‪เป็นสัปดาห์ที่โคตรแย่เลย ว่าไหม
‪ไม่ใช่แค่สัปดาห์นี้ ดรูฟ เกือบจะทั้งเดือนเลย
‪(สัปดาห์แรก)
‪(ศูนย์วิจัยคณิตศาสตร์อินเดีย มุมไบ)
‪รู้ไหมครับ ผมอ่านวิทยานิพนธ์ ‪ของคุณกับศาสตราจารย์อาลี
‪มันดีมากเลยครับ ผมประทับใจมากๆ
‪- ตื่นเต้นในการอ่าน ‪- ขอบคุณ
‪ระหว่างทางมาที่นี่ ‪ผมคิดว่านี่ไม่ใช่แค่ทีม
‪เราคือสโมสรกาลักติโกสแห่งบอมเบย์
‪กาลักติโกส เรอัลมาดริด
‪ไม่รู้จักเลยค่ะ
‪ยังไงก็ดี มันไม่สำคัญหรอก
‪ดังนั้น…
‪ออมการ์ คุณชอบทำอะไร
‪ผมสามารถ ‪เริ่มจัดระเบียบข้อมูลชั้นรองได้ทันทีครับ
‪ไม่ครับ ผมหมายถึงงานอดิเรก ‪สิ่งที่สนใจน่ะ
‪สิ่งอื่นๆ ที่คุณชื่นชอบ
‪อ่านหนังสือและดนตรี ‪แค่นั้นครับ ไม่มีอย่างอื่น
‪- วสุนธรา คุณล่ะ ‪- คะ คุณ
‪เหมือนกัน คุณสนใจเรื่องอะไร ‪คุณชอบทำอะไร
‪อ่านหนังสือค่ะ งานเขียน ‪และบางครั้งฉันก็ชอบเล่นโยคะค่ะ
‪ดื่มน้ำไหมครับ
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอนที่ 6 ‪พร้อมช่วยเหลือกัน)
‪ที่จริง งานฟรีแลนซ์ ‪คือสิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดตอนนี้
‪รักษาลูกค้าสามคนให้มีค่าจ้าง ‪และชีวิตก็เรียบร้อย
‪ทำงานสองชั่วโมง ‪จากนั้นก็พักผ่อนตลอดวันที่เหลือ
‪โอเค แต่เธอทำงานสองชั่วโมงไหวเหรอ
‪เธอต้องนอนพักอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ
‪เพื่อน สองชั่วโมงไม่ใช่ปัญหาเลย ‪รอดูฉันจัดการได้
‪อี๋ รู้ไหมฟังเธอพูดแล้วเป็นยังไง
‪เธอพูดเหมือนแฟนเก่าฉันเลย ‪คนที่เริ่มธุรกิจใหม่จากบังกาลอร์
‪แต่เอาจริงๆ นะ ‪เธอเพิ่งได้รับการวินิจฉัยโรคไม่นานนี้เอง
‪เธอไม่ควรพักไปสักสองเดือนเหรอ
‪ใจเย็น เพื่อน ไม่เป็นไรหรอก
‪- แป๊บนึงนะ ‪- อะไรเหรอ
‪- นี่ เกิดอะไรขึ้น ‪- เวรแล้ว เวรๆ
‪ให้ตายสิ เธอไปอีกแล้ว
‪ใคร
‪ที่จริงเราต้องการแม่บ้าน ‪และคนที่ทำงานบ้านข้างๆ
‪มาถึงเวลา 10,35 น. เป๊ะ ‪และออกไปตอน 11,00 น.
‪และฉันต้องหาทางคุยกับหล่อน ‪ในช่วงระหว่างเวลานั้น
‪ฉันคลาดกับหล่อนอีกแล้ว
‪หล่อนเป็นแม่บ้านหรือนินจาเนี่ย
‪แม่บ้านนินจา
‪- โอเคนะ ‪- ครับผม
‪- แป๊บนะ ไม่ต้องพูดครับผม
‪เลิกวัฒนธรรมแบบนั้นกัน
‪เราจะเรียกกันด้วยชื่อต้น
‪ใช่ ดรูฟ นั่นเป็นความคิดที่เยี่ยมเลย
‪แต่ช่วยบอกเราหน่อยได้ไหมว่าทำยังไงต่อ
‪เพราะเราเคยทำงานกับท่านอาลีแบบนั้น…
‪- สวัสดีค่ะ โทษที ‪- สวัสดีครับ
‪- อิชาใช่ไหมครับ ‪- อิชูค่ะ
‪- อิชู ‪- ค่ะ อรุณสวัสดิ์
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ไง บาสุ
‪ขอโทษที่เข้ามาสายค่ะ
‪มีการปิดจราจรใหญ่ที่สายเซ็นทรัล
‪พวกเขาไม่เริ่มเดินรถจากเทน
‪ฉันรออยู่ที่สถานี 40 นาที
‪- ฉันขอโทษค่ะ ‪- ไม่เป็นไร
‪ผู้ประสานงานโครงการ ‪ตัดสินใจเรื่องเวลาสำหรับวันนี้
‪หลังจากวันนี้ไป ‪เราจัดตารางเวลาเองได้
‪ที่จริง มาเริ่มที่เรื่องนั้นเลย
‪ผมคิดว่ามันสำคัญมาก ‪ที่การทำงานและการใช้ชีวิตสมดุลกัน
‪เรามีสองทางเลือก ‪ทำงาน 8,00-15,00 หรือ 9,00-16,00 น.
‪ครึ่งวันช่วงบ่ายคุณจะเป็นอิสระ
‪ดรูฟ เราจำเป็นต้องเปลี่ยนเวลาจริงๆ เหรอคะ
‪เพราะเราได้ตัดสินใจเรื่องนี้ ‪กับท่านอาลีไปแล้ว
‪คิดถึงเรื่องการเดินทางของทุกคน
‪มาเริ่มงานตอนเที่ยงกัน ‪เราจะข้ามช่วงเวลาเร่งด่วนไป
‪ใช่ค่ะ
‪ใช่ไหม
‪- โอเค ถ้ามันได้ผลกับทุกคน ‪- โอเค
‪โอเค งั้นมาเริ่มเลย
‪หน้าที่และความรับผิดชอบ
‪บาสุ ปากกา ขอบคุณ
‪คุณเคยไปเทนไหม
‪แน่นอน ฉันเคยไป
‪มันใช้เวลาเดินทางนานแค่ไหน
‪จากที่ไหน
‪(สัปดาห์ที่สอง)
‪ผมกับฟรานเชสกามีความลับเล็กน้อย
‪ผมไม่คิดว่าลานาเห็นมัน
‪(แม่ โทรเข้า)
‪มาดูกันว่าลานาจะพูดถึงเรื่องนี้ยังไงดีกว่าค่ะ
‪บางทีอาจจะเป็นความบังเอิญที่ดี ‪ที่เธออยากเจอทุกคนที่ศาลามุงจากนี้
‪ทุกคนมีระเบียบวินัยกว่าตอนที่เรามาถึง
‪ตอนนี้มีคนมุ่งมั่นกับการพัฒนามากกว่าเดิม
‪สวัสดีค่ะ โทษที
‪หนูยุ่งอยู่
‪ทำกายภาพบำบัดทุกวันไหม ‪ได้นัดหมอแล้วรึยัง
‪- วันนี้จะนัดค่ะ ‪- โอเค ฟังนะ
‪พ่อกับแม่คิดว่าจะไปเยี่ยมลูก
‪แม่ ไม่จำเป็นหรอก ‪หนูสบายดี ไม่ต้องห่วง
‪มันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น
‪ไว้คุยกันนะคะ ‪หนูกำลังดูรายการน่าสนใจอยู่
‪คาเวีย ปิดทีวี
‪ถ้ามันไม่รุนแรง ‪ลูกคงไม่ลาออกจากงานมานั่งอยู่บ้าน
‪ลูกดูทีวีทั้งวันจนไม่มีเวลาคุยด้วยซ้ำ
‪แม่ไม่อยากฟังอีกแล้ว ‪เราจะไปหาที่นั่น แค่นั้นแหละ
‪โอเค ขอโทษค่ะ
‪ได้เลยค่ะ มาเลย
‪ที่จริงหนูก็คิดถึงพ่อแม่ ‪พ่อแม่ของดรูฟก็จะมาเหมือนกัน
‪เราเจอกันสัปดาห์เดียวกันเลยไหมคะ
‪พร้อมกันเลยเหรอ
‪ลูกอยากให้เราเราคุยเรื่องแต่งงานเหรอ
‪ไม่ใช่เลยค่ะ
‪เราแค่จะนัดเจอกันสบายๆ กับพวกเขา
‪ตอนที่ลูกเริ่มคบกับดรูฟ ‪ลูกก็เคยพูดแบบเดียวกัน
‪"แค่คบกันสบายๆ ไม่มีอะไรจริงจัง"
‪จริงๆ ค่ะ แม่ มาเยี่ยมเถอะ
‪- ไว้คุยกันทีหลังนะคะ ‪- โอเค แม่วางสายแล้ว
‪- บายค่ะ ‪- บาย
‪- หลายอย่าง ‪- การมัดเขาไว้ก็ดี
‪เพราะฉันแบบว่าทำเขาเจ็บ
‪ฉันมีความเกรี้ยวกราดที่เก็บกดไว้ ‪ฉันต้องปลดปล่อยมันออกมา
‪- ลานา ‪- เธอปลดปล่อยความโกรธออกมา
‪- ช่วยผมด้วย ‪- ใครมัดคุณไว้… คือว่า
‪(อนิล คานวัลการ์ ‪โชคดีนะ คาเวีย ที่รัก)
‪(สันเกต - พาผมไปเที่ยวด้วยหลังจากส่งงาน)
‪(ดรูฟ - พาคุณไปดื่มไหมเหรอ)
‪(สันเกต - แน่นอน… นี่ดีที่สุดเลย)
‪(ค้นหากูเกิล ‪ผับใกล้ๆ ที่มีอาหารอร่อย)
‪ว่าไง ทุกคน
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ดีค่ะ
‪ดี
‪- โอเคนะ ‪- ดีครับ
‪- ตามกำหนดนะ ‪- ใช่
‪ใช่
‪ผมคิดว่าคืนนี้เราน่าจะทำอะไรสนุกๆ กัน
‪ออกไปไหนกันสักแห่ง
‪เราจะฉลองการส่งงานแรกของเรา
‪ดรูฟ วันนี้อาจจะยาก
‪ฉันคิดว่าเราต้องการเวลามากกว่านี้อีกหน่อย
‪มันครอบคลุมมากกว่าที่เราคิด
‪- โอเค ‪- ใช่
‪ก็มีเหตุผล แต่ว่า…
‪ยังเหลือเวลาอีกสามชั่วโมง
‪- น่าจะโอเคใช่ไหม ‪- ไม่ค่ะ ฉันหมายถึงวันอื่น
‪มันมากเกินไปที่จะทำให้เสร็จภายในเย็นนี้ ‪อย่างน้อยก็สำหรับฉันนะ
‪ฉันด้วย
‪ใช่ ผมก็เหมือนกัน
‪โอเค
‪ได้ ผมจะคุยกับคนของเอเม็กซ์
‪- งั้นก็ตามนี้ ทำให้งานนี้ให้ดี ‪- ได้
‪โอเค
‪นี่คือผู้ล่าที่ประสบความสำเร็จที่สุดของกลุ่ม
‪มันสามารถวิ่งได้เร็วกว่า ‪100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪ทำไมมืดจัง
‪นี่ เปิดเผยความจริง ‪ฉันยังไม่ได้คุยกับแม่บ้านเลย
‪พรุ่งนี้ฉันจะจัดการ
‪คุณนั่งเป็นยังไง คุณจะปวดหลังนะ
‪ความเร็วของมันสุดยอด
‪แสงพระจันทร์เต็มดวงช่วยเสือชีตาห์ในการล่า
‪ให้ตายสิ ตอนนี้งานยุ่งมาก
‪ผมแย่เลย
‪มันเกิดขึ้นได้ ดรูฟ สู้ๆ
‪วันนี้แม่โทรมา
‪บอกว่าพ่อกับแม่จะมาหาปลายเดือนนี้
‪ดีเลย โทรนัดพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย
‪ใช่ ฉันก็บอกแม่ไปแบบนั้น
‪ความสำเร็จในยามค่ำคืนของเสือชีตาห์ ‪ขึ้นอยู่กับดวงจันทร์
‪แม่พูดเรื่องงานของฉันแบบเป็นเรื่องใหญ่มาก
‪แต่มันก็นำอันตรายมาด้วย
‪ไง ทิเนษ เป็นไงบ้าง
‪ไง ดรูฟ ปกติดี
‪ใช่ คือโค้ดเกือบจะพร้อมแล้ว
‪เราเจอปัญหาเล็กน้อยสองอย่าง
‪เราจะใช้เวลาสองวันจัดการให้เรียบร้อย
‪คุณจะได้รับทุกอย่างพร้อมภายในวันพุธ
‪โอเค เราหวังว่าวันนี้จะคุยเรื่องนี้ แต่ว่า…
‪ผมคิดว่าอัลวินอยู่ในสาย อัลวิน
‪- สวัสดี อัลวิน ‪- ไง อัลวิน
‪สวัสดี ทุกคน สวัสดี ดรูฟ ‪มีความคืบหน้าอะไรบ้าง
‪ครับ คือโค้ดเกือบพร้อมแล้ว
‪เยี่ยม
‪- งั้น คุณมีอะไรให้เรา ‪- สวัสดี ทุกคน โทษทีผมมาสาย
‪สวัสดี ร็อบ ไม่เป็นไร
‪ดรูฟเพิ่งบอกเราว่า ‪เขาพร้อมส่งงานสุดท้ายแล้ว
‪ครับ คืออย่างที่ผมบอกไป ‪โค้ดเกือบพร้อมแล้ว
‪เราแค่เจอปัญหาเล็กน้อยสองอย่าง
‪- เราแค่ต้องการ… ‪- ดรูฟ คุณอยู่ไหม
‪โทษทีครับ ผมบังเอิญปิดไมค์ตัวเอง
‪งั้นก็ครับ โค้ดพร้อมแล้ว
‪แต่เราต้องการอีกสองวัน ‪เพื่อจัดการปัญหาเล็กน้อยที่เราเจอวันนี้
‪ภายในวันพุธ คุณจะได้รับสำเนาประเมินแน่นอน
‪โอเค
‪แต่ในอนาคต
‪เรื่องแบบนี้ ‪สื่อสารกันผ่านอีเมลล่วงหน้าดีกว่า ดรูฟ
‪ดรูฟ เรื่องนี้มีเดิมพันกับคุณสูงมาก รู้ไหม
‪ครับ…
‪งั้นผมจะส่งทุกอย่างไปภายในวันพุธและ…
‪นับจากนี้เราจะไม่มีการล่าช้าอีก
‪โอเค ผมจะออกจากระบบแล้ว
‪- ขอบคุณทุกคน ‪- บาย
‪บาย
‪(สัปดาห์ที่สาม)
‪สวัสดีค่ะ ฉันกาวิตาจากห้อง 801
‪- คุณเพิ่งย้ายเข้ามาไม่นานใช่ไหมคะ ‪- คือว่าเราเคย…
‪ค่ะ ในบ้านนี้ ใช่ค่ะ ไม่นานมานี้
‪ดีค่ะ โอเค คือว่า…
‪- ทำไมคุณไม่… ‪- จริงๆ ฉันอยากเข้าไป
‪โอเคค่ะ
‪รู้อะไรไหม ที่จริงฉันมาขอความช่วยเหลือ
‪- ว่ามาเลยค่ะ ‪- ที่จริงแล้วคือว่า
‪ฉันทำธุรกิจขายข้าวเกรียบบีตรูตและมันเทศ
‪เป็นของว่างแบบไม่มีกลูเตน ‪และฉันตากมันไว้ที่ระเบียง
‪ฉันเพิ่งรู้ว่าล็อกตรงระเบียงมันพัง
‪และตอนบ่ายสองครึ่ง ฉันมีเรียนเต้นซุมบา
‪ฉันเลยคิดว่าถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรมาก…
‪คุณจะช่วยคอยดูไม่ให้เด็กๆ ขึ้นไปชั้นบนได้ไหมคะ
‪โดยเฉพาะเด็กๆ จากห้อง 802
‪ให้ตายเถอะ พวกเขาแย่มาก
‪คุณหัวเราะ แสดงว่าคุณยังไม่เคยเจอพวกเขา
‪ยังไม่เคยเจอค่ะ ‪แต่ฉันตั้งตารอเจอพวกเขาเลยค่ะ
‪คุณว่าไงนะ
‪ให้ตายเถอะ ถ้าคุณเจอพวกเขา ‪ตีพวกเขาให้หนักสักทีเผื่อฉันด้วย
‪พวกเขาเป็นเด็กที่ไม่มีมารยาทจริงๆ
‪ฉันไม่เข้าใจ ‪พ่อแม่ของพวกเขาไม่สอนมารยาทเหรอ
‪โอเคค่ะ ฉันจะฝึกทักษะการตีของฉัน
‪- ใช่ว่าฉันทำอะไรมากมายตอนที่นั่งอยู่บ้าน ‪- แต่คุณควรทำอะไรสักอย่างใช่ไหม
‪ฉันคิดว่าเราควรหาทางทำให้ตัวเองยุ่งเสมอ
‪โดยเฉพาะพวกเรา คนที่ดูแลบ้าน
‪สองสามปีก่อน ฉันต้องลาออกจากงาน
‪พ่อของสามีฉันสุขภาพไม่ค่อยดี
‪ฉันนึกว่าในที่สุดฉันจะกลับไปทำงาน
‪แต่มันยากมาก ฉันไม่เคยตามทันเลย
‪ก็เลยเกิดธุรกิจนี้ และฉันดีใจมาก
‪ทีนี้ฉันเรียกตัวเองว่าผู้ประกอบการได้
‪รางวัลปลอบใจเล็กๆ น้อย ‪สำหรับการเสียสละที่ฉันได้ทำ
‪โอเค ฟังนะ พรุ่งนี้ช่วงเวลาประมาณนี้ ‪คุณก็อยู่บ้านด้วยใช่ไหม
‪เยี่ยมเลย
‪งั้นพรุ่งนี้ฉันจะเอาข้าวเกรียบบีตรูตมาให้ บาย
‪แล้วก็คาเวีย ช่วยข้าวเกรียบของฉันด้วยนะ
‪- และขอบคุณสำหรับชาเขียว บาย ‪- บาย
‪- ได้อ่านของมหาวิทยาลัยเพอร์ดูไหม ‪- ผมไม่ได้ดู
‪โอเค ดูของบอสตันด้วย
‪ผมจะตรวจดูเย็นนี้ และส่งอีเมลไปบอกคุณ
‪- ฉันขอจาปาตีอันนึงได้ไหม ‪- มีแค่ครึ่งเดียว โทษที
‪พี่ มื้อค่ำอย่าทำน้ำเต้านะ ‪ตอนนี้ฉันกำลังกินอยู่เลย
‪แค่ทำอย่างเดียว พี่จะมากี่โมง
‪เพราะฉันคิดว่า ‪พุชการ์อาจจะมากินมื้อค่ำกับเราด้วย
‪เวร
‪พี่ วันนี้ทำกระเจี๊ยบนะ ขอโทษด้วย
‪ผมก็เจอแบบนี้เหมือนกัน
‪ทุกครั้งที่ผมส่งข้อความเสียง ‪ผมคิดว่าควรหยุด
‪และผมรู้สึกประหม่าเกินกว่าที่จะส่งมันไป
‪ใช่เลย
‪เพราะแบบนี้ฉันเลยไม่โน้ตเสียง
‪แค่พิมพ์ข้อความ ตรวจดู จากนั้นก็กดส่ง
‪คุณเขียนผลงานวิจัยตลอดอยู่แล้ว บาสุ
‪แม้แต่แบบนั้นผมก็ทำไม่ได้
‪มีข้อความผิดพลาดมากมาย ‪เกิดขึ้นเพราะการสะกดผิด
‪และถ้าคุณบังเอิญไปลบข้อความ ‪หลังจากที่ส่งไปแล้ว
‪อีกฝ่ายจะคิดว่า "คุณลบทำไม"
‪ผมลบข้อความเพราะว่าผมต้องลบ
‪ไม่ ผมเห็นด้วยกับคุณ ‪เพราะแบบนั้นผมเลยโทรหามากกว่า
‪ใช่ แต่ถ้าผมรู้สึกว่า ‪นี่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก
‪จากนั้นผมก็เพิ่มไปอีกสองสามเรื่อง ‪แบบว่าพูดคุยเล็กน้อย
‪ใช่
‪- คุณไม่ควรพูดแบบนั้นเลย ดรูฟ ‪- ทำไม
‪เพราะทีนี้ทุกครั้งที่คุณโทรมา
‪เราจะสงสัยว่าอะไรคือเรื่องเล็กน้อย ‪และอะไรคือประเด็นหลัก
‪ไม่ ไม่ต้องห่วง คุณจะรู้เอง
‪เอาอันนี้คืนฉันมาทำไม ฉันไม่อยากได้
‪ผมก็ไม่อยากได้
‪- เอาให้เธอ ‪- ฉันจะรับเอง
‪- "ฉันจะรับเอง" ‪- "ฉันจะรับเอง"
‪คุณเอากับข้าวอะไรมา
‪น้ำเต้า
‪- ไม่นะ ‪- ไม่ ผมไม่ได้ล้อเล่น
‪- ฉันจะรับเอง ‪- คุณแน่ใจเหรอ
‪ฉันชอบน้ำเต้า
‪ประโยคดัง
‪ดรูฟ
‪ครับคุณ แต่สามเดือนเหรอ
‪ทีมจะอยู่ยังไงโดยไม่ได้เงินเดือนสามเดือน
‪ปกติการจ่ายเงินทุนก็ช้าอยู่แล้วในโครงการแบบนี้
‪งานเอกสาร อนุมัติ ลายเซ็น ‪ฉันเสียใจด้วย
‪- คุณควรแจ้งให้ทีมรู้ ‪- ผมต้องบอกพวกเขาเหรอครับ
‪คุณครับ แต่ในฐานะผู้ประสานงานโครงการ ‪คุณควรเป็นคนบอกพวกเขาไม่ใช่เหรอครับ
‪หน้าที่ของฉันคือบอกหัวหน้าทีมเท่านั้น ‪ซึ่งก็คือคุณ
‪ที่จริง วันทนา ป้าของฉันแนะนำคุณมา
‪ทนายวันทนา สาปรี
‪ครับ ผมรู้จักเธอ
‪งั้นคุณมาที่นี่ ‪เพื่อขอความเห็นที่สองใช่ไหมครับ
‪ไม่ใช่ค่ะ ที่จริง… ‪คือว่าในการตรวจครั้งล่าสุด…
‪ค่ะ โอเค ฉันมาขอความเห็นที่สองค่ะ
‪คือว่าฉันได้รับการแนะนำให้รักษา ‪ด้วยวิธีธรรมชาติ ด้วยการฝังเข็ม
‪หลักๆ คือแค่พักเยอะๆ ‪แต่ไม่มีวิธีไหนได้ผลเลย
‪คือว่ามันไม่ได้ผลสำหรับฉัน
‪ฉันถึงขั้นต้องออกจากงานเพราะเรื่องบ้านี่
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันแค่อยากให้เรื่องนี้มันจบไป
‪มันเป็นปัญหากับฉันจริงๆ
‪ฉันคิดว่าอาจจะผ่าตัด ไม่รู้สิคะ
‪คือว่าการผ่าตัดเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่มากนะ
‪จะมีการดูแลหลังการผ่าตัดที่จำเป็นเยอะมาก
‪คุณได้คุยเรื่องนี้กับใครหรือยัง
‪กุญแจ เวรเอ๊ย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ไง สวัสดี
‪โมโม่
‪นี่ คุณมาที่นี่ได้ยังไง ‪คุณควรพักผ่อนไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ ฉันโอเค
‪ไปกันเถอะ
‪- คุณโอเคไหม ‪- โอเคๆ มาเถอะ
‪ว่าแต่ทำไมคุณถึงออกมาเร็ว
‪คุณเอากุญแจให้ฉันก็ได้
‪ไม่ ไม่เป็นไร วันนี้งานเสร็จแล้ว
‪ผมเครียดมาก
‪เกิดอะไรขึ้น โมโม่
‪ไม่มีอะไร
‪ถ้าผมพูดไปตอนนี้ ‪ผมจะต้องรับมือกับมันตอนนี้
‪ซึ่งจะทำให้เครียดกว่าเดิม
‪บ้าอะไรเนี่ย คุณหยิกผมทำไม
‪หยิกเพราะเครียดเหมือนกัน
‪คุณโอเคไหม
‪ฉันคิดว่าฉันควรผ่าตัด ดรูฟ
‪แล้วหมอเวรนี่คือใคร
‪- ผมอยากต่อย… ‪- ฉันรู้ว่าการผ่าตัดคือทางเลือกที่ดีที่สุด
‪- งั้นคุณก็รู้แล้วเหรอ ‪- ใช่ ฉันรู้
‪คาเวีย คุณโง่ขนาดนี้ได้ยังไง
‪คุณทำร่างกายคุณพังแค่เพื่อเรื่องนี้ได้ไง
‪แค่เพื่อเรื่องนี้เหรอ ดรูฟ พูดจริงเหรอ
‪เขาเป็นหมอ แน่นอนว่าเขาต้องแนะนำให้ผ่าตัด
‪เขาอยากได้เงิน
‪- คุณคิดว่าจะผ่าตัดได้ยังไง ‪- เพราะฉันกำลังเผชิญกับมัน
‪โอเคนะ และฉันอยากจัดการมัน
‪- อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้หนีปัญหาเหมือนคุณ ‪- อะไรนะ
‪คุณพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‪ไม่มีอะไร คุณไม่รู้ว่าฉันเผชิญอะไรอยู่
‪ใช่ ใช่เลย คุณเผชิญอะไรอยู่ ‪คุณทำอะไรทั้งวัน
‪คุณแค่ดูทีวีมาตลอดสามสัปดาห์
‪ว้าว ทำตัวแย่นี่มันง่ายมากเลย ใช่ไหม ดรูฟ
‪สามสัปดาห์ไหนที่คุณพูดถึง
‪คุณไปอยู่ไหนล่ะ สามสัปดาห์ที่ผ่านมา
‪ถ้าไม่หลับก็บ่นเรื่องงานของคุณ
‪คุณคาดหวังให้ผมทำอะไร ‪ส่งคำเชิญทางปฏิทินไปเหรอ
‪"นี่ มาคุยกันตอนสามทุ่มนะ ‪มาคุยผ่านกูเกิลแฮงเอาต์กัน"
‪มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย ‪อย่างแรกก็ที่ทำงาน ตอนนี้ก็เรื่องนี้
‪ถ้าคุณมีปัญหามากนัก งั้นก็ลาออกสิ
‪ฉันไม่ได้ขอให้คุณลาออกจากงานในฟินแลนด์
‪ฉันรู้ว่าทำไมคุณออกจากงานนั้น
‪เพราะอัตตายิ่งใหญ่ของคุณ
‪รับไม่ได้ที่คุณต้องทำงานเป็นลูกน้องสันเกต
‪ไปตายซะ คาเวีย
‪นั่นมันงานของผม มันคือการตัดสินใจของผม
‪ผมไม่ต้องการคุณ โอเคไหม
‪ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪- นั่นละความหมายของคุณ ‪- ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪- เราพูดสิ่งที่เราคิด ‪- ตรรกะง่ายๆ นี้คืออะไร
‪- คุณไม่เข้าใจเลย ใช่ไหม ‪- ไม่ ผมไม่เข้าใจ คุณรู้อะไรไหม
‪ถ้าคุณผ่าตัดแล้วบอกผม
‪"นี่ ฉันไปผ่าตัดมา" บางทีผมอาจจะเข้าใจ
‪ไปลงนรกซะไป
‪บ้าอะไรวะเนี่ย
‪คุณหยิกผมทำไม
‪หยิกเพราะเครียดเหมือนกัน
‪คุณโอเคไหม
‪ฉันคิดว่าฉันควรผ่าตัด ดรูฟ
‪รู้ไหม ฉันคิดจริงๆ ว่าคุณจะสู้กับฉัน
‪ฉันเบื่อการอยู่บ้านแล้ว ดรูฟ ‪ฉันทำแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว
‪มันเหมือนการดูดวิญญาณมากไป
‪และถ้าการผ่าตัดได้ผลอย่างที่หมอบอก
‪ฉันอาจจะกลับมาเป็นปกติได้ในสองสามสัปดาห์
‪คุณทำอะไรใหม่กับผมคุณมารึเปล่า
‪คุณไม่ได้ฟัง
‪ฟังสิ แค่ผมคุณดูต่างไปจากเดิมนิดหน่อย
‪โอเค งั้นมาดูเรื่องทั้งหมดนี้จากอีกมุม
‪ถ้านี่เป็นโอกาสให้คุณ
‪ลองทำสิ่งที่คุณอยากทำมาตลอดล่ะ
‪นั่นละปัญหา
‪สิ่งที่ฉันอยากทำจริงๆ ‪คือทำงานหนักแปดชั่วโมง
‪ในสิ่งที่ฉันรัก แต่ว่า…
‪ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ‪ฉันมีหน้าที่เดียวคือการหาแม่บ้าน
‪ซึ่งฉันไม่ได้ทำ แต่พรุ่งนี้…
‪- ไม่เป็นไร ‪- สัญญา
‪ผมคิดถึงอีกสองสามอย่าง แต่ว่า…
‪ขอบอลด้วยครับ
‪ผมรู้สึกว่าคุณคิดเรื่องนี้มาดีแล้วใช่ไหม
‪ฉันมีอะไรอย่างอื่นต้องทำอีกล่ะ ‪ฉันทำเรื่องนี้ทั้งวัน
‪มันสับสนมากเพราะว่า…
‪ไม่ใช่ว่าตัดสินใจเรื่องนี้แล้วหรือว่าอะไร
‪แค่คิดพิจารณาถ้าการผ่าตัดนี้… ‪ถ้าทั้งหมดนี้มันคุ้มที่จะเสี่ยง
‪เอาเลย คราวนี้คุณบอกฉัน
‪มันไม่สำคัญขนาดนั้น
‪สำคัญสิ
‪คุณเห็นสีหน้าตัวเองไหม
‪คุณกำลังคิดถึงงานที่ฟินแลนด์ใช่ไหม
‪คุณไม่ได้ลึกลับอย่างที่ตัวเองคิดหรอกนะ
‪ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม
‪สันเกตคือสาเหตุที่คุณออกจากงานนั้นใช่ไหม
‪คุณไม่ต้องบอกฉันก็ได้ ‪ถ้าคุณไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น
‪ช่างมัน
‪ใช่
‪เขาเป็นหนึ่งปัจจัย
‪มันไม่ได้มีปัญหา
‪ก็แค่ว่าเขามีวิธีจัดการสิ่งต่างๆ
‪และสัญชาตญาณของผมบอกว่า ‪ผมสามารถนำทีมได้ดีกว่าเขา
‪แค่นั้นเอง
‪อะไร
‪ไม่มีการผิดใจกัน
‪แน่นอน
‪เราคุยกันทุกสัปดาห์
‪และผมชอบโครงการนี้มาก ‪คนที่เอเม็กซ์ใจดีมาก
‪มันเป็นโครงการที่ดีมากๆ จริงๆ
‪ปัญหาเดียวคือ ‪มันต้องใช้เวลาในการปรับตัวกับที่นี่
‪ระบบที่นี่แตกต่างกันมาก
‪คุณจะเรียกผมว่าคนอินเดียที่อยู่เมืองนอก ‪กับการที่ผมพูดแบบนี้
‪ในฟินแลนด์ ผมไม่ต้องคิดถึง
‪เวลาไหนที่อิชูควรนั่งรถไฟมาจากเทน
‪เพื่อที่เธอจะได้มาทำงานตรงเวลา
‪งั้นคุณมีปัญหากับอิชูเหรอ
‪คุณชอบเพลงนี้ในลิฟต์หรือชอบเพลงเก่า
‪- พวกเขาเปลี่ยนเพลงเหรอ ‪- ใช่
‪- ฉันไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ‪- ใช่ เพลงนี้มันแบบ…
‪เวร กุญแจอยู่ไหน
‪เวรแล้ว
‪ผมว่าผมวางลืมไว้
‪ใช่
‪ผมลืมไว้ที่ทำงาน
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪ใช่ แน่นอนเลย
‪ทีนี้มีอะไรอย่างอื่นที่จะแย่อีก
‪- ไปไหน ‪- มาเถอะ
‪นี่ ข้าวเกรียบ
‪ระวังนะ
‪คุณคิดอะไรอยู่
‪เป็นสัปดาห์ที่โคตรแย่เลย ว่าไหม
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ