เป็นวันในฤดูหนาว...
แต่ไม่ใช่อย่างที่โลกเคยรู้จัก
นี่คือฤดูหนาวหลังวันสิ้นโลก
หกสิบหกล้านปีที่แล้ว
และโลกก็ย่อยยับแทบไม่เหลือเค้าเดิม
จากเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดหายนะ
นี่คือเรื่องราวการล่มสลายของไดโนเสาร์...
และการขึ้นผงาดจากเถ้าถ่าน
ของผู้รอดชีวิตที่จะรับช่วงครองโลกนี้ต่อไป
(ชีวิตบนโลกของเรา)
(บทที่ 6)
(แดนสวรรค์อันสูญสิ้น)
(66 ล้านปีก่อน)
เรื่องราวของเราเริ่มต้นในยุคครีเทเชียส...
ในวันหนึ่งซึ่งจะเปลี่ยนแปลง เส้นทางแห่งประวัติศาสตร์
สำหรับเอ็ดมอนโตซอรัส ในอเมริกาเหนือแล้ว นี่คือฤดูทำรัง
เช่นเคย ตัวเมียตัวนี้ต้องดูแล ลูกน้อยที่หิวโหยของมัน...
เพื่อให้เด็กๆ เริ่มต้นชีวิตได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
ห่างไปทางใต้หนึ่งพันกิโลเมตร
ไทแรนโนซอรัสตัวเต็มวัย
กำลังสอนลูกน้อยของมันให้รู้จักศิลปะของการล่า
แต่พวกมันค่อนข้างใจร้อน
พวกเด็กๆ ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ
พรุ่งนี้พวกมันอาจจะโชคดีกว่านี้
ทางตะวันตก ฝูงอลาโมซอรัส
ไดโนเสาร์ที่ใหญ่ที่สุดพันธุ์หนึ่งที่เคยมีมา
เริ่มต้นวันใหม่อย่างที่ทำกันมาหลายต่อหลายรุ่น
นั่นคือเพลิดเพลินกับยอดอ่อนของต้นสน
ลึกลงไปใต้คลื่น นอกชายฝั่งแอฟริกา
มหาสมุทรอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสิ่งมีชีวิต...
เป็นอาณาจักรที่สัตว์น้ำ เลื้อยคลานขนาดใหญ่ปกครอง
พวกมันและไดโนเสาร์
ครองโลกร่วมกันมานานถึง 150 ล้านปีแล้ว
แต่วันนี้จะเป็นวันที่ต่างไปจากทุกครั้ง
ดาวเคราะห์น้อยขนาดเท่าภูเขาเอเวอเรสต์
กำลังพุ่งเข้าหาโลก ที่ความเร็ว 100,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
แรงกระแทกของมัน จะเปลี่ยนโลกนี้ไปตลอดกาล...
ปลดปล่อยพลัง เท่าระเบิดปรมาณูหนึ่งพันล้านลูก...
ก่อให้เกิดหายนะต่อเนื่องเป็นลูกโซ่
อย่างแรกคือการระเบิดรุนแรงของรังสีความร้อน
สิ่งมีชีวิตทุกชนิดในรัศมีหนึ่งพันกิโลเมตร
ระเหิดกลายเป็นไอในไม่กี่วินาที
เปลือกโลกโก่งตัวจากแรงกระแทก
ส่งคลื่นกระแทกไหวสะเทือนไปทั่วโลก
ในเวลาเพียงไม่กี่นาที...
แผ่นดินไหวระดับที่วัดค่าไม่ได้ก็เขย่าโลกนี้
สำหรับอลาโมซอรัส...
นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
แผ่นดินไหวนี้ทำให้เกิดระลอกคลื่นยักษ์
ซึ่งเคลื่อนผ่านทะเลและทะเลสาบในแผ่นดิน
มวลน้ำขนาดมหึมาทะลักท่วมทั่วอเมริกาเหนือ
กระแสน้ำที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ยากที่จะมีสิ่งใดต้านทานได้
แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังการพุ่งชน
ซากปรักหักพังที่พุ่งขึ้นไปในอวกาศ ถูกแรงโน้มถ่วงดึงกลับมายังโลก
เมื่อกลับเข้ามาใหม่ มันกลายเป็นลูกไฟที่ร้อนจัด
บรรยากาศที่ร้อนระอุลุกลามราวกับนรกคลั่ง
บนพื้นดิน จึงเหมือนยืนอยู่ ใต้ตะแกรงย่างอุณหภูมิ 400 องศา
สัตว์ทั้งหลายค่อยๆ ถูกย่างทั้งเป็น
ซ้ำร้ายไปกว่านั้น เศษดินเศษหินเริ่มโปรยปรายลงมา
ไม่ถึงสองชั่วโมงหลังการพุ่งชน
ทะเลเพลิงซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น ที่ทำให้หายใจไม่ออกก็ปกคลุมไปครึ่งโลก
มันร้อนเสียจน
ต้นไม้ลุกเป็นไฟ
ไฟนรกลุกลามจนยากเกินกว่าจะหนีรอด
ไม่มีอะไรช่วยพวกมันได้แล้ว
ยุคที่ยิ่งใหญ่ของไดโนเสาร์
จบลงภายในวันเดียว
มหาสมุทรก็พบกับหายนะพอๆ กับผืนดิน
ฝุ่นที่อัดแน่นด้วยกำมะถันตกลงมาเป็นฝนกรด
แนวปะการังแต่โบราณถูกทำลายจนสิ้นซาก
สายใยแห่งชีวิตล่มสลาย
ปลิดชีวิตสัตว์เลื้อยคลานในน้ำผู้ยิ่งใหญ่
ศพของพวกมันช่วยต่อชีวิตให้กับนักกินซาก
ที่ออกค้นหาซากศพในท้องทะเลลึก
สัตว์ขาปล้อง
ฉลาม
นอกขอบเขตการทำลายล้างของดาวเคราะห์น้อย
สิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่รอดชีวิต
กำลังสวาปามซากศพขนาดมหึมา…
อิ่มหนำสำราญจากการสูญพันธุ์ของสัตว์อื่น
แต่เมื่อกลับขึ้นไปยังผิวน้ำ ภาพที่ปรากกคงไม่ต่างไปจากนี้มากนัก
หลายปีหลังการพุ่งชน
โลกเหมือนตายไปแล้ว
ป่า
พื้นที่ราบ…
ภูเขา…
ไร้ชีวิตชีวา
แต่เมื่อหมอกฝุ่นจางลง...
และแสงสว่างกลับมาในที่สุด...
ก็เห็นได้ชัดว่าชีวิตไม่ได้สูญหายไปซะหมด
แมลงเป็นพวกแรกๆ ที่ปรากฏตัวขึ้นมา...
กัดกินพวกที่ตายไป
สัตว์ที่รอดตายเพราะมีสิ่งคุ้มกันเช่น รู
รัง...
และลำตัวที่เป็นเกราะ
สัตว์เลื้อยคลานที่หลบภัยใต้ดิน...
บางชนิดก็รอดตายเช่นกัน
ใต้พื้นผิวบริเวณดินดอนสามเหลี่ยม ปากแม่น้ำและพื้นที่ชุ่มน้ำ
เป็นที่คุ้มภัยให้สิ่งมีชีวิตอื่นๆ รอด จากความโกลาหลนี้เช่นกัน
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
เพราะอาหารมีเพียงน้อยนิด
สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเท่านั้นที่รอดมาได้...
รวมถึงพวกที่อยู่ในตระกูลเดียวกับเรา
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
พวกมันรับช่วงครองโลกที่ปลอดจากไดโนเสาร์
หรือดูจะเป็นเช่นนั้น
แม้จะยากเย็นแสนเข็ญ สัตว์อีกกลุ่มหนึ่ง ก็พยายามมีชีวิตรอดด้วยเช่นกัน...
โดยมีแคปซูลชูชีพที่พวกมันสร้างขึ้นเองคุ้มครอง
น่าทึ่งมากที่ภายในนั้น
คือไดโนเสาร์ชนิดหนึ่ง
พูดให้เจาะจงกว่านั้นก็คือ ไดโนเสาร์บินได้...
หรือที่เรียกกันว่า นก
ก่อนวันสิ้นโลก
มีสายพันธุ์โบราณ มากกว่าร้อยสายพันธุ์อาศัยอยู่บนต้นไม้
ทั้งหมดสูญพันธุ์เมื่อป่าถูกเผา
แต่นกจำนวนหนึ่งที่อาศัยอยู่บนพื้นดินรอดมาได้
ผู้รอดชีวิตเหล่านี้มีขนกักเก็บความอุ่น
และพึ่งพาตัวเองได้ตั้งแต่ลมหายใจแรก…
สามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการกินแมลงและเมล็ดพืช
และเดินได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง
หกสิบหกล้านปีก่อน
นกกลายเป็นทายาทสายพันธุ์เดียว ที่หลงเหลือจากผังเครือญาติของไดโนเสาร์
จากสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อย
ก็กำเนิดวงศ์ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา
แต่เรื่องราวอันน่าทึ่งของพวกมัน เริ่มต้นมาแสนนานก่อนดาวเคราะห์น้อยจะมาถึง
(160 ล้านปีก่อน)
ยุคจูราสสิค
ยุคสมัยของยักษ์ใหญ่
แต่หน้าผาชันที่แยกตัวอยู่สันโดษนี้
กำลังก่อร่างสร้างสายพันธุ์สิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก
มันอยู่กลางดินแดนที่อันตราย
เพื่อจะอยู่รอด มันจึงต้อง มีวิวัฒนาการในรูปแบบแปลกใหม่พิเศษ
นี่คือแอนคิออร์นิส
มันเป็นไดโนเสาร์ตัวเล็กที่มีขน...
มีฟันแหลมคมสำหรับล่าแมลง
แต่มันก็ถูกล่าด้วยเหมือนกัน
ไซน์แรปเตอร์รุ่นหนุ่ม
และมันกำลังหิว
แอนคิออร์นิสช้าและงุ่มง่าม
ไซน์แรปเตอร์ต้อนมันจนมุม
แต่แอนคิออร์นิส...
วิ่งมาที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง...
มันบินได้
ก้าวเล็กๆ ของไดโนเสาร์ตัวหนึ่ง
แต่เป็นก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิตบนโลก
นักร่อนเวหายุคแรกเริ่มเหล่านี้ คือต้นกำเนิดวงศ์ตระกูลใหม่
และการบินได้นี้เอง ที่จะช่วยให้ลูกหลานของพวกมันรอดต่อไป
ในยุคหลังดาวเคราะห์น้อย
ปัจจุบัน มีสถานที่นึงที่เราจะได้เห็นว่า เรื่องราวนี้น่าจะเป็นมาอย่างไร
นี่คือดินแดนที่ทารุณและอ้างว้าง
สูงขึ้นไป 4,000 เมตร กลางทะเลทรายอัลติพลาโนในชิลี
ภูมิประเทศที่แทบไม่มีสิ่งใดจะมีชีวิตอยู่ได้
แต่สัตว์กลุ่มหนึ่งพบหนทางที่จะมีชีวิตรอดที่นี่...
นก
เช่นเดียวกับพวกที่มีวิวัฒนาการ หลังยุคดาวเคราะห์น้อย
ฟลามิงโก้สืบทอดทักษะการร่อน ของไดโนเสาร์บินได้ยุคแรกมา...
และสร้างรูปแบบการบินใหม่
เป็นการปฏิวัติการบิน
ปีกถูกดัดแปลงให้กระพือได้
นี่คือการบินที่ใช้แรงของมันเอง
และทำให้ฟลามิงโก้เดินทางไปหาอาหารได้...
เช่นเดียวกับที่นกทำได้เมื่อหลายล้านปีก่อน
ขนนกที่วิวัฒนาการขึ้นมาในตอนแรก เพื่อรักษาความอบอุ่นแก่ไดโนเสาร์
ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อการบินขั้นสุดยอด
และนั่นก็ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียว
ฟันถูกแทนที่ด้วยจะงอยปาก...
ทำให้พวกมันกินอาหารแบบใหม่ได้
แต่ลำพังความก้าวหน้าในการกินและการบิน
ก็ยังไม่พอที่จะเป็นหลักประกันอนาคตของนก
พวกมันยังต้องพึ่งพาพฤติกรรมโบราณ ที่ค่อนข้างมีสีสันด้วยเช่นกัน
พฤติกรรมซึ่งรับรอง ความอยู่รอดของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด
การเกี้ยวพาราสี
สำหรับฟลามิงโก้แล้ว
นั่นหมายถึงการแข่งขันเต้นรำ...
และพวกมันก็เอาจริงกับเรื่องนี้มาก
กรรมการเป็นพวกช่างเลือกและจุกจิก...
พวกมันจำเป็นต้องจุกจิกเพื่อจะเลือกคู่ที่ดีที่สุด
นกเกือบสูญพันธุ์ไปพร้อมกับไดโนเสาร์พันธุ์อื่นๆ
แต่เพราะคุณสมบัติตามธรรมชาติของขนนก
พวกมันจึงมีโอกาสรอด
แต่เส้นทางของพวกมันไม่ง่ายเลย
ผลพวงจากดาวเคราะห์น้อย
อุณหภูมิโลกลดฮวบลงถึง 25 องศา
แต่เพราะต้นสนสามารถ อยู่รอดกลางความหนาวเหน็บ
เพียงไม่กี่ล้านปีหลังการพุ่งชน
ป่าสนก็ฟื้นคืนกลับมา
เมล็ดพันธุ์คือหลักประกัน ที่ทำให้ต้นสนยักษ์จากยุคไดโนเสาร์
อยู่รอดมาได้
ต้นสนสายพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดซึ่งสูงกว่า 100 เมตร
คือสนเรดวูด
ส่วนสิ่งมีชีวิตที่หลบภัยอยู่ใต้ป่านี้
คือสัตว์เลือดอุ่นกลุ่มหนึ่ง
ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมานาน…
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
เดิมทีพวกมันเป็นสัตว์ขนาดเล็ก
คล้ายหนูนา
เมื่อไดโนเสาร์ไม่อยู่แล้ว พวกมันก็ออกมาข้างนอกอย่างเสรี
เพียงห้าล้านปีหลังเหตุการณ์ดาวเคราะห์น้อย
ป่าสนก็กลายเป็นบ้านของสัตว์สายพันธุ์ใหม่...
และทุกวันนี้พวกมันยังคงสิงสถิตอยู่ในป่าของเรา
นกฮูก
นกเปลี่ยนจากการเป็น เพียงผู้รอดชีวิตมาเป็นนักล่า
นี่คือนกฮูกสีเทาใหญ่
มันมีกรงเล็บที่คมกริบ
และสายตาที่เฉียบคมยิ่งกว่า...
ทำให้มันน่าเกรงขามขณะออกบิน
การบินได้อย่างเงียบกริบ ทำให้มันได้ยินเสียงเหยื่อ
สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวจิ๋ว ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเลย
ขณะที่นกฮูกสายพันธุ์แรกกำลังวางก้าม อยู่ที่ป่าสนทางตอนเหนือ
ในส่วนอื่น ถิ่นอาศัยสำคัญอีกแห่ง กำลังถือกำเนิดขึ้นมา
ดาวเคราะห์น้อยทำให้ สายพันธุ์พืชและสัตว์บนโลกสูญพันธุ์ไปสามในสี่
ในเขตร้อน ต้องใช้เวลาหกล้านปี
กว่าชีวิตจะหวนกลับมาในที่สุด
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ สถานการณ์ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
การคืนชีพได้รับพลังจากความหลากหลาย...
ที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลของพืชมีดอก...
ซึ่งอุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าที่เคยมีมา
ป่าฝนเขตร้อน
ถิ่นอาศัยที่อุดมสมบูรณ์แห่งนี้
พึ่งพาความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างดอกไม้
กับแมลงนักผสมเกสร
แต่มีผู้มาใหม่...
ซึ่งบุกรุกเข้ามายังถิ่นของแมลง
ด้วยทักษะการบินอันน่าทึ่ง
พวกมันจึงท่องไปในโลกแห่งป่าอันซับซ้อนนี้ได้
พวกมันมีขนาดเล็กลง
ทำให้พวกมันสามารถเข้าถึง
น้ำหวานของดอกไม้
และลูกหลานของพวกมัน ก็ยังทำเช่นนั้นอยู่จนปัจจุบัน
นกฮัมมิงเบิร์ด
เพื่อที่จะลักขโมยน้ำหวาน
พวกมันพัฒนาการบินค้าง กลางอากาศแบบแมลง...
ด้วยการกระพือปีก 80 ครั้งต่อวินาที
จะงอยปากที่ยาวขึ้นช่วยให้พวกมันกินน้ำหวาน ในดอกไม้ที่หลากหลายละลานตาเหล่านี้ได้
นกฮัมมิงเบิร์ดเหนือชั้นกว่า แมลงคู่ปรับจำนวนมากของพวกมัน
แต่กิจกรรมทั้งหมดนี้มาพร้อมกับ ความหิวกระหายพลังงาน
ดังนั้น ดอกไม้ที่ดีที่สุดจึงคุ้มค่าให้ช่วงชิง
จะงอยปากเป็นอาวุธได้เช่นกัน
แต่ฮัมมิงเบิร์ดสายพันธุ์หนึ่งไม่จำเป็นต้องต่อสู้
มันมีการปรับตัวที่น่าอัศจรรย์ จนคู่แข่งไม่อาจต่อกรได้
นี่คือพันธุ์ปากดาบ
จะงอยปากของมันยื่นยาวออกไปจนน่าทึ่ง
มันเป็นเหมือนลูกกุญแจ
เพื่อที่มันจะได้ดื่มด่ำน้ำหวาน อันยากจะเข้าถึงของดอกลำโพง
ในยุคหลังวันสิ้นโลก
ไดโนเสาร์ยักษ์อาจไม่ได้เป็น เจ้าของป่าอีกต่อไปแล้ว
แต่ญาติตัวจิ๋วของพวกมัน ได้กลับมาครองดินแดนแห่งนี้
ในรูปแบบใหม่โดยสิ้นเชิง
แต่การตัวเล็กลงไม่ใช่ข้อได้เปรียบ ไปเสียทุกส่วนบนโลกใบนี้
(เมื่อ 20 ล้านปีก่อน)
การตายของไดโนเสาร์
ทำให้ถิ่นที่อยู่อาศัยสำคัญหลายแห่งของโลกว่างลง
โดยเฉพาะที่ราบ
และในอเมริกาใต้ยุคแรกๆ หรือ 46 ล้านปีหลังเหตุการณ์ดาวเคราะห์น้อย
นกที่หากินบนพื้นดิน
มีพื้นที่ให้ตัวเองได้วิวัฒนาการ เป็นนักล่าที่อันตรายที่สุด…
นับตั้งแต่ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์
มันย่ำเดินไปท่ามกลางดงปาล์ม
สืบทอดคุณลักษณะที่ก้าวร้าวที่สุด
จากบรรพบุรุษยุคโบราณ
ในที่โล่ง ฝูงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคแรกๆ กำลังเล็มหญ้า
ธีโอโซดอน ขนาดเท่าๆ ตัวลามะยุคใหม่
ตัวเมียตัวเต็มวัยคอยเฝ้าระวัง
แต่มันมองไม่เห็น...
นกเทอร์เรอร์เบิร์ดตัวนี้
ความที่มีหัวเหมือนพลั่วและสูงสองเมตรครึ่ง
มันยอมบินไม่ได้เพื่อแลกกับพละกำลัง
มันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่เจ้าเทอร์เรอร์เบิร์ดตัวนี้ เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ
การล่าเปิดฉากแล้ว
ด้วยความสามารถในการเร่งความเร็ว ได้ถึง 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง...
มันหมายตาเด็กน้อยตัวหนึ่ง
ที่วิ่งไม่ทันพวก
ด้วยความที่ใช้น้ำหนัก ของหัวขนาดใหญ่เป็นประโยชน์
มันจึงเชี่ยวชาญในการเปลี่ยนทิศทาง
ได้เวลาจัดการให้เด็ดขาดแล้ว
ตอนนี้นกเทอร์เรอร์เบิร์ดที่ดุร้าย ปกครองที่ราบของอเมริกาใต้
แต่ในอีกซีกโลกหนึ่ง
ทวีปซึ่งเปลี่ยนแปลง อยู่ตลอดเวลากำลังเขียนบทใหม่
เล่าเรื่องราวของชีวิต
(เมื่อ 15 ล้านปีก่อน)
ออสเตรเลียเคลื่อนตัวขึ้นเหนือ เป็นเวลาหลายล้านปี
ในการทำเช่นนั้น มันได้สร้างทะเลตื้นขนาดใหญ่ขึ้นมา
เป็นแหล่งกำเนิดชีวิตแห่งใหม่
ส่วนหนึ่งเป็นพืช...
ส่วนหนึ่งเป็นสัตว์
นี่คือปะการัง
ด้วยการใช้พลังงานจากดวงอาทิตย์
ปะการังได้สร้างเครือข่ายสิ่งมีชีวิต ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยพบเห็นขึ้นมา...
แนวปะการังเขตร้อน
เมื่อสิบห้าล้านปีที่แล้ว เมืองใต้น้ำใหญ่ยักษ์เหล่านี้
สร้างโอกาสให้ผู้รอดชีวิตจำนวนมหาศาล
ฉลามจากทะเลลึก
แนวปะการังดึงดูดสัตว์เลื้อยคลานใต้ทะเล สายพันธุ์สุดท้ายเข้ามาด้วย...
เต่า
ภายในสรวงสวรรค์ใต้น้ำแห่งนี้
ปลาสายพันธุ์ใหม่นับไม่ถ้วนก็มีวิวัฒนาการเช่นกัน
ไม่นานความอุดมสมบูรณ์ที่ทวีคูณ ก็ขยายออกสู่มหาสมุทรที่กว้างใหญ่
เติมเต็มชีวิตแก่น่านน้ำ
และสิ่งนี้ไม่ได้รอดพ้นสายตา...
ของวงศ์ตระกูลหนึ่งที่มุ่งมั่น
ยังคงเป็นนกอีกเช่นเคย
พูดให้เจาะจงขึ้นก็คือ นกทะเล
เมื่อหลายล้านปีก่อน
พวกมันค้นพบวิธีที่น่าทึ่งในการฉกฉวย ความอุดมสมบูรณ์จากมหาสมุทร...
ด้วยการจู่โจมทางอากาศ
และยังเป็นเช่นนั้นอยู่จนถึงทุกวันนี้
ผู้บุกรุกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาพวกมัน
คือนกแกนเนต
วิสัยทัศน์อันเฉียบคมทำให้พวกมัน มองเห็นฝูงปลาที่อยู่ห่างเกือบสองกิโลเมตร
การพุ่งตัวเป็นแนวดิ่ง
ทำให้พวกมันชำแรกผ่านผิวน้ำ ที่ความเร็วเกือบ 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
กะโหลกที่มีวิวัฒนาการมาเป็นเฉพาะ
และปีกที่ดึงรั้งเก็บได้
เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นขีปนาวุธที่มีชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น
แกนเนตสามารถกลั้นหายใจ ได้นานกว่า 40 วินาที
นกทะเลโบราณพวกนี้เป็นนักล่าชั้นยอด
การจู่โจมทางอากาศ
ทำให้พวกมันแข่งขันกับ นักล่าที่เก่งที่สุดในมหาสมุทร
อย่างฉลามได้
การรวมฝูงไล่ล่าเหยื่อแบบนี้ยังคง เป็นภาพที่งดงามอลังการของธรรมชาติ
เหมือนที่เคยเป็นเมื่อ 15 ล้านปีก่อน
ไดโนเสาร์ไม่เคยพิชิตมหาสมุทร
แต่ลูกหลานของมันที่บินได้ก็หาทางพิชิตได้ในที่สุด
นกทะเลพิชิตผืนน้ำได้ยอดเยี่ยม
จนพวกมันสร้างนิคมขนาดใหญ่ไปทั่วโลก
และปัจจุบันบางแห่งก็เป็น แหล่งรวมพลสิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่งที่สุดบนโลก
แต่ชัยชนะของนกเหนือมหาสมุทรยังไม่สมบูรณ์นัก
ความสำเร็จสูงสุดของพวกมัน
ปรากฏให้เห็นได้ชัดที่สุด ในดินแดนที่อยู่พ้นกาลเวลา
เกาะกาลาปากอส
นี่คืออิกัวนาทะเล
ลูกหลานของกิ้งก่าที่รอดจากยุคดาวเคราะห์น้อย
เหมือนสัตว์เลื้อยคลานส่วนใหญ่ พวกมันต้องอาบแดดเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น
แต่ไม่ได้มีแค่พวกมันที่มาอาบแดดที่นี่
นกพิเศษชนิดหนึ่งมาร่วมวงด้วย
เพนกวิน
และนี่คือเพนกวินกาลาปากอส
เป็นเวลาหลายสิบล้านปีที่ บรรพบุรุษของพวกมันปรับเปลี่ยนวัตถุประสงค์
ดัดแปลงปีกไม่ให้บินในอากาศได้อีก
แต่เพื่อเคลื่อนไหวอย่างน่าทึ่ง...
ใต้ท้องทะเล...
การบินใต้น้ำ
เพนกวินควบคุมการลอยตัวได้เป็นเลิศ
และเป็นสัตว์ที่มีลำตัวเพรียวลมที่สุดชนิดหนึ่ง
ทำให้มันเป็นนกที่ว่ายน้ำเก่งที่สุดในโลก
มันควานหาปลา เหมือนนกฮัมมิ่งเบิร์ดบินฉวัดเฉวียน
โดยทรงตัวดีเยี่ยม
ตรงกันข้าม อิกัวนา ที่เป็นสัตว์เลือดเย็นจะช้าและงุ่มง่าม
หากินได้แต่สาหร่ายที่ให้พลังงานต่ำ
ขึ้นอยู่กับกระแสน้ำจะพัดพาไป
เพนกวินที่เป็นสัตว์เลือดอุ่นกลับแตกต่างแบบสุดขั้ว
ความเร็วและความคล่องแคล่วของมัน
ทำให้มันไล่ล่ากินปลาอย่างสบายๆ
การบินใต้น้ำ
ทำให้เพนกวินหากินกับทะเล ได้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
กลยุทธ์การหากินของพวกมันสำเร็จดีเยี่ยม
จนสร้างนิคมอยู่ทั่วทุกทวีปทางซีกโลกใต้
และวิวัฒนาการจนมี 18 สายพันธุ์ อย่างที่เรารู้จักในปัจจุบัน
มหากาพย์บทสุดท้ายของเหล่านก
ตระกูลสัตว์ที่เกือบถูกกวาดล้าง
แต่เพราะผู้รอดชีวิตไม่กี่ราย ในผังญาติของไดโนเสาร์
นกจึงรอดพ้นหายนะมาได้
กว่า 66 ล้านปีแล้ว
ที่พวกมันวิวัฒนาการตัวเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมีหลากหลายรูปลักษณ์
ทุกวันนี้ นกจำนวนนับหมื่นสายพันธุ์
ค้นพบหนทางเติบโตอยู่แทบจะทั่วทุกมุมโลก
แต่ไม่ได้มีแค่พวกมันที่พิชิตโลกนี้
เมื่อไม่นานมานี้
ทวีปอเมริกายังตกอยู่ในเงื้อมเงา ของนกเทอร์เรอร์เบิร์ดอยู่เลย
แต่อีกไม่นานสุดยอดนักล่า เหล่านี้จะกลายเป็นเหยื่อ
ผู้รอดชีวิตอื่นๆ จากยุค ดาวเคราะห์น้อยก็วิวัฒนาการเช่นกัน
เมื่อไม่ได้อยู่ใต้ร่มเงาของไดโนเสาร์อีกต่อไป
พวกมันก็ตัวใหญ่ขึ้นและอันตรายมากขึ้น
ถึงเวลาแห่งความรุ่งเรือง
ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย