Co jest?
Nic.
Zgadnij, co wujek Murli przywoził nam z Londynu.
- Co? - Czekoladki.
Kiedy Murli drugi raz wrócił z Bangkoku,
zgadnij, co przywiózł całej rodzinie?
- Magnesy. - Nie.
Czekoladki.
- Do czego zmierzasz? - Do tego,
że dawał każdemu czekoladki i miał problem z głowy.
Nikt nie zastanawiał się, co kto dostał.
Nie dając czekoladek, będziemy lepsi niż rodzina chirurgów.
Sam kupisz coś w Kochi i powiesz, że to z Finlandii.
- To też ściema. - I kto to mówi?
Co działo się wczoraj w nocy?
Włączyłaś klimatyzację.
Rano musiałem rozmrażać jajca.
- Wiem. Nawet moje… - Sutki?
- Jeszcze głośniej. - Sorki.
- No ale kurde! - Hej.
Ładny prezent dla wujka Shenoya? To kumpel taty z biura.
Może opisz mi go.
Ma pod nosem pieprzyk. Wielkości guzika.
Kupujesz pamiątki czy bawisz się w detektywa?
Kurwa!
Patrz.
Serio? To wszystko?
- To wszystko? - Tak.
Kupiliśmy rzeczy do domu.
Może kupimy coś naszym bliskim?
Nie, to oklepane!
SERIAL NETFLIX
ODCINEK 4 WSKAŹNIK JAKOŚCI POWIETRZA
Szybko, Dhruv. Już zaraz 14,30.
Mam rozmowę z Sahilem w sprawie transferu.
Nie możesz jej przełożyć?
Jak? To by było nieuprzejme. Porozmawiam z nim.
Gdzie? Na ulicy?
Nie możesz nawet w spokoju odpocząć.
Nie, kiedy chcę, żebyś dał mi tę posadę.
Prosto z mostu. Nic luzu.
Wiem, że prosiłam cię o Nagpur,
ale chciałbym wrócić do Bombaju.
Wiem, że nadaję się do strategii sprzedaży i…
To prawda. I tak, chcemy cię z powrotem.
- Więc skończ tę reklamę. - Co?
Po prostu wróć.
To… wspaniale.
- Ale musi być haczyk. - Tak.
Nie mogę cię dać do strategii sprzedaży.
Dopiero kogoś zatrudniłem. Mogę zatrudnić cię w operacjach.
To równorzędne stanowisko.
Choć nie aż tak skupione na celach.
Proponuję ci je przyjąć.
A za kilka miesięcy możemy porozmawiać o przeniesieniu cię.
Czyli jesteś za?
Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale…
Od pół roku przygotowywałam się na to stanowisko,
już dawno dałam ci znać, że go chcę.
Czuję, że zasługuję na to stanowisko,
więc przyjęcie czegoś innego nie ma dla mnie sensu.
W porządku.
Co w takim razie zrobisz?
Jestem ci naprawdę wdzięczna,
wiem, że jesteś zajęty.
Operacje mnie nie zadowolą.
Chcę iść do strategii sprzedaży.
A jeśli ci się nie uda?
Kazał ci zrezygnować?
Nie.
Ty powiedziałaś, że chcesz zrezygnować?
- Zasugerowałam to. - Dlaczego?
Zawsze zostaje Nagpur. Możesz pracować tam.
- Na zawsze żyć w związku na odległość? - Przepraszam.
Nie pomyślałem.
Myślisz, że przesadzam?
W jakim sensie?
- Stałam się agresywna. - Nie dajesz sobą pomiatać.
Może to twój szef, ale nie możesz tylko przytakiwać.
To była zagrywka twardej laski.
Ale ja taka nie jestem. Czemu to zrobiłam?
Jeszcze dwa lata temu
pracowałaś jak maszyna.
A teraz w jakiejś knajpce, w środku super wakacji,
miałaś rozmowę o pracę i wygrałaś.
Rozwijasz się.
Czy to, co mówisz, w ogóle ma sens?
Nieważne. Zapomnij.
Jesteś pewna siebie. To rozwój.
Kłamiesz. Chodź. Chcesz coś jeszcze kupić?
Przyprawy! Sanket je uwielbia.
Kurwa, muszę do łazienki.
- Widzisz ich? - Nie.
Dziwne. Mieli tu być.
Muszę do łazienki.
- Ale jak ja… - Poszukaj ich.
Mówiłem właśnie, że na prowincji…
Wielu ludzi nie rozumie, w którą stronę płynie woda.
- To nie… - Jak to?
Nigdy…
Cześć! Jestem Kavya, dziewczyna Dhruva.
Poszedł do łazienki, poprosił…
- Cześć? - Nie jesteś Sanket.
A ty nie jesteś Mila.
Nie, ale może chodzi ci o nich.
Cześć!
Tak.
- Hej. - Cześć!
Poznajesz mnie tylko po okularach.
- Przepraszam. - No ładnie.
Przepraszam.
- Hej! - Cześć.
Łatwo nas nie zauważyć.
Brązowy facet, biała dziewczyna. Typowe.
Zapomniałaś, że jestem w ciąży?
Nie zapomniałam.
Myślałam, że masz tam fasolkę, a nie małą dynię.
- Skarbie, spodziewamy się dyni. - Jestem tatą małej dyni.
Muszę do łazienki.
Tym razem naprawdę.
- Muszę umyć ręce. - Idź.
Jak wycieczka?
Super! Indie są dla mnie trochę za gorące.
Albo ja jestem zbyt fińska.
Kocham zimno, narty, śnieg, tego typu rzeczy.
Mamy dni polarne, to niesamowita sprawa.
Dhruv mi opowiadał.
Tak, we trójkę byliśmy…
Piękny widok.
Bardzo za tobą tęsknił.
Zastanawiałam się,
co słychać w nocy, gdy świeci słońce?
Tutaj w dzień słychać śpiew ptaków.
A w nocy sowy.
- Co… - Ciszę.
- W końcu to noc. - Rozumiem.
Chciałabym spędzić w Indiach więcej czasu.
- Pojechać do Auroville. - Koniecznie! Tam jest pięknie.
- Byłaś tam? - Nie.
Ale widziałam zdjęcia i słyszałam…
Sanks! Kiedy zabierzesz mnie do Auroville?
- Do Auroville? - Tak.
- Nigdy. - Ej!
Czemu chcesz tam jechać?
Czemu?
Jesteś biała, możliwe, że nie będziesz chciała wrócić.
- Gnida! Co to miało znaczyć? - Co ty…
Serio. To może zaszkodzić dziecku.
- Nie jedziemy tam. - Dlaczego?
Dyskusja o jakości powietrza za trzy, dwa, jeden…
Chcę powiedzieć, że jakość powietrza w Indiach…
Czy to Delhi, czy Bombaj. Powietrze jest okropne.
- Fakt. - Takie miejsca odpadają.
Ale to my powinniśmy coś z tym robić.
Jesteśmy bogaci, wykształceni, pracujemy jako naukowcy.
Powinniśmy próbować rozwiązać problem.
To za dużo. Mam żyć swoim życiem czy rozwiązywać problemy świata?
Może być ciekawie.
- Co? - No co?
Co masz do rozwiązywania problemów?
Robię wystarczająco dużo.
Zarabiam pieniądze, płacę podatki i oczekuję, że powietrze będzie czyste.
To wszystko. Jak każdy klient.
Uważasz, że bycie klientem to to samo, co bycie obywatelem?
Tak, o ile myślisz racjonalnie.
Jesteśmy matematykami, ale życie to nie algorytm.
Ale gdyby działał, świetnie tłumaczyłby świat.
W czym problem?
Działa, ale tego, co w życiu najlepsze, nie wytłumaczysz racjonalnie.
Na przykład miłości.
- Zakochaliście się w sobie racjonalnie? - Oczywiście!
- Bzdura! - No nie?
- Tak. - Nawet zanim się zakochaliśmy,
już łączyły nas rzeczy takie,
jak to, czego chcemy od życia, jak żyć…
- Było tego dużo. - Czego?
Dużo rozmawialiśmy o przyszłości, o tym, jak chcemy żyć.
Blisko przyrody. Ciche życie…
Herbatka w domu przed zachodem słońca.
Takie tam.
Rozmawialiśmy też o ważnych sprawach.
Kiedy się pobrać, kiedy mieć dziecko.
Gdyby ktoś dał nam test,
nasze odpowiedzi byłyby identyczne,
psor uznałby, że ściągaliśmy.
Ale siedzieliśmy po dwóch stronach klasy.
Ciągle to powtarza.
- Sorki, ostatni raz. - To urocze.
Bardzo ładnie to tłumaczy.
Jak to jest?
Czemu wiecznie musisz podnosić poprzeczkę?
- Mów po angielsku. - Ona rozumie.
- Rozumiem. - Minęło dużo czasu.
Dużo.
Przepraszam.
Miałem udany dzień, a teraz będę myśleć o tym.
Teraz będziemy o tym gadać, prawda?
Oczywiście. Porozmawiamy racjonalnie.
Wy też przebyliście długą drogę.
Trzy lata mieszkania razem, dwa lata związku na odległość.
Dobrze, że wróciłeś.
Możecie skupić się w pełni na sobie.
Brzmi, jakbym miał kłopoty małżeńskie
i wrócił, by je zażegnać.
Wszyscy wiedzą, że wróciłeś, bo miałeś dość pracy ze mną.
- Wybacz! - Menda!
Nie mogłem się powstrzymać. Wybacz.
Zamówimy coś jeszcze?
- Ty zamów. Ja… - Mają cudowną rybę!
- O czym myślisz? - O niczym. Tylko o tym…
co powiedziała Mila…
i jaką drogę przeszliśmy.
Pamiętasz rozmowę o zaręczynach?
Byliśmy zesrani.
Dziś rozmawiamy o dzieciach.
To…
- To szaleństwo. - Wcale nie.
Już o tym rozmawialiśmy.
Tak, ale tylko w żartach.
Nie na poważnie.
Nie rozmawialiśmy na poważnie.
O czym dokładnie chcesz porozmawiać?
O ślubie, rodzinie, dzieciach.
Czy chcemy tego, czy nie?
Kiedy chcesz o tym porozmawiać?
Kiedy zechcesz, Kavyo z Nagpuru.
Ale pytam poważnie.
Kiedy?
Wróćmy do domu. Wtedy wrócimy do tematu.
Na pewno?
Musisz to spakować.
Poszło tak łatwo?
Tak!
Nie sprawdziłaś, gdzie jest terminal?
Sprawdziłam, ale Go Airways lata z obu.
- Nie tu. - Spytajmy kogoś.
- Przepraszam! - Tak?
Gdzie ten terminal?
Powiedz: „Kavya, zawaliłaś sprawę”. Miejmy to z głowy.
Co takiego?
- Wiem, że chcesz. - Tak, chcę coś powiedzieć.
Gdyby nie ta wtopa, nie byłoby nas tu.
- To moja wina? - Walić to.
Nie chcę o tym gadać.
- Chodź. - Dhruv.
Idziemy?
- Witamy w Go Airlines. - Dzień dobry.
Potrzymaj.
Można prosić o naklejki „ostrożnie”?
Oczywiście.
Proszę.
- Karta pokładowa. Bramka 23. - Dziękuję.
Powiedz mi coś…
Nie myślałeś o tym, by zamieszkać w Finlandii?
- Ja? - Tak, ty.
- Chodzi mi o nas. - Nie.
Czemu pytasz? Ty myślałaś?
Tak. Choć z głupiego powodu.
Powiedz. Głupie powody są najlepsze.
Kiedy opowiadałeś mi o swoim pobycie,
a teraz, kiedy poznałam Sanketa i Milę…
Poczułam się nieco zazdrosna.
Jakbym chciała takiego życia.
Tak.
To całkowicie zrozumiałe.
Na twoim miejscu byłbym bardziej zazdrosny.
- Wiem. - No nie?
Ale naprawdę chciałem wrócić.
Skąd ta pewność?
Potrzebowałem ciepła.
Fizycznego, psychicznego, wszelkiego rodzaju.
Finlandia to wspaniały kraj,
ale też zimny i bez serca.
- Serio? - Tak.
Sanket i Mila wydają się ciepli.
Spotkałaś ich raz. Ja widywałem ich przez rok.
Tam ludzie nie mają czasu.
Budynki są piękne. Drogi zadbane.
Powietrze czyste, ale… Potrzebujesz ciepła w sercu.
Trochę tego ciepła.
O czym myślisz? Powiedz.
Mówiłeś, że Sanket i ty często…
- Często się kłóciliście. - Fakt.
Chcę wiedzieć, czy to nie była radykalna decyzja.
Bo nie chciałeś z nim pracować.
Jestem aż tak małostkowy?
Niczego nie zakładam. Tylko pytam.
Poprowadzę zespół badawczy w IMRC.
To nie byle co.
Sanket nie ma z tym nic wspólnego.
Wiem. Ale czasem coś takiego potrafi przysłonić rozsądek.
Mnie to spotkało.
Dlatego upewniam się, że wszystko przemyślałeś.
Tak.
Przemyślałem.
Czyli jesteś pewien, że to właściwa decyzja dla ciebie,
jak i dla nas?
Tak.
Na 110 procent.
Tyle chciałam wiedzieć.
Napisy: Jakub Jadowski