Przepraszam. Kontynuujmy.
Obok apteki.
Bank Axis, nie ICICI.
Proszę iść za wskazówkami.
Zastanówmy się, kiedy się znowu spotkamy.
Jasne. Za tydzień?
Obawiam się, że to za późno. Spotkajmy się pojutrze.
Dla nas to za wcześnie. Chyba nie uda nam się…
Rozumiem, ale musimy wkrótce coś ustalić.
Inni projektanci bardzo panią polecali…
Tak, rozumiem. Spróbuję coś załatwić.
Na pewno się uda. Do widzenia. Czekam z niecierpliwością.
Poczekaj tam, przyjdę do ciebie.
Chodźmy. Musimy kawałek dojść.
- Trzeba było wezwać go tutaj. - Próbowałam.
- Dziś musimy dłużej popracować. - Dlaczego?
- Jutro mamy prezentację. - Co? Nie!
- Wezmę odrobinę. - Proszę.
- Bardzo smaczne. - Co przyniosłeś?
Kanapkę z tuńczykiem. Chcesz?
- Co? - Tuńczyka.
Fuj, ryba! Jak ją przyniosłeś w torbie? Nie śmierdzi?
Smród? Tuńczyk pachnie jak twoje pogniecione warzywa.
- Czy one śmierdzą? - Nie. Daję tylko przykład.
Człowieku, przez ciebie spóźnię się na jogę.
Jak wrócimy? Co on mówił?
Od razu wiedziałem. Jesteś z Delhi. Skąd dokładnie?
- Z Rohini. - Co ty gadasz?
- Ty też? - Ze stacji Kaushambi.
- To też Delhi. - Zgadza się.
Nie strawi jedzenia, dopóki nie powie sto razy tego samego żartu.
Po zajęciach muszę coś załatwić.
Mam uczyć cały dzień?
Koleś potrzebuje oddechu.
Dlaczego tu jesteś? Dla kasy?
Tak. Nie. To znaczy…
Tak, dla pieniędzy.
Rzuciłem pracę.
W domu mnie cisną. Wzięli dla mnie pożyczkę, więc…
Pomyślałem, że spróbuję.
Może to coś da. Dlaczego nie?
Tak po prostu.
To znaczy jak?
- Co? - Tak,
jest z naszych stron, możemy mu powiedzieć.
- Co się stało? - Rozwiążę twój problem z kasą.
- Słyszałeś o IOS? - Hinduskiej otwartej szkole.
Obaj jesteście zorientowani.
Chodzi o to, że mają tam uczniów,
którzy nie chcą zdawać egzaminów, ale chcą tytuł.
Jak Munna Bhai.
- Widziałeś? - Tak.
Co chcecie mi powiedzieć?
Instytuty takie jak nasz mają nauczycieli,
którzy zdają za uczniów egzaminy.
A ci uczniowie za to płacą.
Niektórzy bardzo dużo, 30 000 albo 40 000.
Aż tyle? Kurwa!
- Prawda? - Nasz człowiek z Delhi.
Nie. 30 000 albo 40 000 za jeden egzamin?
To gwarantowane minimum.
Zwykle jest więcej. A jeśli kogoś znasz
i polecisz go na egzamin, dostajesz dodatkowo 15% prowizji.
Chwila.
- Jak to działa? - To nie jest etat.
Na Whatappie są grupy uczniów.
Klient wysyła wiadomość. Idziesz na miejsce.
- Dobra. - Jak my.
To było Bengaluru? Tak.
Było fajnie.
Przemyśl to i daj nam znać.
Tak, ale…
- Czy to bezpieczne? - Całkowicie.
Nie ma żadnych problemów.
Nic nie musisz robić.
Zjawiasz się, zdajesz egzamin
- i wychodzisz. - Muszę powiedzieć,
że jest mało miejsc.
Zapomnij o prowizji. Ja też swojej nie dostanę. Chodźmy.
- Idziesz? - Idźcie. Ja już skończyłem.
- Dobra. Chodźmy. - Chodźmy.
Ile chcesz?
O co ci chodzi? Dzielimy się po równo.
To nie tak działa.
AYUSH DODAŁ CIĘ DO GRUPY „DAMY RADĘ”
Nie, to tak nie działa.
- Nie uda się tak. - Spokojnie.
Spróbujemy. Jeśli się nie uda, trudno.
- Po co to? - To naprawdę ważny klient.
Chcą otworzyć dziesięć miejsc coworkingu
w ciągu kolejnych dwóch lat. Tylko pomyślcie.
- Mam dla was pączki. - Pączki?
A co z obiadem?
- Obiad? - Tak.
Powiesz coś?
Może być kanapka z kurczakiem i brzoskwiniowa herbata.
Jasne. Jaki masz budżet?
Dobra.
Dhruv: Zamontujemy to razem?
Damy radę: Dhruv, co zdecydowałeś?
- Chodź tu. - Idę.
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Myślałem, że bonsai to roślina jak inne.
Bonsai może wyrosnąć z nasion prawdziwych drzew.
- Każdego? - Każdego.
Jasne.
Bonsai znaczy „zasadzić w pojemniku”.
Chodzi o koncentrację na wewnętrznej harmonii.
Rozumiesz?
Pomaga rozwijać koncepcję wysiłku.
Możesz o tym zapomnieć.
Chwila.
- Ten telefon cię zniszczy. - Tak, mamo?
Nie dostałaś? Dlaczego?
Nie, wysłałem wczoraj.
Tak, wysłałem przez IMPS.
Sprawdzałaś przez stronę czy przez aplikację?
Nie, nie idź do banku. Wrócę do domu i sprawdzę.
Tak, zajmę się tym.
Od kogo tym razem pożyczyłaś?
W porządku, to wujek. Rodzina. Oddamy później.
Dlaczego trzeba od razu?
Przecież nie uciekniemy.
Dobrze, mamo. Zajmę się tym.
Tak, to też wyślę. I sprawdzę starą.
Nie przepraszaj. Spokojnie.
Spokojnie. Coś wymyślimy. Nie martw się.
Od Aakasha? Nie wiem. Żeni się.
Dobrze, zapytam go.
Dobrze.
Tak, wszystko dobrze.
Co jadłaś na obiad? Ja kanapkę z tuńczykiem.
Z tuńczykiem, mamo.
Z tuńczykiem! Nie krzyczę.
Nie słyszałaś.
Tak. Przepraszam.
Chcesz się uczyć?
Chcesz mieć własne bonsai?
Chcę.
Kosztuje około 3 000.
Kupię, co potrzeba: glebę i magiczny pył.
Mam zapłacić od razu?
Nie. Jutro idę do szkółki, więc pomyślałem…
Dobra. Ale nie teraz. Później.
Dobrze.
- Dasz mi znać. - Tak.
Co z hibiskusem?
W porządku.
Mam wrażenie, że już to widziałam.
- Bo widziałaś. - Gdzie?
To stara prezentacja. Podmieniliśmy tylko zdjęcia.
- Kopiuj wklej żyje długo i szczęśliwie. - Nie możecie tak.
Nie ma czasu.
Jasne że jest.
- Klient ma to gdzieś. - Oczywiście, że nie.
Bez względu na to, naszym zadaniem jest…
Kavya, nie ma na to czasu.
Jest 14.00. Macie jeszcze cztery godziny.
Przerobienie tego zajmie dziesięć minut. Musicie to zrobić.
Dokończcie to.
Czy mówię coś złego?
Nie, jesteś po prostu zbyt ambitna.
A to coś złego?
Nie. Ludzie przywykli do dróg na skróty.
Jak ktoś im na to nie pozwala, zaczynają cię nienawidzić.
Ale…
Na pewno mają grupę na Whatsappie i nas obgadują.
Sprawdzić?
- Czy to normalne? - Tak, zupełnie normalne.
- Nigdy was nie złapali? - Oszalałeś?
- Pamiętasz, skąd się wzięło Dhanno? - Co?
- Pieniądze na Enfield były z tego? - Jasne.
- Świetnie. - Mów. Jak w pracy?
W porządku. Studenci są mądrzy.
To ja świruję.
Powiedz mi coś…
Posłuchaj. Nie żeń się.
Tak. Co? Dlaczego? Co się stało?
Wszystko jest strasznie drogie, a ty już nie masz kasy.
Powiedz, będziesz na ślubie?
Tak, będę.
- Przyjedziesz z Kavyą? - Tak.
Dobrze. Świetnie. Do zobaczenia.
- Dobrze. - Pa.
SKRÓT DO SUKCESU TRENING UMYSŁU
Dhruv: Po drodze kup dla mnie sok
Dhruv: Życz mi choć powodzenia Bardzo się denerwuję
Dhruv: Ludzie nie wiedzą, co to tuńczyk?
Dhruv: Wróć dziś wcześniej. Musimy pogadać.
Dhruv: Idę do szkółki. Potrzebujesz czegoś
Dhruv: Zamontujemy to razem?
Pisze…
NOWA PREZENTACJA
ZAKTUALIZOWANE CENY
Co jest, kurwa!
To nic takiego.
Ależ owszem!
Jak mogliście wysłać Yohanowi złe ceny? Trzeba było sprawdzić!
To tylko cena jednej żarówki.
Ale tej jednej żarówki będą używać w 20 różnych miejscach!
Różnica będzie znaczna i wiesz o tym.
To nie ostateczna prezentacja. Nadal pracujemy. Będzie jutro.
Nie jutro. Dziś. Nie wyjdziemy, póki tego nie naprawimy.
Kiedy wróciłaś?
Zmęczona?
Wyglądasz na zmęczoną. Jak małpka.
Wyglądam strasznie.
Jak zmęczona, brzydka dupa małpy.
Długi dzień?
Długi, męczący, frustrujący.
- Podgrzać makaron? - Zjadłam.
- Znowu na zimno? - Byłam zmęczona.
Trzeba było mnie obudzić.
Tak słodko spałeś.
I co z tego?
- Tęskniłem. - Ja też.
Chodźmy spać. Muszę wcześnie wstać.
Która godzina?
Co? Jest 1.45.
Wróciłaś tak późno. Co robiłaś w biurze? Jadłaś?
Damy radę: „Pomocy”
Damy radę: Dhruv? Odezwij się!
- Gdzie Kavya? - Pewnie w drugim pokoju.
Oszalałeś. Idź już.
- Co tam? - Żart.
Dlaczego słuchasz jego żartów?
Bo był smutny.
Dlaczego?
Przepraszam, nie mów mamie.
- Siostro? Weź migdały. - Tak?
Jadłam. Te są Dhruva.
Dlaczego brat…
Co robiłeś?
Potrzebuję pieniędzy.
Pieniędzy?
- Pamiętaj o pudełku na kanapki. - Dobrze.
- I przynieś to drugie. - Dobrze. Obiecuję.
Po co ci pieniądze?
Na telefon.
Chcesz telefon?
- Po co? - Żeby grać.
Ile tak zdobędziesz?
Pięćdziesiąt.
Nie powiem twojej mamie.
Ale musisz mnie posłuchać.
Możesz zdobyć tak telefon, ale nie będzie twój.
Dobrze?
Pracuj ciężko. Dużo się ucz.
Zdobywaj dobre stopnie.
Razem z siostrą Latą damy ci telefon.
Będziesz mógł się nim bawić.
I będziesz mógł grać, bo to będzie twój telefon.
Dobrze?
Kradzione rzeczy nie są nasze.
Pracą się na nie zarabia.
Zapamiętasz? I nie rób tego więcej.
Od tygodnia zauważyłam, że giną mi pieniądze z portfela.
Myślałam, że to ty.
Potem pomyślałam,
że może źle policzyłam czy coś.
Dziś go widziałam.
- Biedaczek. - Cholera.
To bardzo smutne. Bardzo się wystraszył.
Pomyślałam, że powiem mu, żeby opowiedział mi żart.
Mówił coś i wyglądał uroczo.
Płakał i mówił.
Słoń zgubił spodenki, więc poszedł nad brzeg rzeki,
żeby je znaleźć i dalej nie wiem. Ale coś zadzwoniło.
Jego zapytaj.
I zachowuj się normalnie, dobrze?
Nie spóźnisz się?
Spóźnię, ale dałam znać. To była ważna sprawa.
- Dobra, wychodzę. - Wzięłaś batonik?
- Tak. Napraw prysznic. - Jasne.
To pa.
Dzięki.
Jasne.
U Sushmity jest wieczór gier. Chcesz pójść?
Zobaczymy. Pójdziemy, jeśli będziemy chcieć.
Możemy też zostać w domu i obejrzeć film.
Spoko. Zobaczymy. Pa.
Pa.
Chcesz opuścić grupę „Damy radę”? Opuść grupę