NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dobra!
Ani śladu Guédiry. Ale mamy Sernine’a.
Dziękuję, kapitanie. Dobrze.
Wracamy do Paryża.
- Uważnie go obserwuj. - Tak jest.
Macie mojego syna?
Znaleźliście go?
Kradzież, włamanie, porwanie.
Mamy o czym rozmawiać.
- Tak czy nie? - Mów, gdzie mój kolega.
Mój drogi Thomasie, kilka tygodni temu
padliśmy ofiarą niesprawiedliwości.
Okradziono fundację.
Ale nie damy się zastraszyć.
Dlatego dziś organizujemy kolację,
na którą przyjdą hojni darczyńcy.
Obywatele, którzy tak jak ja wierzą w przyszłość tego kraju.
Godna inicjatywa!
Młodzież, bez względu na pochodzenie, ma prawo czerpać inspirację z kultury.
To będzie misja naszej fundacji,
zapewnić dostęp do najlepszych instytucji.
I to się uda.
Na tym zakończymy.
Dziękuję wam obojgu.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Kolejny gość czeka.
Nie byłem umówiony.
Przepraszam na chwilę.
Co było w tym samochodzie?
Nie mów. Chce nam namieszać, ale to się nie uda.
Nieprawda!
Było tam ciało?
- Odpowiedz! - Wiesz, co było w środku?
Nic!
W bagażniku…
było to! Puszka!
A teraz przestań nas wkurzać.
Musimy przystanąć.
- Nawet o tym nie myśl. - O czym?
Będę strzelać.
Bez obaw.
Nie ucieknę przed Paryżem.
Dobrze wiedzieć.
- Muszę do toalety. - Wytrzymaj.
- Nie mogę. - Nie ma tutaj.
Jest. Tam.
- Zabierz go do toalety. - Trzymaj.
Chodź.
Stój.
- Nie wejdziesz? - Nie.
Nie zamykaj się.
Hektor, spokojnie.
Nie jestem seryjnym mordercą. Ukradłem biżuterię.
- Hector? - Tak?
- Musisz wejść. - Dlaczego?
Nie mogę z kajdankami.
- Potwierdzenie? - Tak.
Dziękuję.
Dziękuję. Do widzenia.
Proszę pana! Policja.
- Złapał pan gumę. - Tak?
- Gdzie? - Prawe z tyłu.
Proszę spojrzeć.
- Pomyliłem samochody. - Belkacem!
Belkacem!
No nie!
Nie!
Cholera!
Niech to szlag!
POLICJA
Nie pracuję z glinami.
Cholera.
Nie.
Jestem tu! Pomocy!
Raoul!
Tutaj! Pomocy!
Jestem tu, nie martw się.
- Jestem tu. - Ratunku!
Pomocy!
Wypuść mnie!
Raoul! Jestem tutaj, nie martw się.
- Gdzie mój tata? - Nie wiem.
Chodź!
Szybko!
Dawaj!
Chodź! Wsiadaj.
- Jak to działa? - Kim jesteś?
Kolegą twojego taty. Gliną. Zabiorę cię stąd.
Udało się!
Gdzie mój tata?
On i ja mamy wspólną pasję.
Arsène Lupin.
Jest fanem.
Wiem. Ja też.
Twoja ulubiona postać?
- Ganimard. - Serio?
Jest policjantem jak ja. To oczywiste.
- A twoja? - Arsène Lupin.
- Główny bohater. Dobre. - No tak.
Nie możesz wybrać najlepszej postaci bez powodu.
Przypomina mi tatę.
A mój tata
to moja ulubiona osoba.
Przekonałeś mnie.
Diop był na opuszczonej farmie.
- Wysłaliśmy ludzi, żeby go aresztowali. - I?
Uciekł.
Masz jego syna.
- Tak? - Ten Maghrebczyk nie jest z tobą?
- Guédira? Jest odsunięty od sprawy. - Ale ma dzieciaka Diopa.
- Jego syna? - Tak. To świetna wiadomość.
Kiedy się o tym dowie, nie trzeba będzie go szukać.
Dzieciak posłuży za przynętę.
Sam przyjdzie.
Guédira przyprowadzi ci dzieciaka.
Powiemy Diopowi, że go mamy.
Poczekamy. Aresztujesz go.
Ty i moi ludzie.
Stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji. Robimy to poza procedurami.
Kogo to obchodzi, Dumont?
Jest najbardziej poszukiwany w kraju. Twoi przełożeni będą wdzięczni.
No więc?
Wchodzisz w to?
A jeśli wezwie policję?
To gracz, Dumont.
A mecz bokserski rozgrywa się we dwóch.
No więc?
To ryzykowne.
Ale warto spróbować.
DOBRA ROBOTA Z DZIECIAKIEM, GUÉDIRA
ZADZWOŃ
Co by zrobił Lupin?
- Lubisz Arsène’a? - Tak.
NIE MOGĘ ROZMAWIAĆ, PROWADZĘ
PRZYPROWADŹ DZIECIAKA DO HOTELU HYATT
WYJAŚNIĘ CI
JUŻ JADĘ
Dzień dobry.
Tato, dorzuciłam kilka zdań do przemowy. Mogę ci przeczytać?
Dziś źródłem kreatywności
są nie tylko tradycyjne klasy społeczne.
Przenikanie się kultur propagowane przez fundację
powinno być podłożem nowej kreatywności.
Bardzo dobrze.
- To tu? - Na rogu.
- Co to za jedni? - Nie wiem.
- Jesteś Raoul? - Tak.
Ty jesteś Guédira?
- Pracujesz z komisarzem Dumont? - Tak.
Pascal Oblet z policji.
Czemu nie jesteś w hotelu Hyatt? Dumont tam czeka.
- Dlaczego tam? - Tu jest niebezpiecznie.
Dlaczego? Co się dzieje?
- Złapali go? - Wykonaj rozkaz.
Zabierz go do hotelu. Pogadamy później.
Będzie dobrze.
Uprzedzę ich. Jedź.
- Nie martw się. - Tylko pytam.
- Zachwycisz ich. - Dziękuję.
Wspomnij o ulgach podatkowych.
- To ich interesuje. - Mówiłeś to milion razy.
- Nie drażnij mnie. - Dokąd idziesz?
- Mam pokój na ósmym piętrze. - Naprawdę?
- To nowość. - W życiu trzeba się piąć.
Dzieciak już jedzie.
Posadzimy go z pizzą przed telewizorem.
Potem zadzwonimy do taty, żeby go odebrał.
Świetnie. Moi ludzie są na miejscu. Niech Diop zrobi resztę.
Dumont.
Krawat.
Tak jest.
Kilka tygodni temu padliśmy ofiarą niesprawiedliwości.
Okradziono fundację.
Ale nie damy się zastraszyć.
Dlatego dziś organizujemy kolację,
na którą przyjdą hojni darczyńcy.
Obywatele, którzy tak jak ja wierzą w przyszłość tego kraju.
Nic nie stanie nam na przeszkodzie.
Usiądź. Pan Bouchard zaraz przyjdzie.
Tu Lorenzo Callegari, właściciel sklepu ze skrzypcami.
Dostałem pana list i odpowiadając na pytanie,
uznałem, że będzie sprawiedliwie,
jeśli chłopak zostanie ukarany tak surowo, jak to możliwe.
Czekam na informacje. Miłego dnia.
Assane Diop. Co tym razem?
Nie rozumiem cię.
Chodzisz za darmo do dobrej szkoły.
Masz wszystko.
A jednak to psujesz.
Nie idź w ślady ojca.
Jesteś za młody na oskarżenie, ale nie puścimy tego płazem.
Poniesiesz odpowiedzialność.
Zapytałem pana Callegariego o najodpowiedniejszą karę.
Jak tylko odpowie, porozmawiamy sobie.
A jeśli nie odpowie?
Pójdę do niego.
Proszę.
Dzień dobry.
Guédira!
Nie doceniłem cię. Myliłem się.
Jak tam? Trzymasz się?
- Dobra robota! - Co tu robimy?
Gdzie Sernine?
Słuchaj.
Sprawa trafiła na wyższy szczebel.
Nie będzie się już z nas nabijał.
Ci na górze chcą wyników,
więc zajmę się tym osobiście.
Poza tym mam nowe informacje.
Dzieciak jest w niebezpieczeństwie.
Jakie informacje?
To poufne.
Mogę ci tylko powiedzieć, że ze mną jest bezpieczny.
Dzięki, Guédira.
Chwila.
Nie rozumiem.
Muszę cię przekonywać, żebyś wykonywał rozkazy?
Raoul, chodź.
Zostawię cię z komisarzem Dumont.
Chcę zobaczyć mamę.
Nie martw się, już niedługo.
Halo?
Tato? Jestem w hotelu Hyatt.
Spokojnie, już jadę. W porządku?
Zrobili ci coś? Raoul?
Spójrz na mnie.
- Jak masz na imię? - Raoul.
Raoul…
Jestem Hubert.
Hubert Pellegrini.
Organizuję galę na rzecz takich jak ty.
- Jak ja? - Dzieci, których rodzice to przestępcy.
- Moi rodzice nie są tacy. - Tak?
Powiedz, czym zajmuje się twój ojciec?
Nie wiesz, co?
Powiem ci.
Ma to po swoim ojcu.
- Kradnie. - To nieprawda!
- To arogant. - Nie.
Nie obchodzi go rodzina.
Kłamie pan!
Masz rację. Twój ojciec już tu jedzie.
Bez obaw.
Wkrótce się spotkacie.
Guédira?
Szukałem cię. Ktoś ci to zostawił.
- Dzięki. - Na razie.
DZIĘKUJĘ, GANIMARD
Dziękuję.
Drodzy przyjaciele, przywitajmy razem
prezeskę fundacji, Juliette Pellegrini.
Brawo!
- Brawo! - Dziękuję.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Nie każdy miał dostęp do kultury
tak jak ja.
Byłam w najpiękniejszych muzeach,
na najsłynniejszych operach.
Mój ojciec nie znał granic.
Kultura ma być dostępna dla wszystkich, bez względu na różnice.
To misja tej fundacji.
Powód, dla którego się do was zwracamy.
Nie jesteś głodny?
Twoja strata. Dobra.
Nigdy nie widziałem tyle kasy w jednej sali. Szaleństwo.
Dziękuję.
Zatrzymaj ją.
- Próbuję rzucić. - Dzięki.
Przyjąłem.
Proszę pana?
To on.
Widzieliśmy go na dole.
Nie ma szans.
Nie ruszaj się!
Podejrzany jest na dole. Zamknąć kuchnie, dostęp do windy.
Będzie sprawiedliwie,
jeśli chłopak zostanie ukarany tak surowo, jak to możliwe.
Czekam na informacje. Miłego dnia.
Trzeba zniszczyć kasetę.
To niczego nie zmieni.
Dyrektor pójdzie do sklepu, jeśli on nie odpowie.
To jeszcze gorzej.
Wiem.
Impreza inauguracyjna fundacji odbędzie się za kilka tygodni.
Będziemy mieli zaszczyt uczestniczyć w koncercie symfonicznym.
- Tak? - Dumont.
- Zgubiliśmy go. - Wciąż jest w budynku?
Tak myślę. Znając go, nie podda się tak łatwo.
Zabierz stąd dzieciaka.
Na pewno?
Tracimy kontrolę. To nasz jedyny atut.
Nie może nam się wymknąć.
- Zabierz go z hotelu. - Dobrze.
Samochód będzie czekał.
Moi ludzie zabiorą go w bezpieczne miejsce.
Dobrze.
Słucham?
Samochód już jest.
Stoi na parkingu.
Jesteś już?
Tak.
- Czarny van? - Zgadza się.
- Gdy odjedzie, przyjdź do mnie. - Dobrze.
No idź.
Przepraszam na chwilę.
- Tak? - Nie jest dobrze.
Padliśmy ofiarą niesprawiedliwości.
- Co? - Okradziono fundację.
Ale nie damy się zastraszyć.
Co się dzieje?
- Nie rozumiem. - Chodź.
Ale super ten głos!
Czaderski.
Mówi Lorenzo Callegari.
Otrzymałem pana list
i przemyślałem sprawę.
Każdy popełnia błędy.
Chłopak zasłużył na drugą szansę.
Poza tym odzyskałem skrzypce.
Są w idealnym stanie, więc odpuśćmy.
Dziękuję i życzę miłego dnia.
Udało się?
Mam nadzieję. Dyrektor nie zna głosu Lorenza.
Kilka tygodni temu
padliśmy ofiarą niesprawiedliwości.
Okradziono fundację.
Padliśmy ofiarą niesprawiedliwości.
Okradziono fundację.
Zabierz stąd dzieciaka.
- Na pewno? - Tracimy kontrolę.
To nasz jedyny atut.
- Padliśmy ofiarą niesprawiedliwości. - Co?
Okradziono fundację. Ale nie damy się zastraszyć.
Jesteś złodziejem? Dlatego mnie porwali?
Masz tyle lat, że zrozumiesz.
Pellegrini wrobił mojego ojca 25 lat temu.
A dziś…
celuje w ciebie.
Zapłaci za to.
Jak daleko się posuniesz?
- Mama mówi, że się nie zmienisz. - Zmienię.
Jak tylko to załatwię.
Obiecuję, że będzie inaczej.
Wiesz co?
Powiedz, a przestanę.
Rzucę to.
Nie.
Nie przestawaj.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też, tato.
Wracajmy do domu.
24 GODZINY WCZEŚNIEJ
BYŁA DZIENNIKARKA POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO
JEJ WALKA TRWA
Przepraszam. Mogę zobaczyć gazetę?
Dziękuję.
- Skąd miałbym wiedzieć? - Zawsze wiedziałeś o wszystkim.
Słuchaj, Ben.
Porwano Raoula.
Myślę, że to Pellegrini.
Musisz mi pomóc.
Znajdzie Raoula.
- Zawsze ma sposób. - Nie tym razem.
Proszę.
Chcę znaleźć syna.
- Głos był identyczny. - W porządku.
Nauczyłem się jednego w biznesie.
Zawsze zabezpieczaj tyły.
Wypij za moje zdrowie.
Nie boję się pana.
Już nic gorszego mi pan nie zrobi.
Chcę moje dziecko, a pan naszyjnik,
więc mam propozycję.
Jaką?
Odzyskam syna, a pan resztę.
Nie interesuje mnie naszyjnik.
Tylko Assane.
Otwórz drzwi i idź do sypialni.
Dobrze?
Dajcie mi chwilę z synem.
Mamo?
Uciekaj.
Napisy: Anna Samoń