Co się dzieje?
Potrafię poznać, że nie jesteś zainteresowany.
Podoba mi się twój entuzjazm. Jest zaraźliwy.
Jesteś mądry, inteligentny,
ale brakuje ci motywacji.
Naprawdę chcesz tu pracować?
To, jak poprawiła się twoja praca, jest godne podziwu.
Myślami jesteś w innym miejscu.
Nie uważasz, że pora na nowe wyzwania?
Jesteś gotowa, by zarządzać zespołem?
Wiem, że świetnie sobie poradzisz.
Czyli co? Od jutra nie muszę przychodzić?
Kiedy zaczynam?
- Halo? - Muszę ci coś powiedzieć!
Ja tobie też.
Dostałam awans i podwyżkę!
- Co? - Pieprzony awans i...
Jasne. Gratuluję.
Yohan urządza imprezę u siebie.
Parapetówka. Bądź tam na 19.
Co mi chciałeś powiedzieć?
Znalazłem sprzedawcę pierogów. Nazywa się Smak Dardżylingu.
Bardzo smaczne. Musimy tu przyjść.
- Bardzo dobre. - Jesteś kochany.
Zjedz kilka. Ja stawiam.
To mój szczęśliwy dzień.
- Do zobaczenia. Kocham cię. - Szczęśliwy.
Daj mi jeszcze kilka.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Weź jeszcze kilka.
- Cześć, Pizza Mania. - Jestem Dhruv.
- Dhruv? - Chłopak Kavyi.
Pizza Mania.
Dhruv, co słychać?
- OK. A u ciebie? - Dobrze.
- Wezmę. - Nie, ja wezmę.
- Wezmę. - Na pewno?
- Tak. - Dziękuję.
- Mogę? - Jasne.
Wejdź, proszę. Dziękuję bardzo.
Piękny dom.
- Dziękuję. - Daj kilka.
- Na pewno? - Jasne.
Niewygodnie?
- Cześć! - Gratulacje.
Dziękuję.
- Jesteś pijana? - Nie.
Jestem bardzo szczęśliwa. Dwadzieścia dwa tysiące rocznie.
Poważnie? 22 tysiące?
- Kurwa. - Wiem.
- Możesz kupić... - Kupię fabrykę.
- Daj spokój! - Słuchaj.
Powinniśmy to uczcić w Moonlight.
Czasami miło jest świętować z innymi.
Pokażę ci dom.
- Cześć. - Co słychać?
Dobrze.
- Masz pizzę? - Tak, zjedzmy.
Chodźmy.
- Czuję się niepewnie. - Co się stało?
To za dużo. Wszystko mnie nudzi.
Nudzi mnie Tinder, mam beznadziejną pracę, nudzę się Zomato,
przez samo patrzenie na pizzę, czuję się gruba.
Skończył się ostatni sezon „Dziewczyn” i...
Jeśli nie jesteś szczęśliwa, rzuć to.
Znajdź coś innego.
To lepsze niż bycie nieszczęśliwą.
Ona ma rację.
Cieszysz się na pobyt w Bombaju?
No raczej powinniśmy.
Tak?
Właśnie kupiliśmy ten dom.
Kupiliście dom w Bombaju taki sam jak ten!
- Naprawdę? - Ładny, prawda?
- Świetny! - Dzięki. A ty co robisz?
- Obliczenia matematyczne online. - Jest coś takiego?
I to dużo.
Jest też początkującym analitykiem.
A co z doktoratem?
- Robi doktorat z matematyki. - Zrezygnowałem.
Tak. Ale może kiedyś do tego wróci.
Jeszcze nie wiem, ale zobaczymy.
Przestało mnie to bawić. To wszystko.
Skoro mowa o braku zabawy.
Muszę być panią domu przez 49 dni.
To taka tradycja.
Jest tak źle? Siedzisz w domu,
wykonujesz pracę i zarządzasz domem.
Fajnie, prawda? Mógłbym tak żyć.
Inaczej jest,
gdy to wybierasz, a inaczej, gdy jesteś zmuszany.
Słusznie.
Zgadzam się z Dhruvem.
Każdy by chciał siedzieć w domu i zajmować się nim.
Albo relaksować.
- Poważnie? - Nie?
Zostań w domu na 49 dni.
- Relaksuj się. - Pracuj, jeśli chcesz.
Właśnie ją poprosiłem, żeby nie dodawała zdjęć
na żadnym portalu społecznościowym. To wszystko.
Będzie ciężko.
Pójdziemy się przywitać z innymi.
- Bawcie się. - Napijcie się jeszcze.
Obsłużcie się.
Do zobaczenia.
Daj spokój.
To deser?
Tak pachnie.
Ostrożnie. To nie twojego ojca.
Co?
Powąchaj. To deser?
Słodkie. To nie deser. Ale dobre.
Pachnie jak deser.
Wyobrażasz sobie, że kupił ten dom?
Wiem. Ludzie mają tyle pieniędzy.
Musiał to dobrze zaplanować. Nie było łatwo.
Ile z tego mógł zaplanować?
Jest prezesem firmy.
Nie prezesem, ale draniem.
No co? Jest draniem.
Ten kretyn ją zdradza. Wyobrażasz to sobie?
To ich sprawa. Sami się nią zajmą.
Jasne, ale i tak!
W tym samym biurze. Czy to nie dziwne?
To też moje pieniądze.
Pracujemy jako zespół.
Proszę tylko, byś pytał, zanim wydasz na coś nasze pieniądze.
Nie odmówię.
Tak, to nasze pieniądze.
Mam pełną historię.
Co twoje, to twoje.
Jeśli chcesz, od razu wyślę ci dokumenty.
Wysłać ci je?
Jest niesamowicie.
Będę ich służącym.
Ale masz ambicje!
Powiedz chociaż „dozorcą” albo „zarządcą”.
Dozorcy to też służący.
Jesteś w tej łazience, więc mów po angielsku.
Na jedno wychodzi.
Rozmawiałeś z siostrą o prezencie?
Nie.
Jak mam jej to powiedzieć? To powinno wyjść od niej.
Przecież wie, że trzeba zapłacić zaliczkę.
Może zapomniała.
Po prostu jej przypomnij.
Boże, to takie męczące.
Zapomnieliśmy dać im prezent do domu.
Nie. Chwila. Mam coś.
Mam dwudniowy kardamon. Gdzie on się podział?
Gdzie on jest?
Już dobrze. Mam lepszy plan.
Chusteczka.
Mam w torbie Lonely Planet Mumbai.
Damy ją jej i napiszę:
„Wszystko, co kochamy robić w mieście
i miejsca, które uwielbiamy”.
Właściwie to miłe.
- Prawda? Taki przewodnik. - Urocze.
To nie twojego taty.
...zająć się wszystkim.
Od teraz
całkowita jawność. Obiecuję.
Tak, proszę?
Tak, to mój samochód.
O co chodzi?
To nasze mieszkanie. Nie wynajmujemy.
Dodatkowo za parking?
Nie dam panu żadnych pieniędzy.
Macie nas za cholernych idiotów!
Co?
Osiemset tysięcy rupii.
Za parking. Cholera jasna!
Posłuchaj.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Idziemy?
Inaczej skończą się przystawki.
Chodźmy.
Musieli się bzykać.
Co można zrobić?
Myślisz, że Salman Khan jest prawiczkiem?
Co jest, kurwa?
Naprawdę myślisz, że to prawiczek?
Dobra, tylko pytałam.
Nie jest. Dlaczego wszyscy tak myślą?
- Lubię go. - To nie robi z niego prawiczka.
Boże!
Salman Khan jest prawiczkiem.
Ile płacicie z Kavyą za czynsz?
A co, planujesz zmiany?
- Znudziłam się u siebie. - To nie oznacza zmian.
Stambuł to stolica Turcji?
- Ankara. - Stambuł.
- Ankara. - Nie, Stambuł.
- Ankara. - Wygrałem 220 dolców.
- Widzisz? - Co? Stambuł czy Ankara?
- Ankara. Dziękuję. - Od kiedy?
- Oni też się bzykali. - W porządku?
Dla dziewczyn takich jak my,
ze średniej klasy lub z wyższej klasy średniej,
jest dobrze, prawda?
Nie musisz polegać na chłopaku
ani na rodzinie. Nie musisz.
Nie gonimy za pieniędzmi. Nic z tych rzeczy.
Chcemy być samowystarczalne. Ja chcę taka być.
Jeśli pójdę do sklepu
i zobaczę buty, które naprawdę będę chcieć,
- powinnam móc je kupić. - Jasne.
To miłe uczucie, daje poczucie władzy,
bo masz swoje oszczędności.
Większość naszych matek tego nie doświadczyła.
- Prawda? - Prawda.
A najważniejsze jest to, żeby lubić swoją pracę.
To najlepsze uczucie.
- Naszym rodzicom ulżyło. - Nie tylko. Są szczęśliwi,
są z nas dumni.
- Pokaż. - Pokaż twoje.
Co? Kurczę, ale aparat.
Ile kosztował? Jest świetny.
- Dla ciebie za darmo, szwagrze. - Nie żartuję. Powiedz.
Jeszcze nie. Najpierw zdjęcie.
Gdzie jest Kavya? Widziałaś ją?
Co robisz? Zakupy?
- O co chodzi? - Spójrz na tę stronę.
Oblicza czas spędzony z rodziną,
gdy mieszkasz z dala od nich.
Mieszkasz w jednym mieście, a twoi rodzice w innym,
widujesz się z nimi trzy razy w roku, może cztery. Niech będzie pięć.
Uśredniają to.
Według obliczeń spędzę z rodzicami 321 dni.
321 razy.
Przez resztę życia zanim umrą.
To prawie rok.
Zrozum, kiedyś widywałam ich codziennie.
Do 20 roku życia.
A teraz przez pozostałe 30, 40 czy 50 lat
spędzę z nimi tylko jeden rok.
Jesteśmy idiotami.
Sprzedaję żarówki.
Po co to robię? Dlaczego jestem tak daleko od nich?
Sam sprawdź.
Nie, dzięki. To zbyt dołujące.
Ładne wykończenie. Niesamowity dom.
Otwórz.
Chcę kupić rodzicom lodówkę.
Którą wybrać?
Kupujesz rodzicom lodówkę?
To niesamowite.
Będąc dzieckiem 10 wydaje się dużo, a teraz 10 000 to za mało.
Właśnie. Wtedy było lepiej.
Małe jest najlepsze.
Ale szowinistyczne.
„Małe” to złe słowo.
- Proste jest lepsze. - Właśnie.
Proste jest najlepsze.
Na przykład spodnie.
Drogi ser?
- Skąd go macie? - Z lodówki.
- Co? - Poważnie?
- Z lodówki... - Bezwstydnice.
Kavya, on cię zdegraduje.
Jest pyszny. Spróbuj.
No dobra, kawałek.
Co tu robicie?
I gdzie macie drinki?
- Tam. - Na zewnątrz.
- Urocza kuchnia. - Wspaniała.
Dziękuję. Fajnie się w niej gotuje.
Zrobimy kiedyś imprezę z gotowaniem.
- Świetny pomysł. - Piękny dom.
Dziękuję. Uwielbiamy go z Cherry. Jest wyjątkowy.
Tylko nie znowu. Dajcie mi chwilę, sprawdzę to.
Ostrożnie, proszę.
Uważajcie.
Bardzo mi przykro.
Zaraz się tym zajmiemy. Ostrożnie.
Co tu robisz? Wszyscy czekają na zewnątrz.
- Na co patrzysz? - Nie widzisz?
Czego?
W co my się, kurwa, wpakowaliśmy?
O czym myślisz?
Rzuciłem pracę.
Nie wiem, czy mnie zwolnili czy nie, ale...
Co?
Naprawdę?
- W porządku? - Tak.
Bałem się ci powiedzieć, bo miałaś taki wspaniały dzień.
Bałem się, że wszystko zepsuję.
Jesteśmy drużyną.
Dlaczego mam być zła? Na pewno coś wymyślisz.
Chcesz wody?
- Na pewno? Możemy się zatrzymać. - Chodź do mnie.
Dziękuję.
O czym myślisz?
Posłuchaj.
Rzuciłem pracę. A może mnie zwolnili? Nie wiem.
Co? Kiedy?
Dziś rano.
I nie pomyślałeś, żeby mi o tym powiedzieć albo omówić?
Chwila. Po prostu się stało.
Dobrze.
- Dobrze? - Tak, dobrze.
Co masz na myśli? Powiedz coś więcej.
Próbuję przetrawić tę informację.
Daj mi trochę czasu.
Co się stało? Opowiesz mi?
Nic. Doszli do wniosku, że nie jestem tam szczęśliwy.
Nie lubię swojej pracy. Dali mi możliwości i wybrałem odejście. Tyle.
Więc nie zwolnili cię tylko sam odszedłeś?
Tak. Tak było.
Teraz mi z tym lepiej.
Pieprzyć to, że czujesz się lepiej!
Podjąłeś ważną decyzję bez konsultacji ze mną!
Chwila. Wiedziałaś, że nie byłem tam szczęśliwy.
Powiedziałaś o podwyżce. Myślałem, że utrzymasz dom,
a ja chwilę odpocznę.
Odpoczniesz?
Wiem, że to twoja decyzja i że to twoje życie,
ale powinieneś był ze mną pogadać. Porozmawialibyśmy o tym.
- To dotyczy nas obojga. - Chwila.
- Tak, ale... - Nie powinieneś był tak odchodzić.
Chwila! Dlaczego nie?
To moja decyzja.
Dlaczego nie zapytasz, czy jestem szczęśliwy?
Taką podjąłem decyzję.
Bardzo nieodpowiedzialną.
Nie próbuj tego ze mną!
Mam dość.
Ciągle to samo.
Nie lubiłem tego, więc odszedłem.
- Koniec tematu. - Jesteś nieodpowiedzialny.
Nie możesz tego przyznać?
- Nie umiesz załatwić prysznica. - Ciągle to mówisz.
Zgłosiłem to. Nie u nas jest problem.
To problem w budynku. Co mam zrobić?
- Wspiąć się na rurę? - On to naprawi?
Załatw to. Sama muszę poprosić?
Dlaczego tak mówisz? Posłuchaj siebie.
Jesteś niemiła. Jeśli tak chcesz rozmawiać, nie rozmawiajmy.
Zabawne, że to mówisz.
Pamiętasz, jaki byłem wyrozumiały, gdy ty chciałaś rzucić pracę?
To było dawno temu. Wszystko się pozmieniało.
Jak to?
Nie widzisz, że jesteśmy teraz dorośli?
Nadal dorastamy, bez względu na...
Nie! Chciałam dorastać w określonym kierunku.
Właśnie. Dlatego rzuciłem pracę.
Gdy ja chciałam rzucić pracę, rozmawiałam z tobą.
Tak się robi.
Powinieneś był to ze mną omówić.
Po co? Podjąłbym taką samą decyzję.
Dzięki tobie czuję się taka ważna.
W takim razie niepotrzebnie w ogóle mi mówiłeś.
Po co? Co za różnica?
Jak zamierzasz spłacić pożyczkę u rodziców?
Nie chcesz moich pieniędzy.
Nawet nie wiem, co chcesz dalej robić.
Twoje pieniądze są twoje. Moje są moje.
Oddasz, gdy będziesz mieć.
Mam wziąć kolejną pożyczkę? Umrę!
- Teraz o tym pomyślałeś? - Dlaczego tak mówisz?
Więc nie oddawaj. Dobra.
Co robisz? Naprawdę mieszasz mi w głowie.
Próbuję ci pomóc.
Powinieneś był przynajmniej... Jestem twoją dziewczyną!
Już nie wiem, czego chcesz.
Rezygnujesz ze wszystkiego.
Rozumiesz, że to dotyczy nas obojga?
Jesteśmy w tym razem.
Dlaczego naciskasz?
Dlaczego nie zapytasz, jak się czuję.
Czy wszystko w porządku.
Dlaczego nie powiesz, że damy radę,
że jesteśmy drużyną i damy radę?
Dlaczego tak nie mówisz?
Co powiedziałaś Aksharze?
Jeśli czegoś nie lubisz, nie rób tego!
To właśnie zrobiłem. To nie to samo?
- Nie. - Dlaczego?
Bo moje życie nie zależy od Akshary, tylko od ciebie.
Nie zależy ode mnie. Zarabiasz wystarczająco dużo.
Nie o to chodzi. Przestań narzekać.
Nie chodzi o zależność.
Nie narzekam. Martwię się o ciebie.
Jak to? Sprawiasz, że czuję się beznadziejnie.
Co? Nie cenisz mojego zdania,
nie konsultujesz ze mną swoich ważnych decyzji.
Wiedziałaś o tym!
Załatwię to. Zajmę się tym.
- Zarobię na dom. Nie martw się. - Nie o to chodzi.
Przepraszam, że myślę o twojej przyszłości.
Martw się o swoją, ja zadbam o swoją i będzie dobrze.
Powiedziałam tak, bo byłam szczęśliwa.
A potem powiedziałeś to i wszystko zepsułeś...
Widzisz? O to chodzi.
Zepsułem ci dzień.
Zepsułem? Tak!
Nie o to mi chodziło.
- Tak powiedziałaś! - Nie o to chodziło!
Ale tak powiedziałaś.
Powiedziałaś, że zepsułem ci dzień.
Jak? Mówiąc ci, że rzuciłem pracę?
Przestań!