‪- แน่ใจเหรอว่าคุณไม่ได้มีส่วนทำคลิปนี้เลย ‪- แน่สิ
‪ป้าหัดทำทุกอย่างตอนพักเที่ยง
‪และทำวิดีโอ
‪แต่ก็ใช่ ผมเป็นคนเลือกเพลง
‪- คุณเลือกเพลงนี้เหรอ ‪- ใช่ ผมอยากสร้างอารมณ์ที่เหมาะสม
‪คุณก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม
‪และคุณน้ำตาคลอ
‪แม่น่ารักจังเลย
‪นี่เป็นรูปคู่ของเรารูปแรก
‪น่าจะถ่ายไว้หลังจากที่ฉันเกิดอาทิตย์หนึ่ง
‪แม่เพิ่งอายุ 24 เอง
‪แม่เลี้ยงฉันมาได้ยังไงนะ ให้ตายสิ
‪ฉันยังจัดการชีวิตตัวเองไม่ได้เลย
‪- คุณไม่คิดว่ามีอะไรแปลกๆ เหรอ ‪- อะไร
‪คุณบอกว่านี่คือรูปคู่คุณกับแม่รูปแรก
‪และถ่ายตอนหลังคุณเกิดหนึ่งอาทิตย์
‪- แล้วรูปวันแรกอยู่ไหนล่ะ ‪- มุกนี้อีกแล้วเหรอ
‪ใช่ แต่ผมคิดจริงๆ นะว่าแม่รับคุณมาเลี้ยง
‪คุณผมหยิกได้ไง
‪ถ้าเกิดคุณเป็นคนตระกูลศรรมาล่ะ
‪หรือสักเสนา
‪เดไซก็ได้ คุณเคยคิดบ้างไหม
‪ฉันอาจไม่ใช่สักเสนา แต่ฉันก็เซ็กซี่ใช่ไหมล่ะ
‪ตลกมาก มานี่เลย
‪สุขสันต์วันเกิดครบ 30 ปี ‪คาเวีย ฐากุร
‪- คุณทำทั้งหมดนี่เองเหรอ ‪- ใช่
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่สิ ที่รัก
‪ป้ามาลาทำพัตตู
‪แต่ผมทำไข่ทอดกับแกงถั่วลูกไก่ดำ
‪- หอมมากเลย ‪- ใช่ไหมล่ะ หอมน่าอร่อย
‪ฉันอยากอยู่บอมเบย์จัง ที่บ้านใหม่ของเรา
‪ฉลองวันเกิดฉัน
‪คุณทำผมรู้สึกผิดนะ
‪เรามาที่นี่ก็เพราะต้องพูดกับกรรมการ
‪แต่ว่า…
‪ฉันรู้สึกไม่ชินเลยที่ต้อง ‪ย้ายแอร์บีแอนด์บีไปเรื่อยๆ
‪มีวิธีแก้ปัญหานะ
‪ทัวร์ปั่นจักรยานที่ป้อมโคจิสำหรับคุณ
‪ผมจะพูดจบก่อนเที่ยง
‪และผมจะคอยอยู่รับใช้คุณ
‪รับใช้ "รับใช้" หรือ "รับรอง" นะ
‪- รับใช้ ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันไม่อยากไปไหนเลย
‪ฉันไม่ได้เบื่อขนาดนั้น ‪ฉันจะนั่งอยู่นี่รอคุณนะ
‪คาวู คุณจะเสียใจนะที่ไม่ได้เห็นป้อมโคจิ
‪ไปทัวร์เถอะน่า โอเคนะ
‪ฉันปวดหลัง ฉันจะนอนต่อสักหน่อย
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอนที่ 3 ‪ฟอร์ท คาเวีย)
‪ยินดีต้อนรับครับคุณผู้หญิง ‪ยินดีต้อนรับครับท่าน
‪- ยินดีต้อนรับครับ ‪- นี่
‪- ยินดีต้อนรับครับท่าน ‪- ว่าไงทุกคน
‪- นั่นไงเพื่อนฉัน ‪- ดีจังที่ได้เจอนาย
‪ไง
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ดูสิใคร
‪เป็นไงบ้างพวก
‪- ดีมาก ‪- ดีใจที่ได้เจอนะ
‪- เช่นกันพวก
‪- รู้สึกยังไงบ้าง ‪- เยี่ยมเลย
‪ให้ตายสิ ฉันยังอยู่ฟินแลนด์ ‪เมื่อประมาณสองอาทิตย์ก่อน
‪ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ‪ฉันหมายถึงเรื่องนี้
‪ฉันหมายถึงที่นายย้ายฝั่ง ‪จากพนักงานใหม่เป็นลูกค้า รู้สึกยังไง
‪อย่าเรียกฉันว่าลูกค้าเลย มันค่อนข้าง… ‪ฟังดูไม่ค่อยดีในหัวน่ะ
‪- มานั่งกันเลยไหม ‪- ลองได้เลย
‪นั่งไม่ค่อยสบายนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก
‪- ขอโทษครับ ขอติดไมค์นะครับ ‪- ได้เลยครับ
‪- ได้เลย ‪- โอเค
‪นี่พวก นี่อะไรน่ะ
‪เครื่องนับ ไว้นับจำนวนคนฟัง
‪- ขอดูได้ไหม ‪- ได้สิ
‪คุณเอาตัวรอดจากสถานการณ์ลำบากยังไงคะ
‪คุณทำยังไงเวลาที่สิ่งต่างๆ ไม่เป็นอย่างที่หวังไว้
‪ผมรับมือกับความวุ่นวายได้ดีมาก
‪ปรัชญาของผมคืออย่าพึงพอใจ
‪ทีมของผมเป็นฝ่ายถูกกระทำหลายครั้ง
‪พวกเขาโดนชี้นำผิดๆ ถูกปกปิดไม่ให้รู้เรื่อง
‪อะไรก็ได้เพื่อให้เปลี่ยนแปลงครับ
‪ดรูฟส่ายหัวแล้ว
‪ในฐานะผู้นำ ถ้าคุณรู้สึกเหนื่อยล้าหรือเปราะบาง
‪ผมคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญที่คุณ…
‪เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทำให้ทีม ‪เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการด้วย
‪มันไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาควรต้องปวดหัว ดรูฟ
‪ท้ายที่สุดแล้ว
‪ผู้นำต้องสร้างวิสัยทัศน์และทีมต้องทำตาม
‪ในตอนแรกก็ใช่
‪แต่ในระยะยาว พวกเขา ‪จะมีส่วนร่วมมากกว่านั้นมาก
‪ทำแบบนี้จะรับรองว่าทั้งหมด ‪จะทำได้ดีกว่าการนำสิ่งต่างๆ มารวมกัน
‪ใช่ไหมครับ
‪เอาละค่ะ ‪เราเริ่มเข้าเรื่องความเห็นส่วนตัวกันแล้วค่ะ
‪ไม่ครับ คือผมมีความรู้สึกที่รุนแรง ‪เกี่ยวกับสิ่งที่คุณพูดมา
‪เพราะคุณเพิ่งเริ่มทำหน้าที่ผู้นำ
‪อีกไม่กี่เดือนเราจะได้คุยเรื่องนี้กันแน่ๆ
‪หลังจากคุณได้มีโอกาสสำรวจไอเอ็มอาร์ซี
‪แน่นอนครับ
‪ขอบคุณมากค่ะ มาคำถามต่อมากันดีกว่าค่ะ
‪ได้ครับ
‪ผมว่าคุณน่าจะทักทายพวกเขาสักหน่อยนะ
‪หลังจากนั้น คุณจะได้พบกันผ่านวิดีโอเท่านั้น
‪ได้เลยครับ
‪- เจอกันตอนบ่ายสามนะ ‪- บ่ายสามเหรอ
‪ครับ
‪ถ้าคุณมีแผน เราคุยกันทางซูมทีหลังก็ได้
‪- รับอะไรดีครับ ‪- กาแฟสองที่ เอาอะไรอีกไหม
‪- พัตตูแล้วก็แกง ‪- ได้ครับ
‪- อีกห้านาทีก็เสร็จครับ ‪- โอเค ไม่มีปัญหา
‪- คุณอยู่ไหนเนี่ย ดรูฟ ‪- นี่ คาวู
‪คนจากเอเม็กซ์อยากเจอผมต่อหน้า
‪จริงอยู่ที่เราคุยกันทางโทรศัพท์ได้
‪แต่มันคงดูไม่ดีถ้าผมไม่ได้เจอพวกเขาต่อหน้า
‪ไม่รู้สิ คุณคิดว่าไง
‪ฉันเข้าใจ
‪ประชุมเสร็จแล้วกลับมานะ
‪จริงเหรอ
‪ว้าว พอ 30 แล้วคุณฉลาดจังเลย
‪- ผมจะพยายามไปหาคุณตอนห้าโมงนะ ‪- บาย
‪- ไง ‪- ไง
‪มานี่สิ
‪- นั่งแล้วกินดีๆ ‪- ได้
‪ขอโทษที่นายต้องอยู่ต่อนะ
‪ไม่มีปัญหาเลย
‪ฉันแค่หวังว่ามันจะจบเร็วๆ
‪- คาเวียต้องโกรธนายแน่ ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันส่งเธอไปทัวร์ปั่นจักรยานที่ป้อมโคจิ
‪ดีนี่ เธอน่าจะชอบนะ
‪แต่ฉันรู้สึกแย่ ฉันหาของขวัญดีๆ ไม่ได้
‪ขอบคุณพระเจ้าที่มีราชอบดื่มวิสกี้ ‪ปีละยี่ห้อก็หมดเรื่องแล้ว
‪คุณครับ ขอเครื่องดื่มแบบเดียวกันให้เขาที
‪เธอต้องสงสัยแน่ว่าเราเป็นคนยังไง
‪เราเถียงกันดุเดือดข้างใน ‪แต่ตอนนี้มานั่งชิลล์กัน
‪แบบนี้ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ดุเดือดตอนทำงาน แล้วก็มานั่งพัก ‪ล้อเล่นกัน แล้วก็ผ่อนคลาย
‪- เหมือนที่โรงเรียน ‪- ใช่
‪กับนาย ฉันไม่ลังเลที่จะทะเลาะด้วยเลย
‪ให้ตายสิ นี่มัน…
‪- นี่มันคำชมหรืออะไร ‪- คำชมร้อยเปอร์เซ็นต์
‪- ไม่ ฉันเห็นด้วยกับนายนะ นายกับฉัน… ‪- ใช่
‪ฉันกับนายจะแข่งขันกันเสมอ
‪- ไม่ ฉันไม่คิดงั้นนะ ‪- แหงสิ
‪ถ้านายเห็นด้วย นายจะเถียงฉันยังไงล่ะ
‪ไม่ ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้มันแปลก แต่ฉัน…
‪ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุเข้าเลขสาม ‪หรือเพราะกำลังจะมีลูก แต่…
‪ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะชอบแข่งขัน ‪แบบนี้แล้วในอนาคต
‪หรือรักงานขนาดนี้
‪- นายพูดอะไร ไร้สาระ ‪- จริงๆ นะพวก
‪คือมันเป็นความคิดที่ไม่มีใครชอบ แต่…
‪ฉันมาคิดๆ ถึงพ่อ ‪นายก็รู้ว่าพ่อฉันรับราชการ
‪ใช่
‪พ่อเลยกดดันฉันตั้งแต่เด็ก ‪ให้ฉันเรียนให้เก่ง ให้เล่นกีฬา
‪ต้องทำให้เป็นที่หนึ่ง
‪"ถ้าลูกไม่ทำให้ดี ลูกจะเป็นเหมือนพ่อ ‪เป็นคนธรรมดาๆ"
‪ตอนนี้ฉันก็มาคิดว่าเป็นแบบนั้นมันผิดตรงไหน
‪ทุกวันอาทิตย์ เราจะไปข้างนอกกัน
‪พ่อจะเล่นปิงปองกับฉันทุกเช้า
‪ดูหนังกันเดือนละอย่างน้อยเรื่องหนึ่ง
‪พอถึงวันหยุด เราก็จะไปเที่ยวกันทันทีเลย
‪คือพ่อมีเวลาให้เราเหลือเฟือเลย
‪จริงๆ จากทั้งห้องเลยนะ
‪พ่อลูกที่เข้ากันได้ดีที่สุดก็น่าจะเป็นคู่นายนะ
‪- ใช่ ‪- ใช่ไหม
‪ถ้านิตยสารฟอร์บสจัดอันดับ "คุณพ่อที่เจ๋งที่สุด ‪20 คนในเดลี" ในตอนนั้นนะ
‪ลุงได้ติดอันดับแน่ๆ
‪แน่นอน บางครั้งฉันรู้สึก…
‪ว่าสิ่งที่พ่อเรียกว่าการเป็นคนธรรมดา
‪คือสิ่งที่ทำให้ชีวิตที่เหลือของพ่อ ‪มีความสุขแบบนั้น
‪พ่อไม่ได้เป็น "พนักงานดีเด่นประจำเดือน"
‪แต่พ่อเลี้ยงลูกเก่งมากเลยพวก ‪พ่อเลี้ยงลูกเก่งมากจริงๆ
‪ถ้านิตยสารฟอร์บสจัดอันดับ ‪ฉันเองก็อยากติดอันดับเหมือนกัน
‪- รู้ไหม ‪- นั่นสิ ก็ใช่
‪ให้ตายสิเพื่อน ‪ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
‪คือฉันไม่ทันคิดถึงเรื่องพวกนั้น
‪นายอาจคิดแบบนั้นตอนอายุยี่สิบกว่า ‪หรือตอนเมาค้างช่วงอายุยี่สิบปลายๆ
‪ฉันควรคิดแบบนั้นไหม
‪เดี๋ยวนายก็คิด รออีกหน่อย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ฉันแค่ผ่านมาแถวนี้ ‪และมีเด็กผู้หญิงชี้ให้ฉันมาที่นี่ค่ะ
‪- ที่นี่มีอะไรเหรอคะ ‪- ที่นี่คือชมรมหนังสือค่ะ
‪ฉันไม่เห็นหนังสือเลยนี่
‪เป็นชมรมหนังสือจากคน
‪คนที่นั่งฝั่งนั้นของอาคารคือหนังสือ
‪และพวกเขาจะแบ่งปันเรื่องราว ‪จากชีวิตให้กับผู้อ่าน
‪- ตามสบายเลยค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอต้อนรับสู่กนานา วริกชา ‪ขอบคุณที่แวะมานะคะ
‪เราจะฟังจากหนังสือเล่มแรก
‪ฉันชื่ออัมมามา
‪ปีหน้าฉันจะอายุ 74 แล้ว
‪ซึ่งเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่
‪เพราะฉันพยายามฆ่าตัวตายมาสามครั้งแล้ว
‪พวกคุณทุกคนคงคุ้นเคยกับ ‪การแข่งเรือเนห์รูที่อลัปปูชา
‪ผมเคยเป็นนักพายเรือ
‪ในช่วงวันแข่งขัน ผมประสบอุบัติเหตุนอกเมือง
‪สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซาแมนธา
‪และฉันเป็นอินฟลูเอนเซอร์ ‪ที่พักโซเชียลมีเดียอยู่
‪และฉันเริ่มมาที่นี่โดยไม่ได้ ‪ประกาศในโซเชียลด้วยนะ
‪คุณต้องยอมรับว่าฉันทำได้ดี
‪ฉันใช้เวลาสัปดาหนึ่ง ‪เพื่อบอกหลานสาวฉันว่า
‪ฉันชอบผู้หญิง
‪ตอนผมตื่นขึ้นมา หลังจากผ่านไปสองวัน ‪ผมก็เห็นสิ่งนี้
‪จากนั้นก็ไม่ใช้โทรศัพท์ ‪ไม่เล่นทวิตเตอร์ อินสตาแกรม
‪บัมเบิล ทินเดอร์ ไม่สั่งอาหาร ‪และเป็นแบบนี้มาแปดเดือนแล้ว
‪และหลานสาวฉันก็อธิบาย ‪เรื่องนี้ให้ฉันฟังโดยละเอียด
‪อาการนี้มีชื่อเรียกด้วยซ้ำ
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้พลาดอะไร ‪ที่เปลี่ยนชีวิตได้
‪และฉันรู้สึกสงบมากเวลาไม่มีโทรศัพท์นั่น
‪แต่ฉันไม่รู้ว่าจะทำแบบนี้ไปนานแค่ไหน
‪แต่หลังจากสี่ปี เราก็ชนะในที่สุด
‪แต่ฉันคิดว่าเป็นคำถามที่ดีนะ ‪พื้นฐานของคุณคืออะไร
‪ในบางครั้ง
‪ไม่เหรอคะ
‪ในวันเดียวกันนั้นเอง ผมขอแฟนผมแต่งงาน
‪ผมคุกเข่าขอแต่งงานแบบโรแมนติกไม่ได้
‪แต่ว่า…
‪ตอนนี้เราจะสลับบทบาทกัน ‪ถึงเวลาพวกคุณแบ่งปันเรื่องราวแล้วค่ะ
‪คิดว่าเป็นโอกาสที่จะได้เป็นหนังสือเองนะคะ
‪อย่าคิดมากเกินไป แค่แบ่งปัน ‪เรื่องที่อยู่ในหัวคุณตอนนี้
‪คุณคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นอยากเริ่มไหมคะ
‪- ฉันเหรอคะ ‪- ค่ะ ช่วยแบ่งปันเรื่องราวหน่อยค่ะ
‪ฉันไม่เคยสัมผัสกับอะไรแบบนี้เลย ‪และฉันรู้สาเหตุ
‪ฉันชอบชีวิตเรียบง่าย
‪ชีวิตที่ฉันวางแผนและควบคุมได้
‪ฉันชอบมีความชัดเจนในแต่ละวัน ‪แต่ละสัปดาห์ ในงานของฉัน
‪หรือแม้แต่ตอนไปเที่ยวก็ด้วย
‪สมองฉันทำงานแบบนั้น
‪ถ้าคุณกำหนดเวลามาให้ฉัน ‪ฉันจะทำงานได้ดีขึ้น
‪ฉันคิดว่าฉันพล่ามอยู่นะเนี่ย
‪ไม่ค่ะ ดีมากเลย ‪ขอบคุณที่แบ่งปันนะคะ
‪คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
‪- ไปไหนมา ผมห่วงแทบแย่ ‪- โทษที ฉันปิดเสียงมือถือ และ…
‪โทษที คาวู ผมรู้ว่าผมไม่ได้มาหาคุณ ‪แต่ช่วยรับโทรศัพท์ด้วยนะ
‪- ผมเป็นห่วงมากเลย ‪- ฉันรู้ ขอโทษนะ
‪ฉันไปที่ห้องสมุดคนมา ‪พวกเขาขอให้เราปิดเสียง
‪ห้องสมุดคนเหรอ
‪งั้น… แปลว่าห้องสมุดอื่น ‪มีไว้ให้ปีศาจงั้นเหรอ
‪หุบปากเลย
‪คุณตื่นเต้นไหม
‪กับอะไร
‪คืนนี้เราจะไปเที่ยวกัน ‪สำรวจชีวิตกลางคืนของโคจิ
‪คุณตื่นเต้นไหม
‪- คุณตื่นเต้นไหม ‪- เงียบน่า
‪- คุณควรดีใจกระโดดโลดเต้นสิ ‪- พอเถอะ
‪คุณโกหกได้แย่มากเลย ‪เห็นได้ชัดว่าคุณเหนื่อยมาก
‪- ให้ตายสิ มองออกเหรอ ‪- ใช่
‪ให้ตาย ผมเหนื่อยมากเลย
‪คุณแก่แล้ว โมโม่
‪แต่อย่าเครียดเลย ‪วันนี้น่าสนใจมากสำหรับฉัน
‪จริงเหรอ
‪ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าจะมีวันที่แย่
‪แต่สุดท้ายฉันก็สนุกมากเลย
‪- แล้วก็ยินดีด้วยนะ โมโม่ ‪- เรื่องอะไร
‪ที่พลาดวันเกิดฉันติดต่อกันสามปี
‪คุณทำได้…
‪สุขสันต์วันเกิดนะ คาวู
‪นี่คือจำนวนวันตั้งแต่ที่คุณ ‪ย้ายจากนาคปุระไปบอมเบย์
‪แต่มันไม่ควรเป็นจำนวนวัน ‪ตั้งแต่ที่เราพบกันครั้งแรกเหรอ
‪ใช่ แต่วันนี้เป็นวันของคุณใช่ไหมล่ะ
‪และคุณควรมีความสุข ‪และภูมิใจกับตัวคุณในตอนนี้
‪และผมรักคุณ
‪ใช่ เลขเกินไปหลักหนึ่ง
‪ถ้าผมต้องกดใหม่ นิ้วคงชาไปหมดแน่
‪- นิ้วชา ‪- ฟังดูเหมือนชับนัมเลย
‪ให้ตายสิ เราควรเรียกมันว่าชับนัมนะ
‪ขอบคุณ
‪สำหรับชับนัม และทัวร์ปั่นจักรยานวันนี้
‪"คาวู ถ้าเราอยู่ฟินแลนด์ ‪เราคงไม่ต้องคิดอะไรมาก"
‪ผมพูดอะไรเหรอ ผมไม่ได้พูดเลยนะ
‪ว่าไงล่ะ
‪ที่นี่ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- คุณนอนที่นี่เหรอ
‪คุณไม่กลัวเหรอ
‪ไม่
‪และตอนฉันตื่นขึ้นมา ‪ฉันรู้สึกว่า "ฉันอายุ 30 แล้ว"
‪ไม่ได้แบบว่า "ตายแล้ว อายุ 30 แล้ว"
‪ดีนะ
‪ฟังดูดีนี่
‪คุณไม่เข้าใจใช่ไหม
‪เข้าใจสิ ที่รัก
‪พูดง่ายๆ ก็คือคุณมีวันที่ดีมาก
‪ซึ่งจบลงที่ตรงนี้ ใต้ต้นไม้นี่
‪นี่ ฉันไม่ได้บอกคุณแค่เรื่องกระรอกนะ
‪มีอยู่ตัวหนึ่ง ฉันหาไม่เจอแล้ว
‪มันไม่กลัวฉันเลย
‪เป็นกระรอกที่เป็นมิตรมาก
‪ครั้งล่าสุดที่ฉันเจอกระรอกเป็นมิตรแบบนี้ ‪คือที่คอร์เบตต์
‪คอร์เบตต์เหรอ คุณไปทำไมล่ะ
‪ไปทัศนศึกษา
‪เราเห็นสัตว์ทุกอย่างเลย
‪แต่สัตว์ที่เราอยากเจอที่สุด ‪เรากลับไม่เจอ เสือน่ะ
‪แหงสิ มันคงไปห้องสมุดสัตว์น่ะ
‪ฟังนะ มีตอนหนึ่ง ฉันกับคนที่นั่งข้างๆ
‪ฉันจำชื่อเธอไม่ได้
‪แต่เราสองคนไปเข้าห้องน้ำ
‪พอเราออกมา ทุกคนก็หายไปแล้ว ‪ฉันแทบจะร้องไห้
‪เธอจับมือฉันและให้ฉันปีนต้นไม้
‪- ว่าไงนะ ‪- เราเลยปีนขึ้นต้นไม้และนั่งอยู่บนนั้น
‪และพวกเราก็นั่งอยู่บนต้นไม้ ‪อยู่นานแค่ไหนก็ไม่รู้
‪แต่รู้สึกเหมือนนานมากเลย
‪และในตอนนั้น เราหวังจริงๆ ‪ว่าเราจะไม่ได้เจอเสือ
‪แล้วกลุ่มของเราก็เจอเรา
‪แต่ตอนนั้นพวกเขาก็ได้เห็นเสือไปแล้ว
‪แต่จริงๆ นะ ฉันรู้สึกขอบคุณมาก
‪ที่ฉันไม่ได้เจอเสือในตอนนั้น
‪จริงๆ แล้วฉันคิดว่าประสบการณ์นั้น ‪เป็นประสบการณ์ที่มีค่ามากที่สุดสำหรับฉัน
‪เพราะฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันได้ผจญภัยเต็มที่เลย
‪แทนที่จะนั่งบนรถบัสและมองดูเสือจากไกลๆ
‪จริงๆ เรื่องนั้นน่าสนใจกว่าไม่ใช่เหรอ
‪แทนที่จะไปพูดเท็ดทอล์กว่า ‪"ฉันชอบวางแผนชีวิตตัวเอง"
‪คุณน่าจะเล่าเรื่องนั้นไปนะ นังเพี้ยน
‪ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ
‪จริงเหรอ แต่คุณไม่ได้วางแผนอะไรเลยวันนี้
‪แต่มันก็ออกมาดีมาก เป็นไงล่ะ
‪บางวันก็เป็นแบบนี้แหละ ดรูฟ
‪แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยู่เฉยๆ ‪ปล่อยให้ชีวิตผ่านไปเองได้นะ
‪ฉันไม่คิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น
‪ผมหวังว่าต่อจากนี้ ‪ผมจะไม่พลาดวันเกิดของคุณแล้ว
‪ฉันก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน
‪แต่ถ้าคุณพลาด
‪ฉันก็ชอบอยู่คนเดียวนะ
‪เวร
‪ผมหวังว่าแกงถั่วลูกไก่ดำกับพัตตูผมจะอร่อยนะ
‪ฉันหวังว่าคุณจะรูดซิป
‪ไม่ตลกนะพวก
‪ไม่ตลกเลย
‪ลองคิดดูสิ ผมนั่งอยู่บนเวที ‪อ้าขา และไม่ได้รูดซิป
‪น่าอายเป็นบ้า
‪คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ