Nazywam się Dhruv Vats. Mam nadzieję, że lubisz moje lekcje matmy.
Dziś opowiem o analizie matematycznej.
Składa się ona z dwóch części.
Różnicowanie i całkowanie.
Panie nauczycielu, potrzebuję wiedzy.
Skąd się tu wziąłeś? Jak leci?
- Jak leci? - Świetnie.
- Będę musiał nagrać jeszcze raz. - Proszę. Ktoś ci przeszkadza?
- Co to? Co tu hodujesz? - To moje.
Ale przytyłeś!
- Kretyn… - Siadaj.
…na spotkaniu po czterech latach musisz tak powiedzieć.
- Wyglądasz świetnie. To widać. - Proszę. Zjesz coś?
- Jadłeś? - Przepraszam.
Dwa kurczaki w samolocie.
- Macie piwo? - Piwo? O tej porze?
Jest 2.50.
O 2.50 nie można żartować?
- Żartowałeś? Mów prawdę. - Odpuść.
- Powiedzcie mi coś. - Tak?
- Jak tu wytrzymujecie? - Bo co?
- Śmierdzi tu i jest wilgotno. - Przywykliśmy.
To nasz dom.
Szwagierko,
mam coś dla ciebie, bo Liverpool przegrał…
Uważasz, że to zabawne.
Przestańcie. Nie zaczynajcie nawet. Mówię poważnie.
I nie mów do mnie „szwagierko”.
- Dlaczego? Nie pobierzecie się? - Hari Om?
To od Hariego Oma? Ciasto mleczne?
Jesteś prawdziwym bratem.
Przecież to uwielbiasz.
Jego syn otworzył bar i siłownię.
W jednym miejscu tyjesz, w drugim chudniesz.
Wspaniałe. Uwielbiam to.
- Szwagierka wygląda na śpiącą. - Proszę.
Jutro czeka mnie długi dzień i naprawdę ważne spotkanie.
Idę spać. Bawcie się dobrze.
Idź spać. Będziemy szaleć całą noc.
- Prawda? - Szczerze mówiąc,
nawet ja jestem śpiący. Jestem zmęczony.
Jak to możliwe? Nagrywałeś lekcje.
To wymaga energii. To też praca.
- Dobranoc. - Dobra moc.
- Co? - Nic.
- Mów. - Później. Wyluzuj.
Później ci powie.
Głuptasy. Dobranoc.
I co robimy? Oglądamy telewizję?
- Jeśli oglądacie, to ja z wami. - Dobra.
Ona jest świetna. Gdzie ją znalazłeś?
Co masz na myśli?
Dlaczego wszyscy o to pytają? Gdzie ją znalazłem?
Wygrałem los na loterii, kretynie.
Karan pytał o to samo. Gdzie ją znalazłem?
O co chodzi? Nie jestem wart? Tego już za wiele.
To on kazał mi ciebie o to spytać.
Ale z was dranie. Prawdziwe dranie.
Pogadamy jutro. Jestem zmęczony.
Dobra moc.
Słodkich snów.
Łazienka jest tu.
Podnoś deskę.
Co masz na myśli?
Myślisz, że jestem z lasu i nie wiem, że trzeba ją podnieść?
A może u nas nie ma toalet albo nie mamy desek?
Że się nie znam? Może mamy je w stylu indyjskim?
Tylko mówię.
Potraktuj to jak żart. Nic wielkiego. Chcesz zimnej wody?
Wiem, że jest w lodówce. Wezmę sobie.
Szwagierka też mi dała. Dziękuję.
- Jeśli czegoś potrzebujesz, mów. - Idź już!
Jak pójdziesz, sprawdzę Tindera.
Ty pacanie, po to przyjechałeś do Bombaju? Żeby sprawdzić Tindera?
Poważnie, mów. Potrzebujesz czegoś?
- Dwie rzeczy. - Mów.
Najluźniejsze spodenki, jakie masz, bo swoich zapomniałem.
Jasne. Co jeszcze?
Gdzie tu się można masturbować?
- Mówisz poważnie? - Tak.
- Oczywiście. - To potrzeba fizjologiczna.
- Albo nabałaganię ci w domu. - Jasne.
Ale masz minę!
- Dobranoc. - Dobra moc.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To dobra restauracja.
Znam tam ludzi. Załatwimy rezerwację.
Chodźmy do nowej pizzerii w Bandra.
- Pizzeria? Ma jeść pizzę? - Niemieckie uliczne żarcie!
- Jest OK, ale nie na dziś. - Wiecie co?
- Chodźmy do baru sałatkowego. - Szwagierko,
- nie mogę jeść sałatek. - Sałatka.
Z czego się śmiejesz? Kiedy wychodzisz?
Niech zrozumie. Znowu nie idzie do pracy.
- Nie idę? - Jest panem domu.
Jak to nie idę? Pracuję z domu.
W biurze jest nudno. Nie idę tam.
Od kiedy tak interesujesz się jedzeniem?
Wszędzie jesz to samo: pizzę, makaron albo coś tajskiego.
Próbuję nowych rzeczy. Pozwól mi!
Nie dziś. Zjedzmy kotlety w sosie z chlebem. Proste.
On jest z Delhi. Na pewno jadł lepsze…
Ja też, ale te są wyjątkowe.
- Naprawdę. Mówię prawdę. - Rób jak chcesz albo jego spytaj.
Co chcesz zjeść?
Kotlety z baraniny w sosie z chlebem
czy jakieś wykwintne danie włoskie lub meksykańskie?
Proste.
- Chodźmy tam, gdzie są ładne dziewczyny. - Tak jest. Prosta sprawa.
- Pójdziesz tam, dokąd cię zabiorę. - Spieprzyłeś.
Dlaczego? Każdy ma swoje preferencje.
Jestem w Bombaju, chcę zobaczyć, co ma do pokazania.
Brzmi rozsądnie.
Walczyłeś z tymi butami dwie godziny. Załóż moje.
Nie, przywiozłem je specjalnie na tę okazję.
To ważne wydarzenie. Ludzie przyjeżdżają z Hiszpanii, Włoch, Chin i Tunezji.
Nawet z Tunezji.
- Co to za impreza? - KKPSP.
Czyli?
Krajowa Konferencja dla Producentów i Sprzedawców Poliestru.
Seksowne. Jesteś gorącym towarem, Sandeep Goyal.
A ty jesteś analitykiem danych w klubie ze striptizem.
Pamiętasz, co mówiliśmy jako dzieci? Będę zawodowym piłkarzem.
Będę kierowcą wyścigowym, pilotem myśliwca…
Spóźnicie się. Słuchajcie.
Jedźcie pociągiem, będzie szybciej.
- Pociąg jest dla biednych. - Co?
- Tak. - Nie mów tak.
Do nas możesz, ale nie mów tak na zewnątrz.
- Dlaczego? Pamiętasz Simrana? - Ruszcie się.
Śmierdzący Simran.
- Dhruv, co ty wyprawiasz? - Przepraszam.
Nie jest źle. Posprzątam.
Wiesz, co się stało?
- Musimy się pospieszyć. - Szwagierko, chwila.
- Siadaj. - Siadaj i słuchaj. Tylko to.
- Fajne. - Jechaliśmy do
Udaipur na szkolną wycieczkę.
Ktoś zamknął naszego kolegę Simrana w toalecie w pociągu.
Na całą noc. Cała noc w toalecie w pociągu.
To straszne. Kto to zrobił?
Nie wiemy. To mógł być nasz nauczyciel hindi.
Bo bardzo na niego narzekał.
- Tak. - Na całą noc?
- Całą. Zamknięty. - Strasznie śmierdział.
Wtedy nazwaliśmy go Śmierdzący Simran.
- To był chłopiec? - Tak.
Był Sikhem. Simran Singh.
- Nazwisko jego mamy. - Sam powiedz.
- Gurmeet. Jego ojciec. - Dimple Singh.
- Jesteście okropni. Chodźmy. - Mogło być Dimple Kapadia.
Ta winda jest strasznie powolna.
- Co się stało? - Nic.
Nikt nie siedział z Simranem na tej wycieczce.
Śmierdzący Simran.
Chyba był sam na wszystkich zdjęciach.
Byliśmy okropni.
Słowo daję.
- Pa, skarbie, miłego dnia. - Pa.
- Pa, pa. - Powodzenia.
- I… - Idź już.
Wszyscy o tym mówią, ale nic z tego nie ma.
O co chodzi? Na co patrzysz? Tu jestem.
Porozmawiaj ze mną. Potem na nią popatrzysz.
Słucham cię.
Nic się nie dzieje i nikogo to nie obchodzi.
- Tak samo z metrem w Delhi. - Nie.
Źle to zrobili.
Sprawdziłem to. W Internecie jest wszystko.
Nic nie zrobili.
To kurczak czy wołowina?
Kurczak. Zamówiłem wcześniej.
Co złego jest w wołowinie? Byłaby smaczniejsza.
Od kiedy jesz wołowinę?
Jako dzieciak we wtorki pościłeś.
- Zgadza się. Pamiętasz? - Tak.
- I jadłeś orzechy wodne w Navratri. - Przepraszam!
Naprawdę przepraszam.
Coś mi wypadło w pracy. Długo tu jesteście?
No raczej. Spóźniłaś się 40 minut.
Gadanie. Wspaniale, że w końcu jesteś.
Wycieczka do Bombaju nie byłaby pełna bez vada pav.
Super.
Bardzo dziękuję. Zdobyłaś moje serce.
- Spoko. - Nie nakładaj mi.
- Co? Dlaczego? - Nie jestem głodna.
Przyszliśmy tu przez ciebie.
Nie, przyszliśmy dla niego. Zjadłam po drodze sev puri.
Nic wielkiego. Nie wiem, dlaczego ludzie tak tym zachwycają.
Chleb ze smażonym ziemniakiem w środku.
Tak. Przykro mi, w środku nie ma BMW.
BMW bym nie zjadł!
Dobra, chłopaki z Delhi, co słychać?
Nic, szwagierko, narzekaliśmy na metro.
Nie narzekaliśmy. Rozmawialiśmy.
Dyskusja. Rozmowa. Debata.
Gada o tym już co najmniej cztery dni.
Nawet u mnie w biurze wszyscy mówią o metrze przez niego.
To dobrze.
Planują wycinkę 5000 drzew.
Jakim trzeba być kretynem, żeby nie dbać o zmianę klimatu?
- Nie rozumiem. - Bracie.
Jadasz mięso?
Nie, mamy tu Mandżurkę z kalafiora.
Na pewno wiesz, że przemysł mięsny to trzecia największa
- przyczyna globalnego ocieplenia. - Ty też jesz!
A kiedy powiedziałem, że wierzę w globalne ocieplenie?
- Kurwa! - Co?
To ty mówiłeś, że klimat się ociepla.
Co oni robią?
- Dlaczego są tak głośno? - Powiedzieć ci?
Pewnie sobie mierzą.
Co?
- Nic. Wspomnienia. - Nie chcesz wiedzieć.
- Ale pytam! - Nie, tak jest dobrze.
Powiedz.
Nie patrz tak. Nie powiesz jej.
Nie! Nie mów jej.
Spróbujmy. Ona jest spoko.
Sama tego chciałaś.
Chodzi o to, że w trzeciej klasie wszyscy chłopcy szli do ostatniej ławki
po każdej lekcji, ściągali spodnie
i mierzyli sobie swojego linijką.
- Co? - Przepraszam.
Dlaczego mi to mówisz?
Mam dziwne uczucie w brzuchu.
Cholera. Pamiętasz Keshava?
Keshav zmarł.
Co?
Kaku? Keshav? Nasz Keshav?
- Jak to zmarł? Jak? - Na raka żołądka.
Teraz mi mówisz?
Wiedziałbyś, gdybyś utrzymywał kontakt z ludźmi.
Musisz mu to wyjaśnić.
Gdy jest w Delhi, musi utrzymywać kontakt ze starymi znajomymi.
Ludzie nie będą cię gonić.
Ja będę.
- Dobrze grał w piłkę, prawda? - Tak.
Sandeep, jak twoja konferencja?
Dobrze.
Jeśli się coś wynajmuje,
ma się poczucie, że to jest używane.
Dlaczego?
My też wynajmujemy mieszkanie.
Zgadza się. Z wami to coś innego.
Tu kwitnie przemysł filmowy.
Dzieją się tu podejrzane rzeczy. Nie powinienem tego mówić, ale…
Krótko mówiąc, nie chcę oddawać domu gejom. I tyle.
Jakie to ma znaczenie? Co za różnica czy to lesbijki, czy geje?
Masz rację. Lesbijki mi nie przeszkadzają.
Mogą wynajmować u mnie.
Ale geje. Od gejów robi mi się niedobrze.
- O co chodzi? - Co ty mówisz?
Mówisz takie rzeczy w roku 2018.
A co w tym złego?
- Ile? - Nie kłopocz się.
- Jesteś zły? - Dlaczego ty płacisz?
- Co robisz? - Czekaj. Zapłacę.
- Jest OK. - Gdzie mój portfel?
- Wezmę portfel. - Jesteś zły?
Już dobrze, Sandeep. Załatwione.
- Zjedz ciasto. - Załatwione.
Boże, nie masz wstydu.
Co?
Szwagierka zapłaciła. Ty powinieneś był zapłacić.
Nie mam pieniędzy, więc nie płacę. Co w tym złego?
Gdybyś mnie poprosił, zapłaciłbym.
W porządku, naprawdę. To nic wielkiego.
- Niedobrze. - W czym problem? Wyluzuj.
Problem w tym, skurczybyku,
że podstawowa to nie brać pieniędzy od kobiety.
- Dlaczego zachowujesz się jak zjeb? - Proszę. Nie mów tak.
W którym wieku żyjesz? Dlaczego tak mówisz?
- Dlaczego tak mówisz? - W którym wieku?
A to, że ty żyjesz tak bezwstydnie?
Zamknij się, kurwa! Dlaczego tak mówisz?
Nie mówię nic, bo ona tu jest. Rozumiesz?
Co za bezwstydny człowiek.
Poczęstunek.
O której Sandeep wyjeżdża?
Lot ma o 5.00. Wychodzi koło 3.00.
Chyba poszedł do wujka, bo był zły.
Nie miał takich planów.
Chyba nie jesteśmy prawdziwymi przyjaciółmi.
- Prawda? - Nie, nieprawda.
Spotkaliście się po długim czasie i tak bywa.
- On jest nieco inny, ty… - Nieco?
Bardzo.
Gdybyśmy teraz się poznali,
na pewno byśmy się nie zaprzyjaźnili.
Wszystko jest inaczej.
Patrzy na świat zupełnie inaczej niż ja.
Jak możemy być przyjaciółmi? I po co w ogóle próbujemy?
Co robisz?
Próbuję z tobą rozmawiać.
Zrobisz to później. Usiądź na chwilę.
Dobrze.
Mów.
Nie wiem. Mam wrażenie, że udajemy przyjaciół. Dlaczego?
Bo chodziliśmy do jednej szkoły i mieszkaliśmy w okolicy?
- To coś znaczy. - Co?
Jest częścią twojego dzieciństwa. Częścią ciebie.
Nie możesz zapomnieć o przyjaźni, bo…
Możesz.
Dlaczego muszę mieć
stu przyjaciół a nie tylko dziesięciu?
Możesz mieć dziesięciu bardzo dobrych i stu dalszych.
Wyobraź sobie, jak fajnie będzie się razem zestarzeć.
Opowiesz wnukom swoje anegdotki.
O tym jak go pokonaliśmy w trzeciej klasie i takie tam.
Byłoby miło.
Sam nie wiem. Po prostu…
Trzeba samemu do tego dojść.
Jaką wartość daje ci obecnie ta osoba?
To nie jest giełda.
Przestań patrzeć na wszystko jak na równanie.
Nie patrzę matematycznie. To proste pytanie.
Dlaczego my się przyjaźnimy?
Zależy ci na nim i jemu też. To jasne.
- Sam nie wiem. - Przywiózł ci słodycze.
To tylko maniery z Delhi albo ogólne dobre wychowanie.
To nic nie znaczy.
- Gdzie sprzedają te słodycze? - Koło szkoły.
Pojechał tam, żeby kupić ci słodycze?
To tylko dziesięć minut drogi.
Przestań być taki na nie.
Przywiózł ci twoje ulubione słodycze z ulubionego sklepu.
To nie tylko maniery. Myślał o tobie.
Jeśli śmieszy was to samo, możecie się świetnie razem bawić.
To dobry początek.
Tak będzie. Nie będziecie się zgadzać we wszystkim.
- To część dorastania. - Tak, ale
mam mu powiedzieć?
Że jego punkt widzenia pewnych kwestii jest całkiem do bani?
Jasne, że tak.
Ale musisz mieć z nim kontakt.
Nie możesz tego traktować jako kłótni z kimś przypadkowym.
Ale tobie się nie chce.
Dlaczego mnie to męczy? Nawet nie zjadłem kotletów.
Za dużo myślisz. Chcę coś słodkiego.
Pójdę po coś. Daj mi chwilę.
Gdy byłam w 12 klasie, po meczu koszykówki
nasza nauczycielka WF-u, pani Indrani,
zabrała nas wszystkich
na lody do nowej lodziarni Bharat Jalpan,
którą otworzyli w Nagpur.
Tak. Powiedziała nam wtedy coś, co pamiętam do dziś.
Powiedziała, że po szkole
zmierzymy się wiele razy z sytuacjami, w których będziemy zagubieni.
Ale wtedy powinniśmy pojechać do domu i pogadać ze starymi przyjaciółmi.
Bo gdy wszystko wokół się zmienia,
miło będzie wiedzieć, że niektóre rzeczy się nie zmieniają.
To ważne, bo te stałe rzeczy tworzą strefę komfortu.
To działa w dwie strony.
Czasami oni ciebie potrzebują, a czasami ty ich.
Chwila.
Powiedziała to wszystko jedząc deser lodowy?
Nie roztopił się?
Zamknij się! Większość powiedziała.
Dodałam kilka słów od siebie, bo taka już jestem.
Halo? Tak, chodź!
Nie, nie śpimy. Czekaj, otworzę drzwi.
Cześć.
- Spotkałeś się z nimi? - Tak.
Mają malutkie mieszkanko.
Za trzy godziny wyjeżdżasz.
Może się prześpisz? Obudzę cię.
Nie. Ty idź spać. Dam radę.
Na pewno?
Napijesz się?
Nie jesteś śpiący?
Nie, możemy się napić.
Dla mnie nie nalewaj. Muszę wstać wcześnie do pracy.
- Na pewno? - Tak.
- I piłam herbatę rumiankową. - A tak.
- Co? Jaką? - Nawet nie próbuj.
- Nie potrafię tego powiedzieć. - Ru-mian-kową.
- Dobrze. - Tak.
- Masz whiskey? - Nie.
- Rum? - Nie.
- Piwo? - Nie.
Dlaczego to robisz? Napijmy się.
Dobra, niech będzie.
- Pokaż. - Proszę.
Możesz sprawdzić.
- Co? - Nic.
No mów.
- Nic. - Mów.
- Naprawdę nic. - Mów, głupku.
Znamy się od dziecka. Mów, co myślisz.
Kavya to kupiła, prawda?
Wiedziałem, że myślisz coś takiego.
Tak, ona je kupiła. Chodź, siadaj.
Widziałeś?
W mieście są duże korki, ale dzięki temu żyje.
To jest najlepsze. I jest bezpiecznie.
- Ludzie z Bombaju? - Nie, z Delhi.
- Dobranoc, chłopaki. - Dobranoc.
Co to było? Dobra moc.
Dobra moc.
Nie chcę wiedzieć. Nie. Nie chcę.
To nie tak. To zupełnie coś…
- Powiem ci. - Jesteś okropny.
Jest dobrze. Szwagierka się od nas uczy.
- Wasz ślub będzie świetny. - Od razu na ślub?
Dobranoc.
- Trzymaj się. - Ty też.
Jest dobrze.
- I co? - Pójdę po kieliszki.
Tak.
Tak. Budynek Ajmera. Wieża Zion. Chodź.
Tak, Ajmera.
- Przyjechała? - Jest powolna.
Kashev miał młodszego brata?
Tak. Saurabh.
A co?
Zróbmy sobie selfie.
Zapomniałem telefonu. Użyjmy twojego. No już.
Tak, zróbmy selfie.
- Bo rzadko się widujemy. - Dość.
Tak. Dawaj.
- Ustaw telefon. - Gdzie to?
- Tak. - No już.
Pamiętaj, żeby mnie oznaczyć, jeśli gdzieś je zamieścisz.
- Robimy twoim telefonem. - A tak.
- Tak? - Tak.
- No dawaj. Raz, dwa, trzy. - Raz, dwa, trzy.
Skurwiel!
- Jeszcze jedno. Pamiętasz? - Jasne. Dawaj.
Raz, dwa, trzy.
Pojeb!
- Prześlij mi je. - Jasne.
Jak będziesz w Delhi, zadzwoń!
- Jasne. - Spotkamy się.
Ishu, Deepak, Shashank.
- Aman, Milind. - Aman.
Kretyn.
- Dobra. Do zobaczenia. - Cześć.
- Powiedz. - Tak?
To ty zamknąłeś Śmierdzącego Simrana w toalecie?
Nie, dlaczego miałbym to zrobić? Ty to zrobiłeś.
- Nie. - Co?
- Odpuść. - Idź. Spóźnisz się.
Jeszcze się spotkamy. Trzymaj się.
- I napisz do mnie. - Idź, bo się spóźnisz.
Nie zdążysz na samolot.
Te ściany ciągle stają między nami…
Hej Sourabh, pewnie mnie nie znasz, ale chodziłem do klasy z Keshavem