Είναι χειμώνας…
αλλά ένας χειμώνας πρωτόγνωρος.
Είναι ένας μετα-αποκαλυπτικός χειμώνας.
Πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια…
και ο κόσμος έχει καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς
από ένα κατακλυσμικό φαινόμενο.
Αυτή είναι η ιστορία της πτώσης των δεινοσαύρων…
και της ανάδυσης από τις στάχτες
των επιζώντων που θα κληρονομούσαν τη Γη.
Η ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 66 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Η ιστορία μας ξεκινάει την κρητιδική περίοδο…
μια μέρα που θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας.
Για τον εντμοντόσαυρο στη Βόρεια Αμερική
είναι εποχή φωλιάσματος.
Ως συνήθως, αυτό το θηλυκό πρέπει να φροντίσει τα πεινασμένα μικρά του…
για να τους δώσει το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή.
Χίλια χιλιόμετρα νότια,
ένας ενήλικος τυραννόσαυρος
διδάσκει στα μικρά του την τέχνη του κυνηγιού.
Αλλά είναι λίγο ανυπόμονα.
Τα μικρά έχουν ακόμη πολλά να μάθουν.
Ίσως να σταθούν πιο τυχερά αύριο.
Στα δυτικά, ένα κοπάδι αλαμόσαυρων,
από τους μεγαλύτερους δεινόσαυρους που έχουν υπάρξει,
ξεκινάει τη μέρα του όπως κάνει επί γενιές,
απολαμβάνοντας τρυφερούς βλαστούς πεύκων.
Κάτω από τα κύματα, στα ανοιχτά της Αφρικής,
οι ωκεανοί είναι γεμάτοι αφθονία και σφύζουν από ζωή.
Ένας κόσμος όπου κυριαρχούν τεράστια θαλάσσια ερπετά.
Μαζί με τους δεινόσαυρους,
κυριαρχούσαν στον πλανήτη Γη επί 150 εκατομμύρια χρόνια.
Η σημερινή μέρα όμως θα είναι ξεχωριστή.
Ένας αστεροειδής μεγέθους όσο το όρος Έβερεστ
κατευθύνεται προς τη Γη με 100.000 χιλιόμετρα την ώρα.
Η πρόσκρουσή του θα αλλάξει τον κόσμο για πάντα…
απελευθερώνοντας την ισχύ ενός δισεκατομμυρίου ατομικών βομβών…
και προκαλώντας μια καταστροφική αλυσίδα γεγονότων.
Πρώτα έρχεται μια θανατηφόρα ριπή θερμικής ακτινοβολίας.
Κάθε ζωντανό ον σε ακτίνα χιλίων χιλιομέτρων
εξαερώνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Ο φλοιός του πλανήτη λυγίζει από την πρόσκρουση,
στέλνοντας σεισμικά κύματα σε όλον τον κόσμο.
Μέσα σε λίγα λεπτά…
πολύ ισχυροί σεισμοί σείουν την υφήλιο.
Για τον αλαμόσαυρο…
αυτή είναι μόνο η αρχή.
Οι σεισμοί προκαλούν μια σειρά από τεράστια κύματα
που εξαπλώνονται σε θάλασσες και λίμνες.
Πελώρια τσουνάμι σαρώνουν τη Βόρεια Αμερική.
Τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στον πανίσχυρο χείμαρρο,
ούτε καν τα πιο μεγάλα ζώα.
Μία ώρα μετά την πρόσκρουση,
θραύσματα που εκτοξεύτηκαν στο διάστημα πέφτουν πάλι στη Γη λόγω της βαρύτητας.
Κατά την επανείσοδο, φλέγονται.
Η καυτή ατμόσφαιρα προελαύνει σαν πύρινη κόλαση.
Στο έδαφος, είναι σαν να στέκεσαι κάτω από μια ψησταριά 400 βαθμών.
Τα ζώα ψήνονται αργά ζωντανά.
Σαν να μην έφτανε αυτό, τα θραύσματα αρχίζουν να πέφτουν βροχή.
Δύο ώρες μετά την πρόσκρουση,
η θύελλα αποπνικτικής σκόνης έχει καλύψει τον μισό πλανήτη.
Κάνει τόση ζέστη,
που τα δέντρα αρπάζουν φωτιά.
Είναι αδύνατο να διαφύγει κανείς απ' αυτήν την κόλαση.
Τίποτα δεν μπορεί να τους σώσει τώρα.
Η βασιλεία των δεινοσαύρων τελείωσε μέσα σε μία μέρα.
Οι ωκεανοί επλήγησαν όπως και η στεριά.
Σκόνη πλούσια σε θείο έπεσε ως όξινη βροχή.
Αρχαίοι ύφαλοι καταστράφηκαν.
Ο ιστός της ζωής κατέρρευσε,
σκοτώνοντας τα μεγάλα θαλάσσια ερπετά.
Τα πτώματά τους υπήρξαν σανίδα σωτηρίας για τα πτωματοφάγα ζώα,
που έψαχναν για θάνατο στον βυθό.
Αρθρόποδα.
Καρχαρίες.
Μακριά από το μακελειό του αστεροειδούς,
πολλές μορφές ζωής επέζησαν,
καταβροχθίζοντας τα τεράστια πτώματα…
εκμεταλλευόμενες τον αφανισμό.
Στην επιφάνεια όμως, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.
Για χρόνια μετά την πρόσκρουση,
η Γη φαινόταν νεκρή.
Τα δάση,
οι πεδιάδες…
τα βουνά…
χωρίς ζωή.
Όταν το σύννεφο σκόνης διαλύθηκε όμως…
και το φως επέστρεψε…
φάνηκε ότι δεν είχαν χαθεί όλα.
Τα έντομα ήταν από τα πρώτα που ξεπρόβαλαν…
τρώγοντας τους πεσόντες.
Οι επιζώντες προστατεύτηκαν από λαγούμια,
κουκούλια…
και θωρακισμένα σώματα.
Προστατευμένα κάτω από τη γη…
επέζησαν και κάποια ερπετά.
Κάτω από την επιφάνεια ποταμών και υγροτόπων,
και άλλα ζώα προστατεύτηκαν από την καταστροφή.
Τα αμφίβια.
Καθώς υπήρχε έλλειψη τροφής,
είχαν επιζήσει μόνο μικρά πλάσματα.
Ακόμη και ζώα από τη δυναστεία μας,
τα θηλαστικά.
Είχαν κληρονομήσει έναν πλανήτη χωρίς δεινόσαυρους.
Ή έτσι φαινόταν.
Κόντρα στις πιθανότητες, μια άλλη ομάδα ζώων είχε επίσης επιζήσει…
προστατευμένη από κάψουλες υποστήριξης ζωής.
Παραδόξως, στο εσωτερικό τους
ήταν ένα είδος δεινοσαύρου.
Πιο συγκεκριμένα, ένας φτερωτός δεινόσαυρος…
γνωστός και ως πτηνό.
Πριν την καταστροφή,
υπήρχαν εκατοντάδες αρχαία είδη που ζούσαν στα δέντρα,
αλλά εξαφανίστηκαν όλα όταν τα δάση κάηκαν.
Κάποια πτηνά που ζούσαν στο έδαφος όμως επέζησαν.
Αυτοί οι επιζώντες μπορούσαν να ζεσταθούν χάρη στα φτερά τους…
και ήταν αυτάρκεις από την πρώτη τους ανάσα.
Μπορούσαν να τραφούν με έντομα και σπόρους
και να περπατήσουν μέσα σε λίγες ώρες.
Πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια,
τα πτηνά είχαν γίνει ο τελευταίος κλάδος του γενεαλογικού δέντρου των δεινοσαύρων.
Από αυτά τα ταπεινά πλάσματα,
θα προέκυπτε μια μεγάλη δυναστεία.
Η απίστευτη ιστορία τους όμως ξεκίνησε πολύ πριν τον αστεροειδή.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 160 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Το Ιουράσιο.
Μια εποχή γιγάντων.
Αυτός ο χαμένος κόσμος κάθετων γκρεμών όμως
διαμόρφωνε ένα μικρότερο είδος πλασμάτων.
Ζούσε σε έναν επικίνδυνο κόσμο.
Για να επιβιώσει, είχε εξελιχθεί με έναν εκπληκτικό νέο τρόπο.
Το Anchiornis huxleyi.
Είναι ένας μικρός, φτερωτός δεινόσαυρος…
με κοφτερά δόντια για να κυνηγά έντομα.
Κι αυτός κυνηγιέται όμως.
Ένας ανήλικος δεινόσαυρος του γένους Sinraptor…
και είναι πεινασμένος.
Το Anchiornis huxleyi είναι αργό και αδέξιο.
Ο Sinraptor το έχει στριμώξει.
Το Anchiornis huxleyi όμως…
έχει λόγο που έτρεξε εδώ.
Μπορεί να πετάξει.
Ένα μικρό βήμα για έναν δεινόσαυρο,
αλλά ένα τεράστιο άλμα για τη ζωή στη Γη.
Με αυτά τα πρώτα ιπτάμενα ζώα, γεννήθηκε μια νέα δυναστεία.
Και το πέταγμα θα βοηθούσε τους απογόνους τους να επιβιώσουν
την εποχή μετά τον αστεροειδή.
Σήμερα υπάρχει ένα μέρος
όπου μπορούμε να δούμε πώς μπορεί να εκτυλίχθηκε αυτή η ιστορία.
Είναι ένας σκληρός, έρημος κόσμος.
Σε ύψος 4.000 μέτρων, η έρημος Αλτιπλάνο στη Χιλή.
Ένα τοπίο όπου δεν μπορεί να ζήσει σχεδόν τίποτα.
Μια ομάδα ζώων όμως βρήκε έναν τρόπο να επιβιώσει εδώ…
τα πτηνά.
Όπως τα πτηνά που εμφανίστηκαν μετά τον αστεροειδή,
τα φλαμίνγκο πήραν τις ικανότητες των πρώτων φτερωτών δεινοσαύρων…
και δημιούργησαν ένα νέο είδος πτήσης.
Μια επανάσταση στον αέρα.
Φτερά που έχουν τροποποιηθεί ώστε να φτερουγίζουν.
Αυτό είναι προωθούμενη πτήση.
Κι επιτρέπει στα φλαμίνγκο να ταξιδεύουν για να βρουν τροφή…
όπως έκαναν τα πτηνά πριν από εκατομμύρια χρόνια.
Τα φτερά, που εξελίχθηκαν για να κρατούν τους δεινόσαυρους ζεστούς,
έχουν εξειδικευτεί για δεξιοτεχνία στο πέταγμα.
Κι αυτή δεν είναι η μόνη αλλαγή.
Τα δόντια έχουν αντικατασταθεί από ράμφη…
που τους επιτρέπει να τρέφονται με νέες τροφές.
Οι εξελίξεις όμως στη διατροφή και την πτήση
δεν αρκούσαν για να εξασφαλίσουν το μέλλον των πτηνών.
Επίσης βασίστηκαν σε μια επιδεικτική αρχαία συμπεριφορά,
μια συμπεριφορά που εξασφαλίζει την επιβίωση των ισχυρότερων.
Την ερωτοτροπία.
Για τα φλαμίνγκο,
αυτό σημαίνει μια χορευτική αναμέτρηση.
Και την παίρνουν πολύ σοβαρά.
Οι κριτές είναι πολύ απαιτητικοί.
Και πρέπει να είναι για να διαλέξουν τους καλύτερους.
Τα πτηνά είχαν αφανιστεί σχεδόν με τους υπόλοιπους δεινόσαυρους.
Αντ' αυτού, χάρη στα φτερωτά ταλέντα τους,
είχαν την ευκαιρία να ευημερήσουν.
Ο δρόμος όμως δεν θα ήταν εύκολος.
Στον απόηχο του αστεροειδή,
οι παγκόσμιες θερμοκρασίες έπεσαν κατά 25 βαθμούς.
Χάρη στην ικανότητά τους να αντέχουν το κρύο,
μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά την πρόσκρουση,
τα πευκοδάση είχαν επιστρέψει.
Χάρη στους σπόρους, τα γιγάντια κωνοφόρα από την εποχή των δεινοσαύρων
άντεξαν.
Τα μεγαλύτερα όλων, με ύψος σχεδόν 100 μέτρα,
ήταν οι σεκόγιες.
Προστατευμένη κάτω από τα δάση,
υπήρχε μια ομάδα θερμόαιμων ζώων
που κρυβόταν για καιρό στις σκιές…
τα θηλαστικά.
Αρχικά, ήταν μικρά πλάσματα,
σαν τους αρουραίους.
Με τον αφανισμό των δεινοσαύρων, μπορούσαν να βγουν στην επιφάνεια.
Πέντε εκατομμύρια χρόνια όμως μετά τον αστεροειδή,
το πευκοδάσος φιλοξένησε ένα νέο είδος ζώου…
και στοιχειώνει ακόμη τα δάση μας σήμερα.
Οι κουκουβάγιες.
Τα πτηνά είχαν μετατραπεί από επιζώντες σε θηρευτές.
Αυτός είναι ο σταχτοχούχουλας.
Έχει αιχμηρά νύχια
και οξεία όραση.
Αυτό τον καθιστά θανάσιμο εν πτήσει.
Καθώς μπορεί να πετάει σχεδόν αθόρυβα, ψάχνει τη λεία του διά της ακοής.
Τα μικροσκοπικά θηλαστικά δεν είναι ασφαλή πουθενά.
Ενώ οι πρώτες κουκουβάγιες απειλούσαν τα βόρεια πευκοδάση,
αλλού εμφανιζόταν ένας άλλος σημαντικός βιότοπος.
Ο αστεροειδής είχε αφανίσει
τα τρία τέταρτα της πανίδας και χλωρίδας της Γης.
Στις τροπικές περιοχές, χρειάστηκαν έξι εκατομμύρια χρόνια,
αλλά η ζωή επέστρεψε τελικά.
Ωστόσο, αυτήν τη φορά, ήταν τελείως διαφορετική.
Η αναγέννηση τροφοδοτήθηκε από μια τεράστια αύξηση…
στην ποικιλότητα ανθοφόρων φυτών.
Πιο πλούσια όσο ποτέ άλλοτε.
Τα τροπικά βροχοδάση.
Αυτός ο βιότοπος
χτίστηκε πάνω στη στενή σχέση μεταξύ των λουλουδιών
και των επικονιαστών τους.
Μια νέα άφιξη όμως…
εισέβαλε στην περιοχή των εντόμων.
Με εκπληκτικές ικανότητες πτήσης,
μπορούσαν να πετάξουν στον περίπλοκο κόσμο της ζούγκλας.
Είχαν γίνει μικροσκοπικά, ώστε να έχουν πρόσβαση
στο γλυκό νέκταρ των λουλουδιών.
Και οι απόγονοί τους το κάνουν ακόμη και σήμερα.
Τα κολιμπρί.
Για να ρουφήξουν το νέκταρ,
έχουν εξελιχθεί ώστε να αιωρούνται σαν έντομα…
χτυπώντας τα φτερά τους 80 φορές το δευτερόλεπτο.
Χάρη στα επιμήκη ράμφη τους, μπορούν να τρέφονται με διάφορα λουλούδια.
Τα κολιμπρί ξεπερνούν πολλά από τα αντίπαλα έντομα.
Όλη αυτή η δραστηριότητα όμως συνοδεύεται από μεγάλη δίψα για ενέργεια.
Έτσι, αξίζει να παλέψουν για τα καλύτερα λουλούδια.
Τα ράμφη χρησιμεύουν ως όπλα.
Ένα είδος κολιμπρί όμως δεν χρειάζεται να πολεμήσει.
Έχει μια εξαιρετική προσαρμογή που κατατροπώνει τον ανταγωνισμό.
Το Ensifera ensifera.
Έχει ένα εντυπωσιακά μακρύ ράμφος.
Το ράμφος του είναι σαν κλειδί σε κλειδαριά.
Έτσι, μόνο αυτό μπορεί να απολαύσει το νέκταρ αυτού του λουλουδιού.
Τα χρόνια μετά την αποκάλυψη,
οι γιγάντιοι δεινόσαυροι μπορεί να μην κυριαρχούσαν πια στα δάση,
αλλά τα μικρά ξαδέρφια τους τα είχαν αποικίσει εκ νέου
με έναν εντελώς νέο τρόπο.
Το να είσαι μικρός όμως δεν λειτουργούσε σε όλα τα μέρη του πλανήτη.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Ο θάνατος των δεινοσαύρων
είχε αφήσει πολλούς βιότοπους της Γης ελεύθερους για κατάκτηση.
Και ειδικά τις πεδιάδες.
Στη Νότια Αμερική, 46 εκατομμύρια χρόνια μετά τον αστεροειδή,
πτηνά που ζούσαν στη γη
μπόρεσαν να γίνουν οι πιο επικίνδυνοι θηρευτές…
από την εποχή του τυραννόσαυρου.
Ανάμεσα στους φοίνικες…
έχει κληρονομήσει τα πιο επιθετικά χαρακτηριστικά των προγόνων του.
Στο ξέφωτο, ένα κοπάδι θηλαστικών βόσκει.
Theosodon, μεγέθους όσο ένα σύγχρονο λάμα.
Ένα ενήλικο θηλυκό είναι σε επιφυλακή.
Δεν έχει δει όμως…
το πτηνό Phorusrhacidae.
Με κεφάλι σαν αξίνα και ύψος δυόμισι μέτρα,
θυσίασε την πτήση για τη δύναμη.
Διαισθάνεται τον κίνδυνο.
Το πτηνό κινείται σχεδόν αθόρυβα.
Το κυνήγι ξεκινάει.
Ικανό να φτάσει γρήγορα τα 50 χιλιόμετρα την ώρα…
έχει επιλέξει ένα νεαρό
που έχει μείνει πίσω.
Χρησιμοποιώντας το βάρος του κεφαλιού του,
μπορεί να αλλάζει κατεύθυνση εύκολα.
Ώρα για τη χαριστική βολή.
Αυτά τα πτηνά κυριαρχούσαν πλέον στις πεδιάδες της Νότιας Αμερικής.
Στην άλλη άκρη του κόσμου όμως,
οι διαρκώς μεταβαλλόμενες ήπειροι έγραφαν ένα νέο κεφάλαιο
στην ιστορία της ζωής.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 15 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Η Αυστραλία κατευθυνόταν βόρεια επί εκατομμύρια χρόνια.
Στην πορεία, δημιούργησε μια τεράστια ρηχή θάλασσα.
Μια νέα κοιτίδα ζωής.
Εν μέρει φυτό…
εν μέρει ζώο.
Αυτά είναι τα κοράλλια.
Χρησιμοποιώντας ενέργεια από τον Ήλιο,
δημιούργησαν τον μεγαλύτερο ζωντανό σχηματισμό στον πλανήτη…
τους τροπικούς υφάλους.
Πριν από 15 εκατομμύρια χρόνια, αυτές οι γιγάντιες θαλάσσιες πόλεις
πρόσφεραν ευκαιρίες σε πολλούς επιζώντες.
Από τα βάθη ήρθαν οι καρχαρίες.
Οι ύφαλοι προσέλκυσαν επίσης μερικά από τα τελευταία θαλάσσια ερπετά…
τις χελώνες.
Μέσα σε αυτόν τον υποθαλάσσιο παράδεισο,
εμφανίστηκαν αμέτρητα νέα είδη ψαριών.
Η αφθονία σύντομα εξαπλώθηκε στον ευρύτερο ωκεανό,
γεμίζοντάς τον ζωή.
Κι αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο…
από μια ανελέητη δυναστεία.
Και πάλι,
τα πτηνά.
Και ειδικότερα, τα θαλασσοπούλια.
Εκατομμύρια χρόνια πριν,
βρήκαν έναν εκπληκτικό τρόπο να λεηλατήσουν την αφθονία της θάλασσας…
με μια εναέρια εισβολή.
Και συμβαίνει ακόμη και σήμερα.
Οι μεγαλύτεροι εισβολείς όλων
είναι οι σούλες.
Χάρη στην οξεία όρασή τους, μπορούν να εντοπίσουν ψάρια από 1,5 χλμ. μακριά.
Βουτώντας από ψηλά,
διαπερνούν την επιφάνεια με 90 χιλιόμετρα την ώρα.
Ένα ειδικά προσαρμοσμένο κρανίο
και πτυσσόμενα φτερά
τις μετατρέπουν σε ζωντανούς πυραύλους.
Επιπλέον,
μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους πάνω από 40 δεύτερα.
Αυτά τα αρχαία θαλασσοπούλια είναι κορυφαίοι κυνηγοί.
Η εναέρια επίθεσή τους
τους επιτρέπει να ανταγωνιστούν τους μεγαλύτερους θηρευτές του ωκεανού,
τους καρχαρίες.
Αυτές οι μαζικές επιθέσεις είναι ακόμη από τα μεγαλύτερα θεάματα της φύσης,
όπως ήταν πριν από 15 εκατομμύρια χρόνια.
Οι δεινόσαυροι δεν κατέκτησαν ποτέ τους ωκεανούς,
αλλά οι απόγονοί τους βρήκαν επιτέλους τον τρόπο.
Η κατάκτηση των θαλασσών ήταν τόσο επιτυχής,
που τα θαλασσοπούλια έφτιαξαν τεράστιες αποικίες στον πλανήτη.
Σήμερα είναι από τις πιο εντυπωσιακές συγκεντρώσεις ζωής στη Γη.
Ωστόσο, η κατάκτηση των ωκεανών από τα πτηνά δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη.
Το κορυφαίο επίτευγμά τους
φαίνεται καλύτερα σε έναν κόσμο χαμένο στον χρόνο.
Τα νησιά Γκαλαπάγκος.
Αυτά είναι θαλάσσια ιγκουάνα,
απόγονοι σαυρών που επέζησαν από τον αστεροειδή.
Όπως τα περισσότερα ερπετά, πρέπει να λιαστούν για να ζεσταθούν.
Δεν είναι όμως τα μόνα ζώα που λιάζονται εδώ.
Είναι εκεί κι ένα ξεχωριστό πτηνό.
Ο πιγκουίνος.
Κι αυτός είναι ο πιγκουίνος των Γκαλαπάγκος.
Επί δεκάδες εκατομμύρια χρόνια,
οι πρόγονοί του άλλαξαν τη χρήση των φτερών τους,
προσαρμόζοντάς τα ώστε να μην πετούν πια στον αέρα,
αλλά να κάνουν κάτι εκπληκτικό…
κάτω από τα κύματα.
Υποβρύχια πτήση.
Οι πιγκουίνοι έχουν εξαιρετικό έλεγχο πλευστότητας…
κι ένα από τα πιο αεροδυναμικά σώματα από οποιοδήποτε ζώο.
Αυτό τα καθιστά τα καλύτερα κολυμβητικά πτηνά στον κόσμο.
Ψάχνοντας για ψάρια, αιωρείται σαν κολιμπρί…
με τέλειο στήσιμο.
Αντιθέτως, τα ψυχρόαιμα ιγκουάνα είναι αργά και βραδυκίνητα…
και περιορίζονται στο να τρώνε φύκια…
στο έλεος των ρευμάτων.
Οι θερμόαιμοι πιγκουίνοι είναι πολύ διαφορετικοί…
με την ταχύτητα κι ευκινησία τους…
κυνηγώντας ψάρια με ευκολία.
Η υποβρύχια πτήση
επέτρεψε στους πιγκουίνους
να εκμεταλλευτούν τις θάλασσες όπως ποτέ άλλοτε.
Η στρατηγική τους ήταν τόσο επιτυχημένη,
που έχουν αποικίσει όλες τις ηπείρους του νότιου ημισφαιρίου…
κι έχουν φτάσει στα 18 διαφορετικά είδη που γνωρίζουμε σήμερα.
Το τελευταίο επικό κεφάλαιο για τα πτηνά,
μια δυναστεία που παραλίγο να αφανιστεί.
Χάρη στους λίγους επιζώντες όμως του γενεαλογικού δέντρου των δεινοσαύρων,
τα πτηνά αναδύθηκαν από τις στάχτες.
Επί 66 εκατομμύρια χρόνια,
έχουν επανεφευρεθεί σε μυριάδες μορφές.
Σήμερα, με 10.000 είδη,
βρήκαν τον τρόπο να ευημερήσουν σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Δεν είναι όμως τα μόνα ζώα που κατέκτησαν τον κόσμο.
Πριν από εκατομμύρια χρόνια,
η αμερικανική ήπειρος ήταν ακόμη στο έλεος των πτηνών Phorusrhacidae.
Αυτοί οι θηρευτές όμως θα γίνονταν σύντομα θηράματα.
Άλλοι επιζώντες του αστεροειδούς είχαν εξελιχθεί επίσης.
Καθώς δεν ήταν πια στη σκιά των δεινοσαύρων…
είχαν γίνει πιο μεγάλοι και πιο επικίνδυνοι.
Είχε έρθει η ώρα για την άνοδο
των θηλαστικών.
Υποτιτλισμός: Γιώργος Μακράκης