Próbuję być fajnym milenialsem, a z tobą…
muszę podróżować jak boomer.
Masz.
- Pat? - Dhruv w akcji znów.
- Dobre. - Miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Moja mama. - Cześć, ciociu.
- Hej. - A to moja.
Żart. Kavya, moja dziewczyna.
- Cześć. - Hej.
- Znasz go? - Pewnie. Miło mi.
Mnie również. Miłej podróży.
- Cześć. - Pa.
Jedziesz na drugi koniec świata i kogo spotykasz?
Kolegę z pracy.
Pomyśli, że jeżdżę na obciachowe wycieczki.
- On też tu jest. - Fakt.
Wyluzuj.
Podróże w stylu Kulkarni. O co w tym chodzi?
- Mam opowiedzieć? - Tak.
Numer jeden…
Każdy członek rodziny ma jakiś owoc.
Super.
Numer dwa: na początku podróży krzyczymy: „Chwała Panu!”.
Numer trzy:
jeśli w podróży trafimy na szwedzki stół,
jemy tyle, żeby zwróciły nam się koszty.
Genialne.
Cwaniara z klasy średniej.
Witam wszystkich!
Jestem Christy, wasza przyjaciółka.
Dziś razem zwiedzamy Munnar.
Rozpoczęliśmy dokładnie o 7,30,
a skończymy o 17,30.
Miłej podróży.
Dzięki.
Mam nową przyjaciółkę.
Jest jak nauczycielka hindi.
- Będzie ostra. Mamy przechlapane. - Cicho.
- Chwała… - Panu!
SERIAL NETFLIX
ODCINEK DRUGI - RODZINNE WAKACJE
KOŚCIÓŁ MAR THOMA ŚW. TOMASZA W MUNNARZE
Kąpałaś się dziś?
Ile psów już widzieliśmy? Ze dwadzieścia.
Kąpałaś się?
- Dziś niedziela bez kąpieli. - Wygodne.
Częste mycie skraca życie.
Częste mycie, obsrane życie!
Co to miało być?
- Częste mycie, obsrane życie! - Brzmi dużo lepiej.
Sama wymyśliłaś? Tu i teraz?
Jestem pod wrażeniem.
Kościół św. Tomasza zbudowali pracownicy plantacji herbaty.
Nie spieszcie się. Zwiedzajcie dokładnie i powoli.
Ale macie na to dokładnie 20 minut.
Kto chce zobaczyć cmentarz, idzie w prawo.
Kto chce zobaczyć kościół, proszę do środka.
„Dokładnie i powoli. Ale macie tylko 20 minut”.
Moją buzię jeszcze zobaczycie.
- Pozwiedzajcie. - Jasne. Przepraszam.
Przepięknie tu.
Fakt.
Ucieknijmy stąd po cichu. Chodź!
Nie poddawaj się, Dhruv.
Chodź.
Widziałem.
Co? To pamiątka.
Może weźmiesz coś jeszcze?
Nie widzisz zła, nie słyszysz zła, nie mówisz zła.
I nie czynisz zła, młotku.
Co myślisz?
Bardzo ładne zdobienia.
Wejdziemy?
- Jesteś tam? - Tak.
No dobra…
Jak zacząć?
Przed spowiedzią coś się mówi.
- Co? - Wybacz, bo…
Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłem.
Do trzeciej klasy kradłem Sandeepowi słodycze z plecaka.
Dzwonię do niego.
Najpierw oddaj świecę.
Mogę ci zadać poważne pytanie?
Jasne.
- Naprawdę poważne. - W porządku.
Co zrobisz, jeśli umrę przed tobą?
Czy to nie nazbyt poważne?
Ostrzegałam.
W porządku.
Myślę, że…
Trudno mi będzie pójść naprzód…
Ale w końcu to zrobię.
Co innego mogę? Powinienem, prawda?
Chciałabyś, żebym poszedł naprzód.
Oczywiście. Ale to zależy.
To zależy?
- Tak. - Od czego.
Jeśli pójdziesz naprzód po trzech miesiącach, to źle.
- W porządku. - Powinieneś poczekać chociaż…
jakieś…
siedem miesięcy.
- Siedem? - Tak.
Chwila. Siedem razy 30 to 210 dni.
- Niech będzie 200. Okrągła liczba. - Poczekaj chociaż 300.
Trzysta dni?
Skąd ta liczba? Wystarczy 200.
Chwileczkę. Byłeś ze mną tyle lat.
Nie zaczekasz siedmiu miesięcy?
Nie chodzi o ciebie, a o mnie. Ty umrzesz i cię nie będzie.
Co mam robić? Muszę być szczęśliwy.
Spędziłeś beze mnie 14 miesięcy. Nie zaczekasz siedmiu?
Więc stąd te siedem miesięcy?
- Nie oglądałeś tego filmu. - No jasne.
Jedyny film, którego nie znam.
Spróbuj tego. „Chcę to samo, co ona”.
- Co? - No tak.
„Chcę to samo, co ona”.
To podchwytliwe. Ty mówisz to w każdej restauracji.
Co, kurwa?
Niby co?
- Słyszałaś? - Nie.
- Coś tam było. - Niczego tam nie było.
A jeśli to tygrys?
Żenada.
Kurwa. Widziałaś ten filmik,
w którym tygrys wyskakuje z krzaków?
To było na plantacji kawy.
Jaka mądra.
Tygrys raczej nie rozróżnia plantacji.
On wie.
- Ruszamy za dwie minuty! - Kurwa.
Proszę do autobusu!
Dwie minuty!
Dobry Boże!
Skąd ci ludzie się biorą?
- Chodź. - Spokojnie, Dhruv.
- Chodź. Wściekła się. - To nic takiego!
Zwolnij. Zaczekają na nas.
Kazała nam iść.
Wszyscy już są, a my się wleczemy.
Uspokój się.
No chodź. Co innego mamy do roboty?
Idź, ja dojdę.
Zaczynasz mnie wkurwiać.
Spóźnimy się minutkę. Wielkie mecyje.
Harry i Sally.
Co?
„Chcę to, co ona”.
Pani z Kiedy Harry poznał Sally.
Fakt.
Przepraszam.
Miałaś rację.
To nie było nic ważnego.
Pobudka! Kolejny przystanek!
Kurwa!
- Musimy iść. - Zjemy tu lunch!
Kupić chipsy bananowe.
- Kurwa. - Zamknij się. Patrz.
- Włóż to. - Dhruv, czemu nie dzwoniłeś?
Mamo, byliśmy zmęczeni.
- W porządku. Jest z tobą Kavya? - Porozmawiajcie.
Hej, ciociu! Co u ciebie?
Dobrze. Wiesz już, czy zamieszkasz w Mumbaju?
Tak. Czekamy na rozmowę.
W porządku.
Mam do ciebie małą prośbę.
Jest ktoś…
Jak ma na imię syn Pramoda?
- To Kavya? - Tak.
Pogadam z nią.
Cześć, Kavya! Co słychać?
- U mnie dobrze. A u ciebie? - Też.
Mam pytanko.
Syn mojego kuzyna Pramoda, Kishore,
chce studiować w Narsee Monjee.
- Co trzeba… - Ja z nią pogadam.
Skarbie, studiowałaś tam, prawda?
Tak.
Masz namiary na obecnego rektora?
Mam telefon, ale…
Mamo, to tak nie działa. Liczy się egzamin.
Może tak będzie łatwiej.
Mamo, to nie kółko zainteresowań.
Dam ci numer,
ale nie mów nikomu, że masz go ode mnie.
- Skąd. Nie mów im. - Dziękujemy.
- Będziemy kończyć.
- Okej. - Okej, pa.
Pa.
Powinnam zostać doradcą zawodowym?
To najlepsza opcja dla tych, którzy nie wiedzą, co robić.
Martwisz się transferem?
- Rahil nie pisze. - Napisze.
Spokojnie!
Już, już!
Każdy zdąży.
Ej! Jak oni mogą tak się wpychać?
Tak nie wolno. Proszę wracać!
- W porządku. - Nie.
- Wepchali się. - Spokój!
Mamy czas. Zdążycie.
Czemu się tak wpychają?
Tak nie można.
Macie 20 minut.
Płyńcie szybko, ale zrelaksujcie się.
Dobrze?
Jak jest „irytujący” w malajalam?
- Jak? - Christy.
- Mgiełka. - Widzisz? Jest.
Nie wkurzyła cię ta rozmowa o uczelni?
Nie, to nic wielkiego.
Ale była dość głupia.
Zauważyłam, że…
Swoim rodzicom potrafię powiedzieć, że gadają głupoty,
ale twoim nie.
Serio?
Ja bym powiedział.
- Akurat. - Zesrałbym się.
Wyobraź sobie.
„Kurwa! Muszę to odszczekać!”
Jeszcze dziesięć minut!
- Co? - Zaśpiewasz?
Ty śpiewaj. Ja mam głos jak niedźwiedź. Ty masz talent.
- Twój głos to baryton. - Serio? Super!
Spróbuj, przekonamy się.
Dużo do mnie mówi
W oczach płomień ma
Tęsknię za nią tak, tęsknię za nią tak
Na, na, co? „Dziewczyno”?
Ciągle się ze mnie nabijasz. Dlatego nie śpiewam.
Jesteś z północy. Powinieneś znać tekst.
Ja jestem od melodii. Ty zajmij się tekstem.
Płyniemy, Madonno.
Przyjemne powietrze.
Zaklinowało się.
Kurwa, nawet tak nie żartuj.
Będziemy mieć przesrane.
Kurwa!
No dalej.
Serio?
Ej!
Kurwa!
Gdyby tamci się nie wepchnęli, nie byłoby nas tu!
Ja pierdolę.
W Finlandii tak by nie było.
- W Finlandii rowery wodne się nie psują? - Nie mądrz się!
Tam ludzie stoją w kolejce.
Kurwa!
Spokojnie. Co jest?
Co?
Serio? Spójrz na nas.
Jesteśmy na środku jeziora w popsutym rowerze.
Ani do przodu, ani do tyłu. Utknęliśmy!
Inni nie popłyną jakąś inną drogą.
Kogoś zobaczymy.
Ja pierdolę.
Co jeszcze?
No wyłaź.
- Słucham. - Dhruv, nie dałeś mi numeru.
- Cierpliwości. - Dhruv.
Nie musisz krzyczeć. Tylko ci przypominam.
Przepraszam, mamo. Zadzwonię do ciebie. Daj mi dwie minutki.
Kurwa! Ta wycieczka jest przeklęta.
Do tego ta cała Christy. „Dwadzieścia minut!”
Na tym polega relaks?
- Było coś powiedzieć. - Co?
Jeśli coś do kogoś masz, mówisz mu to od razu.
Czemu mówisz mi to tu i teraz?
Utknęliśmy. W czym to komukolwiek pomoże?
- Halo? Dhruv? - Tak, mamo?
- Co się stało? - Zadzwonię później.
Kurwa.
Szlag.
Właśnie to robię.
Tak.
Zachowuję się jak mój ojciec.
To samo było w Finlandii. Wszystko szło dobrze.
Ale kiedy coś się psuło, wściekałem się.
Tata był taki sam.
Kiedy coś go stresowało, cały był w nerwach.
Marudził i jęczał, nie potrafił myśleć.
Kurwa, to dokładnie to!
- W porządku. - Nie.
Musimy oszczędzać naszą energię.
Młodsi nie będziemy.
Ale nie tylko ty przez to przechodzisz.
Wszyscy przejmujemy nawyki rodziców.
To nieuniknione. Nic z tym nie zrobisz.
Ty też?
Oczywiście.
Tata zawsze żartował sobie z mamy. Podłapałam to.
Oboje z niej żartujemy.
Do dziś.
Płyną w naszą stronę.
Pomocy! Ratunku, proszę!
Nie zrozumieli.
Zawołajcie Christy! Christy dwadzieścia minut!
Proszę! Dziękuję!
Ja pierdolę! Uratują nas.
Sorki. Chwileczkę.
Czyli twoja mama…
Chciałam powiedzieć,
że stałam się wobec niej szorstka.
Nie chcemy tego, ale tak już jest.
Kiedy ostatnio u niej byłam, rozmawiałyśmy o dzieciach.
Mówiłam, że nie wiem, czy chcę.
Ale wytłumaczyłam to tak, by czuła się źle.
Osądziłam ją za to, że chciała mnie mieć.
To nie fair, ale…
musimy nad tym świadomie pracować.
To bardzo nie fair. I bez sensu.
W takim razie…
Czy naprawdę wybieramy, kogo kochamy?
Większość cech jest nam wgrana.
Połowę życia spędzamy, nadpisując to.
Pierwszy krok do rozwiązania problemu to uświadomienie sobie go.
Uświadomiliśmy sobie go. Będziemy nad tym pracować.
Będzie dobrze.
- Co ty robisz? - Wiosłuję.
- Zawołać Christy głosem niedźwiedzia? - Już tak nie dramatyzuj.
Powie, że krzyczymy, a nic nam nie jest.
Smuteczek.
Hej!
Ratunku!
Co mieliśmy zrobić?
Zostawić ich i pojechać?
Powiedz, że będziemy.
Dupek.
Wybacz, Christy.
W porządku. Organizator mówi, że jedzenie stygnie.
Pospieszmy się.
Słyszałam waszą rozmowę.
Dzięki, Christy.
Chodźcie.
- Christy! - Tak?
Mamy 20 minut czy trochę więcej?
Chodźcie szybko.
O czym myślisz?
Zmieniłeś zdanie co do Christy.
- Tak. - Było łatwo?
Tak.
Więc my też możemy się zmienić.
Oczywiście nie będzie łatwo, ale nie możemy zrzucać winy na przeszłość.
Tak.
Może nam się nie udać, ale powinniśmy spróbować.
Może nie zgadzam się z ojcem, ale…
Chcę mieć z nim dobrą relację.
Lubisz jego towarzystwo?
Tak, jest wtedy miło.
Dopóki jest pokój i nie ma kłótni.
Ustaw to na status w WhatsAppie.
Mam nadzieję, że Pat nie powie w biurze,
że kochaliśmy się na rowerze wodnym tak, że go zepsuliśmy.
Czemu obchodzi cię, co on pomyśli?
Bo pracuję z tymi ludźmi.
Chcę, żeby mieli o mnie dobre zdanie. To naturalne.
Żebyś wiedział, nie jestem złodziejką.
Jasne. Dzięki, ale…
wiesz, że każdy złodziej tak mówi?
Nie. Chciałam zrobić coś, czego zwykle nie robię.
To jak…
To jak wakacje od samej siebie.
Nie wszystkie złe nawyki mam po ojcu.
Nie radzę sobie z pieniędzmi. Wydaję jak szalony, ale…
Tata rozsądnie zarządza pieniędzmi.
- Nie umiesz też się targować. - Prawda.
Jestem do niczego.
I kradłem nie tylko słodycze Sandeepowi,
czasem zdarzyło mi się ukraść pieniądze.
Kilka razy.
Tata nigdy nie uczył mnie kraść.
- Czyli wszystko jasne. - No nie?
Dziękuję, Kavu.
Dzięki tobie jem dziś wystawny posiłek.
Moja dama. Szacun.
- Pomyśl. - Dziękuję.
Na starość mielibymy wyglądać tak samo.
Dziwne, co?
- Rozumiesz? - Bzdura!
Napisy: Jakub Jadowski