‪คาวู ไง คาวู
‪ลุกขึ้น พ่อแม่ของคุณมาแล้ว
‪ทินคู นี่ ทินคู
‪ตื่นสิ ลูกรัก
‪เธอหลับอยู่
‪คาเวีย
‪ยังหลับอยู่เหรอ
‪- ใช่ ‪- มาเร็ว ลุก มาชงชาให้เรา
‪ลุกขึ้น
‪เดี๋ยวไปค่ะ
‪มาเร็ว ลุกขึ้นเร็วๆ
‪- มาเร็ว ‪- ไปกันเถอะ
‪- ฉันเอานี่มาให้คุณ ‪- อะไรคะ
‪นี่คือน้ำมันอายุรเวท ‪สำหรับอาการปวดเข่าของสามีคุณ
‪- โอเค ‪- คุณแค่ทา ไม่ต้องนวด
‪และหนูจ๋า นี่สำหรับอาการปวดหลังของหนู
‪แค่สัปดาห์ละครั้ง โอเคนะ
‪และนี่ของคุณ สำหรับส้นเท้า
‪แต่ส้นเท้าของฉันปกติดีนะคะ
‪โอเค ดีแล้ว คุณยังใช้ทาได้ ‪อายุรเวทไม่มีผลข้างเคียง
‪ขอบคุณค่ะ
‪พ่อจะเอาไปเก็บ
‪- ไม่ต้องห่วง คุณเก็บของให้เสร็จ ‪- มาเถอะ มากินอาหารเช้ากัน
‪ได้เลยค่ะ
‪นี่ ผมหาเสื้อเชิ้ตสีเขียวของผมไม่เจอ
‪มากินอาหารเช้าก่อน
‪ดีจัง ข้าวผัดโปฮา
‪- เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ‪- เหมือนในซีรีส์ฟูลเฮาส์เลย
‪เรียบร้อยไปสามรอบ ชารอบที่สี่ไหม
‪- คุณเตรียมเองเหรอ ‪- อิลา ผมมีความคิดดีๆ
‪มาทำขนมหวานชรีคานด์ ‪สำหรับงานเลี้ยงคืนนี้ดีไหม
‪โอเค ได้ แต่ถามเด็กๆ ก่อนแล้วกัน
‪- ได้ ‪- โอเคไหม ดรูฟ
‪- ได้ใช่ไหม โอเค ‪- ครับ แน่นอน
‪ฟังนะ ให้ผมออกไปซื้อขนุนแป๊บนึง โอเคนะ
‪- ทำไมคุณไม่ไปด้วยล่ะ ‪- โอเค ได้
‪- ได้เลย มาด้วยกันเลย ‪- คุณไปแต่งตัวก่อนสิ
‪- ผมจะไปแบบนี้เลย ‪- โอเค
‪โทษที
‪เขาจะได้ไปเดินสักหน่อยด้วย
‪เธอเป็นกังวลเรื่องการเดินของผมมาก
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอนที่ 7 ‪ปาร์ตี้นี้จัดขึ้นเพื่ออะไร)
‪ในมุมไบไม่ค่อยมีบ้านที่มีระเบียงเท่าไหร่ใช่ไหม ‪แถวนี้ผมไม่เห็นเลย
‪ใช่
‪จริงๆ แล้ว เรื่องของเรื่องคือ
‪อะพาร์ตเมนต์ที่มีระเบียง ‪ราคาแพงมากในมุมไบ
‪- โอเค ‪- มากกว่าครึ่งไม่มีคนอยู่
‪ไม่มีคนซื้ออะพาร์ตเมนต์พวกนี้
‪โอเค อย่างน้อยคาเวียกับดรูฟก็มีที่หนึ่ง
‪- ใช่ ‪- อะพาร์ตเมนต์ที่มีระเบียง
‪แม้จะเช่าเขาอยู่
‪ทั้งคู่คงทำงานได้ดีในสายงานของตัวเอง
‪แน่นอน
‪มาเร็ว
‪ลุกขึ้น
‪- อีกสิบนาทีค่อยทำได้ไหม ‪- ไม่ได้ ยังเหลืองานค้างอีกหลายอย่าง
‪มานี่มา
‪คุณคิดอะไรอยู่ ดรูฟ
‪ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เรื่องจ่ายเงินทุน
‪- คุณบอกพวกเขารึยังว่าจะได้รับเงินช้า ‪- บอกแล้ว
‪แล้วยังไง พวกเขาว่ายังไง
‪พวกเขาบอกว่า "โอเค"
‪"โอเค" เหรอ
‪อิชูบอกว่า "โอเค" อีกสองคนพยักหน้า
‪พวกเขาขี้อายมาก น่าสงสารจัง
‪ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่
‪คุณเป็นหัวหน้าของพวกเขา ดรูฟ
‪แน่นอนว่าพวกเขาจะรักษาระยะห่างกับคุณ
‪- คืนนี้คุณเชิญพวกเขามาใช่ไหม ‪- ใช่ๆ
‪แต่ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมาไหม
‪ใครจะรู้
‪ว่าแต่คุณบอกทุกคนว่าอะไร
‪- งานเลี้ยงนี้สำหรับเรื่องอะไร ‪- หลายๆ เรื่องสำหรับหลายๆ คน
‪ผมบอกพวกคนที่เอเม็กซ์ว่า ‪"เพื่อน นี่เป็นงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ของเรา"
‪นี่เราเช่าเขาอยู่นะ
‪ใช่ แต่เราก็ยังจัดงานขึ้นบ้านใหม่ได้
‪ผมบอกอากัชกับนานดินีไปว่า ‪นี่คืองานเลี้ยง "ต้อนรับกลับสู่บอมเบย์" ของเรา
‪- ที่เราจัดให้ตัวเองเหรอ ‪- ใช่
‪และถ้าวันนี้มีใครถาม เราจะบอกง่ายๆ ว่า
‪"นี่ก็แค่งานเลี้ยง หยุดถามคำถาม ‪และสนุกกับงานซะ"
‪- ทั่วไปมาก ‪- ทั่วไปสุดๆ
‪มาเร็ว นอนลง
‪ดรูฟ
‪คุณคิดว่าพ่อๆ ของเราคุยเรื่องอะไรกัน
‪ตอนที่พวกเขาออกไปเดินวันนี้
‪คิดว่าไงล่ะ
‪เรื่องแต่งงาน
‪ลูกๆ ที่ยังไม่แต่งงานของพวกเขาสองคน ‪อยู่ด้วยกันมาหกปีแล้ว
‪พวกเขาจะคุยเรื่องอะไรอื่นไปได้
‪ผมคิดว่าพวกเขาอาจจะ…
‪คุยเรื่องมลพิษ
‪และ…
‪การจราจร
‪- ทั่วไปมาก ‪- ทั่วไปสุดๆ
‪พอแล้ว
‪- มาเถอะ ‪- ขอบคุณ
‪รู้สึกดีขึ้นไหม
‪ใช่
‪พ่อๆ แม่ๆ สี่คนอยู่ข้างนอก ‪แล้วคุณอยากได้เวลาจู๋จี๋เหรอ
‪- เปล่านะ ‪- เปล่า
‪ไม่มีทาง
‪มาเถอะ
‪ฟังนะ ผมพูดอะไรหน่อยได้ไหม
‪ผมคิดว่า…
‪คาเวียไม่ต้องการให้เราช่วยอีกแล้ว
‪เธอสบายดีมาก
‪คุณก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกันเหรอ
‪ฉันคอยดูมาตั้งแต่เช้าแล้ว
‪ดรูฟดูแลเป็นห่วงคาเวียจริงๆ
‪และไม่ใช่แกล้งทำต่อหน้าทุกคน
‪เขาทำจากใจ
‪ใช่ไหม
‪- นี่เป็นเรื่องดีจริงๆ ‪- ใช่
‪แต่ผมรู้สึก…
‪เหมือนผมเกษียณอีกรอบ
‪ฟังนะ
‪มีพ่อแม่สองคู่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน
‪และไม่มีใคร ‪พูดเรื่องการแต่งงานของพวกเขาเลย
‪เราควรเป็นฝ่ายเริ่มไหม
‪เงียบน่า เราจะไปร่วมงานเลี้ยงอย่างเงียบๆ ‪อย่างที่คาเวียบอกเรา
‪และแน่นอนว่า ‪ดรูฟก็คงบอกพ่อแม่ของเขาด้วย
‪ใช่
‪- สวัสดีครับ ‪- ฉันมาเอาน้ำค่ะ
‪- ทำอะไรอยู่คะ ‪- ชรีคานด์ค่ะ สำหรับเย็นนี้
‪- ฉันต้องเอานี่ไปให้พ่อของดรูฟ ‪- โอเค
‪- คุณว่าเธอได้ยินที่เราพูดไหม ‪- ได้ยินแล้วยังไง
‪ไม่ใช่ว่ามีงานแต่งงานให้ยกเลิก
‪ไร้สาระจริง
‪นี่น้ำค่ะ
‪- เอาไปสิ ‪- ผมกำลังจะลุก
‪ครั้งหน้าไปหยิบน้ำเองนะ
‪พวกเขาอยู่กันสองต่อสอง ‪แล้วฉันก็บุ่มบ่ามเข้าไป
‪- อยู่กันสองต่อสองอะไรอยู่ในครัว ‪- ไม่ใช่แบบนั้น
‪คือว่าพวกเขากำลังคุยกันอยู่ ‪แต่จริงๆ แล้ว…
‪ฉันแค่รู้สึกอยู่ผิดที่ผิดทางน่ะ
‪นี่ชุดนอนแบบยาวชุดใหม่เหรอ
‪ใช่ ฉันมีชุดนอนแบบยาวชุดเดียว ‪ที่ฉันใส่ออกข้างนอก
‪- คุณไม่จำอะไรเลย ‪- ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪คนนั้นโทรมา ช่างแอร์น่ะ
‪เขายืนอยู่หน้าบ้านเรา
‪ผมเลยบอกให้คุณพัลลาเปิดให้เขาเข้าไปในบ้าน
‪เรามาอยู่ในที่ใหม่ ‪มาพูดถึงเรื่องใหม่ๆ กัน
‪เราจะเก็บเรื่องในเดลี ‪ไว้สำหรับตอนที่เราอยู่ในเดลี
‪งั้นอยู่กันสองต่อสองในครัวเป็นไง
‪คุณแค่… ความคิดของคุณ… ‪ละอายบ้าง คุณอยู่ที่บ้านของลูก…
‪น้ำครับ
‪- พ่อแม่มีอยู่แล้วนี่ ‪- ใช่
‪ใช่ ลูก
‪ไม่ร้อนเหรอครับ
‪- ไม่… ‪- ไม่นะ
‪ไม่ อยากให้เปิดแอร์ไหมครับ
‪ไม่ต้องห่วง เราจะตั้งไว้ที่ 26 องศา
‪เป็นไงครับ พ่อแม่ชอบบอมเบย์ไหม
‪เราชอบมาก
‪ชอบบ้านนี้ไหมครับ
‪- ถามพ่อของลูกดูสิ เขาไม่ได้มานานมาก ‪- ก็…
‪ไม่ มันดีมาก
‪คือเมืองเปลี่ยนไปนิดหน่อยแต่ว่า…
‪แต่พ่อชอบระเบียงของลูกมาก
‪- ใช่ ‪- ใช่ไหม
‪- สุดยอด ‪- มันค่อนข้างใหญ่นะ ว่าไหม
‪แต่ทานู พ่อมาคิดๆ ดู ‪บ้านนี้ใหญ่ไปสำหรับสองคนไหม
‪ค่าเช่าต้องค่อนข้างสูงแน่ๆ
‪- ลูกมีความสุขใช่ไหม แค่นั้นแหละ ‪- แน่นอน
‪ผมมีความสุขมาก
‪คุณควรพูดออกมาด้วย
‪ใช่ พ่อก็มีความสุขมาก
‪ภูมิใจมาก
‪โอเคครับ ตอนนี้ตามสบายเถอะครับ พักสักหน่อย
‪- งานเลี้ยงจะยาวจนถึงดึก โอเคนะครับ ‪- ได้
‪รีโมตอยู่นี่ครับ ปิดตอนไหนก็ได้ตามสบาย
‪(ของงานเลี้ยง ‪จานกระดาษ/ทิชชู่)
‪(เหล้าขวด มันทอด ซอส ‪เรียกน้ำย่อย)
‪(อย่าลืม)
‪- ไงครับ ลุง ‪- ไง
‪ทำไมคุณไม่เตรียมตัวล่ะครับ
‪ได้ เดี๋ยวเตรียมเลย
‪ใช่
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪- คุณดูดีมากค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ป้าคะ หนูควรใส่ตุ้มหูที่ป้าให้หนูไหมคะ
‪- หนูจะใส่เหรอ ดีจังเลย ‪- ค่ะ แน่นอนค่ะ
‪สวย
‪แม่กับลูกสาวใส่สีเดียวกัน ดีมาก
‪- มีอีกเหรอ ‪- ผมจะไปเอาเอง
‪ระวังนะลูก
‪- ขอบคุณครับ ‪- ยินดีครับ
‪ลุงครับ
‪ลุงจะเตรียมตัวตอนไหนครับ
‪เดี๋ยวนี้แหละ
‪กุลการ์นี
‪คุณได้รับอนุญาตไหม ให้สวยได้ขนาดนี้น่ะ
‪อย่างน้อยวันนี้อย่าเรียกฉันว่ากุลการ์นี
‪ชื่อนี้ใช้ได้ทั้งฉันและพ่อแม่
‪โอเค งั้นความรักที่ผมรู้สึกอยู่นี่ ‪จะให้เรียกมันว่าอะไร บอกหน่อย
‪เงียบเลย
‪ว้าว เป็นความเงียบที่ลึกซึ้งและน่าอึดอัดจริงๆ
‪นี่สนุกนะ
‪มา มาเร็ว ขอละ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- เอาอะไรมาคะ ‪- แอลกอฮอล์ราคาถูกๆ หลายๆ ตัวเลือก
‪บรรยากาศเหมือนตอนเรียนมหาวิทยาลัย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ไงคะ เป็นไงบ้าง
‪- ดีขึ้นค่ะ ‪- เหรอ
‪- จะดื่มอะไร เพื่อน ‪- มันช่าง…
‪เอาแบบที่แสบในอกหรือแสบในคอ
‪- ฉันจะเอาด้วย ‪- สวัสดีที่รัก
‪- สวัสดีค่ะ ป้า ‪- สวัสดี
‪นี่แม่ของฉัน นี่แม่ของดรูฟ
‪พรุ่งนี้คุณทำงานไหม
‪แต่ฉันดื่มไปสามเป๊กแล้ว ฉันจะ…
‪- ใจเย็น ‪- ฉันจะดื่มช้าๆ
‪เติมอีก อีกแก้ว
‪- ทำไมจะไม่ดื่มล่ะ ได้ ‪- ได้ อีกแก้ว
‪เป็นไงบ้างครับ
‪- โอเคดีไหม ‪- ดี
‪- เบียร์ไหมครับ ‪- ได้ เบียร์เย็นๆ
‪ทำไมไม่ดื่มสักขวดด้วยครับ เอามาสอง
‪สองนะครับ
‪- ดื่มอะไรไหมครับ ‪- น้ำมะนาว
‪น้ำมะนาว โอเค งั้น ‪เบียร์เย็นๆ สองขวด น้ำมะนาว และ…
‪เธอหิวมาก
‪- ไข่คน เหมือนเดิมเลย ‪- ฉันยังไม่ได้กินมื้อเช้า
‪แน่นอน ไข่คน ใส่เนย
‪และเอาน้ำแข็งมาใส่เครื่องดื่มตัวเองด้วยนะ
‪ครับ ต้องใส่ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪- อ้อ สวัสดีครับ ‪- สวัสดี
‪อันมลเพิ่งถามถึงเขา
‪- ฉันเมาแล้ว ‪- ใช่ๆ ผมรู้
‪- คุณต้องเติม ‪- ออมการ์
‪นักเก็ตไก่กับซอสจิ้มรสชีส
‪ขอเวลาผมอีกสิบนาที โอเคนะครับ
‪วันนี้ดรูฟเดินไปเดินมาตลอดเลย
‪เขาบอกป้าว่าหนู…
‪หนูตัดสินใจว่าจะไม่ผ่าตัด
‪เหตุผลดีๆ เป็นต่อกว่า ‪ไม่งั้นหนูก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว
‪ถึงหนูตัดสินใจไปแล้ว…
‪หนูไม่รู้ว่าหนูจะยึดตามสิ่งที่คิดไหม
‪ทำไมล่ะ ทำไมหนูจะไม่ยึดตามนั้น
‪หนูไม่ชินกับการนั่งเฉยๆ อยู่บ้านค่ะ คุณป้า
‪เป็นแบบนี้หนูรู้สึกหลงทางมาก
‪หนูเอ๋ย เรื่องของเรื่องคือ
‪สิ่งที่หนูรู้สึกแย่ในวันนี้ ‪สิ่งที่หนูบ่นไปตอนนี้
‪หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี ‪หนูจะคิดถึงช่วงเวลานั้นและหัวเราะกับมัน
‪ดังนั้นใจเย็นๆ นะ
‪กินมันทอดหน่อย
‪เด็กๆ อย่างพวกหนูบอกให้ทุกคนใจเย็น ‪แต่ไม่เห็นใจเย็นกันเองเลย
‪ดื่ม
‪- ผมไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนั้น ‪- งั้นเหรอ
‪- ตอนนี้มีแบบนั้นเยอะแล้ว ‪- ใช่
‪- ว่าไง สวัสดี ‪- สวัสดี
‪- พวกคุณคุยเรื่องอะไรกัน ‪- ไม่มีอะไรมาก
‪ผมกำลังแนะนำให้คุณรู้จัก ‪โลกของอเวนเจอร์ส
‪เยี่ยม
‪มหาภารตะแห่งยุคใหม่
‪- นั่นเป็นคำโปรยที่ดีเลย ‪- ใช่
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪งั้นก็จดลิขสิทธิ์ไว้
‪ใช่เลย หลังมื้อเช้าพรุ่งนี้นะครับ
‪เอาละ พวกเธอคุยกันไป เดี๋ยวมา
‪ขอบคุณที่มานะ ทุกคน
‪นี่
‪- ไม่ต้องขอบคุณเรา ‪- ไม่ๆ ผมพูดจริง
‪ผมไม่คิดเลยว่าพวกคุณจะมา
‪โดยเฉพาะหลังจากที่เรื่องเงินทุนล่าช้า ‪แต่ก็… ผมขอบคุณมาก
‪ดรูฟ นี่คือแวดวงวิชาการ ‪คุณคาดหวังอะไรอย่างอื่นอีกเหรอ
‪และบอกตามตรง
‪ถ้าเราทำงานนี้เพื่อหาเลี้ยงชีพ ‪นั่นแปลว่าเราอาจจะ…
‪- ใช่ไหม ‪- เพี้ยน ใช่
‪- ผมคิดแบบนั้นตลอด ‪- นิดหน่อย
‪และอีกอย่าง เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว
‪ท่านอาลีเคยบอกเราล่วงหน้าว่ามันจะช้า
‪และเราจะวางแผนโดยคิดถึงเรื่องนั้นไว้
‪แต่มันเยี่ยมมากที่คุณทำเหมือนกัน ‪เราเลยรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณ
‪ขอบคุณครับ
‪ระหว่างดีปเวียร์และวิรุชกา ‪วิรุชกาเป็นแฮชแท็กที่ดีกว่า
‪- ผมไม่เห็นด้วย ‪- ทำไม
‪เพราะมันไม่ดีกว่า
‪- มันฟังดูเหมือนชื่อจริงๆ ‪- ไม่เหมือน
‪"แฮชแท็ก" คืออะไรเหรอ
‪ป้าคะ คืออย่างเวลาที่คนสองคนคบกัน
‪คุณเอาชื่อสองคนมาผสมกัน ‪แล้วก็ทำเป็นแฮชแท็ก
‪โอเค
‪ไม่ใช่ผสมกัน ป้า ‪พวกเธอทำให้สับสนแทน ผมจะบอกให้
‪มันเป็นการปฏิบัติที่โง่เง่าที่สุด
‪ผมมีเพื่อนสมัยเรียนสองคน ‪คนนึงชื่อกุนาล อีกคนชื่อชาลากา
‪พวกเขาแต่งงานกัน ‪และคิดชื่อแฮชแท็กว่า "กุลากา"
‪ฟังดูเหมือนชื่อโจร กุลากา สิงห์
‪แฮชแท็กของเธอจะเป็นคำว่าอะไร
‪ไม่รู้สิ
‪ดรูเวีย ดรูฟ-ยา
‪ขอละ ดรูฟคือ… "กา-อูฟ"
‪- เกา ‪- #เกาแต่งแล้ว
‪- ตายแล้ว ‪- นั่นไม่ธรรมดานะ
‪นี่คือเหตุผลว่าทำไม ‪ฉันถึงไม่ให้คุณคิดแฮชแท็กให้งานแต่งของเรา
‪ใช่
‪ใช้ว่า "วัตสารนี" ได้ไหม
‪งั้นเธอก็คิดถึงเรื่องนี้สินะ
‪ไม่ ฉันแค่… ‪คือเราพูดกันถึงเรื่องนั้นก็เลย…
‪นี่ วัตสารนี มานี่
‪- อะไรนะ วัตสารนี ‪- เยี่ยม
‪ใช่
‪- เขาไม่อยากอยู่สำหรับวัตสารนี ‪- โอเค เยี่ยม
‪ใช่ไหมครับ ป้า
‪- เราไม่อยากได้แฮชแท็กของเธอ เราไม่เอา ‪- ใช่
‪ทุกคนอยากได้แฮชแท็กของฉันทั้งนั้น
‪นี่ดีนะ
‪แล้วจะทำยังไงกันเรื่องรูป
‪นี่คือข้าวฟ่าง
‪- ถ้าวางไว้นกกระจอก… ‪- นกกระจอกจะมา
‪ใช่ไหม
‪แม่ของลูกเอาที่ให้อาหารนก ‪ไว้ในบ้านที่คุรุครามด้วย
‪- แม่บอกผมแล้ว ‪- ใช่
‪แม่ชอบบอกให้พ่อไปซื้อเมล็ดหลายๆ แบบมา
‪แม้แต่พ่อก็เริ่มสนใจนิดหน่อย
‪นกกระจอกไปที่นั่นด้วยเหรอ
‪ใช่ และนกกุกกิด้วย
‪นกกุกกิเหรอ
‪อ้อ ลูกไม่รู้เหรอ
‪นกพิราบ หนึ่งในพันธุ์ในปัญจาบ ‪เรียกว่ากุกกิ
‪ย่าของลูกเคยบอกเรา
‪เวลาที่นกกุกกิเข้ามาในบ้าน ทุกคนมีความสุข
‪เพราะมันจะคาบข่าวจากปากีสถานมาบอก
‪พ่อไม่รู้หรอกว่าจริงมากน้อยแค่ไหน
‪แค่ดีที่ได้ยิน
‪งั้นทำไมจะไม่เอาล่ะ
‪ทำไมจะไม่เอาล่ะ
‪หนูเอ๋ย ทำไมไม่เล่น ‪เพลงจากยุคเราล่ะ เพลงเก่า
‪โอเค เยี่ยม
‪เพลงไหน
‪เป็นเซอร์ไพรซ์
‪- โอเค ‪- ผมจะเล่นกลองเจมเบ
‪ทุกคนต้องร้องด้วย โอเคนะ
‪- โอเค ‪- ได้ๆ
‪ในที่สุดผมจะบอก
‪สิ่งที่อยู่ในใจผม
‪สิ่งที่อยู่ในใจผม…
‪ใครพาพวกเขามาที่นี่
‪ผมจะอยู่เงียบๆ ได้ยังไง
‪- ไม่รู้สิ ‪- หลังจากนี้ร้องว่าไงต่อ
‪"ผมจะบอกคุณสิ่งที่ ‪จังหวะหัวใจของผมบอกได้ยังไง"
‪ผมจะบอกคุณสิ่งที่
‪จังหวะหัวใจของผมบอกได้ยังไง
‪ผมจะไม่มีวันอยู่ห่างคุณ
‪ต่อให้โลกนี้อลหม่าน
‪ผมจะไม่มีวันอยู่ห่างคุณ ‪ต่อให้โลกนี้อลหม่าน
‪นี่คือการตัดสินใจของผม…
‪แน่ใจนะ
‪คุณตัดสินใจยังไง
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- โอ้ พระเจ้า…
‪ผมจะไม่ผิดคำสัญญา ‪ไม่ว่าจะต้องทนรับความเจ็บปวดใด
‪ดูเหมือนเปิดช่องเอ็มทีวีเลย
‪ผมจะไม่ผิดคำสัญญา ‪ไม่ว่าจะต้องทนรับความเจ็บปวดใด
‪นี่คือการตัดสินใจของผม…
‪- แล้วไง คุณสนุกไหม ‪- ไปเจอฉันข้างนอกหน่อย
‪โอ้ พระเจ้า ‪โอ้ พระเจ้า
‪ผมไม่อยากได้แมรี่ ‪ผมไม่อยากได้ลิลลี่
‪ผมไม่อยากได้ซานดร้าจากบานดรา
‪งั้นคุณต้องการใคร
‪จูลี่ จูลี่ จอห์นนี่รักคุณ จูลี่
‪ผมจะไปแดนประหารเพื่อคุณ…
‪แทงเขาที่คอเลย เพื่อน
‪คุณคือชีวิตของผม ชีวิตของผม
‪จูลี่ จูลี่ จอห์นนี่รักคุณ จูลี่
‪ผมจะไปแดนประหารเพื่อคุณ…
‪คุณคือชีวิตของผม
‪จูลี่ จูลี่ จอห์นนี่รักคุณ จูลี่
‪ผมจะไปแดนประหารเพื่อคุณ…
‪คุณคือชีวิตของผม
‪ฉันไม่อยากได้ปีเตอร์ ‪ฉันไม่อยากได้โทนี่
‪ฉันไม่อยากได้ไมเคิล คนที่มีวงจร
‪- งั้นคุณต้องการใคร ‪- จอห์นนี่ จอห์นนี่…
‪ว่าไง โมโม่
‪ว่าไง
‪อะไร ทำไมถึงยิ้มเหมือนคนไม่เต็ม
‪หน้าฉัน ฉันจะยิ้ม
‪คุณก็ยิ้มเหมือนกัน
‪ใช่ แค่…
‪ผมรู้สึกอยากยิ้ม
‪อีกอย่าง ฉันรู้ว่างานเลี้ยงนี้จัดเพื่ออะไร
‪การหมั้นหมายของเรา
‪คุณไม่เห็นด้วยเหรอ
‪สำหรับการหมั้นหมาย…
‪ต้องมีแหวนนะ กุลการ์นี
‪ทีนี้รับไปสิ
‪ให้มา
‪ขอโทษนะ
‪ต้านทานเวลาจู๋จี๋ไว้ไม่ไหวแล้ว
‪ตอนนี้ทุกอย่างได้รับอนุญาต
‪งั้นตอนนี้เราควรทำอะไร
‪ฉันไม่รู้ คุณว่ามาสิ
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ