Ωραία γραβάτα, αδερφέ.
Ευχαριστώ.
Από πού την πήρες;
Εκείνη μου την πήρε. Απ' το εμπορικό στη Βομβάη.
Σου δώρισε γραβάτα της Λίβερπουλ;
Φοβερή κοπέλα.
Γεια σου, αδερφέ.
Τρώτε, παιδιά;
-Γιατί ντυθήκατε τόσο καλά; -Κόφ' το.
Θέλω να δω τι σε δάγκωσε εκεί.
Συγγνώμη. Γαμώτο!
Συγγνώμη!
Φάε το λεμόνι!
Ωραία. Έλα, Κάβια! Άντε, δώσ' της να πιει.
-Άσ' το σ' εμένα. -Ναι. Πιες.
Ωραία! Σειρά σου τώρα, φίλε.
-Άσ' το καλύτερα. -Τι εννοείς;
-Θα πιω μπίρα. -Δεν είναι του Ράο, δικό μου είναι.
Ο γάμος μου είναι. Πες του.
Πιες, βρε κόπανε.
Ωραία!
-Τι βάζεις; -Κάτσε και θα δεις.
Δεν περνάς καλά στον γάμο μου;
Καθάρματα! Μαλάκες!
Άντε γαμηθείτε!
-Γαμημένοι μαλάκες, κωλόσκυλα! Γαμώτο! -Τι έγινε; Αακάς;
Τι είναι;
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ;
ΚΟΚΤΕΪΛ
-Γιατί δεν φέρνουν φαγητό οι σερβιτόροι; -Ορίστε;
Τίποτα.
Επιστρέφω σε λίγο.
Να. Έχει πράσινο τσάτνεϊ.
Είναι η πρώτη του μέρα. Του ευχήθηκα καλή τύχη.
Εντάξει.
Κράτα λίγο. Τηλέφωνο.
Ο Αακάς είναι.
Έλα, τι είναι;
Τι; Τώρα; Όλα καλά;
Εντάξει, έρχομαι. Επιστρέφω.
-Πολύ ρομαντικό. -Είναι όλοι μεθυσμένοι. Συγγνώμη.
Τρελάθηκες; Θα το λέω στα παιδιά σου.
Εγώ σου ανέβασα το φερμουάρ τη μέρα του γάμου σου.
-Πάψε. Ωραίος ο γάμος; -Ναι, φοβερός.
Τέλεια κρεβάτια. Έχουν αναπήδηση. Κάνατε...
-Τι; -Σεξ.
-Πες μου. -Συγγνώμη.
Θες να δεις τους χορούς;
Επί δύο μήνες τους βλέπω. Έκανα και τίποτε άλλο;
Μόνο της Νάντινι δεν έχω δει.
Κι εκείνη δεν ξέρει ότι θα χορέψω γι' αυτήν.
-Σοβαρολογείς; Σόλο; -Ναι.
Τέλεια. Φτιάξε τα μαλλιά σου.
Θα τα καταφέρεις; Μ' αυτό το χέρι;
Γαμπρός είμαι, φίλε. Όλα θα τα κάνω.
Άσ' το έτσι.
-Θα μου πεις κάτι; -Ναι.
Το πίσω.
-Εντάξει; -Γιατί είναι στενό;
-Επειδή περνιέσαι για αδύνατος. -Άντε γαμήσου.
Κάτσε. Θα το κάνω εγώ.
Πώς κατάλαβες ότι ήθελες να παντρευτείς τη Νάντινι;
Τι έχεις πάθει; Τι σόι Μπόλιγουντ ερώτηση είναι αυτή;
-Όχι, το εννοώ. -Εσύ κι η Κάβια;
Όχι. Δηλαδή, όχι, αλλά...
-Δεν το σκεφτόμαστε. -Μπορείς να μου το πεις.
Φυσικά. Απλώς ρωτάω πώς ήξερες ότι ήταν η κατάλληλη.
Δεν βρίσκαμε σπίτι. Τρεις μήνες ψάχναμε.
-Σοβαρολογείς; -Όχι βέβαια.
Ήταν ένας απ' τους λόγους.
Δεν ξέρω. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο.
Τη μέρα που το σκέφτηκα, είπα: "Εντάξει".
Πιο πολύ είχα αγχωθεί
όταν τα ζήτησα από εκείνο το κορίτσι στο δημοτικό.
Με τη Ναντίνι, σκεφτόμουν: "Τι θα γίνει μετά τον γάμο;"
Και μετά σκέφτηκα: "Γιατί αυτή;""
Επειδή μπορώ να της μιλάω.
Οποτεδήποτε, οπουδήποτε, για όλα.
Ακόμα κι όταν τσακωνόμαστε, μπορώ να της μιλάω.
Κι αυτό το κάνει...
πολύ ιερό.
Είναι η Νάντινι. Κι εγώ. Ο Αακάς κι η Νάντινι.
Έχει πλάκα. Είναι ό,τι καλύτερο.
Επιτέλους.
Τι κάνεις; Γιατί το βγάζεις;
Τι στο καλό κάνεις; Θα χειροτερέψει το χέρι σου.
-Όχι. Απλώς... -Είσαι σίγουρος;
-Πώς θα βάλω το σακάκι; -Εντάξει, ναι.
Βγάλ' το.
-Μπιργιάνι; -Ναι, μπιργιάνι.
Πού το βρήκες;
Αφού δεν μπορώ να κάνω ευτυχισμένη την Καβού μου,
ας κάνω ευτυχισμένο το τέρας μπιργιάνι.
Μα δεν έχει σερβιριστεί το φαγητό. Πώς το έκανες;
Είμαι φίλος του γαμπρού, όλα γίνονται.
Καλό είναι;
Σ' ευχαριστώ.
Συγγνώμη.
Κι εγώ σου ζητώ συγγνώμη.
Το εννοώ.
Κι εγώ το εννοώ.
-Κλαις; -Τι; Όχι!
Ξέρω ότι εσύ έκλαιγες.
Ένιωσα απαίσια. Αλήθεια.
Δικαίως.
Η γραβάτα έκανε θαύματα.
Εννοείται.
-Ωστόσο, πρέπει να μιλήσουμε. -Ναι.
Πρέπει.
Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε τώρα. Μπορούμε και μετά.
Να σου πω.
Μπορείς να πάρεις ρεπό αύριο;
-Πήρα ήδη. -Τι;
Αλήθεια;
Τι νομίζεις ότι έκανα στο τηλέφωνο;
-Μας βγήκες πανέξυπνη. -Έχεις κοπέλα διαμάντι.
Καβού; Τρελή γλεντζού!
Έχω πεθάνει.
Ζωντανή είσαι.
-Γιατί το έκανες αυτό; -Πάρε. Για το χανγκόβερ.
Ευχαριστώ.
Πού είμαστε;
ΑΜΠΕΛΩΝΕΣ ΣΟΥΛΑ
Άσ' το αυτό.
-Πάρε. Αναμνηστικό. -Ευχαριστώ.
-Γιατί ήρθαμε στη Σούλα; -Απλώς...
Ένιωθα ότι ξεχάσαμε ποιοι είμαστε.
Και, το ξέρεις ήδη.
Είναι ωραίο να γυρνάς σε οικεία μέρη,
γιατί σε βοηθάνε να θυμηθείς ποιος είσαι πραγματικά.
Κι έχεις δίκιο. Είμαι λίγο ανοργάνωτος.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν βλέπω την ευρύτερη εικόνα.
Είμαι κι εγωιστής.
Ξέρω ότι ήμουν απασχολημένη
και παλεύω ταυτόχρονα με εκατό πράγματα,
οπότε, προφανώς, κάποια τα κάνω μαντάρα.
Αλλά τελικά το θέμα καταλήγει να αφορά εμάς.
Και...
γιατί πιστεύεις ότι γίνεται;
Γιατί μας θεωρώ δεδομένο.
Το ξέρω ότι το κάνω.
Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε, αλλά το κάνω.
Χθες βράδυ ένιωσα άβολα.
Το ξέρω, αλλά...
η άνεση προκύπτει απ' τις άβολες στιγμές.
Χθες, μετά τον καβγά, όταν σε είδα να κάθεσαι εκεί,
δεν είδα μια σγουρομάλλα με αϊλάινερ να κάθεται εκεί.
Είδα εσένα.
Και σε είδα μετά από πολύ καιρό.
Σ' αγαπώ πάρα πολύ, ρε.
Αληθινά.
Είχα ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Δεν θέλω να το ξανανιώσω.
Ξέρεις κάτι, Ντρουβ;
Είναι σημαντικό για μένα να δουλεύω, να 'μαι ανεξάρτητη.
Να 'μαι αυτάρκης.
Δεν έχει να κάνει με το τι θέλω ή δεν θέλω
ή με το αν πλένομαι με κουβά και φλιτζάνι.
Είναι πολλά περισσότερα.
-Το ξέρω. -Δεν νομίζω ότι το ξέρεις.
Ξέρω ότι φαντάζει προφανές,
αλλά δεν νομίζω ότι ξέρεις από πού έρχομαι.
Οι γονείς μου δεν με εμπόδισαν ποτέ να κάνω κάτι.
Πάντα μου μάθαιναν να διαπρέπω σε ό,τι κάνω.
Πάντα μου μάθαιναν να 'μαι αυτάρκης.
Ειλικρινά, δεν ήταν σκοπός μου να σε εμποδίσω.
Το ξέρω, Ντρουβ.
Δεν εννοώ αυτό.
Απλώς σου λέω την πλευρά μου.
Κι εγώ στην πορεία τα καταλαβαίνω.
Απλώς θέλω να με στηρίζεις σε ό,τι αποφασίζω να κάνω.
Τι έγινε;
Σκέφτομαι πόσο διαφορετικά ήταν τα παιδικά μου χρόνια.
Από πολύ νωρίς, οι δικοί μου κατάλαβαν ότι είχα μυαλό.
Έτσι, πάντα με πίεζαν στο σχολείο να προσπαθώ σκληρά.
Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο, κατάλαβα ότι είχα χάσει τα παιδικά χρόνια.
Κι είπα: "Τώρα θα το διασκεδάσω".
Δεν το λέω για να δικαιολογηθώ,
αλλά δεν απολάμβανα το διδακτορικό.
Στην αρχή, ναι, γι' αυτό το έκανα.
Απλώς ήταν... Όχι ότι δεν έχω φιλοδοξίες,
απλώς δεν μ' άρεσε.
Το ένιωθα σαν σχολείο, σαν δουλειά,
σαν...
Τι; Αυτό ήταν όλο;
Τέλος πάντων, τώρα το θέμα είναι να ζω
με ρυθμό που ελέγχω εγώ.
Δεν πάει έτσι.
Δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα στον πραγματικό κόσμο.
Καταλαβαίνω τι λες. Σε καταλαβαίνω.
Πρέπει να νοιαστώ και γι' αυτό, αντί να σκέφτομαι μόνο το μέλλον.
Και θα το κάνω.
Είναι και κάτι άλλο.
Θέλω να συμφωνήσεις, ασχέτως με το τι θα γίνει.
Θέλω να βοηθήσω στο δάνειο.
-Ναι, αλλά το θέμα είναι... -Ντρουβ.
Καλά, εντάξει.
Σ' ευχαριστώ.
Όχι. Εγώ σ' ευχαριστώ.
Να πάρει. Αρχίσαμε να λέμε τέτοια.
Ζωή ή καριέρα. Καριέρα ή ζωή.
-Γιατί φαίνονται όλα κλισέ; -Επειδή είναι όλα κλισέ.
Είχες δίκιο όταν είπες ότι δεν είμαστε εξαιρετικοί.
Πρέπει να προσπαθήσουμε σκληρά για να κάνουμε ξεχωριστή την κάθε μέρα.
Θα το κάνουμε, έτσι;
Ντρουβ;
Καταλαβαίνεις ότι βλέπουμε τον κόσμο τόσο διαφορετικά;
Δεν θα 'ναι εύκολο, αλλά θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, έτσι;
Τι είναι αυτό;
Γάλα;
Περίεργα μυρίζει.
Κάτι θα έφτιαξε η γειτόνισσα.
Εσύ το έκανες;
Κοτολέτες;
Σοβαρά τώρα;
Από πού είναι;
-Απ' το Moonlight, Μόμο. -Τι;
Πώς; Αφού δεν κάνουν διανομή κατ' οίκον.
-Το ξέρω. -Τι εννοείς; Πες!
Πήρα τον ιδιοκτήτη, του τις ζήτησα,
τις έφτιαξε σπίτι του και τις έφερε.
Γιατί θέλω να βάλω τα κλάματα;
Πώς είναι;
Μάλλον χάλασαν.
Τι έγινε; Δεν πειράζει.
Θα μπορούσε να 'ναι τέλειο, έτσι;
Γιατί στεναχωριέσαι; Πάμε στο καινούργιο κινεζικό;
Πάμε.
Δεν χρειάζεται να 'ναι τέλειο.
Απλώς να είμαστε οι εαυτοί μας.
Πάμε γιατί θα κλείσει. Και μετά θα πρέπει να φτιάξω σούπα.
-Ή ομελέτα; -Κι αυτό.
-Σωστά. -Πάμε.
-Μαγειρεύω κι εγώ, ξέρεις. -Ναι, ψωμί με βούτυρο.
Σκάσε! Έχεις φάει ποτέ από εμένα;
Ρίγανη με τσίλι.
Τι συνταγή είναι αυτή;