Dalej. Dobrze. Śmiało.
- Co mówiłeś? - Ile masz tych oczyszczaczy?
Od pięciu minut słyszę tylko „dalej”.
Sześćdziesiąt. Instalujemy je w ambasadach.
Szczęście się do mnie uśmiechnęło.
Kolejne takie zlecenie, a mógłbym polecieć do Finlandii.
- Super. Dajesz radę. - Jest dobrze. To tyle.
- Jak się czujesz po powrocie? - Cieszę się słońcem.
Dobrze, że u nas obu jest stabilnie.
Prawdę mówiąc…
Wahałem się, czy wrócić.
Dobrze, że wróciłeś.
Mieszkając w tak zimnym kraju, zacząłbyś przypominać ciasto.
- No nie? - Tak.
- Tu jest cała zabawa. - To prawda.
Koniec z harowaniem dla Sanketa.
Teraz mogę się chwalić, że mój brachol dostał się do IMRC.
Trochę ci to zajęło.
Nie „dostałem się”. Nie jestem studentem.
Czyli zostałeś profesorem?
Jesteś profesorem bez doktoratu?
Nie, nie jestem profesorem…
Więc co będziesz tam robił?
Centrum współpracuje z firmą.
Tworzymy oprogramowanie zapobiegające oszustwom,
nieautoryzowanym płatnościom.
Jakbym miała twoją wiedzę, nie sprzedawałabym lamp.
Badamy przeszłą aktywność internetowych złodziei,
by uniknąć podobnych przypadków w przyszłości.
Jak Brudny Harry wśród nerdów.
Co? Bzdura.
Nie! Przepraszam.
Co takiego?
Nandini mnie nęka. Nie poddaje się.
Proszę, zrób imprezę.
Jesteś z zagranicy.
Czemu nie? Ale to Kavya wygląda jak z zagranicy.
Nie. Ty wyglądasz na klasę średnią, ona na bogaczkę.
Racja. Ale co zrobić? Taki się urodziłem.
Co, kurwa? Oddzwonię później.
Nie strzelaj z bliska! Co to ma znaczyć?
Cofnij się!
SERIAL NETFLIX
ODCINEK PIĄTY - KLASA BIZNES
Daj spokój. Wystarczy.
Od rana słucham twojego gadania.
Do nikogo nie dzwoniłem. Sami do mnie dzwonią.
Jesteś taki ważny.
Jesteś niewdzięczna.
Masowałem ci stopy.
Bo miałam skurcz!
- Co ci się stało? - Nie czułam stopy!
Co za różnica?
- Jest różnica. - Chwileczkę.
Mam telefon. Halo?
Mamo, dzwoniłem do ciebie z lotniska.
Oglądałam film z Babbu Maanem.
- Nieźle. Jest dobry. - Tak, jego gra. Tyle emocji.
- Co tam? Gdzie tata? - Nie pytaj o tatę.
- Wczoraj byliśmy u krawca. - Tego w sektorze 49?
Nie, już do niego nie chodzimy.
Krawiec w sektorze 32 jest tańszy.
Dałam mu kilka szali do farbowania i musiałam je odebrać.
Tata miał poprawki do zrobienia, więc wzięłam go ze sobą.
Nie uwierzysz.
Dawałam jego spodnie do poszerzenia, a ten zniknął.
Wrócił po 40 minutach
z trzema parami klapek.
Taty nie można zostawić samego.
Powiedział: „Są wyprzedaże. Kiedy kupisz je tak tanio?”.
Gdzie tata? Chcę z nim porozmawiać.
Jest tutaj. Daj mi chwilkę.
Tanu chce z tobą rozmawiać!
Powiedział, że do ciebie zadzwoni.
Wzrok mu się pogorszy.
Od sześciu godzin siedzi przed komputerem.
Super.
- Dokuczasz tacie przeze mnie. - Nie, tobie też dokuczam.
- Mamo, przyjedź do Mumbaju. - Nie powiedziałam, że nie przyjadę.
Mam kupić bilety?
Najpierw przekonaj tatę. Ja jestem gotowa.
Postaram się.
Kończymy już? Pa.
- Pa, mamo. - W porządku.
Kulkarni.
W bitwie na Nerfy nie można się chować.
Dzwonił dziś wujek.
Zaaranżował ci małżeństwo z jakimś celebrytą.
Gratuluję.
Zaproś mnie na ślub.
Coś się pali?
Kurwa! Coś się pali.
Szlag. Kavya, twoje zasłony!
Twoje białe zasłony.
Kurwa, nawet ja się palę! I twój laptop!
- Cholera, twój laptop! - Czas!
Kochasz laptopa bardziej niż mnie.
Sahil dzwoni. Zaczekaj chwilę.
Halo, Sahil.
Tak.
Dobrze.
Przyszły tydzień?
Jasne. Cześć.
- I co? - Mam tę robotę!
Cholera, to super.
Powiedział, że przemyśleli sprawę
i uznali, że powinnam być w tym zespole.
Niesamowite.
- Udało nam się. - Zarąbiście.
Co ty robisz? Najpierw powiedz, ile będziesz zarabiać.
Co?
To może być nasz pokój samotności.
Albo pokój dla gości, zanim się pobierzemy.
Jacy goście mogą teraz przyjechać?
Moi rodzice.
Serio? Kiedy?
Kupiłeś im bilety?
Mama chce przyjechać.
Ale…
- Nie wiadomo jeszcze, co z tatą. - Czemu?
Nie rozmawiałeś z nim.
Nie, dopiero zaczęliśmy rozmawiać po długiej przerwie.
Po prostu…
Nasza relacja nie jest stabilna.
Jest delikatna. „Nie dotykaj mnie”. „A ty mnie”.
Nie wiem też, co myśli o tym, że przesyłam im pieniądze.
Na pewno się cieszy.
Nie wiem.
Możliwe, że odzywa w nim się męskie ego.
Wtedy…
Może to nic z tych rzeczy.
Porozmawiajcie, kiedy przyjedzie.
O ile przyjedzie.
A nawet jeśli, wątpię, by doszło do rozmowy.
Będzie dym. Prawdziwa kłótnia.
Żadnych kłótni. Tylko pokój.
Jeśli mama przyjedzie,
będzie chciała rozmawiać o ślubie.
Na pewno. Zrobi to po swojemu.
„My zrobiliśmy to, co było dla nas najlepsze”.
„To jest wasz system”.
„Zrobicie to, co będzie najlepsze dla was”.
Czym jest ten „system”?
Dom, ognisko, rodzina, świat, gospodarstwo.
Rozumiem.
Czyli jeśli w rozmowie padnie słowo „system”,
to oznacza…
- Małżeństwo. - Kumam.
Swoją drogą…
Jestem za.
To co, ślub?
Co się zmieni?
Wiele rzeczy, na lepsze.
Małżeństwo to darmowy upgrade.
Chłopak-dziewczyna to klasa ekonomiczna. Małżeństwo to klasa biznes.
Mąż, żona. Nieźle. Pełna wolność.
Seks. Żyjesz, jak chcesz.
Jakbyś nagle potrzebował pozwolenia.
- Wiesz, o co chodzi. - Tak. Masz rację.
Małżeństwo to darmowy upgrade.
- Łatwiej znaleźć mieszkanie w Mumbaju. - Właśnie.
Łatwiej brać pożyczki.
Społeczeństwo wynagradza małżeństwa.
Podobnie jest w Delhi.
Pobierz się, a błyskawicznie wszystkich zadowolisz.
Nawet jeśli jesteś przegrywem,
po ślubie rodzice ci wszystko wybaczą.
W porządku.
Powiem cioci, że wyjdę za jej syna przegrywa.
To zaszczyt.
Ale małżeństwo to nie tylko plusy.
To znaczy…
Teraz możesz rozmawiać z moimi rodzicami, kiedy zechcesz.
Albo nie. Rozumiesz?
- I vice versa. - Tak, ale…
Po ślubie oczekiwania się zmieniają.
Ludzie oczekują pewnych rzeczy, zwłaszcza od kobiet.
Twoja daleka ciotka może się zdenerwować i oburzyć,
że mój pudding nie jest idealny.
Zapewniam, że nic takiego nie będzie miało miejsca.
Ale tak już jest, Dhruv.
Nie ma mowy, żebyś była niezadowolona.
Obiecuję.
- Te indyjskie cioteczki… - Dhruv!
Możemy tu pozmieniać.
Mam kilka pomysłów.
Stolarz będzie o 14,30.
Cholera.
Kurwa, co?
Było napisane, że delikatne.
Co do chuja?
Mieli uważać.
- Kurwa! - Właśnie.
Po co mają te naklejki?
Co to?
Napiszę o tym tweeta. Widziałaś mój telefon?
Mam.
- Drasnąłeś mi rogówkę. - Co?
Pokaż.
- Opłucz zimną wodą. - Dhruv, to draśnięta rogówka.
Poszukaj lekarza. Musimy iść.
Na pewno nie przesadzasz?
Dobrze, poszukam.
Pozwę te gnidy z linii lotniczych.
A za te pieniądze wymienimy ci oko.
Były takie piękne. Potłukli je.
Widzisz tę długą, cienką, czerwoną kreskę?
- Tę na białym? - Tak.
To białe to rogówka, to czerwone to draśnięcie.
- Kavya, podejdź. - Dobrze.
Przepraszam.
- Drasnąłem ci rogówkę. - Mówiłam ci.
- Myślałem, że żartujesz. - Miałam tak, kiedy byłam mała.
- Znam ten ból. - Serio? Kiedy to było?
- Kavya, ile masz lat? - Trzydzieści.
Bardzo boli?
Zwiększę dawkę leku przeciwbólowego.
- Nie. To moja stopa zdrętwiała. - Rozumiem.
Często ci się to zdarza?
- Drętwienie stopy? - Tak.
Zdarzyło się dziś rano.
Tak, dziś rano.
Widziałam, że masujesz plecy.
To nic. Dużo podróżowaliśmy i…
Muszę porządnie odpocząć.
Powinnaś pójść do ortopedy.
- Dobrze. - Poleca pani kogoś?
- Na piątym piętrze jest doktor Dogra. - Świetnie. Dziękujemy.
- Moja Kavya przeżyje, prawda? - Dhruv.
Najpierw mnie oślepiłeś, a teraz mi dokuczasz.
To kwestia tygodnia.
To tata. Odbiorę.
- Cześć, tato. - Cześć, Tanu.
Byłem zajęty. Musiałem wysłać parę rachunków.
- Odwlekałem to przez parę dni. - Jasne.
- Teraz wysyłam je przez Internet. - To dobrze.
Ludzie biorą to zbyt poważnie.
- Skończył się czas papierowych rachunków. - To prawda.
Nadi mówiła, żebyśmy odwiedzili was w Mumbaju.
Tak właśnie myślałem.
Byłoby miło.
Przyjedziemy.
- Oboje? - Tak. Porozmawiam z Purą.
Oby w pociągu była klimatyzacja.
Chcesz jechać pociągiem? Kupię wam bilety na samolot.
Dobrze, ale z przesiadką.
Dlaczego? Zajmie wam to dłużej.
Nie spieszy nam się. Tak będzie lepiej.
Wygodny przystanek. Rozprostujemy nogi, napijemy się herbaty.
Lot trwa dwie godziny.
Porozciągasz nogi w domu.
Dobrze, ale kup tanie bilety.
Wiedziałem.
Poszukaj okazji. Jest mnóstwo przecen.
Jasne. Nie martw się.
- To tyle. - No to pa.
Pa, tato.
Kavya.
To ucisk nerwu.
Tak, w plecach. Też o tym czytałam.
Nie jestem przekonana.
- To lekarz. - Tak, ale i tak nie jestem pewna.
Więc…
Kiedy będziesz pewna? Co proponujesz?
To nie jest jakiś poważny ból.
Może porozmawiaj z kimś innym.
Proszę?
W porządku.
Właśnie w tym rzecz, Nandu.
Potrzebowaliśmy drugiej opinii, więc uderzyliśmy do ciebie.
Pewnie, Tanu. Rodzina jest najważniejsza.
Porozmawiaj z nią.
- Cześć, Kavya. - Hej.
Przejrzałem raporty
i zgadzam się całkowicie co do diagnozy.
Duża szansa, że to ucisk nerwu w rdzeniu kręgowym.
Tak. Ale czy na pewno?
Czytałam w Internecie, że…
Twoje pokolenie zna się na technologii,
ale Google to nie odpowiedź na wszystko.
Proponuję ci odpocząć
i pozwolić lekom działać. Dobrze, Tanu?
Tak.
Jak mam poradzić sobie z tym harmonogramem?
Muszę brać leki. Jak będę chodziła do pracy?
Teraz to będzie trudne.
Praca na pełen etat w twoim stanie…
Odradzałbym.
Kavya dopiero dostała pracę.
Rozumiem, ale… Leczenie też jest ważne.
Kavya potrzebuje odpoczynku,
fizjoterapii, jogi i odpowiedniej diety.
A…
Operacja wchodzi w grę?
Tak,
ale w twoim wieku ciało szybko się regeneruje.
Poczekaj kilka miesięcy.
Prawdopodobnie operacja nie będzie potrzebna.
Przykro mi, rozmawiamy pierwszy raz…
i już na taki temat.
Ale spokojnie.
Ciało zawsze nękają choroby i ból.
To część życia.
Widziałem wasze zdjęcia na Instagramie.
Z Kerali.
Było bardzo fajnie. Też powinieneś pojechać.
Nawet w Cyber City bywasz na bankietach. I nie tylko.
Herbata rumiankowa.
Martwisz się?
A jaki jest sens?
To nie pomoże.
Nawet nie świętowaliśmy mojej nowej pracy.
Tyle czasu, wysiłku, ciężkiej pracy…
Po co to wszystko?
Żebym teraz pierdoliła się z chorymi plecami?
Jakim cudem? To ty wiecznie się garbisz.
To nie fair, Dhruv.
Posłuchaj…
Nie wiem, czy ci to pomoże.
Przeczytałem to kiedyś w książce.
Był sobie pewien król.
Jego matka dała mu sygnet.
Było na nim napisane: „To też przeminie”.
Powiedziała mu:
„Pamiętaj, by patrzeć na niego w złe i dobre dni”.
Chodź.
Wszyscy się cieszymy, że wracasz.
Dodałem cię do grupy mailowej.
Będziesz wiedzieć, co robimy, zanim przyjdziesz. Pa.
Napisy: Jakub Jadowski