To był zjebany tydzień, co?
Nie tylko tydzień, prawie cały miesiąc.
PIERWSZY TYDZIEŃ
CENTRUM MODELOWANIA MATEMATYCZNEGO
Czytałem twoją pracę z profesorem Alim.
Bardzo dobra. Jestem pod wrażeniem.
- Świetna rzecz. - Dziękuję.
Pomyślałem, że nie jesteśmy tylko zespołem,
jesteśmy Galacticos z Mumbaju.
Galacticos. Real Madryt?
Nie znam.
To nieistotne.
Więc…
Omkar, co lubisz robić?
Mogę zacząć organizację danych wtórnych.
Nie. Miałem na myśli zainteresowania.
Jakieś pasje?
Czytanie i muzyka. To tyle.
- Vasundhara, a ty? - Słucham?
Jakie masz zainteresowania? Co lubisz robić?
Czytać, pisać. Czasem trenuję jogę.
Wody?
SERIAL NETFLIX
ODCINEK SZEŚĆ JESTEM Z TOBĄ
Praca freelancera jest teraz dla mnie najlepsza.
Trójka stałych klientów i życie jest poukładane.
Dwie godziny pracy, a potem odpoczynek.
Dasz radę pracować dwie godziny?
Miałaś leżeć.
Dwie godziny to nic. Co to dla mnie?
Fuj! Wiesz, kto tak mówił?
Mój były chłopak z Bangalore.
Ale poważnie, dopiero cię zdiagnozowali,
nie powinnaś odpoczywać?
Luzik, będzie dobrze.
- Zaczekaj chwilkę. - Co?
- Co się stało? - Szlag.
Znowu sobie poszła.
Kto?
Potrzebujemy pokojówki, ta u sąsiadów
przychodzi o 10,35 i wychodzi o 11.
Muszę ją wtedy złapać.
Znów mi uciekła.
To pokojówka czy ninja?
Pokojówka ninja.
- W porządku? - Tak.
- Proszę pana… - Nie mówmy sobie na „pan”.
Koniec z tą kulturą.
Mówmy sobie po imieniu.
Świetny pomysł, Dhruv.
Powiesz nam, co robić?
Z panem Alim robiliśmy to tak…
- Cześć, przepraszam. - Hej.
- Isha? - Ishu.
- Dzień dobry.
Dzień dobry.
Cześć, Basu.
Przepraszam za spóźnienie.
Tory były zablokowane.
Pociąg z Thane nie mógł ruszyć.
Czekałam na dworcu 40 minut.
- Przykro mi. - Luzik.
Na dziś mamy ustalony harmonogram.
Od jutra sami będziemy go ustalać.
Zacznijmy od tego.
Bardzo ważny jest balans praca-życie.
Mamy dwie opcje. Praca od 8 do 15 albo od 9 do 16.
Druga połowa dnia wolna.
Dhruv, musimy zmieniać godziny?
Ustaliliśmy je z panem Alim,
żeby mieć wygodny dojazd.
Zaczynamy o 12, żeby uniknąć korków.
Właśnie.
I jak?
- Jeśli wszystkim pasuje. - W porządku.
Dobrze, zaczynajmy.
Role i obowiązki.
Basu, długopis. Dzięki.
Byłaś kiedyś w Thane?
Pewnie.
Długo tam się jedzie?
Skąd?
DRUGI TYDZIEŃ
Mamy z Franceską tajemnicę.
Lana nic nie widziała.
DZWONI MAMA
Zobaczmy, co Lana na to powie.
Może to miły zbieg okoliczności, że chce was zobaczyć w palapie.
Wszyscy są bardziej zdyscyplinowani,
bardziej skupiamy się na rozwoju…
Cześć. Przepraszam.
Byłam zajęta.
Chodzisz codziennie na fizjoterapię? Byłaś już u lekarza?
- Dziś pójdę. - Posłuchaj.
Chcemy cię odwiedzić.
Nie trzeba. Nic mi nie jest. Nie martw się.
To nic poważnego.
Porozmawiajmy później. Oglądam ciekawy program.
Kavya, wyłącz telewizor.
Gdyby to nie było nic poważnego, nie musiałabyś rzucać pracy.
Cały dzień oglądasz telewizję. Nie masz czasu na rozmowę.
Nie będę tego słuchać. Przyjedziemy i już.
Przepraszam.
Przyjedźcie.
Tęsknię za wami. Rodzice Dhruva też przyjadą.
Przyjedźcie w ten sam weekend.
Tak wszyscy razem?
Będziemy rozmawiać o ślubie?
Nie ma mowy.
To byłoby tylko luźne spotkanie.
To samo mówiłaś, kiedy zaczęłaś umawiać się z Dhruvem.
„To nic poważnego”.
Naprawdę, mamo. Zapraszam.
- Pogadamy później. - Dobrze.
Pa.
- …rzeczy. - Dobrze było go związać.
Jakbym robiła mu krzywdę.
Musiałam się wyładować.
- Lana! - Ona wyładowuje frustrację!
- Pomocy! - Kogo związałaś…?
ANIL KHANWALKAR: WSZYSTKIEGO DOBREGO, KOCHANA!
SANKET: PÓJDŹMY GDZIEŚ POTEM!
DHRUV: MASZ NA MYŚLI PUB?
SANKET: JASNE… NAJLEPIEJ!
PUBY W POBLIŻU Z DOBRYM JEDZENIEM
Co tam?
- Jak wam idzie? - Dobrze.
To dobrze.
W porządku.
Do przodu?
Jasne.
Pomyślałem, że może porobimy dziś coś fajnego.
Pójdźmy gdzieś.
Świętować dobry początek.
Dhruv, dziś będzie z tym ciężko.
Potrzebujemy więcej czasu.
Mamy więcej pracy, niż myśleliśmy.
W porządku.
Dobrze, ale…
Zostały jeszcze trzy godziny.
- Powinno być okej. - Innym razem.
Za dużo tego. Przynajmniej dla mnie.
Dla mnie też.
To prawda.
Dobrze…
Porozmawiam z ludźmi z AMEX.
- Zróbmy to właściwie. - Dobrze.
Tak.
To najlepszy łowca w stadzie.
Potrafi biec do 100 kilometrów na godzinę.
Czemu tu tak ciemno?
Wiedz, że jeszcze nie załatwiłam pokojówki.
Jutro to zrobię.
Jak ty siedzisz? Zrobisz sobie krzywdę.
Jest niesamowicie szybki.
Światło księżyca pomaga gepardom polować.
W pracy jest okropnie.
Mam przerąbane.
Zdarza się. Będzie dobrze.
Mama dzwoniła.
Przyjadą pod koniec miesiąca.
Dobrze. Zaprośmy rodziców nas obojga razem.
Powiedziałam jej to.
Sukces geparda zależy od fazy księżyca.
Robiła z igły widły odnośnie do mojej pracy.
…też niebezpieczne.
Hej, Dinesh. Co tam?
Hej, Dhruv. Dobrze.
Kod jest prawie gotowy.
Mamy dwa małe problemy.
Zajmie nam to parę dni.
Do środy wszystko dostaniesz.
Dobrze. Chcieliśmy dziś o tym pogadać. Ale cóż…
Jest Alvin. Alvin?
- Cześć, Alvin. - Hej, Alvin.
Cześć. Co przegapiłem?
Kod jest prawie gotowy.
Świetnie.
- Co dla nas masz? - Przepraszam za spóźnienie.
Hej, Rob. Nie ma sprawy.
Dhruv właśnie mówił nam, że wszystko gotowe.
Tak. Kod jest prawie gotowy,
napotkaliśmy dwa małe problemy.
- Musimy… - Dhruv, jesteś tam?
Przepraszam, niechcący się wyciszyłem.
Kod jest gotowy,
ale potrzebujemy dwóch dni na rozwiązanie problemów.
Do środy wszystko dostarczę.
W porządku.
Ale w przyszłości
informuj nas o takich rzeczach z wyprzedzeniem.
Spoczywa na tobie odpowiedzialność.
Tak…
Do środy wszystko wyślę.
Z naszej strony to ostatnia obsuwa.
Dobrze, muszę już iść.
- Dzięki. - Cześć.
Cześć.
TRZECI TYDZIEŃ
Cześć. Jestem Kavita spod 801.
- Wprowadziliście się niedawno? - Tak, my…
Tak, dopiero co.
Dobrze.
- Może… - Właśnie tego chciałam.
W porządku.
Przyszłam poprosić o przysługę.
- Mów. - Jest taka sprawa,
produkuję papad z buraka i chipsy z batatów
i suszę je na tarasie.
Zauważyłam, że zepsuł się tam zamek.
O 14,30 mam zumbę.
Pomyślałam, że jeśli masz czas…
Popilnowałabyś, czy dzieciaki nie chodzą na górę?
Zwłaszcza te spod 802.
Boże, to potwory.
Śmiejesz się, więc ich nie poznałaś.
Nie, ale chętnie poznam.
Co takiego?
Jeśli je spotkasz, sprzedaj im ode mnie plaskacza.
Bezczelne dzieciaki.
Nie rozumiem. Rodzice nie nauczyli ich manier?
Dobrze, potrenuję plaskacze.
- I tak wiele nie robię. - Ale powinnaś, no nie?
Powinnyśmy starać się czymś zająć.
Zwłaszcza my, gospodynie domowe.
Kilka lat temu musiałam rzucić pracę.
Mój teść źle się czuł.
Myślałam, że w końcu wrócę do pracy,
ale to było trudne. Nie potrafiłam nadążyć.
Stąd ten biznes. Cieszę się.
Teraz jestem przedsiębiorcą.
Drobna nagroda za moje poświęcenia.
Jutro też będziesz w domu o tej porze, prawda?
Super.
Przyniosę ci mój słynny papad z buraka. Pa.
Kavya, uratuj mój papad.
- Dzięki za zieloną herbatę. Pa. - Pa.
- Widziałeś tę z Purdue? - Jeszcze nie.
Zobacz też tę z Bostonu.
Zobaczę dziś wieczorem i wyślę ci maila.
- Dasz mi chapati? - Zostało pół. Sorki.
Didi, nie rób na kolację kabaczka. Właśnie go jem.
Jedna sprawa. O której będziesz?
Może przyjdzie Pushkar.
Cholera.
Didi, zrób dziś okrę. Przepraszam.
Też mi się to zdarza.
Za każdym razem, gdy chcę wysłać wiadomość,
robię się zbyt skrępowany, by ją wysłać.
Właśnie.
Dlatego nie wysyłam wiadomości głosowych.
Piszę, robię korektę i wysyłam.
To jak praca naukowa.
Ja nie potrafię nawet tego.
Przez literówki robię tyle błędów,
że jeśli usunę wiadomość po wysłaniu,
druga osoba pyta: „Czemu to usunąłeś?”.
Usunąłem, bo musiałem.
Zgadzam się. Dlatego po prostu dzwonię.
Ale wtedy czuję, że chodzi o coś trywialnego,
więc dodaję coś jeszcze, jakiś small talk.
Tak.
- Niepotrzebnie to mówiłeś. - Czemu?
Bo teraz, kiedy zadzwonisz,
będziemy się zastanawiać, co jest trywialne, a co ważne.
Spokojnie, będziecie wiedzieć.
Czemu mi to oddałeś? Nie chcę tego.
Ja też nie.
- Daj jej. - Chętnie zjem.
„Chętnie zjem”.
A ty co masz?
Kabaczek.
- Nie. - Serio, nie żartuję.
- Chętnie zjem. - Na pewno?
Uwielbiam kabaczki.
Kultowy cytat.
Dhruv.
Rozumiem, ale trzy miesiące?
Jak zespół ma sobie tak długo poradzić bez pensji?
Przy tego typu projektach granty często się opóźniają.
Robota papierkowa, zgody, podpisy. Przykro mi.
- Poinformuj swój zespół. - Ja?
Pani jest koordynatorką projektu, czy to nie pani powinna im powiedzieć?
Moim obowiązkiem jest poinformować lidera. Czyli ciebie.
Dostałam pana adres od cioci Vandany.
Adwokat Vandana Sapre?
Tak, znam ją.
Przyszłaś po drugą opinię?
Nie, to znaczy… W ostatniej…
Tak. Jestem po drugą opinię.
Polecono mi naturopatię, akupunkturę,
dużo odpoczynku, ale nic nie pomaga.
Nie pomaga mnie.
Nawet pracę musiałam rzucić w cholerę.
Przepraszam.
Chcę mieć to z głowy.
Naprawdę mnie to dręczy.
Myślałam o operacji. Nie wiem.
Operacja to poważna decyzja.
A do tego dochodzi rekonwalescencja.
Rozmawiałaś o tym z kimś?
Klucze, cholera.
- Dzień dobry. - Czołem.
Momo!
Co tu robisz? Nie powinnaś odpoczywać?
Wszystko gra.
Chodźmy.
- Wszystko gra? - Tak, chodź.
Czemu wyszedłeś wcześniej?
Mogłeś dać mi klucze.
W porządku. Skończyłem na dziś.
Jestem zestresowany.
Co się stało?
Nic.
Jeśli ci powiem, będę musiał się z tym użerać
i znowu się zestresuję.
Co jest? Za co to?
Bo też się stresuję.
Coś się stało?
Chyba pójdę na ten zabieg, Dhruv.
Co to za konował?
- Mam ochotę mu… - To najlepsza opcja!
- Czyli już wiesz? - Tak!
Kavya, jak możesz być tak głupia?
Rozjebać własne ciało, ot tak?
Ot tak? Dhruv, serio?
To lekarz. Oczywiście, że zaproponuje operację.
Chce zarobić.
- Jak możesz o tym myśleć? - Bo chcę tego.
Chcę się z tym uporać.
- Przynajmniej nie uciekam jak ty! - Co?
Co ty pierdolisz?
Nic. Nie wiesz, przez co przechodzę.
Właśnie. Przez co? Co robisz cały dzień?
Od trzech tygodni oglądasz telewizję.
Łatwo ci przychodzi bycie dupkiem, co?
Jakie trzy tygodnie?
Co ty robiłeś?
Albo spałeś, albo marudziłeś.
Czego oczekujesz? Zaproszenia?
„Porozmawiajmy na Google Hangout o 21”.
Co to za pierdolenie? Najpierw praca, teraz to.
Odejdź, jeśli tak ci źle.
Nie kazałam ci rzucać pracy w Finlandii.
Wiem, czemu odszedłeś.
Bo twoje wielkie ego
nie mogło znieść, że pracujesz dla Sanketa.
Wal się, Kavya!
To była moja praca. Moja decyzja!
Nie potrzebuję cię.
Nie myślę tak.
- Oczywiście, że tak. - Nie!
- Mówimy, co myślimy. - Co to za uproszczenie?
- Nie rozumiesz, prawda? - Nie. Wiesz co?
Gdybyś mi powiedziała:
„Jestem po operacji”, może bym zrozumiał.
Idź do diabła!
Co jest?
Za co to?
Bo też się stresuję.
Coś się stało?
Chyba pójdę na ten zabieg, Dhruv.
Myślałam, że się ze mną pokłócisz.
Mam dość siedzenia w domu. Nie daję już rady.
To wysysa ze mnie duszę.
A jeśli zabieg się uda,
wrócę na nogi za kilka tygodni.
Zrobiłaś coś z włosami?
Nie słuchasz.
Słucham. Wyglądają inaczej.
Spójrzmy na to z innej strony.
Może to dla ciebie szansa,
byś spróbowała czegoś, czego chciałaś.
W tym rzecz.
Chcę harować po osiem godzin
w czymś, co kocham, ale…
Nic nie mogę. Miałam jedno zadanie, znaleźć pokojówkę,
nie udało mi się, ale jutro…
- W porządku. - Obiecuję.
Przychodzi mi do głowy parę rzeczy, ale…
Poda pan piłkę!
Poważnie to przemyślałaś, prawda?
Co miałam innego do roboty?
Gubię się w tym, bo…
To nie tak, że jestem pewna,
ale myślę, czy warto zaryzykować.
Teraz ty.
To nic ważnego.
Jak to nie?
Widziałeś się w lustrze?
Tęsknisz za pracą w Finlandii, co?
Nie jesteś tak tajemniczy, jak myślisz.
Mogę cię o coś spytać?
To przez Sanketa odszedłeś, prawda?
Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz.
Walić to.
Tak.
Między innymi.
Nie pokłóciliśmy się.
Ale jego styl pracy był taki,
że czułem, że poprowadzę zespół lepiej niż on.
To tyle.
Co?
Nie mamy kosy.
Pewnie.
Rozmawiamy co tydzień.
Projekt mi się podoba. AMEX ma świetnych ludzi.
To naprawdę dobry projekt.
Muszę tylko się przyzwyczaić.
Tu jest zupełnie inaczej.
Zabrzmię jak zagraniczniak, ale…
W Finlandii nie musiałem martwić się,
o której Ishu musi wyjechać z Thane,
żeby zdążyć do pracy.
Masz problem z Ishu?
Którą muzykę z windy wolisz, tę czy poprzednią?
- Zmieniła się? - Tak.
- Nie zauważyłam. - Ta brzmi tak…
Kurwa, gdzie klucze?
Kurwa.
Zostawiłem je.
Tak.
Zostawiłem w biurze.
- Serio? - Tak.
Na pewno.
Co jeszcze się spierdoli?
- Dokąd idziesz? - Chodź.
Hej! Papad!
Ostrożnie.
O czym myślisz?
To był zjebany tydzień, co?
Napisy: Jakub Jadowski