Hej, Kavu!
Pobudka, przyjechali twoi rodzice.
Hej, Tinku.
Wstawaj, skarbie.
Śpi.
Kavya.
Śpisz?
- Tak. - Wstawaj. Zrób nam herbatę.
Już.
Zaraz.
Wstawaj szybciutko.
- No już. - Chodźmy.
- To dla ciebie. - Co takiego?
Olejek ajurwedyjski na kolana twojego męża.
- Dziękuję. - Nie trzeba go wcierać.
A to na twoje plecy.
Nakładaj raz w tygodniu.
A to dla ciebie. Na pięty.
Ale moje pięty są w porządku.
Nie szkodzi. I tak możesz nakładać. Zero skutków ubocznych.
Dziękuję.
Ja odłożę.
- Nie musisz. Rozpakuj się. - Co powiecie na śniadanie?
Chętnie.
Nie mogę znaleźć mojej zielonej koszuli.
Najpierw zjedz.
Wspaniale. Poha.
- Co tu się dzieje? - Prawdziwa Pełna chata.
Trzy filiżanki. Zechcą czwartą?
- Ty to zrobiłaś? - Mam świetny pomysł.
Zróbmy śrikhand na przyjęcie.
Pewnie. Ale spytajmy najpierw dzieci.
- Tak. - W porządku, Dhruv?
- Tak? - Absolutnie.
Kupię trochę chakki.
- Może też pójdziesz? - Jasne.
- Pewnie. Chodź ze mną. - Ubierz się.
Zaraz będę.
Przepraszam.
Też musi się poruszać.
Żona dba, żebym spacerował.
SERIAL NETFLIX
ODCINEK 7 PO CO JEST TA IMPREZA?
W Mumbaju mało jest mieszkań z balkonem. Nie widzę tu żadnych.
Fakt.
Chodzi o to,
że w Mumbaju są bardzo drogie.
- Rozumiem. - Ponad połowa stoi pusta.
Nikt ich nie kupuje.
Przynajmniej Kavya i Dhruv takie mają.
- Tak. - Z balkonem.
Mimo że wynajęte.
Muszą sobie dobrze radzić.
Oczywiście.
No już.
Wstawaj.
- Za dziesięć minut. - Nie, mamy dużo pracy.
Chodź.
O czym myślisz?
O przesunięciu wypłat.
- Powiedziałeś im już? - Tak.
I co? Jak zareagowali?
Powiedzieli: „W porządku”.
„W porządku?”
Ishu tak powiedziała, tamci tylko skinęli głową.
Jacy nieśmiali. Biedaczki.
Nie wiem, co myślą.
Jesteś ich szefem.
Nie będą się z tobą spoufalać.
- Zaprosiłeś ich, prawda? - Tak.
Ale nie wiem, czy przyjdą.
Chuj wie.
A co powiedziałeś ludziom?
- Z jakiej okazji to przyjęcie? - Różne rzeczy różnym ludziom.
Gościom od AMEX, że to parapetówka.
Wynajmujemy to mieszkanie.
I tak możemy mieć parapetówkę.
Akashowi i Nandini, że to przyjęcie z okazji powrotu do Mumbaju.
- Które robimy sami sobie? - Tak.
A jeśli dziś ktoś spyta, odpowiemy:
„To po prostu przyjęcie. Nie pytaj, tylko się baw”.
- Bez polotu. - Strasznie.
Połóż się.
Dhruv.
Jak myślisz, o czym nasi ojcowie
rozmawiali na spacerze?
A ty jak sądzisz?
O ślubie.
Ich dzieci mieszkają razem od sześciu lat.
O czym innym mieliby rozmawiać?
Myślę, że…
o zanieczyszczeniu.
I…
o korkach.
- Bez polotu. - Strasznie.
Wystarczy.
- Wstań. - Dziękuję.
Lepiej?
Tak.
Rodzice tu są, a ty chcesz się migdalić?
- Nie? - Nie.
Nie ma mowy.
Chodź.
Mogę coś powiedzieć?
Myślę…
że Kavya nie potrzebuje już naszej pomocy.
Świetnie sobie radzi.
Też to zauważyłeś?
Obserwuję ich od rana.
Dhruv naprawdę dba o Kavyę.
I robi to szczerze.
Z serca.
Prawda?
- To bardzo dobrze. - Tak.
Ale czuję się…
jakbym znów przeszedł na emeryturę.
Posłuchaj.
Pod jednym dachem są dwie pary rodziców.
A nikt nie mówi o ślubie.
Powinniśmy zacząć?
Spokojnie przyjdziemy na przyjęcie. Tak, jak mówiła Kavya.
Dhruv pewnie poinformował swoich rodziców.
Tak.
- Cześć. - Przyszłam po wodę.
- Co robisz? - Śrikhand. Na przyjęcie.
To dla taty Dhruva.
- Myślisz, że nas słyszała? - A co to zmienia?
Póki nie ma ślubu, nic nie odwołają.
Co ty gadasz?
Woda.
- Weź. - Już wstaję.
Następnym razem idź sam.
Wtrąciłam się w osobistą chwilę.
- Osobiste chwile w kuchni? - Nie takie.
Rozmawiali ze sobą, a ja…
Poczułam się nie na miejscu.
To nowa koszula nocna?
Tak. Mam jedną, w której mogę się pokazać.
- Nic nie pamiętasz. - Nic nie wiem.
Dzwonił facet od klimatyzacji.
Stał przed domem,
więc powiedziałem panu Bhalli, by go wpuścił.
Jesteśmy w nowym miejscu, mówmy o czymś nowym.
Na sprawy Delhi będzie czas w Delhi.
A co powiesz na osobiste chwile?
Ty… Trochę godności. Jesteś u syna.
Woda.
- Już macie. - Tak.
Tak, synu.
Nie gorąco wam?
- Nie. - Niespecjalnie.
Potrzebna wam klimatyzacja?
A co? Ustawimy na 26 stopni.
Jak podoba wam się Mumbaj?
Bardzo.
A mieszkanie?
- Popytaj tatę. Dawno tu nie był. - I jak…
Jest bardzo ładnie.
Miasto bardzo się zmieniło, ale…
Bardzo podoba mi się wasz balkon.
- Tak. - No nie?
- Cudowny. - Duży.
Czy to mieszkanie nie jest za duże na dwie osoby?
Musicie dużo płacić.
- Ważne, że jesteście szczęśliwi. - Jasne.
Jestem szczęśliwy.
Też coś powiedz.
Też bardzo się cieszę.
Jestem bardzo dumny.
Odpocznijcie sobie.
- Przyjęcie potrwa do późna. - Jasne.
Wyłączcie klimatyzację, kiedy zechcecie.
KUPIĆ: TALERZE, SERWETKI
ALKOHOL, CHIPSY, PRZYSTAWKI
NIE ZAPOMNIJ
- Cześć, wujku. - Hej.
Nie jesteś gotowy?
Zaraz.
Tak.
Jestem gotowa.
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
Włożyć kolczyki, które mi dałaś?
- Włożysz je? To miłe. - Pewnie.
Piękne.
Matka i córka w tym samym kolorze. Bardzo ładnie.
- Jeszcze? - Ja wezmę.
Ostrożnie.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Wujku.
Kiedy będziesz gotów?
Już.
Kulkarni.
Czy takie piękno jest dozwolone?
Dziś nie nazywaj mnie Kulkarni.
Troje z nas się tak nazywa.
Jak więc mam nazwać moją miłość?
Zamknij się.
Co za niezręczna, grobowa cisza.
Dobra zabawa.
Chodźcie.
- Cześć. - Hej.
- Co masz? - Szeroki wybór tanich alkoholi.
Jak na studiach.
- Hej! - Hej, jak tam?
- Lepiej. - Na pewno?
- Co pijesz? - Wezmę…
Ma palić w piersi czy w gardle?
- Też poproszę. - Hej, skarbie.
- Hej, ciociu. - Cześć.
To moja mama. To mama Dhruva.
Jutro idziecie do pracy?
Wypiliśmy już po trzy.
- Nie szalej. - Wyluzuję.
Jeszcze jedna kolejka.
- Czemu nie? - Jedna dolewka.
Jak tam?
- W porządku? - Tak.
- Piwka? - Poproszę, zimne.
Może też chcesz? Weź dwa.
Dwa?
- Coś dla ciebie? - Lemoniadę.
Lemoniadę. Dwa zimne piwa, lemoniada…
Ona pada z głodu.
- Jajecznica. - Nie jadłam śniadania.
Standardowo jajecznica. Z masłem.
I weź sobie lodu.
Koniecznie. Wszystko w porządku?
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Anmol właśnie o niego pytała.
- Jestem pijana. - Wiem.
- Musisz sobie dolać. - Omkar.
Nuggetsy z dipem serowym.
Dajcie mi dziesięć minut.
Dhruv jest dziś zabiegany.
Powiedział mi…
że jednak nie poddasz się operacji.
Oświeciło mnie. Zmieniłam zdanie.
Podjęłam tę decyzję…
ale wciąż nie jestem pewna.
Dlaczego?
Nie potrafię siedzieć bezczynnie w domu.
Czuję się zagubiona.
Powiem ci tak,
to, na co dziś narzekasz, co przeklinasz,
za parę lat sobie przypomnisz i będziesz się śmiać.
Wyluzuj, drogie dziecko.
Poczęstuj się.
Wszystkim każecie wyluzować. A sami tego nie robicie.
Zdrówko.
- Nie mam na to czasu. - Nie?
- Tyle tego jest. - Fakt.
- Cześć. Co tam? - Hej!
- O czym rozmawiacie? - O niczym.
Opowiadam wujkowi o Avengersach.
Super.
Mahabharata nowej ery.
- Dobry cytat. - Fakt.
- No nie? - Tak.
Zastrzeż go.
Zrobię to jutro po śniadaniu.
Rozmawiajcie dalej, zaraz wracam.
Fajnie, że przyszliście.
Hej.
- Nie dziękuj nam. - Mówię poważnie.
Nie sądziłem, że przyjdziecie.
Zwłaszcza po przesunięciu waszych pensji… Naprawdę mi miło.
Życie naukowca. Czego się spodziewałeś?
Szczerze mówiąc,
jeśli zajmujemy się tym zawodowo, musimy być nieco…
- No nie? - Walnięci.
- Zawsze tak sądziłem. - Trochę.
To nie pierwszy raz.
Pan Ali zawsze mówił nam, kiedy będą opóźnienia,
mogliśmy zaplanować, co robić.
Super, że też tak robisz. Jesteśmy wdzięczni.
Dziękuję.
Virushka to lepszy hashtag niż Deepveer.
- Nie. - Czemu?
Bo nie.
- Brzmi jak imię. - Wcale nie.
Czym jest „hashtag”?
Kiedy dwie osoby są parą,
łączymy ich imiona w jeden hashtag.
Rozumiem.
Nie łączymy, tylko głupiejemy.
To straszna głupota.
Mam dwójkę przyjaciół, Kunala i Shalakę.
Pobrali się i wymyślili hashtag „Kulaka”.
Jak imię dla bandyty, Kulaka Singh.
Jak brzmiałby wasz hashtag?
Nie wiem.
Dhruvya.
Proszę cię. Dhruv to… „Kauv”.
- Kau? - #KauInLau.
- Boże. - Nieźle.
Dlatego nie będziesz wymyślał hashtaga na nasz ślub.
Tak.
Może „Vatsarni”?
Czyli już o tym myślałaś?
Nie, tylko… Rozmawialiśmy już o tym, więc…
Vatsarni, chodź.
- Co? Vatsarni? - Nieźle.
Tak.
- Nie podoba mu się. - I dobrze.
Prawda, ciociu?
- Nie chcemy waszych hashtagów. - Właśnie.
Wszyscy inni chcą moich hashtagów.
To było dobre.
A co ze zdjęciami?
To proso.
- Jeśli je wysypiesz… - Przylecą wróble.
Prawda?
Twoja mama też ma karmnik.
Mówiła.
Wysyła mnie po rozmaite nasiona.
Sam się zainteresowałem.
Do was też przylatują?
Tak. I ghuggi.
Ghuggi?
Nie wiesz?
Gołębie. Jedna z pendżabskich ras tak się nazywa.
Twoja babcia mi mówiła.
Kiedy ghuggi przylatuje, wszyscy są szczęśliwi.
Bo przynosi wieści z Pakistanu.
Nie wiem, ile w tym prawdy.
Ale to dobra historia.
Czemu nie?
Spokojnie, zagraj coś starego. Z naszej młodości.
Dobrze. Super.
Co zagrasz?
To niespodzianka.
- Okej. - Ja zagram na djembe.
Wszyscy mają śpiewać.
- No dobra. - Tak, tak.
W końcu mogę rzec
Co noszę w sercu
Co noszę w sercu…
Kto ich zaprosił?
Jak mogę milczeć?
- Nie wiem. - Co teraz?
„Jak powiedzieć ci, jak bije moje serce?”
Jak powiedzieć ci
Jak bije moje serce?
Nigdy nie zostawię cię
Choćby świat przeciwko był
Nigdy nie zostawię cię Choćby świat przeciwko był
Tak postanowiłem…
Na pewno?
A ty?
O, Panie
Nie złamię obietnicy Choćbym cierpieć miał…
Ktoś włączył MTV.
Nie złamię obietnicy Choćbym cierpieć miał
Tak postanowiłem…
- Dobrze się bawisz? - Pogadajmy na zewnątrz.
O, Panie
Nie chcę Mary Nie chcę Lily
Nie chcę Sandry z Bandry
Kogo więc chcesz?
Julie, Julie Johnny kocha cię, Julie
Dla ciebie gotów zawisnąć…
Poderżnij mu gardło.
Jesteś dla mnie wszystkim
Julie, Julie Johnny kocha cię, Julie
Dla ciebie gotów zawisnąć
Jesteś dla mnie wszystkim
Julie, Julie Johnny kocha cię, Julie
Dla ciebie gotów zawisnąć
Jesteś dla mnie wszystkim
Nie chcę Petera Nie chcę Tony'ego
Ani Michaela, chociaż ma rower
- Kogo więc chcesz? - Johnny, Johnny…
Co tam, Momo?
Co jest?
Co? Czemu się tak uśmiechasz?
Po prostu.
Też się uśmiechasz.
Tak, po prostu…
Taką mam ochotę.
Wiem już, z jakiej okazji to przyjęcie.
Z okazji naszych zaręczyn.
Nie zgadzasz się?
Skoro to zaręczyny…
muszę mieć pierścionek.
Masz.
Daj.
Przepraszam.
Nie mogłam się oprzeć.
Wszystko dozwolone.
Co teraz?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Napisy: Jakub Jadowski