‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตำรวจ)
‪(เช้าวันที่ 11 ธันวาคม)
‪(วันเกิดมอริส เลอบล็อง)
‪ขอตรวจตั๋วด้วยครับ ขอบคุณ
‪ขอดูตั๋วครับ
‪ท่านผู้โดยสาร ขอดูตั๋วด้วยครับ
‪ราอูล!
‪หยุดนะ
‪ปล่อยผม
‪อย่า!
‪ราอูล!
‪ลูแปงใช่ไหม
‪ตามหาเด็กที่แต่งตัวเป็นลูแปงอยู่ใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ เด็กชายตัวเล็กๆ
‪เขาอายุ 14 เป็นลูกชายของเรา
‪เขาสวมหมวกทรงสูง
‪เป็นลูกครึ่ง
‪- ลูกครึ่งเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪ผมเห็นเด็กลูกครึ่งพยายามดิ้นหนีจากชายคนหนึ่ง
‪เดี๋ยวก่อน
‪ราอูล!
‪พวกเขาไปทางนั้น ในรถบีเอ็มดับเบิลยูสีเทา
‪- คนร้ายหน้าตาเป็นยังไง ‪- ผิวดำ สวมเสื้อกันฝนสีเบจ
‪โกนหนวดเคราไม่เรียบร้อย ผอมๆ
‪ให้ตายสิ อัสซาน
‪ความผิดคุณคนเดียว
‪เขาคือคนบนรถไฟ
‪เขาเป็นใคร
‪คุณโกหกฉัน
‪หยุดนะ คุณจะทำอะไรน่ะ
‪จะทำอะไร
‪อย่ายุ่งกับรถคันนี้นะ
‪ฉันจะแจ้งตำรวจ
‪ไม่ได้ อย่าแจ้งตำรวจ อย่าทำ
‪ใจเย็นๆ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง โอเคนะ
‪- ฉันจะแจ้งตำรวจ ‪- เชื่อผมเถอะ อย่าแจ้งตำรวจ
‪ผมจะพาเขากลับมา เชื่อผมนะ
‪ฉันเลิกเชื่อคุณตั้งนานแล้ว
‪แคลร์ อย่าแจ้งตำรวจ
‪ขึ้นรถมาทำไม
‪ผมไปด้วย ผมอยากช่วย
‪(ปี 1995)
‪(โรงเรียนสอนดนตรี นครปารีส)
‪แคลร์ ซ้อมเป็นไงบ้าง
‪ไม่อยากให้ฉันเดินด้วยเหรอ
‪ฉันทำอะไรผิด
‪เธอเป็นอะไร
‪แคลร์
‪โลกไม่ได้หมุนรอบตัวนายไปหมดนะ อัสซาน
‪ฉันออกมาจากห้อง
‪กลับมาอีกทีก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว
‪คงไม่มีใครสารภาพสินะ
‪- คนเรายอมทำทุกอย่าง… ‪- ซ่อมได้ไหมคะ
‪ค่าซ่อมแพงกว่าซื้อใหม่อีก
‪รอเดี๋ยวนะ
‪แล้วการสอบคัดตัวของฉันล่ะ
‪ไหนดูก่อนๆ
‪นี่ไง
‪ลองตัวนี้ดู
‪เสียงเพราะมากเลยค่ะ
‪- เท่าไหร่คะ ‪- 3,000 ฟรังก์
‪ฉันไม่มีเงินขนาดนั้น
‪เสียใจด้วยนะ
‪เราเช่าได้ไหมครับ
‪- แล้วเธอเป็นใคร ‪- อัสซานค่ะ
‪เขาเป็นเพื่อน
‪ป้ายเขียนว่าให้เช่าวันละ 350 ฟรังก์
‪ใช่ แต่ไม่ให้เธอเช่า
‪- ทำไมครับ ‪- นั่นสิคะ ทำไม
‪ก็เพราะนี่เป็นร้านของฉัน ฉันเป็นคนตัดสิน
‪ขอให้โชคดีในการสอบนะ
‪กลับกันเถอะ อัสซาน
‪ไปกัน
‪พวกเหยียดผิว
‪- คุณรู้จักพื้นที่แถวนี้ไหม ‪- ไม่
‪งั้นเอามือถือออกมาดูว่าเราอยู่ที่ไหน
‪พวกเขาน่าจะไปที่ไหน
‪เดี๋ยวนะ
‪เวร ไม่มีสัญญาณ
‪ต้องมีแผนที่ในรถคันนี้สิ
‪พวกเขาขับผ่านบอร์เนวิลล์ มีถนนอยู่เส้นเดียว
‪อยู่ไกลไหม
‪น่าจะไม่เกินสี่หรือห้ากิโลเมตร
‪พวกเขาอาจจะแวะที่นั่น ‪หรือมีคนเห็นพวกเขาขับผ่าน
‪เราต้องแวะที่นั่น ผมจำเป็นต้องใช้โทรศัพท์
‪- ล้อกันเล่นเหรอ ‪- เปล่า
‪ภรรยาผมยังอยู่ที่เอเทรอตาท์ ‪ไม่งั้นจะบอกเธอได้ไง
‪คุณก็รู้นิสัยผู้หญิง
‪เธอคงคิดว่าผมต่างหากที่ถูกลักพาตัวมา
‪ติดสิๆ
‪(เพลเลกรินี - ไม่ติด)
‪ซวยฉิบ
‪มองไปทางอื่น
‪หรือจะให้ฉันบังคับ
‪ออกมานี่
‪เข้าไปในนั้น เข้าไปสิ
‪(บอร์เนวิลล์)
‪- คุณจะแนะนำว่ายังไงคะ ‪- เราจะพาคุณไปที่สถานี
‪แล้วคุณก็กรอกใบแจ้งความคนหาย
‪พอครบ 24 ชั่วโมง
‪เราจะประกาศตามหาทุกช่องทาง
‪ประกาศตามหาทุกช่องทางเหรอคะ
‪คุณเข้าใจใช่ไหมว่านี่เป็นการลักพาตัว
‪โอเค พวกคุณมันไร้ประโยชน์
‪- คุณจะไปไหน ‪- ไปตามหาลูกชายฉันน่ะสิ
‪ถ้าแกร้อง ฉันจะฆ่าแกแน่
‪หัวไวดีนี่
‪สวัสดีครับ
‪มีโทรศัพท์ไหมครับ
‪แล้วก็เศษเหรียญด้วย
‪ซื้อของสักอย่างสิ
‪- ใครน่ะ ‪- ลีโอนาร์ครับ
‪ผมอยู่ที่บอร์เนวิลล์ในนอร์มังดี
‪- ทำไมอยู่ที่นั่น ‪- ผมติดตามลูกค้าของเราตามแผน แต่…
‪ผมอยากบอกคุณว่า…
‪มีปัญหานิดหน่อย
‪- ผมอยู่กับลูกชายเขา ‪- ลูกเขาเหรอ
‪- ครับ ‪- ฉันต้องการตัวพ่อมันต่างหาก
‪พลาดเองก็แก้เอง จัดการให้เรียบร้อยด้วย
‪เฮงซวย
‪สวัสดีครับ
‪อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ
‪คุณครับ
‪ขอโทษครับ เห็นรถสีเทาไหม ‪ชายผิวดำเป็นคนขับ มากับเด็กชายอีกคน
‪เห็นรถเก๋งสีเทาไหมครับคุณ
‪ตอบผมหน่อยสิ
‪ตอบว่า "ไม่เห็น" ก็ยังดี
‪- ฮัลโหล ‪- สวัสดี ผมเอง
‪- ยังป่วยอยู่รึ ‪- เปล่า
‪- ผมอยู่ที่นอร์มังดี ‪- ว่าไงนะ
‪คุณไปทำอะไรที่นอร์มังดี ‪กลับมาเลยนะ งานกำลังเข้าเต็มๆ
‪- ทำไม ‪- เรานึกว่าจับแซร์นีนได้แล้ว แต่ผิดตัว
‪- แหงละ ผมอยู่กับเขาตอนนี้ ‪- ว่าไงนะ
‪- เขาอยู่ตรงหน้าผมเนี่ย ‪- แซร์นีนน่ะเหรอ
‪ใช่ แซร์นีน
‪- ผมอยู่ที่บอร์เนวิลล์ ‪- ทำไมไปอยู่กับเขาได้
‪เดี๋ยวนะ เขาเดินมาละ
‪ไม่มีปัญหาใช่ไหม
‪- พูดไม่ได้เหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪- ต้องการกำลังเสริมรึเปล่า ‪- ครับ
‪เราต้องจับเขาให้ได้
‪ผมก็รักคุณเหมือนกัน
‪ขอโทษครับ
‪ผมกำลังตามหาชายผิวดำที่ขับรถเก๋งสีเทา
‪กับเด็กวัยรุ่นอายุ 14 ผิวสีน้ำตาล ผมหยิก
‪เขาเป็นลูกชายผมเอง เขาถูกลักพาตัว
‪ดังนั้นถ้าคุณรู้อะไร
‪ช่วยบอกผมด้วย
‪ซื้อของก่อนสิ
‪ฉันไม่ได้ล้อเล่น
‪เขาอยู่นั่นไง
‪- ผมจะไปต่อคนเดียว ‪- ผมต้องไปด้วย
‪บอกแล้วไง ผมช่วยคุณจับหมอนี่ได้
‪ขึ้นรถ
‪เธอมีสอบวันศุกร์ ในโบสถ์ตรงเขต 11
‪- พวกนั้นหักไวโอลินเธอทำไม ‪- เก่งเกินหน้าไงล่ะ
‪ฉันเคยได้ยินเธอเล่น ฝีมืออย่างเทพ
‪ถ้านายหาไวโอลินให้เธอ ‪นายจะเป็นฮีโร่ของเธอเลยนะ
‪ตอนนี้ฉันเป็นเหมือนปัญหามากกว่าฮีโร่
‪ตาแก่เส็งเคร็งที่ร้านไม่ยอมให้เช่า ‪เพราะเธอเป็นเพื่อนกับคนดำอย่างฉัน
‪พูดจริงดิ
‪ถ้าเป็นลูแปงจะทำยังไง
‪นายรู้จักเขาดีกว่าฉัน
‪ฉันคิดว่าเขาจะกลับไปที่ร้าน
‪ขโมยไวโอลินมา
‪แล้วมอบมันให้แคลร์
‪นั่นไง!
‪(ฉันกำลังตามไป)
‪- ภรรยาผมน่ะ ‪- เหรอ
‪ไม่ ไม่ ไม่!
‪เขาหายไปแล้ว
‪ฉันจะเปิดท้ายรถ อย่าทำอะไรโง่ๆ
‪ลูกชายคุณเหรอ
‪(พ่อฮะ ผมขโมยมือถือเขามา)
‪(ผมหนีเขามาได้)
‪(ลูกอยู่ที่ไหน)
‪(ในบ้านร้างสักแห่งฮะ)
‪(ทำเหมือนที่ลูแปงช่วยลูกสาวเขา ‪ในปราสาทคากริออสโตรนะ)
‪เดี๋ยวสิ
‪ไม่ใช่ลูกสาวลูแปงซะหน่อย
‪- ลูกชายต่างหาก ‪- คุณเป็นแฟนคลับลูแปงเหรอ
‪แหงสิ รักเลย
‪ลูกชายผมก็เหมือนกัน
‪ถ้าใช่เขาจริง เขาจะสะดุดใจตรงนี้
‪แต่ถ้าไม่…
‪แปลว่าเป็นกับดัก
‪ไม่ต้องกลัว ราอูล พ่อแกอยู่แถวนี้แหละ
‪ฉันจะจัดการเขาเอง
‪แล้วจากนั้น
‪ฉันจะกลับมาจัดการแกต่อ
‪เร็วเข้า ทางนี้
‪นี่!
‪นี่
‪ทำอะไรน่ะ ซ่อนตัวสิ
‪นี่ เขาเห็นคุณนะ
‪พ่อแกโทรมา
‪- พ่อฮะ! พ่อ! พ่อ! ‪- หุบปาก
‪พ่อ ผมอยู่นี่
‪ถ้าแกแตะต้องเขาแม้แต่เส้นผม
‪ฉันฆ่าแกแน่
‪- ผมอยู่นี่ ‪- อยากได้ลูกชายคืนเหรอ
‪มาเอาเองสิ
‪(ร้านปิด)
‪- น่าจะมีทางเข้าด้านหลัง ‪- เป็นไปได้
‪เราจะขโมยไวโอลินกัน แล้วค่อยเอามาคืน
‪- เมื่อแคลร์สอบผ่านแล้วใช่มะ ‪- ใช่
‪มาด้วยกันมะ
‪แล้วใครจะคอยดูต้นทางให้นายล่ะ
‪นายพูดถูก
‪เสียงอะไรวะ
‪- แจ้งตำรวจเถอะ เป็นหน้าที่ของพวกเขา ‪- ไม่
‪ตำรวจน่ะถ้าไม่มีน้ำยาก็ทุจริต ไม่ก็ทั้งสองอย่าง
‪- อย่าพูดแบบนั้นสิ ‪- ผมจะบอกให้นะ
‪คนลักพาตัวลูกชายผมมีอำนาจเหนือตำรวจ
‪อะไรนะ
‪เอาละ ถ้าเป็นลูแปงจะทำยังไง
‪นี่ไม่ใช่เกม
‪(ประมาณเวลาถึง: 1 ชั่วโมง 25 นาที)
‪- บาย ‪- บาย
‪- นายมาที่นี่ทำไม ‪- ฉันรอเธออยู่
‪มีของมาให้
‪นี่ไง
‪เปิดดูสิ
‪อัสซาน นายทำอะไรลงไป
‪ใจเย็น ฉันไม่ได้ขโมยนะ แค่ยืมมา
‪เอาสิ ลองเล่นดู
‪- ไม่ ฉันเล่นไม่ได้ ‪- เล่นเถอะน่า
‪ไม่
‪เล่นให้ฉันฟังหน่อยนะ
‪มาดูตอนสอบคัดตัวแล้วกัน
‪- น่านะ ‪- ไม่เอา
‪ผมมีเวลาเท่าไหร่
‪เรื่องอะไร
‪- ก่อนที่เขาจะมาถึง ‪- ใคร
‪เพื่อนร่วมงานของคุณที่กรมตำรวจปารีส
‪คนที่คุณโทรหาน่ะ
‪ภรรยาคุณ
‪จะมาถึงเมื่อไหร่
‪ผมไม่รู้
‪คุณโกหก เกดิรา
‪ผมรู้จักชื่อคุณ คุณเป็นตำรวจ
‪เราตามหาคุณมาหลายสัปดาห์แล้ว
‪- มีแค่ผมที่คิดออก ‪- ผมรู้
‪- ผมคงจับกุมคุณไปแล้วถ้า… ‪- ถ้าคุณมีอาวุธ
‪คุณคือนักสืบแกนนิมาร์
‪ผมมีเวลาเท่าไหร่
‪ไม่รู้สิ คงไม่เกินหนึ่งชั่วโมง
‪ขอบคุณครับ
‪เฮ้ย!
‪แก้มัดให้ผมก่อน
‪ผมช่วยคุณได้
‪ผมบอกคุณแล้วไง
‪ผมไม่ทำงานกับตำรวจ
‪(ประมาณเวลาถึง: 45 นาที)
‪ราอูล
‪สมกับเป็นพ่อเป็นลูกกัน
‪ราอูล!
‪ราอูล
‪ราอูล ได้ยินพ่อไหม
‪ลูกอยู่ไหน ตอบพ่อสิ
‪- ราอูล! ‪- พ่อ
‪- ได้ยินพ่อไหม
‪ผมอยู่นี่ พ่อ
‪พ่อครับ พ่อ
‪ราอูล!
‪- ราอูล ตอบพ่อสิ ‪- พ่อ พ่อ!
‪- ราอูล ‪- ผมอยู่นี่
‪อยู่นี่ ช่วยด้วย
‪พ่อ นั่นพ่อใช่ไหม
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยด้วย ผมอยู่ในนี้
‪ส่งสัญญาณบอกพ่อสิ ราอูล ได้ยินพ่อไหม
‪ราอูล!
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย
‪ช่วยผมออกไปด้วย
‪พ่อๆ
‪ราอูล
‪(คราวหน้าลองหาในรถดู)
‪ราอูล
‪ราอูล!
‪ราอูล
‪อย่าขยับ
‪ลูกชายผม
‪- เขาอยู่ในนั้น ‪- ประสานมือไว้หลังศีรษะ
‪- ฉันบอกให้เอามือไว้หลังศีรษะ ‪- ลูกผม…
‪เอามือขึ้นมา
‪ยื่นแขนมา
‪ราอูล
‪ลุกขึ้น
‪ฉันบอกว่าลุกขึ้น
‪ลุกขึ้นสิวะ
‪เธอต้องไปกับฉัน
‪- ฉันเชื่อจริงๆ นะ ‪- ว่าอะไร
‪ว่าเราเก่งพอๆ กับลูแปง
‪ลูกผม… เขาอยู่ในนั้น
‪ไม่ได้ผลหรอก เราไม่หลงกลคุณอีกแล้ว
‪อย่ากระดุกกระดิกนะ
‪ราอูล
‪พ่อขอโทษ
‪ราอูล
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี