‪ผมพยายามเป็นมิลเลนเนียลเจ๋งๆ แต่คุณ…
‪ให้ผมเดินทางเหมือนนักท่องเที่ยวแก่ๆ
‪ถือหน่อย
‪- แพต ‪- ดรูฟจอมเฮฮา เดินทางตลอดเวลา
‪- ดีนี่ ‪- ดีใจที่ได้เจอนะ
‪เช่นกัน
‪- นี่แม่ฉัน ‪- สวัสดีครับคุณป้า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- นี่แม่ฉัน
‪ล้อเล่นน่า นี่คาเวีย แฟนฉัน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪- รู้จักเหรอ ‪- แหงสิ ยินดีที่ได้เจอค่ะ
‪ยินดีเช่นกันครับ เที่ยวให้สนุกนะ
‪- เอาละ ไปก่อนนะ ‪- บาย
‪พออยู่อีกฝั่งหนึ่งของโลก ‪ก็ต้องมาเจอใครล่ะ
‪เพื่อนร่วมงานไง
‪ตอนนี้เขาคงคิดแล้วว่าผมมาทัวร์เห่ยๆ นี่
‪- ดรูฟ เขาก็มาทัวร์เดียวกันนี่ ‪- ใช่
‪ใจเย็นไว้
‪แล้วนี่มันอะไรกันล่ะ ‪เดินทางสไตล์กุลการ์นีเหรอ บอกผมหน่อย
‪- ต้องบอกด้วยเหรอ ‪- ต้องสิ
‪โอเค ข้อแรกนะ
‪สมาชิกครอบครัวทุกคนต้องถือผลไม้
‪- ยอดเยี่ยม ‪- โอเคนะ
‪ข้อสอง พอการเดินทางเริ่มต้นขึ้น ‪เราทุกคนต้องตะโกน "สรรเสริญพระเจ้า"
‪และข้อสาม
‪ถ้าเรารู้ว่าอาหารกลางวันเป็นแบบบุฟเฟต์
‪เราจะไม่กินอะไรก่อนหน้านั้นเลย ‪เพื่อให้กินได้คุ้มค่าเงิน
‪อัจฉริยะ
‪แม่หนูชนชั้นกลางแสนฉลาด
‪สวัสดีค่ะทุกคน
‪- หวัดดี ‪- สวัสดี
‪ฉันชื่อคริสตี้ เป็นเพื่อนของคุณ
‪วันนี้เราจะไปชมมุนนาร์ด้วยกันนะคะ
‪เราจะเริ่มการเดินทางเวลาเจ็ดโมงครึ่งเป๊ะ
‪และจบการเดินทางในตอนเย็น ‪เวลาห้าโมงครึ่ง
‪ขอให้สนุกนะคะทุกคน
‪ขอบคุณครับ
‪"เพื่อน" ได้เพื่อนใหม่แล้ว
‪เธอให้ความรู้สึกเหมือนเป็นครูฮินดี
‪- เธอเข้มงวดแน่ๆ เราแย่แล้ว ‪- หุบปากน่า
‪- สรรเสริญ… ‪- พระเจ้า
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(วันหยุดของครอบครัว)
‪(โบสถ์เซนต์โทมัส มาร์ โทมา ‪มุนนาร์)
‪วันนี้ได้อาบน้ำหรือเปล่า
‪ใช่ เราเห็นหมาหลายตัวแล้วตั้งแต่มา ‪อย่างน้อยยี่สิบตัวแล้ว
‪นี่ คุณได้อาบน้ำหรือเปล่า
‪- วันอาทิตย์ไม่อาบน้ำไม่ใช่เหรอ ‪- สบายจังนะ
‪สกปรกจังนะ
‪นิสัยเสียจังนะ
‪อะไรกัน ว่ากันทำไม
‪- นิสัยเสียจังนะ ‪- ให้ตายสิ แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย
‪คุณเพิ่งคิดเอาเองเหรอ เดี๋ยวนี้เลยเหรอ
‪ผมประทับใจมาก
‪คนงานที่สวนชานี้เป็นผู้สร้าง ‪โบสถ์เซนต์โทมัสแห่งนี้ขึ้นมา
‪ค่อยๆ ดูนะคะ ดูใกล้ๆ ช้าๆ
‪แต่คุณมีเวลาแค่ 20 นาทีนะคะ โอเคนะคะ
‪ใครที่อยากดูสุสาน ไปทางขวามือฉันนะคะ
‪ใครที่อยากดูโบสถ์ เข้ามาเลยค่ะ
‪"ค่อยๆ ดูนะคะ ดูใกล้ๆ ช้าๆ ‪แต่คุณมีเวลาแค่ 20 นาที"
‪นี่ คุณดูหน้าฉันทีหลังก็ได้ โอเคนะ
‪- ไปดูโบสถ์ก่อน ‪- ครับ โทษที
‪สวยจังเลย
‪ใช่
‪หนีไปจากที่นี่กันเถอะ ไปแบบเงียบๆ ‪ไปกันเถอะ ไปกัน
‪ให้โอกาสทัวร์นี่หน่อยสิ ดรูฟ
‪ไปกันเถอะ
‪นี่ เห็นฉันนะ
‪อะไร ของที่ระลึกน่ะ
‪ยังอยากได้เพิ่มอีกเหรอ
‪โมโม่ ไม่เห็นสิ่งชั่วร้าย ‪ไม่ได้ยินสิ่งชั่วร้าย ไม่พูดสิ่งชั่วร้าย
‪แล้วก็อย่าทำสิ่งชั่วร้าย นังบ๊อง
‪คุณคิดว่าไงล่ะ
‪งานไม้สวยงามมาก
‪เข้าไปกันไหม
‪- นั่งหรือยัง ‪- นั่งแล้ว
‪โอเค เอาละนะ
‪เริ่มยังไงละเนี่ย
‪เขาพูดบางอย่างกันก่อนจะสารภาพบาป
‪- อะไรนะ ‪- ฉันขอโทษ แต่ฉัน…
‪ขอโทษครับคุณพ่อ เพราะผมทำบาป
‪ผมขโมยขนมจากกระเป๋าของซานดีป ‪ตั้งแต่อนุบาลไปจนถึง ป.สาม
‪ฉันจะโทรบอกเขาเดี๋ยวนี้เลย
‪ฟังนะ คุณเอาเทียนที่ขโมยมาไปคืนก่อนเถอะ
‪โอเค ฉันถามคำถามจริงจังได้เลยไหม
‪โอเค ถามเลยสิ
‪- จริงจังมากนะ โอเคไหม ‪- โอเค
‪โอเค
‪ถ้าฉันตายก่อนคุณ คุณจะทำอะไร
‪มันไม่จริงจังไปหน่อยเหรอ
‪ฉันเตือนแล้วนะ
‪โอเคๆ
‪ผมคิดว่า…
‪ผมจะ…
‪ผมคงทำใจยากมากๆ แต่ว่า…
‪ผมคิดว่าสุดท้ายแล้วผมคงทำใจได้
‪คือผมจะมีทางเลือกอะไรล่ะ ‪นั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่เหรอ
‪คุณก็คงอยากให้ผมทำใจได้ใช่ไหม
‪ใช่ คือก็แหงอยู่แล้ว แต่ก็ขึ้นอยู่กับบางอย่าง
‪กับบางอย่างเหรอ
‪- ใช่ ‪- ขึ้นอยู่กับอะไร
‪ถ้าคุณทำใจได้ภายในสามเดือน ฉันเคืองแน่ๆ
‪- โอเค ‪- คุณควรรออย่างน้อย…
‪น่าจะ…
‪เจ็ดเดือนก็โอเคนะฉันว่า
‪- เจ็ดเดือนเหรอ ‪- ใช่
‪โอเค งั้นก็ต้องรอ ‪เจ็ดคูณ 30 ก็ 210 วัน
‪- เอาเป็น 200 วันแล้วกัน ฟังดูดีกว่า ‪- ดรูฟ รออย่างน้อย 300 วัน
‪สามร้อยเหรอ
‪ตัวเลขมั่วๆ พวกนี้มาจากไหนกัน ‪สองร้อยก็พอแล้ว
‪เดี๋ยวนะ คุณอยู่กับฉันมาตั้งหลายปี
‪รอแค่เจ็ดเดือนไม่ได้เหรอไง
‪แต่มันไม่ได้เกี่ยวกับคุณ นี่มันเรื่องของผม ‪คุณจะตายจากไป
‪ผมจะทำอะไรได้ล่ะ ผมต้องมีความสุขใช่ไหม
‪โมโม่ คุณอยู่มา 14 เดือนได้โดยไม่มีฉัน ‪คุณรอแค่เจ็ดเดือนไม่ได้เหรอ
‪ที่คุณคำนวณมาเจ็ดเดือนก็เพราะงี้เองเหรอ
‪- หุบปากเถอะ คุณไม่ได้ดูหนังนี่ ‪- ใช่ แหงสิ
‪นี่เป็นหนังเรื่องเดียวที่ผมไม่ได้ดูใช่ไหม
‪โอเค บอกผมหน่อย ‪"ผมขอแบบที่เธอสั่ง"
‪- อะไรนะ ‪- ใช่
‪"ผมขอแบบที่เธอสั่ง"
‪หลอกถามกันหรือเปล่า ‪คุณก็พูดงี้ตอนไปกินข้าวกันทุกร้าน
‪อะไรวะ
‪- ได้ยินหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪- มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น ‪- ไม่มีอะไรนะ ดรูฟ
‪ถ้าเป็นเสือล่ะ
‪ช่างเถอะ
‪ให้ตายสิ คุณได้เห็นคลิปดังคลิปนั้นไหม
‪ที่มีเสือโดดออกมาจากไร่
‪นั่นมันไร่กาแฟ
‪ฉลาดมาก
‪อย่างกับว่าเสือแยกกาแฟกับชาได้งั้นแน่ะ
‪ได้สิ
‪- เราจะไปกันแล้วในอีกสองนาที ‪- ให้ตายสิ
‪ทุกคนขึ้นรถบัสเดี๋ยวนี้เลย
‪สองนาทีเท่านั้นนะคะ
‪พระเจ้าช่วย
‪ให้ตายเถอะ คนพวกนี้เป็นใครกัน ‪พวกเขามาจากไหนกัน
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไม่เป็นไรหรอก ดรูฟ
‪- ไปกันเถอะ เธอโมโหแล้ว ‪- ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ดรูฟ ช้าๆ หน่อย พวกเขารอเราอยู่แล้ว
‪เธอบอกให้เราไปหานี่
‪ทุกคนอยู่นั่นกันแล้ว ‪แต่เรามัวแต่ชักช้าซื่อบื้อ
‪ใจเย็นๆ ได้ไหม
‪ให้ตายเหอะ ไปกันเถอะ ‪จะมีอะไรให้ทำอีก
‪คุณไปก่อนเลย ฉันจะตามไป
‪คุณทำให้ฉันรำคาญมากเลยนะตอนนี้
‪เราไปกันสายสักนาที ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
‪เว็นแฮร์รีเม็ทแซลลี
‪อะไรนะ
‪"ผมขอแบบที่เธอสั่ง"
‪ป้าที่ร้านอาหารจากหนังเรื่อง ‪เว็นแฮร์รีเม็ทแซลลี
‪ใช่
‪โทษทีนะ
‪คุณพูดถูก
‪มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ทุกคน ตื่นได้แล้วค่ะ ถึงจุดแวะพักต่อไปแล้ว
‪ให้ตายสิ
‪- เราต้องลงจากรถ ‪- เราจะกินข้าวกันที่นี่
‪เราต้องซื้อกล้วยกรอบ
‪- ให้ตายสิ ‪- ดรูฟ หุบปากน่า ดูนี่สิ
‪- สวมนี่ด้วย ‪- ดรูฟ ทำไมไม่โทรมาล่ะ
‪แม่ครับ เราเหนื่อยกันนิดหน่อย
‪- ไม่เป็นไร คาเวียอยู่ด้วยไหม ‪- คุยกับเธอสิ
‪สวัสดีค่ะป้า เป็นไงบ้างคะ
‪เราสบายดีจ้ะ ตัดสินใจ ‪เรื่องย้ายมาบอมเบย์หรือยังจ๊ะ
‪เรียบร้อยแล้วค่ะ เรากำลังรอสัมภาษณ์ขอย้ายงาน
‪โอเค
‪จริงๆ ป้ามีอะไรให้ช่วยนิดหน่อย
‪จริงๆ คือว่า…
‪ลูกชายปราโมดชื่ออะไรนะ
‪- นั่นคาเวียเหรอ ‪- ใช่
‪เดี๋ยวผมคุยเอง
‪ว่าไง คาเวีย เป็นยังไงบ้าง
‪- สวัสดีค่ะลุง หนูสบายดีค่ะ เป็นไงบ้างคะ ‪- เราสบายดี
‪โอเค ลุงมีอะไรจะถามหน่อยน่ะ
‪ญาติลุง ลูกของปราโมด กิชอร์
‪เขาอยากเรียนเอ็มบีเอที่เอ็นเอ็ม
‪- ขั้นตอนการ… ‪- เดี๋ยวฉันคุยเอง
‪ที่รัก หนูเรียนเอ็มบีเอที่เอ็นเอ็มใช่ไหม
‪ใช่ค่ะป้า
‪หนูมีช่องทางติดต่ออาจารย์ใหญ่คนปัจจุบันไหม
‪หนูมีเบอร์ค่ะป้า แต่ว่า…
‪แม่ครับ เขาไม่ทำกันแบบนี้นะ ‪มันขึ้นอยู่กับคะแนนสอบเข้าของเขา
‪แม่คิดว่าทำแบบนี้น่าจะเข้าเรียนได้ง่ายขึ้น
‪แม่ครับ นี่ไม่ใช่สโมสรกีฬานะ เราใช้…
‪ป้าคะ เดี๋ยวหนูเอาเบอร์ให้นะ
‪แต่อย่าบอกใครว่าเอามาจากหนูนะคะ
‪- ไม่ อย่าบอกพวกเขานะ ‪- ขอบคุณ
‪- ขอบคุณนะ ‪- โอเค เราวางสายก่อนนะ
‪- โอเค ‪- โอเค บายค่ะ
‪โอเค บาย
‪ฉันควรไปเป็นที่ปรึกษาด้านอาชีพไหม
‪เป็นงานที่ดีที่สุดสำหรับคนที่ ‪ยังไม่รู้ว่าอยากทำอะไร
‪คุณห่วงเรื่องย้ายงานใช่ไหม
‪- ราฮิลยังไม่ส่งข้อความมาเลย ‪- เดี๋ยวก็ส่ง
‪- ไม่ ใจเย็นๆ ‪- ใจเย็นๆ
‪โอเคๆ
‪รอให้ถึงคิวก่อนค่ะ
‪คุณแซงคิวแบบนี้ได้ไงครับ
‪ไม่ได้นะครับ กลับมาเถอะ
‪- ไม่เป็นไรหรอก ‪- ไม่ได้นะ
‪- พวกเขาแซงทุกคนเลย ‪- เย็นไว้
‪เรามีเวลาค่ะ รอให้ถึงคิวก่อน
‪ทำไมพวกเขาถึงแซงคิวล่ะ
‪มันไม่ถูกต้องนะ
‪มีเวลาแค่ 20 นาที โอเคนะคะ
‪ถีบเรือไปเร็วๆ แต่ก็ผ่อนคลายด้วยนะคะ
‪โอเคนะ
‪คำว่า "รำคาญ" ภาษามลยาฬัมพูดยังไงนะ
‪- อะไรนะ ‪- คริสตี้
‪- ฉันเห็นหมอกนิดหน่อยนะ ‪- เหรอ นี่ไง
‪ฟังนะ คุณไม่ได้รำคาญ ‪ที่คุยเรื่องเอ็นเอ็มใช่ไหม
‪ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‪ใช่ แต่มันก็โง่นิดๆ นะ ว่าไหม
‪คุณก็รู้ ฉันคิดอยู่ว่า…
‪ฉันบอกพ่อแม่ฉันตรงๆ ได้ว่า ‪สิ่งที่พวกท่านพูดมันโง่
‪แต่ฉันบอกพ่อแม่คุณแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪เหรอ
‪ผมบอกแน่ๆ ใช่เลย
‪- ไม่จริงน่า ‪- ผมคงกลัวมากเลย
‪คิดดูสิถ้าผมพูดออกไป
‪ผมคงแบบว่า "เวรแล้ว ต้องถอนคำพูด"
‪อีกสิบนาที
‪- อะไร ‪- คุณร้องดีๆ ไม่ได้เหรอ
‪คุณร้องเพลงไป ผมเสียงห้าว ‪คุณร้องไม่เพี้ยน
‪- คุณเสียงแบริโทน ‪- จริงเหรอ ดีนะ
‪คุณลองก่อนสิ เดี๋ยวรู้กัน
‪เธอคุยกับฉันเยอะ
‪แม่ เธอทะเลาะด้วยสายตา
‪แม่ ผมคิดถึงเธอ ผมคิดถึงเธอมาก
‪แล้วไงต่อนะ "ผู้หญิง" เหรอ
‪อย่าทำแบบนี้ คุณล้อผมตลอดเลย ‪ผมเลยไม่ร้องเพลงไง
‪คุณเป็นคนอินเดียเหนือใช่ไหม คุณควรรู้นี่
‪ผมสนใจจังหวะมากกว่า ‪คุณห่วงเรื่องเนื้อร้องไป
‪โอเค มาดอนน่า มาถีบเรือไปกันเถอะ
‪ที่นี่อากาศดีมากเลย ดรูฟ
‪ฉันว่าเครื่องมันติดนะ
‪ไม่เอาน่า หยุดเลย อย่ามาล้อเล่นแบบนี้
‪ซวยแล้ว
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไม่เอาน่า ไอ้โง่
‪อะไรเนี่ย ถามจริง
‪นี่
‪อะไรวะเนี่ย
‪ถ้าคู่นั้นไม่แซงคิวเราคงไม่ได้เรือลำนี้มา
‪ไม่ได้นะ ไม่เอาน่า
‪เรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้นที่ฟินแลนด์หรอก
‪- ที่ฟินแลนด์เรือไม่พังเหรอ ‪- อย่ามากวนประสาท
‪คนไม่แซงคิวกันที่นั่น
‪ไม่เอาน่า
‪ดรูฟ ใจเย็นๆ เป็นอะไรไป
‪อะไร
‪ใจเย็นๆ เหรอ ดูเราสิ
‪เราอยู่กลางทะเลสาบ เรือก็พัง
‪เดินหน้าหรือถอยหลังไม่ได้ เราติดอยู่ตรงนี้
‪ดรูฟ คนอื่นๆ ก็ไม่ได้ไปทางอื่นหรอก
‪เดี๋ยวเราก็เห็นคนอื่น ใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า
‪ใครโทรมาอีกล่ะตอนนี้
‪ออกมาสิ
‪- ครับแม่ ‪- ดรูฟ ลูกยังไม่ได้ส่งเบอร์มาเลยนะ
‪- ช่วยใจเย็นๆ หน่อยครับ ‪- ดรูฟ
‪ได้ แต่ไม่เห็นต้องตะคอกเลย ‪แม่แค่เตือนลูกเฉยๆ
‪ขอโทษครับแม่ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ ‪ขอผมสองนาที โอเคนะครับ โทษที
‪ให้ตายสิวะ นี่มันทัวร์ต้องสาปชัดๆ
‪แถมยังมีนังคริสตี้นั่นอีก ‪"ยี่สิบนาที มาเลย ไปได้"
‪คุณผ่อนคลายแบบนี้เหรอ
‪- คุณน่าบอกมาแต่แรก ‪- อะไร
‪ทุกคนที่คุณมีปัญหาด้วย ‪คุณควรบอกไปเลย
‪บอกฉันตอนนี้มันจะช่วยอะไร ตรงนี้เนี่ยนะ
‪ติดอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ทำแบบนี้มันช่วยยังไง
‪- ฮัลโหล ดรูฟ ‪- ครับแม่
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ครับแม่ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ
‪ให้ตายสิ
‪เวร
‪ผมทำแบบนั้นเลย
‪ใช่เลย
‪ผมทำตัวเหมือนพ่อเลย
‪ผมก็เคยเป็นแบบนี้ที่ฟินแลนด์ ‪ทุกอย่างไปได้ดี เรียบร้อยดี
‪แต่พอมีอะไรผิดพลาด ผมจะหัวเสียไปเลย
‪พ่อก็เป็นแบบนี้
‪ถ้ามีอะไรทำให้เขาเครียด ‪เขาจะมองในแง่ร้ายตลอด
‪เขาจะบ่นโวยวายเยอะมาก ‪จนไม่คิดอะไรที่เป็นประโยชน์
‪ให้ตายสิ เหมือนกันเป๊ะเลย ‪ผมเหมือนพ่อเลย
‪- ไม่เป็นไรน่า ดรูฟ ‪- เป็นสิ คาเวีย
‪เรามีพลังงานจำกัด เราควรค่อยๆ ใช้
‪เราไม่ได้เด็กลงเรื่อยๆ นะ
‪แต่คุณไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแบบนี้นี่ ใช่ไหม
‪เราทุกคนก็ซึมซับพฤติกรรมพ่อแม่มาทั้งนั้น
‪มันเลี่ยงไม่ได้หรอก ทำอะไรมากไม่ได้
‪จริงเหรอ คุณก็เป็นเหรอ
‪แหงสิ
‪พ่อชอบตำหนิแม่ตลอด ฉันก็เลยติดไปด้วย
‪ตอนนี้เราเล่นมุกล้อแม่ตลอด
‪ตอนนี้ก็ยังทำอยู่
‪คู่นั้นกำลังมาทางนี้
‪หวัดดีครับ ช่วยเราด้วยครับ ช่วยเราที
‪พวกเขาไม่เข้าใจ
‪คริสตี้ เรียกคริสตี้ คริสตี้ยี่สิบนาที
‪ช่วยทีครับ ได้โปรด ‪ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง ขอบคุณ
‪ให้ตายสิ เราจะรอดแล้ว
‪โทษที เดี๋ยวนะ
‪แม่ของคุณ…
‪ฉันพูดแบบนั้นเพราะว่าด้วยเหตุนั้น
‪ฉันก็ไม่ค่อยอ่อนไหวกับแม่
‪ไม่ได้ตั้งใจนะ แต่มันก็เกิดขึ้น
‪ตอนที่ฉันไปอยู่กับแม่พักนี้ ‪ฉันคุยกับแม่เรื่องมีลูก
‪ฉันบอกแม่ว่าไม่แน่ใจว่าอยากมีไหม
‪แต่พอฉันอธิบาย ฉันทำให้แม่ดูอ่อนแอมาก
‪ฉันตัดสินเธอสุดๆ เลยที่ตัดสินใจมีฉัน
‪มันไม่ยุติธรรมเลย แต่…
‪เราต้องพยายามอย่างมีสติ ดรูฟ
‪มันไม่ยุติธรรมเลย และไม่สมเหตุสมผลด้วย
‪งั้น…
‪เราเลือกคนที่เรารักจริงๆ เหรอ
‪สิ่งต่างๆ ส่วนมาก ‪มันมาจากข้างในอยู่แล้ว ใช่ไหม
‪เราใช้เวลาครึ่งหนึ่งของชีวิต ‪พยายามคิดให้ต่างออกไป
‪ฉันรู้สึกว่าขั้นแรกในการแก้ไขปัญหา ‪คือการยอมรับว่ามีปัญหา
‪เราสองคนกำลังทำแบบนั้นกัน เรากำลังแก้ปัญหา
‪คุณไม่เป็นไรหรอก
‪- คุณทำอะไรน่ะ ‪- ผมพายเรือเอง
‪- ผมทำเสียงห้าวๆ เรียกคริสตี้ดีไหม ‪- อย่าเล่นใหญ่ไปหน่อยเลย
‪พวกเขาคงว่าที่เราตะโกน ‪ทั้งๆ ที่ไม่ได้จมน้ำด้วยซ้ำ
‪น่าเศร้าจริง
‪สวัสดี
‪ช่วยเราที
‪เราจะทำไงได้ล่ะ
‪ทิ้งลูกทัวร์ไว้บนเรือแล้วออกไปเหรอ
‪บอกเขาว่าเรากำลังไป
‪งี่เง่า
‪ขอโทษนะ คริสตี้
‪ไม่เป็นไร บริษัททัวร์ฉัน ‪บอกว่าอาหารเริ่มเย็นแล้ว
‪งั้นเราก็คงต้องรีบ
‪นี่
‪ฉันได้ยินคุณพูดถึง
‪ขอบคุณนะ คริสตี้
‪โอเค มาเถอะ ตามฉันมาได้แล้ว
‪- คริสตี้ ‪- คะ
‪เรามีเวลา 20 นาทีหรือมีมากกว่านั้น
‪รีบมาเถอะ
‪คุณคิดอะไรอยู่
‪คุณเปลี่ยนใจเรื่องคริสตี้แล้ว
‪- ใช่ ‪- ง่ายไหม
‪ง่าย
‪งั้นเราก็อาจจะเปลี่ยนตัวเองได้ ใช่ไหม
‪แน่นอนว่ามันคงไม่ง่าย ‪แต่เราจะโทษอดีตไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรอก
‪ใช่
‪ใช่ เราอาจทำไม่สำเร็จ ‪แต่เราก็ควรพยายาม
‪ผมอาจไม่เห็นด้วยกับพ่อผม แต่…
‪ผมอยากมีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่าน
‪คุณชอบให้พ่ออยู่ใกล้ๆ ไหม
‪ชอบสิ ดีมากเลย
‪จนถึงเวลาที่ไม่มีการทะเลาะกัน ‪มีแต่ความสงบ
‪เยี่ยม ตั้งเป็นสเตตัสในวอตส์แอปป์เลยสิ
‪ให้ตายสิ หวังว่าแพต ‪คงไม่กลับไปที่ทำงานแล้วพูดว่า
‪"ทุกคน ดรูฟกับคาเวีย แฟนเขา ‪มีอะไรกันบนเรือจนเรือพัง"
‪ทำไมคุณห่วงนักหนาว่าเขาจะคิดยังไง
‪เพราะผมเคยทำงานกับพวกเขา
‪ผมอยากให้เขาคิดดีๆ กับผม เป็นเรื่องปกติ
‪โอเค ฉันอยากอธิบายว่าฉันไม่ใช่โจร
‪โอเค ขอบใจนะ แต่…
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าโจรทุกคนในโลกพูดแบบเดียวกัน
‪ไม่นะ ฉันแค่อยากทำบางอย่าง ‪ที่ปกติฉันไม่ทำ
‪มันเหมือนว่า…
‪เหมือนฉันหยุดพักผ่อนจากการเป็นตัวเอง
‪และนิสัยแย่ๆ ของผมทั้งหมด ‪ก็ไม่ได้เป็นเพราะพ่อผม
‪แบบว่าผมจัดการเรื่องเงินไม่ได้ ‪ผมใช้เงินเหมือนคนโง่ แต่…
‪พ่อจัดงบทุกอย่างได้ดีมาก ‪และประมาณทุกอย่างได้อย่างฉลาด
‪- และคุณต่อราคาไม่เก่งด้วย ‪- ให้ตายสิ
‪ผมไม่เป็นเลย
‪และผมก็ไม่ได้ขโมยขนมจาก ‪กระเป๋าของซานดีปอย่างเดียว
‪แต่มีสองครั้งที่ผมขโมยเงินมาด้วย
‪แค่สองครั้งนะ แค่นั้น
‪พ่อไม่เคยสอนผมให้ขโมย
‪- โอเค อย่างน้อยก็ชัดเจนแล้ว ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪ขอบคุณนะ คาวู
‪ผมได้กินอาหารหรูๆ แบบนี้วันนี้ก็เพราะคุณ
‪เจ๋งมากเลย คนพิเศษของผม
‪- ลองคิดดูสิ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ถ้าเราหน้าตาเหมือนกันตอนแก่
‪แปลกใช่ไหมล่ะ
‪- ลองคิดดูสิ ‪- ไร้สาระ
‪คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ