิธิสเชียนเช่น ไมอาซอรารวมกันเป็นฝูงใหญ่
ที่สุดที่เคยมีมาบนโลก
ทั่วทั้งโลกตอนนี้พวกไดโนเสาร์
ได้ยึดครองทุกถิ่นที่อยู่ที่ โลกที่กำลังเปลี่ยนแปลงนี้มีให้
แต่ในขณะเดียวกันเผ่าพันธุ์ของเรา
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่แท้จริงพวกแรกก็กำลังตักตวงจาก
โลกใหม่ที่อุดมสมบูรณ์นี้
ใต้เงาของยักษ์ใหญ่สัตว์ตัวเล็กๆ
พวกนี้ถูกจำกัดให้ อยู่แค่ตามชายขอบเท่านั้น
แต่พวกมันค่อยๆฉลาดขึ้นอยู่เป็น
สังคมมากขึ้นและ สามารถดูแลลูกๆของพวกมันได้
ปัจจุบันในป่าของออสเตรเลียตะวัน ตกเฉียงใต้เรายังสามารถเห็นได้ว่า
วิถีชีวิตของสัตว์เลี้ยงลูกด้วย นมยุคดึกดำบรรพ์พวกนั้นเป็นอย่างไร
นี่คือนัมแบต
สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องใกล้สูญ
พันธุ์ที่คาดว่าเหลืออยู่ ประมาณ3 000ตัวในธรรมชาติเท่านั้น
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษดึกดำบรรพ์
บางชนิดของเรามันดำรง ชีวิตด้วยการกินปลวกอันโอชะ
โดยใช้ลิ้นที่ยาวและเหนียวของมัน กวาดพวกปลวกขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย
ยิ่งมีเยอะก็ยิ่งดี
และที่โพรงของมันบรรดา ลูกๆกำลังรอคอยการกลับมาของแม่
ความสำเร็จที่สำคัญของสัตว์เลี้ยง
ลูกด้วยนมคือ วิวัฒนาการของการเป็นพ่อแม่
การออกลูกเป็นตัว
และการเลี้ยงดูพวกมันด้วย น้ำนมแม่จนกว่าจะอยู่ด้วยตัวเองได้
แต่สำหรับเด็กน้อยขี้กลัวพวกนี้
อาจต้องใช้เวลานานหน่อย
ส่วนใหญ่ในยุคแรกๆพวกมันยังไม่มี
เกราะป้องกันหรือขนาด ตัวที่จะช่วยป้องกันภัย
และเช่นเดียวกับป่าในปัจจุบัน
อันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
คราบที่ลอกทิ้งไว้ของคู่อริเก่าแก่
งู
งูวิวัฒนาการขึ้นในช่วงเดียวกันกับ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวจริงพวกแรกๆ
พวกมันละทิ้งแขนและขาของบรรพบุรุษ
สัตว์เลื้อยคลานและ พัฒนาร่างกายให้ปราดเปรียว
ทำให้พวกมันสามารถล่าเหยื่อที่อยู่
ตามโพรงและไล่ตามจับเหยื่อ ผ่านตามพุ่มไม้อย่างเงียบๆได้
แต่เด็กๆพวกนี้ไม่ได้ อับจนหนทางไปซะทีเดียว
เพราะพวกมันมีแม่คอยดูแลอยู่
แม่รับรู้ถึงอันตราย
และส่งสัญญาณเตือนภัย
แต่งูพุ่งตรงไปหาลูกของมัน
เพราะมีแม่คอยดูแลสำหรับครั้ง นี้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจึงชนะไป
แต่สัตว์เลื้อยคลานมีความอดทน
พวกมันเล่นเกมนี้มาตั้งแต่ จุดเริ่มต้นของยุคไดโนเสาร์แล้ว
ขณะสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพัฒนาขึ้น
งูที่กินพวกมันเป็น อาหารก็พัฒนาขึ้นเช่นกัน
ปัจจุบันมีสายพันธุ์ งูอยู่มากกว่า3 000ชนิด
ลำตัวที่คดเคี้ยวได้
เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
พวกมันวิวัฒนาการขึ้นเพื่อ เอาชนะเกือบทุกสภาพแวดล้อมบนโลก
แม้แต่มหาสมุทร
เช่นเดียวกับสัตว์เลื้อยคลานหลาย
ชนิดผิวของมันช่วย พรางตัวได้อย่างดีเยี่ยม
และเมื่อรวมกับพิษ
พวกมันจึงเป็นสัตว์ที่อันตรายมาก
แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็ พัฒนาทักษะป้องกันตัวพิเศษบางอย่าง
หลังจากที่จำเป็นต้องต่อกร กับพวกงูมามากกว่าร้อยล้านปี
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์
มันจะอยู่กับที่ครั้งละหลาย
ชั่วโมงเพื่อรอให้มี สัญญานความร้อนผ่านมา
ความร้อนที่มาจาก
สัตว์เลี้ยงลูกด้วย นมเลือดอุ่นตัวเล็กๆ
แต่หนูจิงโจ้ ไม่ใช่สัตว์ฟันแทะธรรมดาๆ
พวกมันพัฒนาทักษะ หนึ่งที่ไม่เหมือนใคร
อย่างที่ชื่อของมันบ่งบอก
สัตว์เลือดเย็นอย่าง ไซด์ไวน์เดอร์จะอดทนรอ
มันสามารถอยู่ได้หลาย อาทิตย์โดยไม่กินอะไรเลย
แค่รอที่จะจู่โจม
การตอบสนองในเสี้ยววินาที
กับความอดทนที่เหลือเชื่อ
นี่คือความสุดยอดของวิวัฒนาการที่
เกิดขึ้นได้ในเกมที่ไม่มี วันจบระหว่างความเป็นและความตาย
หลังจากไดโนเสาร์ครองโลกอยู่
นาน150ล้านปีทวีปต่างๆเคลื่อนตัว จนอยู่ในตำแหน่งใกล้เคียงกับปัจจุบัน
ระหว่างทางพวกมันได้ทำให้เกิด
สภาพแวดล้อมใหม่ๆหลาย อย่างที่ทำให้พวกไดโนเสาร์ประสบ
ความสำเร็จยิ่งกว่าเก่า
สัตว์ส่วนใหญ่ที่เรารู้จักใน
ปัจจุบันดำรงชีวิต อยู่ใต้เท้าของพวกมัน
เผ่าพันธุ์ต่างๆจากทุกยุคทุกสมัย
ผู้รอดชีวิตจากอีกยุคหนึ่ง
พร้อมทั้งบรรดาสัตว์ที่ เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาให้เห็น
แต่พวกมันทั้งหมดถูกผลักไสให้
อยู่เพียงชายขอบเพราะความยิ่ง ใหญ่ของไดโนเสาร์ซึ่งเป็นสัตว์ชื่อ
ก้องโลกที่เป็นผู้ครองอาณาจักรนี้
ด้วยความยาว13เมตรและน้ำหนักถึง9ตัน
ไม่แปลกเลยที่นักล่าที่โด่งดัง
ที่สุดในประวัติศาสตร์สิ่งมี ชีวิตบนโลกเราคือไทแรนโนซอรัสเร็กซ์
แต่มันไม่ได้อยู่ลำพัง
มีทีเร็กซ์อีกตัว
ทั้งคู่ประเมินขนาดตัวอีกฝ่าย
พวกไทแรนโนซอมักต่อสู้เพื่ออาณาเขต
และก็ไม่เกี่ยงถ้าต้องกินพวกเดียวกัน
แต่ตัวผู้ตัวนี้ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้น
เพราะอีกตัวที่มันเจอนั้นคือตัวเมีย
และมันต้องทำตัวให้ เท่ที่สุดเพื่อชนะใจเธอ
แต่ถ้าทำพังละก็เดต นี้ก็อาจต้องจบลงในพริบตา
การเคลื่อนไหวที่มีเสน่ห์และการ
ร้องเรียกด้วยเสียงต่ำๆดู เหมือนจะได้รับการตอบรับที่ดี
และเธอก็เต้นตาม ท่าเกี้ยวพาราสีของมัน
แต่สิ่งที่บ่งบอกความไว้ใจ ได้มากที่สุดคือการเผยคอให้เห็น
ยืนขึ้นพร้อมๆกันพวก มันสานสายใยระหว่างกัน
เป็นเวลานานถึง150ล้านปี ที่พวกไดโนเสาร์เป็นใหญ่ในโลก
ไม่รู้ว่าพวกมันจะไปได้ไกลขนาด ไหนหากอาณาจักรของพวกมันยังคงอยู่
แต่ในเรื่องราวของชีวิต
ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน