- Na pewno nie ty to robiłeś? - Coś ty.
Ciocia na przerwie nauczyła się wszystkiego
i zrobiła filmik.
Ale tak, wybrałem piosenkę.
- Ty ją wybrałeś? - Tak. Chciałem zadbać o nastrój.
Czujesz, prawda?
Płaczesz.
Jest urocza.
To nasze pierwsze zdjęcie.
Tydzień po moich narodzinach.
Miała tylko 24 lata.
Jakim cudem mnie wychowała?
Ja sobie nie radzę.
- Coś jest nie tak. - Co?
Mówisz, że to wasze pierwsze wspólne zdjęcie,
a zrobiono je tydzień po twoich narodzinach.
- Gdzie zdjęcie z pierwszego dnia? - Znowu ten sam żart?
Naprawdę myślę, że jesteś adoptowana.
Czemu masz kręcone włosy?
Może nazywasz się… Sharma?
Albo Saxena?
Desai? Myślałaś o tym?
Może nie jestem Saxena, ale jestem sexy.
Zabawne. Chodź.
Szczęśliwej trzydziestki.
- Sam to zrobiłeś? - Tak.
- Naprawdę? - Nie.
Ciocia Mala zrobiła puttu,
ale ja zrobiłem jajka i kadala curry.
- Pięknie pachnie. - No nie? Pysznie.
Chciałabym być w Mumbaju. W naszym nowym domu.
Świętować moje urodziny.
Teraz czuję się winny.
Jesteśmy tu z powodu panelu.
Ale…
Męczy mnie podróżowanie z jednego Airbnb do drugiego.
Mam rozwiązanie.
Wycieczka rowerowa po Fort Kochi.
Panel skończy się przed 12.
Wtedy będę do usług.
Do usług? A może „na służbę”?
- Do usług. - No nie wiem.
Nie chcę nigdzie jechać!
Nie nudzę się aż tak. Poczekam tu na ciebie.
Będziesz żałować, że nie zobaczyłaś Fort Kochi.
Przejedź się.
Plecy mnie bolą. Pospałabym.
SERIAL NETFLIX
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Czołem.
- Dzień dobry. - Siemanko.
- Mój człowiek! - Dobrze was widzieć.
- Co tam? - Kogo my tu mamy?
Co u ciebie?
- Dobrze. - Miło cię widzieć.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
Kurde. Dwa tygodnie temu byłem w Finlandii.
Nie o to mi chodzi. Pytam o to.
Jesteś po drugiej stronie. Jak się czujesz jako klient?
Nie nazywaj mnie tak. Jakoś mi to nie brzmi.
- Można na tym siedzieć? - Możesz spróbować.
Mało wygodne, ale w porządku.
- Mikrofony? - Poproszę.
Jasne.
Co to?
Kliker. Liczymy tak liczbę gości.
- Mogę zobaczyć? - Jasne.
Co robicie w trudnej sytuacji?
Kiedy nie idzie zgodnie z planem?
Mi chaos pomaga.
Moja filozofia głosi, by nie osiadać na laurach.
Mój zespół nieraz odczuł to na własnej skórze.
Dostawali złe wskazówki, zero informacji, cokolwiek,
byle tylko nimi potrząsnąć.
Dhruv już kręci głową.
Jeśli jako lider czujecie się podenerwowani,
ważne jest, by…
By zespół poczuł się częścią procesu.
To nie ich sprawa, Dhruv.
Koniec końców
to lider ustala wizję, a zespół ją realizuje.
Na początku tak.
Ale na dłuższą metę jego wkład będzie większy,
dzięki czemu całościowo osiągamy więcej niż jako suma części składowych.
Prawda?
Zaczyna się robić subiektywnie.
Nie. Jestem przekonany, że mówisz tak,
bo dopiero zaczynasz jako lider.
Porozmawiamy za kilka miesięcy,
kiedy lepiej poznasz IMRC.
Na pewno.
Wielkie dzięki. Przejdźmy do kolejnego pytania.
Jasne.
Powinieneś się z nimi przywitać.
Potem zostaną już tylko kamerki.
Jasne.
- Widzimy się o 15. - O 15?
Tak.
Jeśli nie możesz, umówimy cię na spotkanie na Zoomie.
- Co podać? - Dwie kawy, co jeszcze macie?
- Puttu i curry. - Dobrze.
- Będzie za pięć minut. - Dobrze.
- Dhruv, gdzie jesteś? - Hej.
AMEX chce się ze mną spotkać osobiście.
Jasne, możemy porozmawiać przez telefon,
ale nie przyjmą tego dobrze.
Sam nie wiem, jak myślisz?
Rozumiem.
Przyjdź po spotkaniu.
Naprawdę?
Trzydziestka dała ci wielką mądrość.
- Zobaczymy się o 17. - Pa.
- Hej. - Cześć.
Częstuj się.
- Usiądź i zjedz. - Dobrze.
Wybacz, że musiałeś zostać.
Nic się nie stało.
Mam nadzieję, że szybko skończymy.
- Kavya pewnie jest zła. - Nie wiem.
Wysłałem ją na wycieczkę rowerową.
Dobrze. Spodoba się jej.
Ale źle mi z tym. Nie kupiłem jej nic fajnego.
Dobrze, że Meera lubi whisky. Co roku inna.
Dla kolegi to samo.
Ciekawe, co sobie o nas myśli.
Walczyliśmy jak zwierzęta, a teraz się relaksujemy.
Nie tak powinno być?
W pracy walka na śmierć i życie, a po pracy luzik.
- Jak w szkole. - Właśnie.
Z tobą zawsze mogę się kłócić.
Kurde, to…
- To komplement? - Pewnie.
- Zgadzam się z tobą. Ja i ty… - Tak.
Zawsze będziemy ze sobą rywalizować.
- Nie wydaje mi się. - Ależ tak.
Jeśli się zgadzasz, to jak chcesz się kłócić?
Wiem, że to dziwnie zabrzmi, ale…
Może to wiek, a może ciąża, ale…
Myślę, że przyszłość ukróci moje ambicje,
przestanę się tak przejmować.
- No co ty? Bzdura. - Serio.
To niepopularna opinia, ale…
Myślałem o moim ojcu, był urzędnikiem.
Tak.
Od dziecka naciskał mnie, żebym był dobry w nauce i sporcie.
Musiałem być najlepszy.
„Inaczej będziesz jak ja. Przeciętny”.
Teraz myślę, że co w tym złego?
W niedziele wychodziliśmy razem z domu,
co rano graliśmy w ping-ponga.
Oglądaliśmy co najmniej jeden film w miesiącu.
W wakacje gdzieś jeździliśmy.
Miał dla nas tyle czasu.
Z całej klasy
wasza relacja ojciec-syn była najlepsza.
- Tak. - No nie?
Gdyby wtedy istniała lista 20 najlepszych ojców w Delhi według Forbesa,
wujek na bank by na niej był.
Na pewno. Czasem czuję…
że właśnie ta cała przeciętność
nadała reszcie jego życia wartość.
Nie był „pracownikiem miesiąca”,
ale był świetnym ojcem.
Jeśli pojawi się taka lista, też chcę na niej być.
- Rozumiesz? - Pewnie.
Kurde, ja nawet nie myślę w takich kategoriach.
W ogóle nie myślałem na ten temat.
Może to cecha dwudziestoparolatków,
ale czy powinienem był?
Jeszcze zaczniesz o tym myśleć.
- Cześć. - Hej.
Przechodziłam tędy, dziewczyny pokazały mi to miejsce.
- Co tu się odbywa? - Mamy tu klub książki.
Nie widzę książek.
To klub ludzkich książek,
ludzie po jednej stronie pokoju są książkami
i dzielą się z czytelnikami swoimi historiami.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Witajcie w Gnana Vriksha, dziękuję za przyjście.
Usłyszymy teraz naszą pierwszą książkę.
Jestem babcią.
W przyszłym roku skończę 74 lata.
To duże osiągnięcie,
jako że trzy razy próbowałam odebrać sobie życie.
Na pewno znacie wyścigi łodzi w Alappuzie.
Byłem jednym z wioślarzy.
W dniu zawodów miałem wypadek za miastem.
Jestem Samantha,
influencerka na odwyku od mediów społecznościowych.
Dołączyłam tu, nie ogłaszając tego w Internecie,
a to już coś.
Zajęło mi tydzień, by powiedzieć wnuczce,
że podobają mi się kobiety.
Kiedy po dwóch dniach się obudziłem, zobaczyłem to.
Od tamtej pory zero Twittera, Instagrama,
Bumble, Tindera, zamawiania jedzenia. Minęło już osiem miesięcy.
Wnuczka opisała mi to ze szczegółami,
powiedziała nawet, że to ma nazwę.
Wiem, że nie umyka mi nic ważnego,
a bez telefonu mam całkowity spokój.
Ale nie wiem, jak długo to potrwa.
Po czterech latach w końcu wygraliśmy.
Ale dobrze jest spytać siebie, co jest dla ciebie najważniejsze?
Raz na jakiś czas.
Prawda?
Tego samego dnia oświadczyłem się.
Nie mogłem uklęknąć, żeby było romantycznie.
Ale…
Dobrze, zamiana ról. Teraz wy opowiecie swoje historie.
Macie możliwość stać się książkami.
Nie myślcie za dużo, mówcie, co przyjdzie wam do głowy.
Chciałabyś zacząć?
- Ja? - Tak, proszę.
Nigdy nie doświadczyłam niczego tak wielkiego, wiem też dlaczego.
Lubię proste życie.
Takie, które mogę zaplanować i kontrolować.
Lubię, kiedy wszystko jest jasne, mój dzień, tydzień, obowiązki.
Nawet wakacje.
Tak działa mój mózg.
Terminy pomagają mi funkcjonować.
Plotę od rzeczy.
Skąd, było świetnie. Dziękujemy.
Od kiedy tu jesteś?
- Gdzie byłaś? - Wyciszyłam telefon.
Przepraszam, wystawiłem cię, ale proszę, odbieraj.
- Martwiłem się. - Wiem, wybacz.
Byłam w ludzkiej bibliotece, musiałam wyciszyć telefon.
Ludzkiej bibliotece?
Czyli reszta bibliotek jest dla potworów?
Zamknij się.
Jesteś podekscytowana?
Czym?
Dziś poznamy nocne życie Kochi.
Jesteś podekscytowana?
- Jesteś? - Cicho bądź.
- Powinnaś skakać z radości. - Nie.
Nie umiesz kłamać. Widzę, jaki jesteś zmęczony.
- Kurwa, to widać? - Tak.
Jestem zmordowany.
Jesteś stary, Momo.
Ale nie przejmuj się, ja miałam ciekawy dzień.
Naprawdę?
Myślałam, że będzie okropny,
ale o dziwo dobrze się bawiłam.
- Gratulacje. - Za co?
Trzeci rok z rzędu przegapiłeś moje urodziny.
Jakim cudem…
Sto lat, Kavu.
Tyle dni minęło od twojej przeprowadzki z Nagpuru do Mumbaju.
Nie powinno pokazywać dni, od kiedy się poznaliśmy?
Tak, ale dziś chodzi o ciebie.
Powinnaś być dumna z tego, kim się stałaś.
Kocham cię.
Tutaj klikasz.
Nie nacisnę tego więcej, wysiadam.
- Wysiadam. - Brzmi jak Shabnam.
Tak to nazwiemy. Shabnam.
Dziękuję.
Za Shabnam i dzisiejszą wycieczkę.
„Kavu, w Finlandii nie musielibyśmy tyle myśleć”.
Nic nie powiedziałem.
No i?
To tutaj, tak?
- Tak. - Spałaś tu?
Nie bałaś się?
Nie.
Ale kiedy wstałam, poczułam takie: „Mam 30 lat”.
Nie w sensie: „Kurwa! Trzydziecha!”.
To było miłe.
Brzmi dobrze.
Nie rozumiesz, prawda?
Rozumiem.
Miałaś wspaniały dzień,
który zakończył się tu. Pod tym drzewem.
Nie mówiłam ci o wiewiórce.
Była tu, teraz jej nie widzę.
Nie bała się mnie.
Przyjazne wiewiórki.
Ostatnim razem widziałam takie w Parku Corbetta.
Kiedy tam byłaś?
Na wycieczce szkolnej.
Widzieliśmy wszystkie zwierzęta,
poza tym, które chcieliśmy. Tygrysem.
Jasne. Musiał być w bibliotece.
Posłuchaj! Ja i koleżanka z ławki,
nie pamiętam jej imienia,
poszłyśmy do łazienki.
Kiedy wróciłyśmy, nikogo nie było. Prawie się popłakałam.
Wzięła mnie za rękę i kazała wejść na drzewo.
- Co? - Weszłyśmy na drzewo.
Siedziałyśmy tam Bóg wie, ile czasu.
Dla nas to była wieczność.
Wtedy miałyśmy nadzieję, że nie zobaczymy tygrysa.
W końcu nasza grupa znalazła nas,
w międzyczasie widzieli tygrysa.
Ale ja byłam wdzięczna,
że go tam wtedy nie widziałam.
To doświadczenie było dla mnie najcenniejsze.
Czuję, że przeżyłam większą przygodę,
niż przeżyłabym w autobusie, patrząc na tygrysa z daleka.
Czy to nie ciekawsze
od twojej pogadanki o planowaniu życia?
Powinnaś była opowiedzieć o tym.
Naprawdę w to wierzę.
Serio? Dziś niczego nie planowałaś,
a dzień okazał się udany. Jak?
Bywa i tak, Dhruv.
Co nie znaczy, że mam pozwolić, by rzeczy po prostu się działy.
Nie jestem taką osobą.
Mam nadzieję, że więcej nie przegapię twoich urodzin.
Ja też.
Ale nawet jeśli tak,
to dobrze mi samej ze sobą.
Kurwa!
Mam nadzieję, że moje curry i puttu są dobre.
A ja, że miałeś zapięty rozporek.
To nie jest śmieszne!
Ani trochę.
Wyobraź sobie, siedzę na scenie, nogi na boki, a rozporek niezapięty.
Żenada w chuj.
Napisy: Jakub Jadowski