-Σίγουρα δεν έβαλες το χεράκι σου; -Σιγουρότατα.
Η μαμά σου τα έμαθε όλα στο διάλειμμά μου,
κι έφτιαξε το βίντεο.
Αλλά ναι, εγώ διάλεξα το τραγούδι.
-Εσύ το διάλεξες; -Ναι. Ήθελα να δώσω τη σωστή ατμόσφαιρα.
Κι εσύ το νιώθεις, έτσι;
Και πας να δακρύσεις.
Είναι πολύ γλυκιά.
Η πρώτη μας φωτογραφία.
Νομίζω πως ήμουν μίας βδομάδας.
Εκείνη ήταν μόλις 24.
Πώς κατάφερε να με μεγαλώσει;
Εγώ μόνη μου και ζορίζομαι.
-Δεν συμφωνείς πως κάτι δεν πάει καλά; -Τι;
Λες ότι αυτή είναι η πρώτη σας φωτογραφία μαζί,
μία βδομάδα αφότου γεννήθηκες.
-Κι η φωτογραφία της πρώτης μέρας; -Το ίδιο αστείο πάλι;
Κι όμως. Θα είσαι υιοθετημένη.
Γιατί έχεις σγουρά μαλλιά;
Κι αν το κανονικό σου επώνυμο είναι… Σάρμα;
Ή Σαξένα;
Ντεσάι; Τότε τι γίνεται; Το 'χεις σκεφτεί;
Μπορεί να μη με λένε Σαξένα, αλλά είμαι σέξι. Σωστά;
Πολύ αστείο. Έλα.
Χαρούμενα 30ά γενέθλια, Κάβια Θακούρ.
-Εσύ τα έφτιαξες όλα αυτά; -Ναι.
-Αλήθεια; -Όχι, μωρό μου.
Η θεία Μάλα έφτιαξε το πούτου,
αλλά εγώ έφτιαξα το αβγό και το κάρι με ρεβίθια.
-Μυρίζει πολύ ωραία. -Μούρλια δεν μυρίζει;
Μακάρι να ήμασταν στη Βομβάη. Στο νέο μας σπίτι.
Να γιορτάζαμε εκεί.
Με κάνεις να νιώθω ένοχος.
Είμαστε εδώ για τη δημόσια συζήτηση.
Όμως…
δεν ξέρω τι μου γίνεται, περνώντας από το ένα Airbnb στο άλλο.
Υπάρχει λύση γι' αυτό.
Μια ξενάγηση στο Φορτ Κότσι με ποδήλατο.
Η συζήτηση θα έχει τελειώσει μέχρι τις 12:00.
Και θα είμαι εδώ, στις υπηρεσίες σου.
"Στις υπηρεσίες σου"; Ή μήπως "στις προσταγές σου";
-Υπηρεσίες. -Δεν ξέρω.
Δεν θέλω να πάω πουθενά!
Δεν βαριέμαι και τόσο. Θα μείνω να σε περιμένω εδώ.
Θα το μετανιώσεις αν δεν δεις το Φορτ Κότσι.
Μη χάσεις την ξενάγηση.
Πονάει η μέση μου. Θα κοιμηθώ λίγο ακόμα.
ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΡΙΤΟ "ΟΧΥΡΌ ΚΆΒΙΑ"
Καλώς ήρθατε, κυρία. Καλώς ήρθατε, κύριε.
Καλώς ήρθατε.
-Καλώς ήρθατε. -Τι λέει, παιδιά;
-Δικέ μου! -Χαίρομαι που σας βλέπω.
-Τι λέει; -Για δες ποιος είναι εδώ!
Πώς πάει, ρε συ;
-Όλα καλά. -Χαίρομαι που σε βλέπω.
-Χαρά μου. -Και δική μου, φίλε.
-Λοιπόν, πώς νιώθεις; -Υπέροχα.
Πριν από δύο βδομάδες ήμουν Φινλανδία.
Δεν ρωτάω γι' αυτό. Για εδώ ρωτάω.
Άλλαξες στρατόπεδο. Από βοηθός, πελάτης. Πώς νιώθεις;
Μη με λες πελάτη. Μου ακούγεται κάπως… χαζό.
-Καθόμαστε εδώ; -Ναι, δοκίμασε.
Λίγο άβολα, αλλά εντάξει.
-Να φορέσουμε μικρόφωνα; -Παρακαλώ.
-Ασφαλώς. -Καλώς.
Τι είναι αυτό;
Μετρητής. Μετράμε τον αριθμό των παρευρισκομένων.
-Να το δω; -Βεβαίως.
Πώς ξεγλιστράς από μια δύσκολη κατάσταση;
Τι κάνεις όταν το πράγμα στραβώνει;
Εμένα το χάος με τρέφει.
Η φιλοσοφία μου είναι να μην εφησυχάζω ποτέ.
Η ομάδα μου έχει βρεθεί συχνά σε τέτοιες καταστάσεις.
Την έχω παραπλανήσει, την έχω κρατήσει στο σκοτάδι.
Για να ταράξω τα νερά.
Ο Ντρουβ κουνάει ήδη το κεφάλι του.
Αν, ως ηγέτης, νιώθεις ανήσυχος και ευάλωτος,
είναι σημαντικό για σένα να…
Να κάνεις την ομάδα σου μέρος της διαδικασίας.
Ντρουβ, δεν είναι δικό της θέμα.
Στο κάτω-κάτω,
ο ηγέτης θέτει το όραμα, και η ομάδα ακολουθεί.
Στην αρχή, σύμφωνοι.
Μακροπρόθεσμα, όμως, όλοι θα είναι πρόθυμοι να συμβάλλουν πιο πολύ.
Αυτό θα διασφαλίσει ότι το σύνολο θα είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών.
Έτσι δεν είναι;
Κάπου εδώ μπαίνει το υποκειμενικό στοιχείο.
Κοιτάξτε. Έχω την έντονη πεποίθηση ότι λες αυτά που λες,
επειδή τώρα αρχίζεις τη θητεία σου ως ηγέτης.
Σίγουρα θα τα συζητάμε αυτά σε λίγους μήνες,
αφού θα έχεις πάρει μια καλή γεύση από το IMRC.
Ασφαλώς.
Ευχαριστώ πολύ. Ας περάσουμε στην επόμενη ερώτηση.
Βεβαίως.
Θα 'πρεπε να τους πεις έστω ένα γεια.
Ίσως στο εξής έχει μόνο βιντεοδιασκέψεις.
Ναι, ασφαλώς.
-Τα λέμε στις 3:00, λοιπόν. -Στις 3:00;
Ναι.
Αν έχεις κανονίσει κάτι, μπορούμε να τα πούμε αργότερα στο Zoom.
-Τι θα θέλατε; -Δύο καφέδες. Τι άλλο έχει;
-Πούτου και κάρι. -Καλώς.
-Έρχονται σε πέντε λεπτά. -Εντάξει.
-Πού είσαι, Ντρουβ; -Έλα, Καβού.
Αυτοί της AMEX θέλουν να με συναντήσουν διά ζώσης.
Μπορούμε να τα πούμε και τηλεφωνικά,
αλλά δεν θα κάνει το ίδιο καλή εντύπωση.
Δεν ξέρω. Εσύ τι λες;
Καταλαβαίνω.
Έλα μετά τη συνάντηση.
Αλήθεια;
Μόλις τριαντάρισες, έγινες σοφότερη.
-Θα προσπαθήσω να έρθω στις 5:00. Έγινε; -Αντίο.
-Γεια σου. -Γεια.
Έλα εδώ.
-Κάθισε να φας κανονικά. -Ναι.
Συγγνώμη που σε κράτησα.
Δεν τρέχει τίποτα.
Απλώς ελπίζω να τελειώσουμε σύντομα.
-Η Κάβια θα 'χει θυμώσει. -Δεν ξέρω.
Της είπα να πάει στο Φορτ Κότσι.
Καλή ιδέα. Θα το ευχαριστηθεί.
Αλλά νιώθω άσχημα. Ούτε ένα καλό δώρο δεν της πήρα.
Ευτυχώς, η Μίλα καλύπτεται με ένα μπουκάλι ουίσκι.
Φέρτε το ίδιο γι' αυτόν.
Αυτή θα αναρωτιέται για μας.
Μέσα μαλώναμε σαν σκυλιά, τώρα χαλαρώνουμε παρέα.
Σωστό δεν είναι αυτό;
Νύχια και δόντια στη δουλειά, μετά παρέα και χαλάρωση.
-Όπως παλιά στο σχολείο. -Ναι.
Μ' εσένα, μπορώ να καβγαδίσω χωρίς δισταγμό.
Να πάρει, αυτό…
-Κομπλιμέντο είναι αυτό; -Εκατό τοις εκατό.
-Συμφωνώ μαζί σου. Εμείς οι δύο… -Έτσι.
Πάντα θα είμαστε ανταγωνιστές.
-Εγώ δεν το νομίζω. -Μα βέβαια.
Αν είναι έτσι, γιατί διαφωνείς μαζί μου;
Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο, όμως…
Ίσως φταίει που τριανταρίσαμε ή η εγκυμοσύνη μας…
Στο μέλλον δεν με βλέπω τόσο ανταγωνιστικό
ή έστω παθιασμένο με τη δουλειά.
-Μα τι λες; Μαλακίες. -Σοβαρολογώ.
Δεν είναι δημοφιλής σκέψη αυτή, αλλά…
Σκεφτόμουν τον μπαμπά μου. Ήταν αξιωματούχος.
Ναι.
Με πίεζε ήδη από παιδί, να αριστεύω σε σχολείο και αθλήματα.
Να είμαι πάντα πρώτος.
"Αν δεν είσαι άριστος, θα γίνεις μέτριος σαν εμένα".
Αλλά αναρωτιέμαι. Ποιο το πρόβλημα;
Τις Κυριακές βγαίναμε έξω,
και κάθε πρωί παίζαμε πινγκ πονγκ.
Βλέπαμε τουλάχιστον μία ταινία τον μήνα.
Έκλειναν τα σχολεία; Φεύγαμε ταξίδι.
Μας αφιέρωνε πάρα πολύ χρόνο.
Βασικά, σε όλη την τάξη,
η πιο κουλ σχέση πατέρα-γιου ήταν η δική σας.
-Ναι. -Σωστά;
Αν τότε υπήρχε μια κατάταξη του Forbes με τους "20 πιο κουλ μπαμπάδες στο Δελχί",
θα ήταν σίγουρα μέσα.
Αναμφίβολα. Κάποιες φορές, νιώθω ότι…
αυτό που αποκαλούσε μετριότητά του
ήταν αυτό που έδινε πληρότητα στη ζωή του.
Δεν ήταν ο "Υπάλληλος του Μήνα",
αλλά ήταν σπουδαίος γονιός, φίλε. Σπουδαίος γονιός.
Αν βγει μια τέτοια κατάταξη, θέλω να είμαι μέσα.
-Τι λες; -Γιατί όχι; Αμέ.
Ρε γαμώτο, δεν σκέφτομαι καν με τέτοιους όρους.
Δεν περνά καν απ' το μυαλό μου.
Μπορείς να το δεις σαν κατάλοιπο της ηλικίας των εικοσικάτι.
Κακώς σκέφτομαι έτσι;
Θα έρθει κι η δική σου ώρα να τα σκεφτείς.
-Γεια σας. -Γεια.
Απλώς περνούσα, και μου υπέδειξαν αυτό το μέρος.
-Τι κάνετε εδώ; -Είναι μια λέσχη βιβλίου.
Δεν βλέπω βιβλία.
Ανθρώπινου βιβλίου.
Αυτοί που κάθονται σε εκείνη την πλευρά είναι τα βιβλία,
και θα μοιραστούν τις ιστορίες τους με τους αναγνώστες.
-Καθίστε, παρακαλώ. -Ευχαριστώ.
Καλώς ήρθατε στη Gnana Vriksha. Σας ευχαριστώ.
Ας ακούσουμε το πρώτο μας βιβλίο.
Με λένε Αμάμα.
Του χρόνου θα γίνω 74 ετών.
Το οποίο αποτελεί επίτευγμα,
δεδομένου ότι έχω κάνει τρεις απόπειρες αυτοκτονίας.
Θα έχετε σίγουρα ακούσει την ιστιοδρομία "Τρόπαιο Νεχρού" στην Αλαπούρα.
Ήμουν ένας από τους κωπηλάτες.
Τη μέρα του αγώνα, είχα ένα δυστύχημα λίγο έξω από την πόλη.
Γεια σας. Είμαι η Σαμάνθα.
Είμαι ινφλουένσερ σε αποτοξίνωση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και δεν το ανακοίνωσα καν στα μέσα αυτά.
Πρέπει να μου το πιστώσετε.
Μου πήρε μία βδομάδα να μοιραστώ με την εγγονή μου
ότι μου αρέσουν οι γυναίκες.
Όταν ξύπνησα, τρεις μέρες μετά, είδα αυτό.
Από τότε, ούτε τηλέφωνο, ούτε Twitter, Instagram,
Bumble ή Tinder, ούτε παραγγελίες φαγητού. Κι έχουν περάσει οχτώ μήνες.
Τότε η εγγονή μου μου εξήγησε τα πάντα αναλυτικά,
και ότι αυτό έχει και όνομα.
Δεν χάνω κάτι που θα μου άλλαζε τη ζωή,
και χωρίς κινητό έχω πλήρη γαλήνη.
Όμως, δεν ξέρω για πόσο θα συνεχίσω.
Αλλά, έπειτα από τέσσερα χρόνια, νικήσαμε.
Πιστεύω, ωστόσο, ότι είναι καλό να αναρωτιέσαι ποια είναι η βάση σου.
Πού και πού.
Σωστά;
Την ίδια μέρα, έκανα πρόταση στη φίλη μου.
Δεν μπορούσα να γονατίσω ρομαντικά.
Όμως…
Τώρα θα αντιστρέψουμε ρόλους. Ήρθε η ώρα να μοιραστείτε τις δικές σας ιστορίες.
Απλώς δείτε το ως ευκαιρία να γίνετε εσείς βιβλίο.
Μην το πολυσκεφτείτε. Ό,τι σας έρθει στο μυαλό.
Θα θέλατε να αρχίσετε;
-Εγώ; -Ναι! Παρακαλώ, σας ακούμε.
Ποτέ δεν βίωσα κάτι τέτοιου μεγέθους, και ξέρω γιατί.
Μου αρέσει να έχω μια απλή ζωή.
Μια ζωή που να μπορώ να προγραμματίζω και να ελέγχω.
Μου αρέσει να ρυθμίζω με σαφήνεια τη μέρα, την εβδομάδα, τις δουλειές μου.
Ακόμα και τις διακοπές μου.
Έτσι λειτουργεί το μυαλό μου.
Λειτουργώ καλύτερα, αν μου δώσεις προθεσμία.
Νομίζω ότι τώρα πλατειάζω.
Όχι, ήταν εξαιρετικό. Ευχαριστούμε.
Έχεις ώρα εδώ;
-Πού ήσουν; Ανησύχησα. -Συγγνώμη. Το 'χα σε σίγαση.
Συγγνώμη που σε έστησα, αλλά σήκωνε το τηλέφωνο.
-Είχα αγωνία. -Με συγχωρείς.
Πήγα σε μια ανθρώπινη βιβλιοθήκη. Γι' αυτό το χαμήλωσα.
Ανθρώπινη βιβλιοθήκη;
Δηλαδή οι υπόλοιπες βιβλιοθήκες είναι για τέρατα;
Μη λες βλακείες.
Λοιπόν, να υποθέσω ότι δεν κρατιέσαι;
Για ποιο πράγμα;
Απόψε θα εξερευνήσουμε τη νυχτερινή ζωή του Κότσι.
Λοιπόν, ανυπομονείς;
-Ανυπομονείς; -Ηρέμησε.
-Δεν χοροπηδάς από χαρά; -Κόφ' το.
Είσαι κάκιστος ψεύτης. Είναι προφανές πως είσαι πτώμα.
-Να πάρει, φαίνεται; -Ναι.
Ρε συ, τέζα είμαι.
Γέρασες, Μόμο.
Μα μη χαλιέσαι. Είχα πολύ ενδιαφέρουσα μέρα.
Αλήθεια;
Ήμουν βέβαιη ότι θα περνούσα άθλια,
μα τελικά το κατευχαριστήθηκα.
-Επίσης, συγχαρητήρια. -Γιατί;
Που για τρίτο συνεχόμενο χρόνο έχασες τα γενέθλιά μου.
Πώς τα καταφέρνεις…
Χρόνια πολλά, Καβού.
Τόσες είναι οι μέρες από τότε που ήρθες από τη Ναγκπούρ στη Βομβάη.
Γιατί όχι οι μέρες από τότε που γνωριστήκαμε;
Η σημερινή μέρα αφορά εσένα.
Θα 'πρεπε να 'σαι χαρούμενη, περήφανη για τον εαυτό σου.
Και σ' αγαπώ.
Και ναι, ένα επιπλέον ψηφίο.
Αν το ξανάκανα, αντίχειρας καπούτ.
-Σκέτη αυτοκτονία. -Αντίχειρας-αυτόχειρας.
Αυτό είναι. Ένας αντίχειρας-αυτόχειρας.
Ευχαριστώ.
Για τον αντίχειρα και την ξενάγηση.
"Καβού, στη Φινλανδία δεν θα σκεφτόμασταν τόσο".
Είπα τίποτα; Λέξη δεν έβγαλα.
Λοιπόν;
Εδώ ήταν, ε;
-Ναι. -Εδώ κοιμήθηκες;
Δεν φοβόσουν;
Όχι.
Βασικά, όταν ξύπνησα, σκέφτηκα "Τώρα είμαι 30".
Όχι σε στιλ "Τριαντάρισα, γαμώτο".
Ήταν όμορφο.
Έτσι φαίνεται.
Δεν με κατάλαβες, ε;
Κατάλαβα, μωρό μου.
Βασικά, πέρασες μια υπέροχη μέρα,
που κορυφώθηκε σ' αυτό το σημείο. Κάτω από αυτό το δέντρο.
Ξέχασα μόνο να σου πω για τον σκίουρο.
Εκεί ήταν ένας. Τώρα δεν τον βλέπω.
Δεν φοβόταν κανέναν.
Πολύ φιλικοί σκίουροι.
Από το Κόρμπετ είχα να δω τόσο φιλικό σκίουρο.
Το Κόρμπετ; Πότε πήγες εκεί;
Σε σχολική εκδρομή.
Είδαμε όλα τα ζώα,
εκτός από το ένα που θέλαμε πιο πολύ. Την τίγρη.
Προφανώς. Θα είχε πάει στη βιβλιοθήκη των ζώων.
Σε κάποια φάση, η διπλανή μου στο θρανίο,
δεν θυμάμαι όνομα,
πάντως πήγαμε μαζί τουαλέτα.
Όταν βγήκαμε, όλοι είχαν φύγει. Σχεδόν έβαλα τα κλάματα.
Πήρε, λοιπόν, το χέρι μου και σκαρφαλώσαμε σε ένα δέντρο.
-Τι; -Σκαρφαλώσαμε και καθίσαμε εκεί.
Μείναμε καθισμένες εκεί ποιος ξέρει πόση ώρα.
Λες κι ήταν αιώνας.
Σε εκείνο το σημείο, ελπίζαμε πραγματικά να μη δούμε τίγρη.
Μετά, μας βρήκαν οι άλλοι και τα σχετικά,
αλλά αυτοί είχαν ήδη δει τίγρη.
Ειλικρινά, όμως, ένιωθα ευγνώμων
που δεν είδα τίγρη σ' εκείνη τη φάση.
Βασικά, θεωρώ ότι αυτή η εμπειρία ήταν πιο πολύτιμη για μένα.
Επειδή νιώθω ότι ήταν πολύ πιο περιπετειώδης
από το να κάθομαι σε ένα λεωφορείο και να βλέπω τίγρη από μακριά.
Δεν είναι αυτό πιο ενδιαφέρον
από την ομιλία TED σου με θέμα "Μ' αρέσει να προγραμματίζω τη ζωή μου";
Αυτήν την ιστορία έπρεπε να πεις.
Πάντως, το πιστεύω.
Αλήθεια; Σήμερα, όμως, δεν προγραμμάτισες τίποτα,
κι όμως όλα κύλησαν όμορφα. Πώς έτσι;
Θα υπάρξουν και τέτοιες μέρες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήνω τη ζωή να εξελίσσεται ερήμην μου.
Δεν με εκφράζει αυτό.
Ελπίζω ότι, στο εξής, δεν θα ξαναχάσω ποτέ τα γενέθλιά σου.
Κι εγώ το ελπίζω.
Αλλά, κι αν τα χάσεις,
είμαι καλά και μόνη μου.
Γαμώτο!
Ελπίζω το κάρι με ρεβίθια και το πούτου μου να βγήκαν καλά.
Ελπίζω να είχες κλειστό φερμουάρ.
Δεν είναι αστείο!
Καθόλου αστείο.
Απλώς φαντάσου να κάθομαι στο πλατό, με πόδια και φερμουάρ ανοιχτά.
Μεγάλη ξεφτίλα.
Υποτιτλισμός: Ειρήνη Παπαδάκη