- Umyłeś zęby? - Co? Spadaj.
Lata, to ty!
To naprawdę ty!
- Jest mama? - Niedługo będzie.
- Co masz w torbie? - Sos z chili.
Co jadłem?
- Pitę i warzywa? - Tak.
- A ja? - Jajka!
- Dobrze. - Mogę opowiedzieć twojej mamie żart?
To nie moja mama, tylko jej.
Nie!
Dziś ja posłucham twoich żartów. Tylko żadnego nie opowiadaj mojej mamie!
Kretyn! Mów! Słucham.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Co jest? - Co robisz? Minęło 20 minut.
Wiem. Zaraz wyjdę.
Proszę, od mamy dla ciebie.
Ale to można kupić na dole.
Nieważne.
- To moja mama. - Pokaż.
Ładna.
- Bardzo ładna. - To ja.
Urocze.
Poprosiłam, żeby przywiozła kilka zdjęć. Poproś swoją o to samo.
Dobrze.
- Ładnie dziś wyglądasz. - Co?
- Zawsze tak wyglądam. - Naprawdę?
Idź, posiedź z nią.
Zaraz przyjdę.
Co jest? Dziwnie się czujesz?
Trochę tak.
Boję się. Nie wiem dlaczego.
- Już ją przecież poznałeś. - Wiem.
- Ja tak nie mam przy twoich rodzicach. - Ciekawe.
Za każdym razem jest bardziej poważnie.
Rozumiem. W porządku.
Co robisz?
Za pięć minut mi przejdzie. Jaki jest plan?
Plan jest taki, że...
Dostałam telefon i muszę iść do pracy. To ważne.
- Kurwa. - Momo, posłuchaj!
Nie próbuj tego.
To tylko kilka godzin. Potem przyprowadzisz ją do biura.
A co pomyśli twoja mama?
Będzie zła, jeśli nie pójdę do pracy. Dziękuję.
Cholera!
Syn sąsiadki jest ciągle na wojnie.
- Naprawdę? - Biedny dzieciak. Choć już nie dziecko.
Dzisiejsi rodzice bardzo chcą, by ich dzieci szybko dorosły.
- Nie boli głowa. - To przez telewizję.
Zmuszają dzieci do pracy.
- Mamo? - Tak?
Idę.
- Zjedz przynajmniej śniadanie. - Wystarczy.
Idźcie najpierw pod Bramę Indii.
Byliśmy tam ostatnio.
Racja. Więc idźcie do Banganaga i zjedzcie w pizzerii w zatoce.
W Britannii zjecie coś parskiego. U Jimmy'ego Boya też jest świetnie!
Wiesz co? Dhruv zajmie się lunchem.
Dziękuję za ujęcie mnie w planie.
Cicho! Potem idźcie do meczetu Haji Ali i...
- Świątyni Siddhivinayak. - Właśnie. Świetnie.
Sok agrestowy jest w lodówce.
- Dziękuję. Idź już. - Lecę. Nie wyganiaj mnie.
Jedźcie przez Sea Link. Taksówka jest wynajęta na cały dzień.
- Masz numer? - Tak. Mam wszystko.
- Świetnie. Pa. - Pa, skarbie.
- Chcesz coś zjeść? - Już jadłem.
Daj znać, kiedy chcecie ruszać.
Dobrze. Wykąp się i ja też się przygotuję.
Już się kąpałem.
- Tak? - Tak, rano.
Byłam w kuchni, więc nie wiedziałam.
Opowiedzieć ci żart?
Jasne, śmiało.
Cholera, zapomniałem.
Kavya: Jedziecie do Siddhivinayak? Dhruv: Ciocia nie chciała tam.
Kavya: Więc dokąd jedziecie? Dhruv: Nie uwierzysz.
Lubisz Shahrukha?
- Można tak powiedzieć. - Mój ulubiony.
- Wiesz co? - Tak?
- Podejdę bliżej. - Jasne.
- Może go zobaczę. - Może tak.
- Zrób mi zdjęcie. - Jasne.
Przed Mannatem. Dobrze?
Spójrz. Trochę niemądre, co?
Wcale nie.
Moja mama też ma takie zdjęcie. Identyczne.
- Tak? - Tak. Zrobiła je, gdy była u nas.
Proszę pana, jedźmy w kierunku Marine Drive.
Skoro już tu jesteśmy, zobaczymy też dom Aamira?
Jasne. Wie pan, gdzie to?
- To nie było fajne. - Dlaczego nie?
To wielka gwiazda, gra w znanych filmach.
Lagaan, Trzej idioci, PK. I mieszka w mieszkaniu.
Masz rację.
Jedziemy na Marine Drive? Inaczej utkniemy w korku.
- Jeszcze jedno. Proszę. - Dlaczego prosisz?
Pojedziemy, dokąd chcesz.
Glamour jest w Bandrze, prawda?
- Glamour? - Tak.
Kto mieszka w Glamour?
W ogóle się nie zmieniłaś. Wyglądasz tak samo.
Ty też! Szkoda, że nie zadzwoniłaś.
Skąd się tu wzięłaś?
Dhruv pokazuje mi okolicę. To przyjaciel mojej córki.
Dlaczego tam stoi? Chodź tu.
- Co u niej? Ile ma lat? - Ma 27 i pół roku.
- Jest szczęśliwa. - Wiesz coś o tym.
Cichy.
- Dawno się nie widziałyście? - Tak.
- Osiemnaście lat. - Osiemnaście?
Tak.
Nigdy jej nie było, gdy przyjeżdżałam do Bombaju.
- Wiem. - Tym razem pomyślałam,
że sprawdzę, czy uda mi się ją spotkać.
Bardzo się cieszę. Następnym razem zatrzymasz się u mnie.
- Tak. - Będzie świetnie.
Zaprosimy Aparnę. Przyjedzie z Pune.
Wszyscy razem. Będzie świetnie.
Wszyscy, właśnie.
- Świetnie się razem bawiliśmy. - Zgadza się.
Pierwsza ucieczka ze szkoły,
pierwszy film, pierwszy papieros, piwo, pocałunek.
Przepraszam.
Może napijecie się herbaty lub kawy?
Nie, może innym razem.
- Późno już. - Na pewno?
Jedzieci do Juhu?
Idź do sklepu Ashok, numer 34.
Kup sobie tam pav bhaji.
Jejku, nadal pamiętasz, że uwielbiam pav bhaji?
Oczywiście!
Otwórz wiadomość. A, B, C. Klikasz A. A potem...
Proszę. Tak to działa.
Proste.
Chwila. Wyślę ci cześć.
Dobrze.
Widzisz? Doszło. Cześć.
To takie proste.
Gdzie jadłeś pav bhaji?
- Z wózka z jedzeniem. - Z wózka?
Musiał cię boleć brzuch,
skoro jadłeś pav bhaji o 4 rano z wózka z jedzeniem.
Gmina pozbyła się wszystkich stoisk z jedzeniem.
Aakash i ja byliśmy głodni.
- Aakash. Byliście na jego ślubie? - Tak, byłem tam z Kavyą.
Byliśmy głodni
i zobaczyliśmy wózek z jedzeniem tuż przed hostelem.
Poszliśmy zobaczyć, co to.
To były pav bhajis z pieca na wózku.
Byliśmy tacy głodni, że je kupiliśmy.
Zabraliśmy je do pokoju.
Żołądek mi zwariował dwie godziny po zjedzeniu.
Teraz sama myśl o tym sprawia, że czuję mdły posmak w ustach.
Już nigdy więcej nie zjadłem nawet kęsa.
- Nie mogę. - Teraz rozumiem.
Gdy powiedziałeś, że nie jadasz pav bhaji
pomyślałam, że nie ma takich rzeczy, których nie jadasz.
To skomplikowane.
Jesteś smakoszem, prawda?
Twoi rodzice wiedzą, że razem mieszkacie?
Tak, ciociu. Oni wiedzą wszystko.
Traktujecie siebie poważnie?
- Bardzo. Nie martw się. - Bardzo?
Tak, myślimy o sobie poważnie.
Dobrze.
- Kavya jest szczęśliwa, prawda? - Tak.
- Jest zajęta. - Zgadza się.
Bardzo się cieszy z pracy, ale jest też bardzo zajęta.
- To ci przeszkadza? - Nie.
Gdy pierwszy raz zabrałam Kavyę na plażę,
nie rozumiała, skąd ta cała woda.
- Urocze. - Ciągle pytała:
„Gdzie kończy się woda? Dlaczego nie widać nic poza nią?
- Co jest dalej?” - Słodkie.
Była bardzo podekscytowana. I zagubiona.
Gdyby to było teraz, mogłabyś wyciągnąć telefon i to nagrać.
Tak, ale sama nie wiem.
Może gdybym to nagrała, nie pamiętałabym tego.
Przepraszam za to, co powiedziała Anu.
Nie. Dlaczego przepraszasz?
- Dziwnie się poczułeś. - Wcale nie.
Proszę nie myśl tak.
Mam prośbę.
Jasne. Mów.
Nie mów Kavyi, co powiedziała Anu.
To nie w porządku.
Jestem jej matką, więc...
Nie powiem jej. Nie martw się.
- Ufam ci. - Wiem.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Dziękuję.
Mamo, chodź i zjedz z nami.
- Właśnie, chodź do nas. - Proszę, chodź.
Zięciu, idź jej pomóc. No dalej. Wstawaj. Szybko.
Powinienem iść jej pomóc.
- Siadaj, kretynie. - Co się dzieje?
Zapomniałeś umyć ręce?
Nie.
- Odłóż telefon. - Tylko jeden...
- Odłóż. - Jedno zdjęcie.
- Później to zrobisz. Odłóż telefon. - No dobra.
- Uwielbiam soczewicę. - Naprawdę.
Tylko mnie się wydaje, że jest odrobinę niesłona?
- Jest idealna. - Doskonała.
Specjalność mojej mamy.
Soczewica jest trochę niesłona. Dosól.
Dziękuję.
Trzeba dosolić.
Co ty wyprawiasz?
- Co się stało? - Nic, mamo. Chodź.
Skończyłaś pitę.
Ja? Nie, wystarczy.
- Weź, skarbie. - Proszę, nie.
- Jeszcze jedna nie zaszkodzi. - Węglowodany.
- Możesz zostawić.
Kavya, pomyśl o Dhruvie. Nie potrafi nawet zrobić herbaty.
Ona żartuje. Wiem, jak zrobić herbatę.
Piłaś i smakowała ci, prawda? Dodałem kardamonu.
Wiem, że robi świetną herbatę.
- Powiedz, dlaczego się denerwujesz. - Ja?
- No dalej. - Kto się denerwuje?
Jak ci idzie na Tinderze? Powiedz nam.
Dlaczego się denerwujesz? Powiedz. Bawi cię to?
Co to Tinder?
Ludzie poznają się tam, żeby razem pracować.
Żeby razem pracować. I wszystko jasne.
Mamo, tylko tyle zjesz?
- Węglowodany. - Zabawne. Dobre.
- Dlaczego jej schlebiasz? - Powiedz mi coś.
Dlaczego Aamir Khan mieszka w domu parterowym?
Musi gdzieś mieszkać.
Musiał się gdzieś przenieść po drugim małżeństwie.
Nie, zawsze mieszkał w mieszkaniu.
- Nie. - Tak!
- Skąd ona to wszystko wie? - Po prostu wiem.
- Co to za ulica? Pali Wali? - Pali Hill.
Bandra. Byliśmy tam.
Nie widziałam wzgórza.
Tak mówią na stromą ulicę.
Zmyśla.
Poproszę nieco soczewicy.
- Weź tę. - Co?
- Co ty robisz? - Nałożyłam sobie za dużo.
- Jedz. - Zjadłam.
- To było do zdjęcia. - Zjadłam.
Wziąć więcej?
- Kavya, nic nie zjadłaś. - Mamo, jestem pełna.
Mam dość.
Ciociu, twoja taksówka będzie za dwie minuty.
Nie zmieniacie przeze mnie swoich planów?
- Nie martw się, mamo. - To po drodze.
- Pa, skarbie. - Pa.
Do widzenia.
- Pa, synu. - Pa, ciociu.
Do widzenia.
W kuchni są nerkowce i migdały. Na górnej półce.
- Zjedzcie sobie. - Cholera! Chwila.
Co się stało? Co z nią?
- Nie wiem. Taksówka już jest. - Tak.
- To. - Co to?
Sos z chilli Laty i sok agrestowy.
- Chciałaś je. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że sari jej się podoba.
Co Sonu powiedział ostatnio?
Że to jego mama dała to jej mamie.
Urocze dziecko.
- Odprowadzę cię. - Nie, skarbie.
- Zajmiemy się nią. - Jesteś zmęczona.
- Dobrze. - Dobranoc.
Dziękuję.
Pa.
- Kocham cię, skarbie. - Ja ciebie też.
- Tinku, chodź tu. - Nie mam nastroju.
Co za różnica?
Skąd się biorą memy? Kto je wymyślił?
Pomagają w zabiciu czasu i są zabawne.
W porządku?
- Jak się czujesz? - Dobrze. Świetnie. Wspaniale.
Ciocia coś o mnie mówiła?
Co? Nic?
Kiedy miała coś mówić? Cały czas z nią byłeś.
- Zapytam za kilka dni. - Zapytaj.
- O mnie coś mówiła? - Tylko ogólnie.
Pytała, jak sobie radzisz.
Jak w pracy, że jesteś zajęta.
Zajęta pracą.
Już za nią tęsknię.
Niedługo się zobaczycie.
Nie powinieneś był pytać Akshary o Tindera.
Próbuje zapomnieć o tym gościu. Powinieneś dać jej spokój.
- To był niewinny żarcik. - Wiem.
Poza tym sama zaczęła.
Chcesz zielonej herbaty?
Czy tej swoje... Nie-wiem-jakiej?
- Poproszę rumiankową. - Jasne.
Czasami myślę,
że to, jak nasi rodzice się pobrali, jest fajne.
Czyli? Małżeństwo z miłości czy aranżowane?
Nie o to mi chodzi.
Pomyśl tylko.
Wszystko, co ich spotyka, jest miłe.
Spędzają ze sobą całe życie.
Wszystko, czego doświadczyli, miało miejsce z tą jedną osobą.
To bardzo miłe.
Nawet nigdy nie całowali nikogo innego.
Czyż to nie miłe?
Bardzo miłe.
Co?
No co?
Nie, co?
Co, dlaczego?
Znam tę minę. Wiem, co oznacza.
Jaką minę? O czym ty mówisz?
- Chcesz zielonej herbaty? - Powiedz.
- Co robisz? Co mam powiedzieć? - No mów.
- Co mam powiedzieć? - Dhruv.
Kavya.
Źle się będę z tym czuć.
Już tak się czuję. W środku.
Proszę, odpuść.
Dobra. Przysięgnij na moje życie.
Przysięgnij na moje życie, że nie powiesz cioci.
Co ty robisz?
Nie skrzyżowałaś palców u stóp?
Spadaj!
To dla mnie ważne. Mówię prawdę. Nie żartuję.
Co się stało?
- Nie możesz jej powiedzieć. - Nie powiem.
- Przysięgłaś. - Nie chodzi o ciebie.
Co powiedziała o pierwszym pocałunku?
Tylko tyle, że był pierwszy. Nie wiem.
Ale chodziło o mamę?
Przecież nie mogłem o to zapytać.
O czym myślisz?
Dlaczego mi nie powiedziała?
Matki nie mówią dzieciom o pierwszym pocałunku.
Dlaczego nie? I nie chodzi o pocałunek.
Jej przyjaciółka z dzieciństwa mieszka tu od nie wiem jak dawna,
a ja nawet nie wiem, kto to! Kim jest ta kobieta?
Powtarzała, że dużo podróżuje, że się dawno nie widziały.
To irytujące. Dlaczego mi tego nie powiedziała?
Co powiedziała później?
Nic. Żebym ci nie mówił, bo jest twoją matką
- i nie będzie miło, jak się dowiesz. - Miło!
Dlaczego musi być miła?
Dlaczego wszystko musi takie być? Dlaczego to takie ważne?
Dlaczego raz nie może być przy mnie sobą i nie być miła?
Nie powiedziała mi, że dziadek źle się czuł.
- Jestem dzieckiem? - Tak.
Jesteś jej dzieckiem.
Tylko w takim znaczeniu. Poza tym jesteś kobietą pracującą.
Mam wrażenie, że nigdy się nie dowiem, kim ona jest!
Jest taka zajęta byciem matką, byciem miłą,
że nigdy jej nie poznam naprawdę!
Czy to nie smutne?
- Z nami też tak będzie? - Nie.
Dlaczego mielibyśmy popełnić te same błędy?
To takie przygnębiające.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Tak.
Rozumiem.
Są takie sprawy o mojej matce, o których nie będę wiedzieć, bo...
Bo one ciągle będą matkami.
Nigdy przy nas nie będą sobą.
Powinnam z nią porozmawiać.
Nie możesz.
Nie o tym!
Normalnie z nią porozmawiam.
Co znaczy normalnie?
Rozmawiasz z nią codziennie.
Zgadza się.
Porozmawiam z nią o naszym życiu seksualnym.
Co? Oszalałaś? Co ty wygadujesz?
Proszę, nie.
Muszę coś zrobić.
Cholera! Twoja herbata rumiankowa!
- Co się stało? Co to za wiadomość? - Od mamy.
Coś o mnie?
No co?
Dlaczego się złościsz? Tylko pytam. To normalne pytanie.
Napisała, że jest na stacji i że zostawiła trochę pieniędzy.
Co możemy zrobić?
Dzwoni moja mama. To proste.
Wyjedź z nią na kilka dni,
spędź z nią trochę czasu. Może to o to chodzi! Nie byłaś z nią.
Może o to chodzi. Daj mi chwilę.
Cześć, Nadi.
Napisy: Liliana Reguła