ในสี่พันล้านปีที่กำเนิดชีวิตบนโลกของเรา
สายพันธุ์นับไม่ถ้วนเติบโต...
และล่มสลาย
แต่มีวงศ์ตระกูลหนึ่งที่โดดเด่น สร้างผลกระทบใหญ่หลวงกว่าวงศ์ตระกูลอื่น
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
นี่คือเรื่องราวการเดินทางอันยิ่งใหญ่ของพวกมัน
ในการกลายเป็นผู้ครองโลก
(ชีวิตบนโลกของเรา)
(บทที่ 7)
(ผู้ปกครองในโลกใหม่)
ในป่ายุคจูราสสิคโบราณที่ซึ่งมันซุกซ่อนตัว
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีกำเนิดอันต่ำต้อย…
อยู่ใต้ปกครองของวงศ์ตระกูล ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา…
ไดโนเสาร์
พวกมันมีอำนาจเบ็ดเสร็จ...
จนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคต้น ถูกจำกัดอยู่ในหลืบเงา
ส่วนใหญ่แล้ว พวกมัน มีขนาดเล็ก เก็บตัวอยู่ในป่า...
อยู่ห่างจากยักษ์ใหญ่
พวกมันกลายเป็นสัตว์กลางคืน
พัฒนาประสาทสัมผัสที่เฉียบคมหลายอย่าง ซึ่งช่วยพวกมันได้ดีในความมืด
ภายใต้การปกครองของไดโนเสาร์
พวกมันจึงเติบโตได้อย่างจำกัดจำเขี่ย
แต่เมื่อเวลาผ่าน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
หนึ่งในเหตุการณ์รุนแรงที่สุด ในประวัติศาสตร์โลกของเรา
เป็นจุดเริ่มยุคใหม่
แม้จะเกิดหายนะ
แต่โลกก็ฟื้นตัว
ภายในเวลาหลายล้านปี
ป่าก็งอกงามอีกครั้งและปูพรมผืนดินแทบทั้งหมด
อากาศเริ่มร้อนและชื้น...
ซึ่งเป็นสภาวะที่เหมาะให้ชีวิตเติบโต
โลกพร้อมแล้วสำหรับคลื่นลูกใหม่ของวิวัฒนาการ
ดาวเคราะห์น้อยสร้างความสูญเสีย ใหญ่หลวงแก่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม...
แต่บางพวกที่มีขนาดเล็ก
ซึ่งซ่อนตัวในรูได้ ก็มีชีวิตรอด
เมื่อปลอดไดโนเสาร์
ในที่สุดพวกมันก็กล้าออกจากเงามืด
และเข้าสู่โลกกว้าง
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของพวกมัน
โคอาติมีการปรับตัวหลายอย่าง
ซึ่งช่วยให้พวกมันเติบโตในป่าฝนที่อุดมสมบูรณ์
พวกมันเป็นสัตว์สังคม รวมฝูงเพื่อความปลอดภัย
จมูกที่ยืดหยุ่นของแม่สามารถดมกลิ่น ที่ซ่อนอยู่ใต้กองใบไม้ได้
นับเป็นสุดยอดประสาทสัมผัส ที่พัฒนามาหลายล้านปีสำหรับหากินในความมืด
โคอาติเป็นสัตว์เลือดอุ่น เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั่วไป
พวกมันจึงเคลื่อนไหวได้ตลอดเวลา
นั่นหมายความว่า เด็กๆ พวกนี้ ต้องการพลังงานมาก
โชคดีที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพัฒนา วิธีแก้ปัญหาที่น่าอัศจรรย์ขึ้นมาได้...
น้ำนม
พวกมันสามารถป้อนอาหารลูกได้ทุกเวลา
แม้แต่ในยามที่อาหารขาดแคลน
แต่น้ำนมไม่ใช่อาวุธลับอย่างเดียว ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคแรก
พวกมันยังมีพลังสมองด้วย
และสมองก็ยังสำคัญจนถึงทุกวันนี้
ในป่าที่คอสตาริกา
ลิงคาปูชินตัวนี้กำลังพยายามไขปริศนา...
ทำอย่างไรถึงจะได้กินเนื้อในหอยกาบที่ปิดอยู่
ลิงไม่มีแรงพอที่จะทุบเปลือกหอยให้แตก...
แต่มันค้นพบว่าการทุบซ้ำๆ จะทำให้หอยกาบเหนื่อย...
จนมันอ้าออกในที่สุด
จะเรียนรู้บทเรียนนี้ได้ต้องมีสมองใหญ่...
และสัมพันธ์กับกล้ามเนื้อ
สติปัญญาที่เป็นเอกลักษณ์นี้ ทำให้บรรพบุรุษไพรเมทของพวกมัน
อยู่รอดในป่าเมื่อ 50 ล้านปีก่อน
สัตว์ฉลาดมักจะอยากรู้อยากเห็น...
ซึ่งเป็นประโยชน์มหาศาลในอนาคต
ตัวเมียตัวนี้เรียนรู้
และจำได้
ว่าจะหาน้ำได้ที่ไหน
แต่มันอยู่ลึกเกินเอื้อม
โชคดี มันมีวิธีแก้ปัญหาที่หลักแหลม
มันเปลี่ยนหางเป็นฟองน้ำ
แต่ความท้าทายของพวกมัน ไม่ได้เกี่ยวกับการหาอาหารและน้ำเท่านั้น
ผลไม้บางอย่างไม่ได้ถูกเก็บมาเพื่อกิน...
แต่เพื่อถูตัวให้ทั่ว
ผลไม้นี้มีน้ำมันตะไคร้หอม
ซึ่งเป็นน้ำมันที่ยุงทนไม่ไหว
ลิงค้นพบสารไล่แมลงส่วนตัว
เมื่อไม่มีแมลงมากัดกวนใจ
คาปูชินแสนฉลาดก็ได้พักผ่อนเสียที
แต่ในขณะที่บรรพบุรุษของพวกมัน เริ่มจะมีความก้าวหน้านั้นเอง
สภาวะที่อุ่นและชื้นซึ่งทำให้พวกมัน เจริญเติบโตนั้นก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
(เมื่อ 34 ล้านปีก่อน)
ทวีปแอนตาร์กติกเริ่มแยกตัว ออกจากอเมริกาใต้...
เปิดพื้นที่ให้กับกระแสน้ำในมหาสมุทรแห่งใหม่...
ซึ่งช่วยทำให้โลกเย็นลง
สภาพภูมิอากาศเปลี่ยนไปสู่สภาวะที่หนาวเย็นขึ้น
แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เมื่อแอนตาร์กติกาหนาวขึ้น และแยกตัวออกมามากขึ้น
ทั้งทวีปใหญ่โตก็กลายเป็นน้ำแข็ง
แช่แข็งน้ำจืดแทบจะหมดทั้งโลก
ขณะที่โลกตอนเหนือที่ไกลออกไปกลับแห้งแล้ง
กลายเป็นสถานที่แร้นแค้นและไม่เป็นมิตรต่อชีวิต
อาหารเริ่มมีประปราย
หายากขึ้นกว่าเดิม
และเมื่อโลกเปลี่ยนไป
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็เปลี่ยนตาม
บางชนิดตัวใหญ่ขึ้น
เมกาเซรอปส์ตัวผู้
กับความสูงสองเมตรครึ่ง
ลำตัวยาวสี่เมตร...
และหนักสามตัน
ขนาดอันมหึมาของมัน ทำให้มันเดินทางออกหาอาหารได้ไกล...
และมั่นใจได้ว่ามันจะมีอาหารสำรอง เพื่อเอาตัวรอดได้ในช่วงแร้นแค้น
ตอนนี้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวใหญ่พอที่จะ เทียบเคียงได้กับไดโนเสาร์ที่สูญพันธุ์ไปนานแล้ว
แต่การตัวใหญ่ก็มีความหมายอย่างอื่นด้วย...
โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องการหาคู่
ตัวเมียตัวนี้มีตัวผู้ตัวหนึ่ง คอยคุ้มกันอย่างใกล้ชิดอยู่แล้ว
มันตัวใหญ่กว่าตัวแรกมากนัก
ขืนไปท้าทายเข้า
มันอาจจะทำให้คู่ปรับบาดเจ็บสาหัสได้
แต่ตัวผู้ที่ตัวเล็กกว่าอาจโชคดีก็ได้
มีตัวเมียอีกตัว
และดูเหมือนมันจะอยู่ตามลำพัง
นี่เป็นโอกาสที่ตัวผู้ตัวนี้เฝ้ารอ
มันมีคู่แข่ง
คราวนี้ พวกมันตัวพอฟัดพอเหวี่ยงกัน
สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ขนาดตัวเป็นสิ่งสำคัญ
แต่แม้แต่เมกาเซรอปส์ที่ตัวใหญ่ที่สุด
ก็ไม่สามารถเอาชนะความท้าทาย ครั้งใหญ่ครั้งต่อไปของโลกได้
การก่อตัวของแอนตาร์กติกา ทำให้ภูมิอากาศโลกเกิดความโกลาหล
เมื่อกระแสน้ำในมหาสมุทรเปลี่ยนไป
และโลกแห้งแล้ง...
มันก็กลายเป็นวัตถุไวไฟ
ไฟป่าลุกลามไปทั่วแผ่นดิน...
เปิดทางให้แก่บางสิ่ง ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง...
บางสิ่งซึ่งจะท้าทาย สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เมื่อฝุ่นควันจางหาย
สิ่งหนึ่งผงาดขึ้นมาจากเถ้าถ่าน
สิ่งมีชีวิตที่ก่อนหน้านี้ ดำรงอยู่อย่างไร้ความสำคัญ...
หญ้า
มันแทงรากในช่วงการแห้งแล้งครั้งใหญ่...
แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนักก็ครอบคลุมหนึ่งในห้าของแผ่นดิน
แต่ที่ราบสุดลูกหูลูกตา ไม่ใช่สวรรค์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
จำนวนมากไม่สามารถย่อยหญ้าได้
และไม่นานก็สูญพันธุ์
ยี่สิบล้านปีต่อมา
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในทุ่งหญ้าทุกวันนี้ก็ยังคงต้องต่อกร
กับผู้บุกรุกสีเขียวนี้อยู่
พวกมันพัฒนาการปรับตัว ที่ส่งผลกระทบสำคัญอย่างรอบด้าน...
ฟันที่ออกแบบมาอย่างดี
และแข็งแรงขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ซิลิกาในหญ้า
กัดกร่อนฟันจนสึกหรอ…
และท้องขนาดใหญ่เพื่อย่อยหญ้าจนหมด
ลูกของพวกมันเกิดมาในสภาพที่สมบูรณ์...
เดินได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังคลอด...
และติดตามฝูงเพื่อหาหญ้าที่สดใหม่
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม พิชิตทุ่งหญ้าได้อย่างแท้จริง...
จำนวนมหาศาลของพวกมันคือเครื่องหมาย ของความสำเร็จอันน่าอัศจรรย์นี้
แต่ขณะที่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม บางชนิดพัฒนามากินหญ้า
บางชนิดก็พัฒนามากินพวกที่กินหญ้า
นักล่า
ฝูงนี้มีวิธีป้องกันตัวเอง จากเสือชีตาห์ที่ว่องไวจนเหลือเชื่อ
ดวงตาหลายคู่
มองเห็นอันตรายแต่เนิ่นๆ
ฝูงที่ออกวิ่งช่วยสร้างความสับสน ให้เด็กๆ ได้หลบซ่อนตัว
แต่แมวใหญ่ตัวนี้มีแผน...
ด้วยสมองที่ฉลาดแบบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม...
มันรุกให้ฝูงตื่นตระหนก
แยกฝูง
และพุ่งเป้าไปที่ลูกวัวตัวโดดๆ
ด้วยความต้องการปกป้องลูกโทนสุดชีวิต
วิลเดอบีสต์ตัวเมียตัวนี้เข้ามาเผชิญหน้า
การไล่ล่ายังไม่จบง่ายๆ
เสือชีตาห์ยังตามหลังอยู่เยอะ...
แต่ลูกวัวเริ่มเหนื่อย
เมื่อเจ้าตัวเล็กหักเลี้ยว
กลายเป็นนักล่าที่ต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ลูกวัวปลอดภัยอีกครั้ง…
แต่เสือชีตาห์จะกลับมา…
และสงครามระหว่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กลางทุ่งหญ้าจะดำเนินต่อไป
อย่างที่เป็นมาหลายล้านปี
(สองล้านปีก่อน)
ในอเมริกาใต้ยุคก่อนประวัติศาสตร์
ทุ่งหญ้าคือสมรภูมิของการต่อสู้แบบเดียวกัน...
แต่เป็นสัตว์คนละชนิด
อาร์มาดิลโลยักษ์ตัวนี้...
เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่นกัน...
แม้จะมีขนาดเท่ารถยนต์คันหนึ่ง
เดดิคูรัสอาจจะไม่เร็วนัก
แต่การบกพร่องด้านความเร็ว
ถูกชดเชยด้วยเกราะและหางที่อันตรายถึงตาย…
เป็นการปรับตัวที่ปกป้องพวกมันและลูกๆ
จากนักล่าใดๆ ก็ตาม
เสือเขี้ยวดาบ...
แต่ยังเป็นแค่เด็กรุ่นๆ
มันไม่ใช่ภัยคุกคามที่ร้ายแรง...
แม้จะมีฟันที่เหมือนดาบ
มันไม่เคยเห็นเดดิคูรัสใกล้ๆ
และการป้องกันตัวของพวกนี้ก็ดูมีลับลมคมใน
ความอยากรู้อยากเห็นของมันรุนแรงเกินต้าน
มันสำรวจทุกซอกทุกมุม
สำหรับเดดิคูรัสตัวน้อยแล้ว ทางเลือกเดียวคืออยู่นิ่งๆ
เกราะของอาร์มาดิลโลยักษ์นั้น ไม่มีใครเจาะทะลุได้...
และพวกมันก็รู้ดี
แต่มีโอกาสหนึ่งที่เห็นได้ชัดเจน
เดดิคูรัสน้อยตัวเล็กกว่ามาก
ถ้ามันยึดให้มั่นได้...
มันก็อาจจะพลิกเจ้าตัวเล็กนี้ได้
แต่ไม่ใช่ตอนที่พวกตัวใหญ่อยู่ใกล้ๆ
ทำอะไรไม่ได้อีกครั้ง
การต่อสู้ระหว่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ขับเคลื่อนให้เกิดวิวัฒนาการเสมอ
และการต่อสู้นี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในทุ่งหญ้า
ห้าสิบล้านปีที่แล้ว
สิ่งที่เรียกว่าอินเดีย กับเอเชียในปัจจุบันชนกันครั้งมโหฬาร
การปะทะกันทำให้ผืนดินยกขึ้นไปบนฟ้า
เกิดเป็นเทือกเขาหิมาลัยอันสูงตระหง่าน
ทุกวันนี้ เทือกเขาหิมาลัยยาว 2,500 กิโลเมตร
สูงเกือบเก้ากิโลเมตร
และยังสูงขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยอุณหภูมิที่เย็นยะเยือกและอากาศที่เบาบาง
เทือกเขาเหล่านี้จึงไม่อาจเป็น ที่อยู่อาศัยของสัตว์ส่วนใหญ่ได้...
ยกเว้นบางสายพันธุ์
ลึกไปในหุบเขาที่ไร้ดวงอาทิตย์...
เสือดาวหิมะตัวผู้...
และแพะภูเขาที่ตกลงมาตาย
เสือดาวตัวนี้แก่มากแล้ว
ทรุดโทรม และขะมุกขะมอม จากการใช้ชีวิตบนภูเขาแสนกันดาร
ที่ความสูงขนาดนี้ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ต้องกินอาหารอย่างสม่ำเสมอเพื่ออบอุ่นร่างกาย
แต่ภูเขาหิมาลัยคือ ความท้าทายอย่างถึงที่สุดแก่การล่า
สูงขึ้นไปเหนือหุบเขานี้ ตัวเมียตัวหนึ่ง...
กับลูกของมัน
ตัวผู้ตัวนั้นเป็นพ่อ
รวมเป็นสามตัว
ที่พรางตัวได้อย่างน่าทึ่ง
เสือดาวหิมะมีขนหนา
อุ้งเท้าใหญ่
และหางยาว…
เป็นการปรับตัวที่สมบูรณ์แบบสำหรับสถานที่
ฟูมฟักที่สูงชันและหนาวเย็นที่สุดในโลก
ห่างออกไปจากหน้าผาที่อันตราย...
ตัวแม่เริ่มสอนบทเรียนการล่าให้ลูก
การสอนและดูแลลูกน้อย
คือคุณลักษณะสำคัญของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ลูกสัตว์เหล่านี้จะอยู่กับแม่เกือบสองปี...
เรียนรู้ทักษะที่จำเป็นต่อการอยู่รอด ในสภาพแวดล้อมที่แสนจะทารุณ
ที่ระดับความสูงแบบนี้ เมื่อมีโอกาสก็ต้องรีบคว้าไว้
ตัวผู้ที่แก่เฒ่าตัวนี้กำลังแกะรอยฝูงเหยื่อ
ในโลกแนวติ่งนี้ มันต้องยึดพื้นที่อยู่เหนือเหยื่อ...
และใกล้พอ...
ที่จะซุ่มโจมตี
คราวนี้
ความตายมาเยือนทั้งคู่
แต่เสือดาวตัวนี้หลงเหลือผู้สืบทอด
ในอีกไม่กี่เดือน
ลูกๆ ของมันจะผละจากอกแม่ และเริ่มออกล่าตามลำพัง…
หลังจากเรียนรู้ทักษะทั้งหมดที่พวกมันต้องมี
เพื่อจะอยู่รอดบนจุดสูงสุดของโลก
แม้พวกมันจะพิชิตผืนดินได้แล้ว
สัตว์ลี้ยงลูกด้วยนมไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น
สายพันธุ์หนึ่งแตกแขนงออกไป และมีวิวัฒนาการที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เมื่อ 50 ล้านปีก่อน ค้างคาวเปิดโลกใหม่
ด้วยการบิน
การบินได้ทำให้ค้างคาว หาอาหารได้ไกลกว่าเดิมมาก
และรวมตัวกันได้นับล้านตัว
ทุกวันนี้ หนึ่งในห้าของสัตว์ เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดคือค้างคาว
แต่ค้างคาวไม่ใช่สัตว์ชนิดแรกที่ครองน่านฟ้า
หลังจากออกหากินมาทั้งคืน
ค้างคาวผลไม้เหล่านี้ก็แข่งกันกลับที่พัก
เพราะแสงแดดมาพร้อมอันตราย
นก
นกมีวิวัฒนาการบินได้มานาน ก่อนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
นอกจากบินเร็วและแข็งแรงกว่าค้างคาว
อินทรียังมีกรงเล็บเป็นอาวุธสังหาร
แต่เมื่อพลบค่ำ
ท้องฟ้าก็เป็นของค้างคาวอีกครั้ง
ค้างคาวนับล้านตัวโผบินไปด้วยกัน
เพราะรู้ดีว่าจะปลอดภัยเมื่อรวมฝูงจำนวนมาก
และเมื่อความมืดมาเยือน
ในขณะเดียวกับที่ค้างคาวโผบินขึ้นฟ้าเป็นกลุ่มแรก
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอีกกลุ่มก็เคลื่อนย้ายลงทะเล
(เมื่อ 47 ล้านปีก่อน)
เพราะมีอาหารอุดมสมบูรณ์ ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้คลื่นล่อตาล่อใจ
การเดินทางลงทะเลของ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป
นี่คือไมอาซีทัส
บรรพบุรุษของวาฬที่มีลำตัวยาวสองเมตรครึ่ง
แต่ไม่เหมือนวาฬตรงที่พวกมัน ยังใช้เวลาส่วนใหญ่เอื่อยเฉื่อยอยู่บนบก
เมื่ออยู่ในน้ำ พวกมันจะคึกคัก
ไล่ล่าฝูงปลา
มันอยู่ใต้น้ำได้นานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับว่ามันกลั้นหายใจได้นานเท่าไหร่
ดูเหมือนมันต้องตัดสินใจเลือกระหว่างสองโลก
โดยเฉพาะเมื่อเผชิญกับอันตราย
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวนี้มีสติปัญญาคุ้มครองตัวเอง
แต่มันอยู่ใต้น้ำตลอดไปไม่ได้
โอโตดุส
มีลำตัวยาวเป็นสองเท่าของฉลามขาว
มีประสาทสัมผัสเฉียบคม ที่ระบุตำแหน่งเหยือได้แม่นยำ
และไม่รีบร้อนจะเผยท่าที
ไมอาซีทัสกำลังจะขาดอากาศหายใจ
ในน่านน้ำเปิด ไม่มีทางหลบหนี
ชะง่อนหินเป็นที่หลบภัยได้ก็จริง
แต่เวลาเหลือน้อยเต็มที
ร่องน้ำมีที่กำบัง
ปลอดภัยแล้ว
และหายใจได้อีกครั้ง
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใช้เวลายาวนาน กว่าจะได้ครองมหาสมุทร
แต่วันนั้นย่อมมาถึงจนได้
ขณะที่โลกเย็นตัวลงเรื่อยๆ
สรรพชีวิตก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างล้นหลาม
เอื้อให้ยักษ์ใหญ่แห่งโลกปัจจุบันได้วิวัฒนาการ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเปลี่ยนจากสัตว์บกตัวจิ๋ว
มาเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าไดโนเสาร์
ทุกครั้งที่ยักษ์ใหญ่หายใจ
พวกมันใช้ออกซิเจน อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งกว่าไมอาซีทัส
และการที่มันเป็นสัตว์เลือดอุ่น
กล้ามเนื้อของมันจึงมีอุณหภูมิที่เหมาะสมที่สุดเสมอ
สำหรับให้วาฬใช้พลังงานอย่างเต็มที่และต่อเนื่อง
เมื่อแข่งกันหาคู่
วาฬหลังค่อมตัวผู้จะใช้ศักยภาพตัวเองเต็มที่
ในการจีบตัวเมียที่ยังโสด
งานนี้ต้องการมากกว่าความเร็ว
ตัวผู้จะเข้าใกล้ตัวเมียให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
เพื่อให้ตัวเมียประเมิน ความอึดและความแข็งแรงของมันได้
การพ่นฟองเป็นสาย
คือการข่มขู่คู่แข่ง
ตัวผู้จะพุ่งเข้าหากัน
บางตัวถูกทิ้งห่าง
แต่ยังสู้กันอยู่
กลุ่มใหญ่นี้ยังคงไล่ตาม
ตัวเมียไปติดๆ
แล้วจู่ๆ
ตัวเมียก็หยุด
มันลอยตัวอยู่กลางน้ำ
เรียกให้ยุติการต่อสู้
มันตัดสินใจแล้ว
และยอมให้ตัวผู้ตัวเดียว
เข้าใกล้
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพิชิตทุกถิ่นฐานบนโลก
ทั้งบนบก ในอากาศ และใต้ทะเล
การจู่โจมของดาวเคราะห์น้อยทำให้ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเติบโตจากผู้ต่ำต้อย
กลายเป็นมหาอำนาจครองโลก
ปัจจัยไม่คาดคิดนั่นเองที่กำหนด ประวัติศาสตร์วิวัฒนาการของชีวิตบนโลกของเรา
แต่เรื่องราวของสัตว์ เลี้ยงลูกด้วยนมยังเล่าขานได้อีกบทหนึ่ง
เมื่อสองล้านห้าแสนปีก่อน
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเผชิญกับความท้าทายใหม่
โลกที่เย็นลงอย่างช้าๆ กลับเย็นจัดฉับพลัน
เริ่มต้นของยุคน้ำแข็ง
ขุมพลังใหม่กำเนิดขึ้นกลางความรกร้างเยือกแข็ง
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งที่มีสติปัญญา และศักยภาพในการปรับตัวเหนือกว่าบรรพบุรุษ
สัตว์ที่อันตรายที่สุดเท่าที่โลกเคยพบเจอ
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย