-Kendin yapmadığından emin misin? -Kesinlikle.
Annen öğle arasında her şeyi öğrenip
videoyu hazırladı.
Ama evet, şarkıyı ben seçtim.
-Seçe seçe bunu mu seçtin? -Evet, doğru atmosferi yaratmak istedim.
Hissediyorsun, değil mi?
Gözlerin doldu.
Çok tatlı.
Birlikte ilk fotomuz.
Sanırım doğumumdan bir hafta sonra.
Daha 24 yaşındaymış.
Beni nasıl büyütebilmiş?
Ben kendimi idare edemiyorum.
-Bir sorun yok mu sence de? -Ne gibi?
Annenle ilk foton olduğunu söylüyorsun,
doğumdan bir hafta sonra diyorsun.
-İlk günden niye foto yok? -Yine mi aynı espri?
Evet ama bence evlatlıksın.
Niye kıvırcık saçlısın?
Ya soyadın aslında Sharma'ysa?
Ya da Saxena?
Ya da Desai? Ne olurdu? Hiç düşündün mü?
Soyum Saxena olmasa da seksiyim, değil mi?
Çok komik. Gel.
Otuzuncu yaşın kutlu olsun.
-Sen mi hazırladın? -Evet.
-Cidden mi? -Hayır.
Puttu'yu Mala teyze yaptı
ama kavrulmuş yumurtayla körili kadala benden.
-Harika kokuyor. -Değil mi? Enfes kokuyor.
Keşke Bombay'da, yeni evimizde olsaydık.
Yeni yaşımı orada kutlasaydık.
Vicdan yaptırma.
Açık oturum için buradayız.
Ama…
Ama bir Airbnb'den diğerine gide gide başım döndü.
Onun çözümü var.
Fort Kochi'de bisiklet turu.
Açık oturum öğlen 12'de bitecek.
Hizmetinde olacağım.
"Hizmetinde" mi, "hizmetlerinde" mi?
-Hizmet… -Bilmiyorum.
Bir yere gitmek istemiyorum!
O kadar sıkılmadım. Burada oturup seni beklerim.
Kavu, Kochi'yi görmediğine pişman olursun.
Tura katıl, tamam mı?
Belim ağrıyor. Biraz daha yatacağım ben.
BİR NETFLIX DİZİSİ
Hoş geldiniz efendim.
-Hoş geldiniz efendim. -Merhaba.
-Hoş geldiniz. -N'abersiniz?
-Adamım! -Sizi görmek harika.
Selam!
-N'aber? -Kimler buradaymış!
N'aber dostum?
-Harika. -Seni görmek güzel.
-Aynen adamım.
-Nasılsın bakalım? -Muhteşem.
Vay be, iki hafta önce Finlandiya'daydım.
Onu sormuyorum, oturumu soruyorum.
Öbür taraftasın artık. Çömezken müşteri oldun. Nasılmış?
Bana müşteri deme, çok… Kulağa çok bayağı geliyor.
-Oturabilir miyiz? -Bir dene.
Biraz rahatsız ama idare eder.
-Mikrofonunuzu takalım mı? -Tabii.
-Kesinlikle. -Peki.
Baksana, bu ne?
Sayaç. Katılımcıları böyle sayıyoruz.
-Bakabilir miyim? -Evet, tabii.
Zor durumlardan nasıl kurtulursunuz?
İşler istediğiniz gibi gitmeyince?
Ben kaostan beslenirim.
Felsefem, asla memnun olmamak.
Ekibim de bunun ceremesini çok çekiyor.
Yanlış yönergeler alıp habersiz kalmışlıkları çok.
Yeter ki şaşırsınlar.
Dhruv kafasını sallamaya başladı bile.
Lider olarak huzursuz ve zayıf hissediyorsanız
bence önemli olan…
Önemli olan, ekibinizi sürece dâhil etmek.
Ama onların derdi değil Dhruv.
En nihayetinde
vizyonu lider belirler, ekipse izinden gider.
Başlarda öyle
ama uzun vadede çok daha fazla katkı sağlamak isterler
ve bu sayede bütünün, parçaların toplamını aşmasını sağlarsınız.
Haksız mıyım?
Tamam, biraz öznel meselelere girdik.
Hayır, bakın. Bana öyle geliyor ki bunları söylemenin sebebi
liderlik kariyerine daha yeni atılmış olman.
IMRC'yi keşfetme şansı bulduğunda,
birkaç aya bunu mutlaka tekrar konuşuruz.
Tabii ki.
İkinize de teşekkürler. Sonraki soruma geçeyim.
Tabii.
Bence bir merhaba demelisin
çünkü sonra hep on-line görüşeceksiniz.
Evet, tabii.
-Üçte görüşürüz. -Üç mü?
Evet.
Başka bir işin varsa sonra Zoom üzerinden de yapabiliriz.
-Ne alırsınız? -İki kahve. Başka ne var?
-Puttu ve körili yemekler. -Tamam.
-Beş dakikaya hazır. -İyi. Olsun.
-Neredesin Dhruv? -Selam Kavu.
AMEX'ten gelenler benimle bizzat görüşmek istiyor.
Tabii telefondan da görüşebiliriz
ama bizzat görüşmezsem hoş olmaz.
Bilmiyorum, sen ne diyorsun?
Anlıyorum.
Toplantıdan sonra gel.
Cidden mi?
Otuz yaş seni çok olgunlaştırdı.
-Beş gibi gelmeye çalışırım, tamam mı? -Görüşürüz.
-Merhaba. -Merhaba.
Gelsene.
-Otur da ye. -Tamam.
Arkada kaldığın için üzgünüm.
Sorun değil.
Umarım çabuk biter.
-Kavya kızmış olmalı. -Sanmam.
Kochi'de bisiklet turuna gönderdim.
İyiymiş, evet. Bence hoşuna gider.
Ama kötü hissediyorum. Bu yıl güzel bir şey alamadım.
Şükür, Meera viskici. Her yıl başka marka yetiyor.
Arkadaşa da aynısından.
"Ne biçim adam bunlar?" diyordur.
İçeride didişiyoruz, sonra burada takılıyoruz.
Doğrusu bu değil mi?
Çalışırken savaşacak, sonra şakalaşıp takılacaksın.
-Okuldaki gibi. -Evet.
Karşımda sen olunca kapışmaktan hiç çekinmiyorum.
Lan, bu…
-İltifat mıydı bu? -Kesinlikle.
-Ama haklısın. İkimiz… -Evet.
İkimiz hep rekabet ediyoruz.
-Sanmıyorum. -Tabii, şaşırmadım.
Hak versen tartışamazdık, değil mi?
Yok ya, tuhaf gelecek ama…
Otuzlu yaşlardan mı, hamilelikten mi bilmiyorum
ama ileride bu kadar rekabete girip
işime bağlı olacağımı sanmam.
-Ne diyorsun be? Sallama. -Ciddiyim ya.
Çoğu kişi böyle düşünmese de…
Babamı düşündüm, bildiğin gibi memurdu.
Evet.
Beni küçüklüğümden beri okulda, sporda iyi olmaya zorladı.
Hep birinci olmalıydım.
"Çok iyi olmazsan benim gibi vasat olursun."
Şimdi düşünüyorum da, olsam ne olacak?
Pazarları dışarı çıkardık,
her sabah masa tenisi oynardık.
Her ay en az bir film izlerdik.
Her bayram tatile çıkardık.
Bize çok fazla vakit ayırırdı.
Düşündüm de, sınıftaki herkes içinde
en iyi baba-oğul ilişkisi sizdeydi.
-Evet. -Değil mi?
O zamanlarda Forbes "Delhi'nin En İyi 20 Babası" listesi yapsa
baban kesinlikle girerdi.
Şüphesiz. Bazen düşünüyorum da,
onun sözde vasatlığı
hayatına başka açılardan mutluluk getiriyordu.
"Ayın Elemanı" falan olmuyordu
ama harika bir babaydı ya, müthiş bir babaydı.
Forbes liste yaparsa ben de girmek istiyorum.
-Anlatabildim mi? -Tabii.
Vay be, hiç o açıdan düşünmemiştim.
Aklımın ucundan bile geçmemişti.
Yirmili yaşların artçı etkisi falan mı bu?
Ben de mi düşünmeliyim?
Zamanla sen de bunları düşüneceksin.
-Selam. -Merhaba.
Geçiyordum da, birkaç kız burayı gösterdi.
-Ne burası? -Kitap kulübü hanımefendi.
Kitap görmüyorum.
İnsan kitabı kulübü.
Binanın diğer tarafındakiler kitaplarımız.
Hayatlarından kupleleri okuyuculara aktaracaklar.
-Lütfen rahatınıza bakın. -Teşekkürler.
Gnana Vriksha'ya geldiğiniz için sağ olun.
İlk kitabımızı dinleyeceğiz.
Ben, Ammama.
Seneye 74 yaşıma basacağım.
Bu büyük bir başarı
çünkü üç kez intiharı denedim.
Alappuzha'daki Nehru Bot Yarışı'nı hepiniz biliyorsunuzdur.
Kürekçilerden biriydim.
Yarış gününde şehrin hemen dışında kaza geçirdim.
Merhaba, ben Samantha.
Sosyal medya detoksuna girmiş bir influencer'ım.
Bunu sosyal medyada duyurmadım bile,
o yüzden hakkımı verin.
Bunu torunumla paylaşmam bir haftamı aldı.
Kadınlardan hoşlanıyorum.
Üç gün sonra uyandım, bunu gördüm.
O günden beri ne telefon, ne Twitter, ne Instagram,
ne Bumble, ne Tinder, ne yemek siparişi. Üzerinden sekiz ay geçti.
Daha sonra torunum bunu bana etraflıca anlattı,
bir adı bile varmış.
Büyük bir şey kaçırmıyorum
ve telefonsuz tamamen huzurluyum
ama ne kadar dayanırım bilmiyorum.
Ama dört yılın ardından nihayet kazandık.
Ama insan aslında özünde ne olduğunu kendine sormalı.
Arada sırada.
Haksız mıyım?
O gün sevgilime evlenme teklif ettim.
Romantik bir şekilde diz çökemedim
ama yine de…
Şimdi rol değiştireceğiz. Kendi hikâyelerinizi anlatacaksınız.
Birer kitap olmak için bir fırsat gibi düşünün.
Çok kafa yormayın, aklınıza gelen ilk şeyi paylaşın.
Başlamak ister misiniz?
-Ben mi? -Evet! Lütfen paylaşın.
Hiç böyle büyük olaylar yaşamadım, sebebini de biliyorum.
Basit bir hayat sürmeyi seviyorum.
Planlayabildiğim, kontrol edebildiğim.
Günümün, haftamın, işlerimin net olmasını çok seviyorum.
Tatillerimin bile hatta.
Beynim öyle çalışıyor işte.
Bana bir tarih verin, daha iyi çalışırım.
Galiba boş konuşuyorum.
Harikaydı. Paylaştığınız için sağ olun.
Ne zaman geldin?
-Çok merak ettim. -Telefonum sessizdeydi…
Ektiğim için özür dilerim ama telefonunu açmalısın.
-Merak ettim. -Özür dilerim.
İnsan kütüphanesine gittim, sessize aldırdılar.
Neye gittin, neye?
Doğru gerçi, diğerleri canavar kütüphanesi.
Sus be.
Heyecanlı mısın?
Ne için?
Bugün Kochi'nin gece hayatını keşfedeceğiz.
Heyecanlı mısın?
-Heyecanlı mısın? -Sus.
-Sen de sevinçten zıpla. -Dur.
Çok kötü bir yalancısın. Yorgun olduğun besbelli.
-Siktir, öyle mi? -Evet.
Bittim resmen ya.
Yaşlandın etli hamurum.
Ama takma kafana, ilginç bir gün geçirdim.
Gerçekten mi?
Berbat bir gün geçireceğimden emindim
ama açıkçası çok eğlendim.
-Hem tebrikler hamurum. -Ne için?
Üç yıl üst üste başarıyla doğum günümü kaçırdığın için.
Nasıl oluyor da…
Nice yıllara Kavu.
Sen Nagpur'dan Bombay'a taşınalı tam bu kadar gün geçti.
Tanışmamızdan itibaren sayman gerekmez miydi?
Evet ama bugün senin günün.
Dönüştüğün kişiyle gurur duymalı, mutlu olmalısın.
Ve seni seviyorum.
Evet, bir basamak fazla.
Tekrar yapardım ama parmağım uyuşurdu.
-"Uyuşurdu parmağım." -"Shabnam" der gibi.
Hatta buna öyle diyelim. Shabnam.
Sağ ol.
Shabnam ve bisiklet turu için.
"Kavu, Finlandiya'da olsak bu kadar düşünmezdik."
Bir şey dedim mi ben? Ağzımı açmadım.
E?
Burası mı?
-Evet. -Burada mı yattın?
Korkmadın mı?
Korkmadım.
Hatta uyandığımda "Artık 30 yaşındayım" dedim.
"Siktir, 30 yaşındayım!" değil.
Güzeldi.
Öyle duruyor.
Anlamadın, değil mi?
Anladım bebek.
Kısacası müthiş bir gün geçirip
günü tam bulunduğumuz yerde, ağacın altında tamamlamışsın.
Sincaptan bahsetmeyi unutmuşum.
Bir tane vardı, şimdi göremiyorum.
Bir tek benden korkmuyordu.
Cana yakın sincaplar.
Böylesini en son Corbett'te görmüştüm.
Corbett mi? Oraya ne zaman gittin?
Okul gezisiyle.
Bütün hayvanları gördük
ama asıl aradığımız hayvanı, kaplanı göremedik.
Tabii. İnsan kütüphanesine gitmiştir o.
Dinle! Bir gün sıra arkadaşımla,
şimdi adını unuttum,
ikimiz tuvalete gitmiştik.
Çıktığımızda kimse yoktu. Neredeyse ağlayacaktım.
Elimden tuttu, bir ağaca tırmandık.
-Ne? -Ağaca tırmanıp oturduk.
O ağaçta kim bilir kaç saat oturduk,
yıllar geçti sanki.
İşte tam o esnada kaplan görmeyi hiç istemiyorduk.
Sonra diğerleri bizi buldu
ama geçen sürede kaplan görmüşlerdi.
Ama açıkçası o esnada kaplan görmediğime
çok ama çok minnettardım.
Hatta bence bu deneyim gezinin en güzel kısmıydı
çünkü otobüste oturup uzaklardan kaplan görmektense
çok daha maceracı davranmıştık.
"Hayatımı planlamayı severim" konseptli
TED konuşmandan daha ilginç değil mi bu?
Bunu anlatsaydın ya şapşal.
Ben ona inanıyorum.
Öyle mi? Ama bugünü hiç planlamamıştın
ve harikaydı, buna ne diyorsun?
Öyle günler illaki olur.
Sırf olacak diye boş verip hayatı bekleyecek hâlim yok.
Öyle biri değilim ben.
Umarım ben de bir daha hiçbir doğum gününü kaçırmam.
Umarım.
Ama kaçırsan bile
kendimle takılmayı seviyorum.
Siktir!
Umarım körili kadala'm ve puttu'mu beğenmişsindir.
Umarım fermuarın kapalıydı.
Komik değildi!
Hiç değildi.
Düşünsene, sahnede oturmuş, bacaklarımı açmışım ve fermuarım açık.
Rezillik lan resmen.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu