‪(บอร์ดดิงพาส)
‪(พาสปอร์ต)
‪- ไง โมโม่ อยู่ไหนเนี่ย ‪- ในชุดชั้นใน
‪ว่าไงนะ อีก 15 นาทีฉันจะถึง ‪ป้ายรถบัสแล้วนะ ดรูฟ
‪สิบห้านาทีเหรอ แต่ว่า… ‪เธอควรจะถึงตอนเจ็ดโมงเช้านี่
‪รถเดินทางตอนกลางคืน
‪ให้ตาย ผมจะไปถึงในอีกสิบนาที โอเคนะ ‪อย่าไปไหนนะ ผมกำลังไป
‪เวร
‪ไม่ เดี๋ยวนะ
‪- ฮัลโหล ‪- ไง มองมาทางนี้สิ เอาสิ หันมา
‪ตรงไหน นี่เบอร์ใครเนี่ย
‪เบอร์คนขับน่ะ มือถือผมแบตหมดที่รัก
‪หันมาทางนี้สิ ทางขวาคุณ ‪ให้ตายสิ คาวู นั่นมันทางซ้าย
‪ขวาอยู่ตรงนี้ ขวาๆ
‪- ไง ‪- ไง ดรูฟ
‪มาสิๆ
‪คุณมานี่สิ เขารอฉันนะ
‪เขาให้ผมยืมโทรศัพท์ คุณมาเถอะนะ
‪ดรูฟ กระเป๋าฉันอยู่ตรงนี้ ‪เขาจะรู้สึกแย่นะ
‪โอเค ช่างเหอะ ผมไปหาเอง ‪ขอโทษทีนะพี่ ผมจะไปนั่งคันนั้น
‪- อะนี่ ‪- โอเคๆ
‪(อลัปปูชา รัฐเกรละ)
‪หลังจากผ่านมา 14 เดือน
‪และหลังจากวางแผนทริป ‪นาคปุระ-ฟินแลนด์มาตั้งนาน
‪- ในที่สุดก็มาถึงตอนนี้ ‪- ในที่สุดก็มาถึงตอนนี้
‪นี่ คุณเอาที่ตัดเล็บมาไหม
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มองอะไรน่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย นังบ๊อง
‪น่าอายจะตายไป
‪ทำไมล่ะ การมีรอยจ้ำ ‪น่าจะเป็นเรื่องที่ยอมรับได้นะ
‪และนี่เป็นจุดที่เหมาะและเร้าใจดีด้วย ใช่ไหมล่ะ
‪ฉันคิดถึงคุณนะ ดรูฟ ‪และฉันเคยชินที่ไม่มีคุณอยู่ใกล้ๆ
‪ฉันไม่ชอบเลย
‪ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน คาวู
‪ขอบคุณที่เดินทางมากับผมนะ
‪ขอบคุณที่ยอมย้ายไปบอมเบย์กับผม
‪ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างผมมาตลอด
‪คุณน่ารักมากเลย
‪(ฟินแลนด์ - อยู่ห่างกันหนึ่งเดือน)
‪(วิธีง่ายๆ ในการกำจัดหนูโดยไม่ต้องฆ่า)
‪ไง เป็นไงบ้าง ทุกอย่างโอเคนะ
‪คาวู เขากลับมาแล้ว
‪"เขา" นี่ใครเหรอ
‪- "เขา" ก็คือหนูตัวนั้นไง ‪- อีกแล้วเหรอ อากาศแบบนั้นอยู่รอดได้ไงนะ
‪ผมก็ไม่รู้
‪รูมเมตคุณกลับมาหรือยัง
‪ยัง ยังไม่กลับ
‪คุณได้ถามเขาไหมว่าจะกลับมาเมื่อไหร่
‪เปล่า
‪ถามเขาสิ ดรูฟ
‪คาวู เขาตอบมาแค่สองคำ ‪ช่างมันเถอะ จะไปตายไหนก็ไป
‪ส่งข้อความหาสันเกตสิ ถามเขาว่าว่างไหม
‪เขากับเมียตารางเวลาต่างกับผมเยอะ
‪ก่อนสองทุ่มครึ่ง พวกเขาจะกินมื้อเย็น ดูทีวี
‪แปรงฟันแล้วก็เข้านอนกันไปแล้ว
‪ชีวิตที่บ้านของสันเกตนี่เป็นชีวิตในฝันจริงๆ
‪คาวู ชีวิตที่ทำงานของเขาก็คือชีวิตในฝัน
‪เพิ่งอายุ 30 เขาก็ได้คุมห้องปฏิบัติการสถิติ ‪ที่ใหญ่ที่สุดในฟินแลนด์
‪เยี่ยมสุดๆ ไปเลย
‪เดี๋ยวคุณก็ทำได้ ดรูฟ ‪ทั้งที่ทำงานและที่บ้าน
‪คุณไปอยู่ที่นั่นได้เดือนนึงแล้ว
‪ผ่านมาเดือนนึงแล้วเหรอ
‪ว้าว
‪- นี่ ‪- เล่าเรื่องชีวิตที่นาคปุระให้ฟังหน่อย
‪- เราเพิ่งคุยกันเมื่อชั่วโมงก่อนเอง ดรูฟ ‪- แล้วไงล่ะ
‪เปล่า
‪เพื่อนๆ ฉันมาหา
‪ปาร์ตี้กันเหรอ
‪ก็ใช่ นูปูร์พามา แล้วเราก็นั่งคุยกันเฉยๆ
‪นั่งคุยกันเป็นเรื่องที่ดีนะ
‪ก็ดีแหละ
‪คุณไม่กล้าสนุกเพราะผมอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ
‪- ไร้สาระน่า ‪- ใช่ไหม ผมพูดผิดเหรอ
‪ก็อาจจะ…
‪ไม่
‪- เห็นไหม ว่าแล้ว ‪- แค่ไม่อยากให้คุณรู้สึกแย่
‪ใช่ แต่คุณไม่ได้ทำนี่ ‪ทำแบบนี้น่ารักมากเลยนะ
‪คุณไปสนุกเถอะ
‪โพสต์รูปลงอินสตาแกรม ‪อัปโหลดเรื่องราว ทำตามใจเลย
‪แฮชแท็กสาวตัวร้าย
‪แฮชแท็กลุงหัวโบราณ
‪- โอเค งั้นบายนะ ‪- บาย
‪(รัฐเกรละ - ปัจจุบัน)
‪ดรูฟ ทำไมเราไม่เดินทางด้วย ‪บ้านลอยแพแบบนักท่องเที่ยวปกติล่ะ
‪ผมอยากรู้สึกถึงชีวิตคนท้องถิ่น
‪จะรู้สึกได้ก็ต่อเมื่อผมเดินทางกับคนท้องถิ่น
‪ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ฉันอยากทำเลย
‪ตอนเราไปมุนนาร์ เราจะเดินทาง ‪ในแบบที่คุณชอบ สัญญาเลย
‪ก็ได้
‪อลัปปูชา
‪คุณต้องกระดกลิ้น
‪อลัปปู… ชา
‪ปูชา
‪นี่ ผมกระดกลิ้นแล้วนะ อลัปปู… ชา
‪ช่างเถอะ
‪จริงๆ การเป็นคนมราฐีก็มีข้อดีอย่างนะ
‪คุณไม่ได้มาจากเหนือหรือใต้
‪แต่คุณเข้าใจภาษาฮินดี ‪และออกเสียงภาษาอินเดียใต้ได้ สุดยอดเลย
‪ดีเลย พ่อฉันจะประทับใจในตัวคุณมาก
‪พอเราคุยกันเรื่องแต่งงาน ‪ผมจะพูดถึงเรื่องนี้
‪เป็นการหยอกล้อกันเบาๆ ‪สร้างบรรยากาศผ่อนคลาย
‪ฉลาดใช่ไหมล่ะ ฉลาดสุดๆ
‪ใช่ ฉันมั่นใจว่าพ่อยอมแต่งกับคุณแน่
‪ใช่เลย
‪ตอนที่คุณไม่ยอมเซ็กซ์โฟนกับฉัน ‪เพราะคุณเพิ่งดูหนังโป๊ไป
‪ใช่ ผมจำได้ และคุณหงุดหงิด ‪เพราะผมบอกว่ามันได้ผลดีกว่า
‪ใช่ เป็นบ้าอะไรของคุณน่ะ
‪- คุณครับ รับอะไรดีครับ ‪- ไง
‪ขออเมริกาโนสอง ‪แกรนเดแก้ว แก้วใหญ่อีกแก้ว
‪คุณครับ เรามีขนาดเดียวครับ
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่กิน
‪- เหรอ ก็ได้ ‪- อืม
‪แกรนเดแก้ว แล้วก็ขอนมเพิ่มอีกนิด
‪คุณสั่งคาปูชิโนก็ได้นี่ครับ
‪คาปูชิโนนมเยอะไปหน่อย ‪เอานมเพิ่มมานิดๆ ดีกว่า
‪โมโม่ คุณสังเกตไหมว่าคุณพูดติดสำเนียง ‪คำว่า "ใช่" กับ "ก็ได้"
‪เจ๋งดีนะ
‪ผมคิดว่าผมจะไม่เปลี่ยนสำเนียง ‪แต่มันสะดวกดีน่ะ
‪แทนที่จะพูดซ้ำไปซ้ำมาบ่อยๆ ‪ทำไมไม่ลองพูดภาษาถิ่นดูล่ะ
‪ทำให้อะไรๆ… ง่ายขึ้น
‪- คุณเปลี่ยนไปนะ ดรูฟ ‪- จริงเหรอ
‪มีอะไรเปลี่ยนไปเป็นพิเศษเหรอ
‪หลายอย่างเลย แน่นอนว่า ‪คุณเปลี่ยนวิธีพูด
‪คุณมั่นใจกว่าเดิม คุณดูดีขึ้น
‪หุ่นฟิตด้วย
‪คุณคิดงั้นเหรอ โอเคเลยงั้น
‪ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ‪คนที่นั่นไม่ได้ทำงานหนักตลอดเวลา
‪พวกเขามีชีวิตนอกเหนือจากการทำงาน ‪พวกเขาเลยมีสมดุลดีกว่า
‪ผมแค่ลอกแบบอย่างของพวกเขามา
‪- แต่คุณก็ยังเต้นได้ห่วยแตกมากอยู่ดี ‪- ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ ไร้สาระ
‪คุณเหมือนเดิมเลย เหมือนเดิมเป๊ะ
‪ผมมั่นใจว่าบางอย่างเปลี่ยนไป ‪เดี๋ยวเราก็รู้เอง แต่ว่า…
‪คุณเป็นคนคนเดิม
‪กาแฟเราอยู่ไหนเนี่ย
‪อะไรกัน คาวู คุณก็ล้อท่าเต้นผมเหมือนกัน
‪ผมล้อเล่นน่า เป็นอะไรไป
‪ดรูฟ ฉันเลิกดื่มกาแฟมาหกเดือนแล้ว
‪โอเค
‪ทำไมคุณไม่บอกผมก่อนล่ะ
‪เพราะฉันกะจะบอกคุณตอนเราเจอกัน ‪แต่เราไม่ได้เจอกันเลย
‪คาวู คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เราควรจะได้เจอกันหน้าร้อนปีที่แล้ว ‪วางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว
‪ผมต้องไปปรากกะทันหันเพื่อดูตัวอย่างข้อมูล
‪ผมจะทำอะไรได้ ปฏิเสธไม่ได้หรอก
‪เราเจอกันก่อนหน้านั้นก็ได้นี่ ดรูฟ
‪คุณบอกว่า "คาเวีย อย่ามาตอนนี้ ‪เดือนนี้ผมได้ทุนเป็นเดือนสุดท้าย"
‪แล้วก็ได้ต่อไปอีกหกเดือน
‪แล้วตอนที่ผมขอให้คุณไปหาล่ะ
‪แต่คุณบอกว่ามันเป็นช่วงท้ายปี ‪คุณเลยไปไม่ได้
‪อย่าลืมเรื่องนั้นสิ
‪สิบสี่เดือนนะ ดรูฟ
‪(ฟินแลนด์ - อยู่ห่างกันแปดเดือน)
‪แค่เพราะมีผู้ชายจ้องฉันตอนฉันออกไปวิ่ง
‪ไม่ได้แปลว่าต้องซื้อ ‪สมาชิกรายปีที่ยิมให้ฉันนะ
‪บ้ามากเลย ลุงไม่ควรทำแบบนั้นนะ
‪- เขาน่าจะคุยกับมันแทน ‪- เขาควรจะถามฉันสักครั้ง
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอยู่ที่นี่ไปอีกถึงปีไหม
‪ใช่เลย
‪ดรูฟ นี่คุณเลื่อนดูอย่างอื่นไปด้วยเหรอ
‪อย่างน้อยก็ถอดแว่นออกสิ ‪ฉันเห็นทุกอย่างที่เงาสะท้อนนะ
‪ผมได้อีเมลจากสแตตส์ซิมโพเซียม
‪พวกเขามีแผนจะทำงานที่เกรละปีหน้า
‪อีเมลลงทะเบียนล่วงหน้าน่ะ
‪- งั้นในที่สุดเราก็น่าจะเจอกันที่นั่นได้นะ ‪- ไม่ เราจะเจอกันก่อนหน้านั้น
‪ให้ตายสิ ยุ่งยากจริง ถ้าเกิดหลุดออกมา ‪ต่อหน้าทุกคนจะเป็นไง
‪ชุดคอสเพลย์อารยภัฏผมพังไม่เป็นท่าแน่
‪ก็จริง
‪พระเจ้า ทำไมต้องวุ่นวายขนาดนี้นะ ‪แค่อยากทำให้คณะกรรมการมอบทุนประทับใจ
‪โอเค ฟังนะ พูดไปก่อนจนกว่าฉันจะถึงห้องนะ
‪- ฉันว่าพ่อแม่หลับอยู่น่ะ ‪- ได้
‪ตายจริง ผมยังไม่ได้บอกคุณเลย
‪อาทิตย์นี้ ผมทำงานหนักมาก
‪และต้องทำทุกอย่างเลย
‪และผมก็เตรียมนำเสนองาน และผมพอใจมาก
‪แต่เมื่อวานพอเรานำเสนอ
‪คุณไม่เชื่อแน่ พวกเขาชอบมากๆ แต่…
‪พวกเขาเอาแต่คุยกับสันเกต
‪ผมหดหู่มากเลย
‪แย่จังเลย โมโม่
‪แต่ก็มีเรื่องดีมากๆ เกิดขึ้นเมื่อวานนะ
‪ผมเจอคนจากเอเม็กซ์
‪พวกเขากำลังตั้งทีมวิจัยและการพัฒนา ‪กับไอเอ็มอาร์ซี บอมเบย์
‪และพวกเขากำลังพัฒนา ‪ซอฟต์แวร์การจัดรูปแบบการฉ้อโกง
‪ซึ่งน่าสนใจมาก ฟังดูน่าสนใจจริงๆ
‪ก็ดีนี่
‪หนูอยู่ข้างในค่ะแม่
‪- แม่ได้ยินเสียง เลยตื่น ‪- เสียงหนูเอง ไปนอนเถอะค่ะ
‪โอเค ฟังนะ รีบเข้านอนนะ คาเวีย
‪ปิดไฟอีกแล้วเหรอ
‪ใช่ แม่ตื่นง่ายมาก
‪ได้ยินเสียงนิดเดียวก็ตื่นแล้ว
‪พวกเขาอยู่กันดีๆ อยู่แล้ว ‪แต่ฉันกลับมารบกวนพวกเขา
‪ทำไมไม่นอนให้เร็วขึ้นล่ะ
‪ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ดรูฟ
‪ฉันเองก็ชินกับชีวิตฉัน
‪ใช่ พวกท่านก็ชินกับแบบของท่านใช่ไหม
‪การกลับบ้าน ไปอยู่กับพ่อแม่ช่วงวันหยุดแล้วกลับ
‪มันไม่เหมือนกับไปอยู่ด้วยจริงๆ
‪คุณอายุ 29 และการอยู่กับพ่อแม่ ‪มันไม่ใช่เรื่องง่าย ใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณเป็นรูมเมตที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมี
‪เคยเหรอ หมายความว่ายังไง "เคย"
‪เราจะเป็นรูมเมตกันต่อในอนาคต
‪ถ้าคุณทำอย่างอื่นตอนคุยกับฉันไปด้วยก็ไม่ละ
‪และไม่เอาแน่ๆ ถ้าคุณยัง ‪กินอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ
‪ผมสาบานเลย ผมกำลังจะทำสลัดกิน ผมสาบาน
‪โอเค ฉันควรวางสายแล้ว บาย ฉันรักคุณนะ
‪บาย ผมรักคุณ
‪(รัฐเกรละ - ปัจจุบัน)
‪ฉันรู้สึกว่าเราไม่อยากยอมรับว่าเราแก่ขึ้น
‪เหมือนที่เราไม่อยากยอมรับว่า ‪มีบางอย่างผิดปกติระหว่างเราในช่วงเดือนท้ายๆ
‪- หมายความว่าไง "ผิดปกติ" ‪- เปล่า
‪ไม่เอาน่า บอกผมมาเถอะ
‪แรงกดดันเยอะเกินไปน่ะ ดรูฟ
‪คุณเริ่มพูดเรื่องนี้ อย่างน้อยก็พูดให้จบเถอะ
‪ดรูฟ ฉันปวดฉี่มากเลย
‪นั่นน่ะเหรอแรงกดดัน
‪ตรงนั้น คุณว่าตรงนั้นได้ไหม
‪- น่าจะได้นะ ‪- ได้แหละเนอะ
‪- คุณจะช่วยยืนกันให้ ใช่ไหม ‪- แหงสิ คุณไปฉี่เถอะ
‪มีคนท้องถิ่นนั่งเรือมา
‪พวกเขาทำอะไร
‪ไม่รู้สิ นั่งกันอยู่ คุณอยากรู้อะไรล่ะ
‪หยาบคาย
‪ยังไงก็เถอะ ตอนที่ฉันบอกว่า "ผิดปกติ" ‪ฉันหมายความว่าเราต่างยุ่งกับชีวิตตัวเอง
‪จนเราแค่คอยอัปเดตอีกฝ่ายทุกๆ วัน
‪เราไม่ได้คุยกันจริงๆ เลย เข้าใจไหม
‪อืม
‪แต่ว่า…
‪ระยะทางก็เป็นเรื่องใหญ่นะ คาวู
‪วันนี้ ตอนเราเจอกันต่อหน้า
‪ผมรู้สึกว่าไม่มีอะไรทำให้เราเข้าใจผิดกัน
‪นี่ คุณจะโทษระยะทางไปทุกเรื่องไม่ได้นะ
‪สุดท้ายแล้ว มันเป็นเรื่องของความตั้งใจ ‪ซึ่งมันขาดไป
‪ให้ตายสิ คนพวกนั้นกำลังเดินมา ‪อย่าพูดอะไรนะ
‪- ว่าไงนะ ‪- เวร
‪ไงพี่
‪- ไง ‪- ขอใช้เน็ตหน่อยได้ไหม
‪ไม่พูดอังกฤษ ไม่พูดมลยาฬัม
‪พูดอังกฤษได้ไหม
‪แบ่งเน็ตให้ใช้ได้ไหม อยากเล่นฟอร์ตไนต์
‪ผมไม่มีมือถือ ไม่มีเน็ต ‪โทรศัพท์ไม่มีเครือข่าย
‪ใช้ไม่ได้เลย
‪ตอแหลจริงๆ ทำเป็นไม่มีเน็ต
‪ช่างมันเถอะ นายกลับมาเถอะ
‪- เขาต้องการอะไร ‪- เสร็จแล้วเหรอ
‪ยังมั้ง ฉันยังฉี่อยู่
‪นังบ๊อง
‪(นาคปุระ - อยู่ห่างกันหนึ่งปี ‪ข้อความเสียง - ดรูฟ)
‪ว่าไง กุลการ์นี วันนี้เป็นวันที่ดีมากสำหรับผม
‪ผมไปวิ่งมาตอนเช้าตรู่
‪แล้วก็มีประชุมช่วงมื้อเช้ากับคนจากเอเม็กซ์
‪เพื่อจัดทีมให้เสร็จก่อนที่ผมจะย้ายไปบอมเบย์
‪หลังจากนั้น ผมมีเวลาชั่วโมงนึง ‪ผมเลยไปซื้อไก่มังสวิรัติมา
‪มันทำมาจากเต้าหู้ และรสชาติเหมือนไก่งวง
‪ผมกินกับผัดผักที่บ้าน
‪เยี่ยมมากเลย อร่อยเหาะ
‪พ่อจะไปไหนเนี่ย
‪พาแม่ไปโรงพยาบาล แม่ไม่ได้บอกเหรอ
‪หนูควรไปด้วย หนูเลยรีบกลับมาไง
‪พ่อบอกแม่ว่าอย่าไปรบกวนลูก ‪เราจะไปกันเอง
‪พ่อคะ ทำไมต้องทำเหมือนหนูเป็นแขกด้วย
‪โอเค ลูกรัก ลูกไปกับแม่ด้วยก็ได้ คาเวีย
‪คาเวีย ฟังก่อน
‪คาวู รู้ไหมวันนี้มีอะไรเกิดขึ้นอีก
‪วันนี้เรามีเซสชันสุดมันที่ ‪คลาสสอนเต้นบอลลีวูด
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ‪ห้า หก เจ็ด แปด
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪นี่เป็นคลาสที่หกของผม ‪อนาเลยบอกว่าผมไม่ใช่มือใหม่แล้ว
‪ผมบอกเธอว่า
‪คนที่ดูบูกี้วูกี้มาตั้งแต่เด็ก
‪ไม่เคยเป็นมือใหม่อยู่แล้ว
‪ตอนท้ายเป็นมุกนะ เผื่อว่า… คุณก็รู้
‪(ดรูฟ ฉันควรถามซาฮิลไหม ‪เรื่องย้ายกลับไปบอม…)
‪- ทุกคน ทักทายคาเวียหน่อย ‪- ไง
‪(ไงทุกคน ขอให้สนุกนะ)
‪- อะไร ‪- "อะไร" ทำไมล่ะ
‪จ้องอะไร
‪ดีจังที่ได้เห็นคุณทำอะไรเป็นครั้งแรก
‪ว่าไง
‪ไม่ว่าไง คุณพูดถูก
‪และให้ตายเหอะ… สิ่งที่ผมกำลังจะพูด
‪อาจจะเหมือนผมจะสร้างความแตกตื่น
‪แต่ไม่ใช่นะ
‪เกริ่นอะไรนักหนา พูดมาเถอะน่า
‪เรารักกันน้อยลงหรือเปล่า
‪เป็นแบบนั้นเหรอ หรือ…
‪เราลืมไปแล้วว่าเรารักกันขนาดไหน
‪ใช่ นั่นเลย
‪จริงๆ แล้ว ฉันก็เริ่มคิดว่า…
‪ตอนคุณอยู่ที่บังคาลอร์ ‪เราทะเลาะกันบ่อยมาก
‪แล้วพอคุณไปฟินแลนด์ ‪เราก็แทบไม่ได้ทะเลาะกันเลย
‪ทุกครั้งที่เราคุยกันมันแบบว่า ‪"โอเค ดีแล้ว เจ๋ง"
‪ใช่ เรามีชีวิตอิสระจากกัน
‪ใช่เลย แต่ว่า… ‪ฉันก็คิดได้ว่ามันแย่กว่าการทะเลาะกันเสียอีก
‪ฉันคิดว่าเราอาจจะเลิกแคร์กันและกัน
‪ไม่นะที่รัก ไม่ใช่หรอก
‪เราแคร์กันอยู่แล้วและเรารักกันอยู่แล้ว
‪ใช่ไหม
‪อะไร เรา…
‪ให้ตายสิ หัวใจเกือบวาย
‪แหงอยู่แล้ว
‪แต่ว่า…
‪อย่างน้อยเราก็คุยกันเรื่องนี้ เพราะงั้น…
‪- ก็ดีแล้ว ‪- อาจเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นขณะคบกัน
‪ทะเลาะกัน แล้วก็หาทางออก
‪แล้วก็ทะเลาะกันใหม่ แล้วก็วนซ้ำต่อไป
‪ใช่ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น
‪คุณจะเดินหน้าต่อไปยังไงล่ะ
‪ก็คงขึ้นอยู่กับว่าจะวนซ้ำไปกับใครละมั้ง
‪คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ