Kavya, co robisz?
Kończę pracę. Śpij.
Ty też. Wstajemy za kilka godzin.
Chodź spać.
Daj mi dwie minuty.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Szybciej, spóźnimy się.
- Dziękuję, proszę pani. - Proszę.
Bierzemy te torby?
Dlaczego twoja jest cięższa od mojej?
- Jak to cięższa? Taka sama. - Właśnie.
- Też nosisz lehengę? - Nie.
Nie mogłem wybrać garnituru. Wziąłem oba.
Dwa garnitury, koszule, spodnie,
krawaty, dwie pary butów. Wszystkiego po dwa.
Na dwa dni? To niedorzeczne.
Tak. Wzięłaś leki?
WITAMY NA ŚLUBIE AAKASHA I NANDINI
Ładny pokój.
- Tak. - Aakash się postarał.
Dobrze się bawi.
Jakie jest hasło do Wi-Fi?
Wiesz co? Mamy wanannę!
- Wannę. - To miałem na myśli.
Kurde, dostałaś? Przepraszam, celowałem w róg.
W porządku? Przesuń się albo dostaniesz drugim.
Jak mogę połączyć się z Wi-Fi?
- Zapomnij o pracy. Dobra, daj to… - Czekaj. Próbuję.
Kurde, tak powinien wyglądać ślub.
Wakacje razem ze ślubem. Zabawa dla gości.
- Hotelowe łóżka są bardzo wygodne. - Słowo daję.
I ładnie tu pachnie.
Czekaj. Co powiedziałaś?
Miękkie i wygodne!
I odrażające.
- Co to? - Pokaż.
„Witamy na ślubie Nandini i Aakasha.
Bardzo się cieszymy, że będziecie z nami.
Będzie odjazdowo. Poniżej plan.
Proszę, bądźcie na czas. Muzyka i henna godz. 12.
Impreza przy basenie godz. 15.
- Koktajl godz. 20”. - Która jest godzina?
- 11.53. - O kurde!
- Kiedy jest ślub? - Jutro w sądzie.
Mamy tylko siedem minut na relaks.
Wiem.
Śluby są bardzo gorączkowe. Nie może być spokojnie?
Powinno być. Jak na wakacjach.
- Tak czy inaczej idę do toalety. - Nie, ja idę! Zamawiam!
- Co? Byłam pierwsza. - Ale ja zamówiłem.
- Kto jeszcze tak robi? - Ja.
- Nie ma tak. - Właśnie że jest.
Pomóż mi z Wi-Fi.
Jestem w toalecie.
Proszę!
RODZINA PANNY MŁODEJ WITAMY - HENNA
Niektórzy wyglądają dojrzale.
Jakby przyszli na świat nienawidząc wszystkich.
- O kim mówisz? - O tym tam.
Kurde, co mu jest? Dlaczego jest tak poważny?
Pewnie zastanawia się, czy odziedziczy coś z dobrobytu ojca.
Właśnie. Nie. Myśli o…
Może myśli o tym, żeby się przyznać do homoseksualizmu.
Nie. Myśli o swoim zmarłym rodzeństwu.
Co? Oszalałaś?
Dlaczego tak mówisz? To ślub. Spójrz na to.
Może zastanawia się, kiedy my weźmiemy ślub.
Ciekawe.
Może myśli, że jesteśmy w najlepszej sytuacji teraz.
Synu, gdzie mama? Nie ma jej jeszcze.
Nadal w toalecie. Ja się kontroluję.
Wepchnąłem to z powrotem.
Mój mądrala. Chodź.
- Wepchnął z powrotem. - Był nocnik.
Był.
- Chyba muszę do toalety. - Przestań.
Wyglądasz, jakbyś miał zaparcie.
Uśmiecham się do wszystkich od rana.
Już mi tak zostało.
- Bardzo tu ładnie. - Prawda?
- Zajął się tym zespół ślubny. - Bardzo ładnie.
Byli tu. Wyślę ci link.
Możecie ich sprawdzić.
Zrobimy to zdjęcie? Kolejka się wydłuża.
- Tak. - Tak. No dalej, uśmiech.
Nie musisz się uśmiechać.
Właśnie, nie uśmiechajmy się. Niech będzie prawdziwe.
Dobra.
Ale to wkurzające. Czarny był dobry.
Jeszcze jeden dzień.
- Masz. - Dzięki.
Kurczę, zapomniałam o zielonym sosie.
- Iść po niego? - Nie trzeba.
Jest duży tłum. Spójrz na kolejkę.
To może znaczyć wszystko.
Można rozmawiać o jedzeniu. O wszystkim.
- Tak? - Tak.
- Spójrz. - Ale masakra!
- Wygląda strasznie. - Była nietoperzem?
Tak! Byłem na górze,
a ona krzyczała: „Duś mnie!”.
Było jak w filmie porno.
Cieszę się, że coś tak fascynującego mnie spotkało.
Inaczej wszystko jest jak zwykle.
- Fascynujące? - Zgadzam się.
- Gdy byłam z Rayem… - Kto to?
Ten 48-letni staruszek.
- Ten z ośmioma dziewczynami. - Właśnie.
Wiesz, że poznała jego dzieci?
I co z tego? Był ze mną szczery.
Nie okłamywał mnie.
Szanował mnie i dobrze mnie traktował.
Może to dziwnie wyglądało, ale zawsze był dla mnie.
- Musiała uprawiać sado-maso. - Kto?
Ona. Komar. Kobieta nietoperz. Spójrz na to.
Pomyśl, jakie musi być sado-maso w Bombaju.
Pod niebieskimi plastikowymi prześcieradłami.
Seks pod plastikiem!
Dziękuję.
Chcesz jeszcze?
Chcesz wody? Dlaczego? O czym myślisz?
O niczym. A ty?
Jestem bardzo zmęczona. Pójdę się położyć.
Chwila.
Oddzwonię za chwilę.
Możesz się pospieszyć?
Co się stało?
- Nic. Pospiesz się. - Boli cię?
Nie, muszę dokończyć pracę.
Poważnie?
Co się stało?
Jak to, kurwa, co się stało?
- Dlaczego tak mówisz? - Jak?
Żebym się pospieszył! I to o pracy. Dlaczego tak mówisz?
Bo myślałam o pracy, a ty się nie spieszyłeś.
Spieszyć się?
Co ty mówisz? Zastanów się.
O co chodzi? Przesadzasz.
Ja przesadzam?
Próbujemy się kochać, a ty co mówisz?
„Pospiesz się” i masz tę wkurzoną minę.
- Nie byłam zła. - Szkoda, że się nie widziałaś.
Mogłaś powiedzieć to samo w miły sposób z szacunkiem.
Dlaczego z irytacją?
Sprawiłaś, że poczułem się jak…
Jakbym cię zmuszał do seksu ze mną.
- Co ty… - Mówię poważnie.
To nie było miłe. Nie rób tak.
Dobrze, przepraszam. Ale to do pracy było…
Przestań z tą pracą. Praca, praca, praca! Nie mów już o tym!
- Mam tego dość. - Dość czego? Mojej pracy?
Nie! Głucha jesteś?
Przestań tak do mnie mówić.
- Przez ciebie czuję się winna. - Co?
Przeze mnie?
Co się dzieje? Dlaczego tak mówisz?
Pracuj, ile chcesz.
Naprawdę. Pracuj, ile chcesz.
Wspieram cię. Cieszę się z tobą.
Chodzi tylko o to, że gdy jesteśmy razem w naszym małym świecie,
nie przynoś tam nic więcej. Niech to będzie nasze miejsce.
Dlaczego to staje między nami?
Rozdzielmy to.
Spójrz na innych.
Wszyscy się świetnie bawią.
- Nawet nie możemy się kochać! - Dlaczego porównujesz się z innymi?
Myślałam, że jesteś szczęśliwy.
Może nie jestem.
Dobra. Pogadajmy o tym.
- Nie, walić to. - Mów.
Kiedy mnie coś nie obchodziło? Kiedy mnie nie było?
Musisz mi powiedzieć!
Dobra, wiesz co? Walić to.
Kupiłem karmnik.
Myślałem, że razem go zawiesimy.
Napisałem do ciebie. A ty co?
Olałaś moją wiadomość. Mogłaś choć odpisać.
Albo gdy przyjechał mój przyjaciel Sandeep z Delhi.
Tylko raz. Na jeden dzień.
Chcieliśmy coś zjeść. Czekaliśmy 50 minut.
- Robiłam dla niego vada pav. - To tyle nie trwa.
- Nie trwało tyle. - Ale długo!
Piszę do ciebie codziennie jak głupi.
Pieprzyć odpowiedzi. Czuję się ignorowany.
Połowę rzeczy mówię sam do siebie.
Na wyjeździe nie napisałaś nawet raz.
Tylko ja pytałem: „Co robisz?”.
Myślisz, że zwariowałem?
Codziennie mówię to samo:
„Chodźmy na kotlety w sosie”.
Jak głupek. A ty mnie nawet nie słuchasz.
Zaskocz mnie raz. Powiedz, że pójdziemy.
I ten moment, jeden pieprzony moment,
gdy miałem wątpliwości, gdy byłem wrażliwy,
gdy nie byłem pewny, czy dobrze zrobiłem z pracą,
myślałem, że porozmawiamy, a ty co?
Naskoczyłaś na mnie.
Chciałaś, żebym się źle poczuł.
Pieprzyć to. Nawet twoja własna matka…
Przepraszam, nie powinienem był. Ale co ja mogę?
To mam w głowie.
Dlaczeg wtedy tego nie powiedziałeś?
Dlaczego to w sobie dusisz?
Nie duszę.
Ależ tak. Oczywiście że tak!
Zobaczyłem to i pomyślałem, że tak bywa.
Było, minęło. Ale teraz to się powtarza.
Teraz widzę wzór. Łączę kropki.
Zmieniłaś się! Jesteś w swoim świecie.
Ja się zmieniłam? Dlaczego? Bo codziennie ciężko pracuję?
Pomyślałeś kiedyś, dlaczego tak ciężko pracuję?
Może myślę o naszej przyszłości
- w przeciwieństwie do ciebie. - Do mnie?
- Nie dbam o nas? - Nie.
Nie?
Nie.
Co masz na myśli? Powiedz.
Może dbasz, ale myślę…
Jesteś beztroski i niedojrzały.
Jak to niedojrzały? Co zrobiłem?
Pracuję, zarabiam.
Nie tyle, ile ty. Ale to chyba nieważne?
- Bo też się staram. - Nie o to chodzi.
Wiem, że pracujesz, ale myślisz o przyszłości inaczej.
- Pieniądze są ważne! - Wiem.
Nie! Pieniądze są dla mnie ważne
ze względu na naszą przyszłość!
- Wiem! - Nie, to naprawdę ważne!
- Wiem! - Nie wiesz!
Wiem. Wiem, że to dla ciebie ważne.
- To coś innego. - Jak to?
- Tak! Nie rozumiesz! - Jak?
- Tak! - Co innego?
Nie dotykaj mnie.
- Co innego? Powiedz. - Coś innego i nie rozumiesz,
bo gdybyś rozumiał, nie byłoby tej rozmowy.
Kłócimy się teraz przez twoją minę, która mówiła:
„Mam problem z tym, że mamy się teraz kochać”.
Co ty pierdolisz? Zamknij się!
Możesz przestać dramatyzować?
Mówisz, jakby to było coś strasznego.
Myślałam o pracy
i nie mogłam przestać.
Nie potrafię odpuszczać jak ty.
Nie potrafię żartować jak ty.
- Nie potrafię udawać… - Co masz na myśli?
Nie, co? Powiedz!
- Twój doktorat. - Kurwa, znowu to samo!
- Rzuciłeś pracę. - Znowu?
Nie, dlaczego? Pogadajmy o tym. Chcesz rozmawiać, więc rozmawiam.
Nie ma o czym. To proste.
Nudziłem się tam!
Nie czułem satysfakcji.
- Więc odszedłem. - Nie można tak.
- Nie możesz ze wszystkiego rezygnować. - Wiesz co?
Mogę.
Nie chcę być hamowana.
I nie chcę się zatrzymywać.
Zatrzymuję cię?
Tak.
Przepraszam. Może trochę, ale tak.
Kurwa.
Nie dbasz o naszą przyszłość. Nie dbasz o bezpieczeństwo.
Nie dbasz o pieniądze, bo tak wybrałeś.
Bo ci ze wszystkim dobrze. Wszystko jest w porządku.
- Nieprawda. - Ależ prawda!
Dobrze ci z kąpielą z wiadrem i kubkiem…
Co to za problem?
- O co chodzi? - Właśnie. Widzisz? Nie rozumiesz.
Nie ma w tym nic złego,
ale jeśli może być lepiej, trzeba to zrobić.
Od zawsze proszę cię o załatwienie prysznica.
Ale tobie jest dobrze.
Ty masz z tym problem, nie ja.
Jeśli masz problem, załatw to.
Dlaczego wszystko mam robić sama? Musisz mi pomóc.
Pomóc? Ja nie pracuję? Oglądam TV całymi dniami?
Sama to zrób. I wiesz co?
Pierwsze, co zrobię po powrocie, to załatwię tę naprawę!
Mówiłem, problem nie jest u nas.
Cholerna sekretarka nie odbiera telefonu. Co mam zrobić?
Ale załatwię to. Zobaczysz.
Będziesz brać 20-minutowy prysznic. Jakbyś miała na to czas!
- Tak jak masz czas na wanannę… - Wannę.
Dobra, wannę, wanannę!
Kurczę, ty mnie nie lubisz.
Tak jest.
Naprawdę mnie nie lubisz.
Nie lubisz mnie.
Masz problem z tym, kim jestem.
I szczerze mówiąc,
skoro jest tak źle, znajdź kogoś takiego jak drogowiec.
To twoje słowa.
On uwielbia planować, co?
Więc idź w to.
Może to on jest w twoim typie, a nie ja.
Kłamca.
Nie.
Mówiłem samą prawdę.
Posłuchaj.
Zależy mi na tym!
Na tym, co mamy! Na tej chwili! Na nas!
Myślisz, że mi nie zależy?
Wiesz, jak ciężko jest planować i potem to osiągnąć?
Myślisz, że łatwo jest próbować i być szczęśliwym nie goniąc za czymś?
U mnie jest tak samo.
- Nie! - Dla ciebie!
Nie widzisz, że omija cię to, co mamy teraz,
bo za bardzo martwisz się jutrem?
Spójrz na Kashev. Zmarł.
Kiedyś był gorszy w nogę.
Nagle, pewnego dnia go nie ma!
Dlatego musimy być przygotowani.
Nie potrafisz planować,
bo boisz się dorosnąć i boisz się inwestować w przyszłość.
Dajmy spokój.
Ciągle planujesz i nic cię nie cieszy.
- Wiem, co robię. - Nie wiesz.
Chyba nie wiesz.
Zawsze gdy chcę iść do nowej knajpy,
zawsze gdy chcę spróbować czegoś nowego,
zawsze gdy proponuję coś nowego,
powstrzymujesz mnie. Chcesz chodzić w te same miejsca,
jeść to samo jedzenie, robić te same rzeczy,
- ciągle to samo! - Wiesz dlaczego?
- Bo to my! - Nie, to my!
To możemy być my!
Ale nie jesteśmy!
Nie myślisz tak, bo nie dajesz nam szansy.
Powiedziałeś, że będziesz przy mnie! Że będziesz mnie wspierać!
Że jesteśmy zespołem. To twoje słowa.
Nie zmyślam.
Po prostu się zmieniłaś.
To nie zmiana, to dorastanie!
Tak, ale ma to swój koszt.
Jaki koszt?
Nie mogę…
- Pranie? - Tak.
Chwilę.
Nie dawaj krawata.
Kupiłam ci nowy. Jest w mojej torbie.
Gdzie kupiłaś krawat z Liverpoolu?
W Satellite Mall.
Poszłam tam wczoraj.
- Proszę. - Dziękuję.
Napisy: Liliana Reguła