‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪พอก่อน
‪ไม่มีวี่แววของเกดิรา แต่เราจับแซร์นีนได้
‪ขอบคุณค่ะ ผู้กอง ได้ค่ะ
‪กลับปารีสกัน
‪- จับตาดูเขาให้ดีๆ ‪- ได้ครับ
‪คุณเจอลูกผมไหม
‪เจอลูกผมไหมครับ
‪ขโมยสร้อย บุกรุกสถานที่ ลักพาตัว
‪มีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนะ แซร์นีน
‪- เจอเขาไหม ‪- บอกมาก่อนว่าเพื่อนร่วมงานฉันอยู่ไหน
‪โทมัส โทมัสที่รัก ไม่กี่สัปดาห์ก่อน
‪เราตกเป็นเหยื่อของความอยุติธรรมอันเลวร้าย
‪มูลนิธิเราถูกปล้น
‪แต่เราไม่ประหวั่นหรอก
‪นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม ‪ค่ำคืนนี้เราจะจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำ
‪เหล่าผู้บริจาคที่ใจบุญจะมาร่วมงาน
‪ชาวเมืองที่เชื่อมั่นในอนาคตของประเทศเรา ‪เหมือนกับผม
‪เป็นโครงการที่ดีงามมากครับ
‪หนุ่มสาวทุกคนไม่ว่ามีพื้นเพจากไหน ‪สมควรได้รับแรงบันดาลใจ
‪นั่นจะเป็นบทบาท เป็นภารกิจของมูลนิธิเราค่ะ
‪พวกเขาจะมีโอกาสเข้าถึง ‪สถาบันทางวัฒนธรรมระดับสูงสุดของชาติ
‪และเราจะทำสำเร็จครับ
‪ขอจบการสัมภาษณ์เพียงเท่านี้นะครับ
‪ขอบคุณทั้งสองท่าน
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪แขกที่นัดไว้มาแล้วค่ะ
‪ผมไม่ได้นัดใครไว้
‪ขอตัวก่อนนะครับ
‪คุณเจออะไรในรถคันนั้น
‪อย่าตอบ เขากำลังปั่นหัวเรา ไม่ได้ผลหรอก
‪ผมเปล่านะ
‪มีศพในนั้นไหม
‪- ตอบผมมาสิ ‪- อยากรู้ใช่ไหมว่าอะไรอยู่ในรถคันนั้น
‪ไม่มีอะไรเลย!
‪ในท้ายรถนั่นน่ะ
‪มีแต่ไอ้นี่ กระป๋องน้ำอัดลม
‪ทีนี้ก็เลิกกวนประสาทเราได้แล้ว
‪เราต้องแวะปั๊ม
‪- อย่าแม้แต่จะคิด ‪- อะไรครับ
‪ฉันยิงแน่
‪ไม่ต้องห่วง
‪ผมไม่คิดจะหนีก่อนถึงปารีส
‪ขอบใจที่บอก
‪(สุขา)
‪- ผมขอเข้าห้องน้ำ ‪- อั้นไว้ก่อน
‪- อั้นไม่ได้ ‪- ไม่มีห้องน้ำ
‪มีสิ อยู่นั่นไง
‪- พาเขาไปห้องน้ำที ‪- งั้นคุณถือ
‪ไปกัน
‪หยุดก่อน
‪- ไม่เข้าไปด้วยเหรอ ‪- ไ่ม่
‪อย่าล็อกประตูนะ
‪เฮ็กเตอร์ ไม่ต้องเกร็งมาก
‪ผมไม่ใช่ฆาตกรต่อเนื่อง ‪แค่ขโมยเครื่องเพชร โอเคนะ
‪- เฮ็กเตอร์ ‪- ว่าไง
‪- ช่วยเข้ามาหน่อย ‪- ทำไม
‪ใส่กุญแจมือแบบนี้ผมไม่สะดวก
‪- ต้องการใบเสร็จไหมครับ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณครับ บาย
‪คุณครับ นี่ตำรวจ
‪- รถคุณยางแบน ‪- จริงเหรอ
‪- ล้อไหนครับ ‪- ล้อหลังฝั่งขวา
‪ดูสิ
‪- โทษที ผมบอกผิดคัน ‪- เบลกาเซม!
‪- เบลกาเซม ‪- ไม่นะ เฮ็กเตอร์
‪ไม่ๆๆ
‪เวรเอ๊ย!
‪แม่งๆ ให้ตายสิ
‪(ตำรวจ)
‪ผมไม่ทำงานกับตำรวจ
‪เวร
‪ไม่นะ
‪ผมอยู่นี่ ช่วยด้วย
‪ราอูล!
‪ในนี้ ช่วยด้วย
‪- ช่วยด้วย! ‪- ราอูล ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ
‪- ฉันอยู่นี่แล้ว ‪- ช่วยด้วย!
‪ช่วยผมด้วย
‪เปิดเร็วๆ เร็วๆ
‪ราอูล โอเคไหม ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ
‪- พ่อผมอยู่ไหน ‪- ฉันไม่รู้
‪เร็วเข้า
‪เร็วเข้า รีบวิ่ง เร็วๆ
‪เร็วเข้า
‪เร็วเข้า ขึ้นรถเร็ว
‪- สตาร์ตไงวะ ‪- คุณเป็นใคร
‪ฉันเป็นเพื่อนพ่อเธอ เป็นตำรวจ
‪ฉันจะพาเธอไปจากที่นี่
‪ติดแล้ว
‪พ่อผมอยู่ไหน
‪พ่อเธอกับฉันหลงใหลในสิ่งเดียวกัน
‪อาร์แซน ลูแปง
‪เขาเป็นแฟนตัวยง
‪ฉันรู้ ฉันก็เหมือนกัน
‪คุณชอบตัวละครตัวไหนที่สุด
‪- แกนนิมาร์ ‪- แกนนิมาร์เหรอ
‪ใช่ เขาเป็นตำรวจเหมือนฉันไงล่ะ
‪- แล้วเธอล่ะ ‪- อาร์แซน ลูแปงฮะ
‪- ชอบพระเอกของเรื่อง เยี่ยมมาก ‪- ฮะ
‪เลือกพระเอกแบบนี้ต้องมีเหตุผลสิ
‪เขาทำให้ผมนึกถึงพ่อฮะ
‪พ่อผม
‪เขาเป็นคนโปรดของผม
‪เถียงไม่ได้เลย
‪จ็อปไปซ่อนตัวที่ไร่ร้าง
‪- เราส่งคนไปจับเขาแล้ว… ‪- แล้วไง
‪เขาหนีไปได้
‪แต่คุณได้ตัวลูกชายเขา
‪- ว่าไงนะครับ ‪- คนแอฟริกาเหนือนั่นลูกน้องคุณไม่ใช่เหรอ
‪- เกดิราเหรอ เขาไม่ได้ทำคดีนี้ ‪- แต่ลูกชายจ็อปอยู่กับเขา
‪- ลูกชายเขาเหรอ ‪- ใช่ เป็นข่าวดีมากๆ
‪ถ้าเขารู้ว่าลูกชายเขาอยู่กับเรา ‪เราก็ไม่ต้องออกไปตามหา
‪เราจะใช้เด็กนั่นเป็นเหยื่อล่อ
‪เขาจะมาหาเราเอง
‪เกดิราจะพาเด็กมาหาเรา มาหาคุณ
‪เราจะบอกจ็อปว่าลูกเขาอยู่กับเรา
‪พอเขามาถึงคุณก็จับเขาเลย
‪คุณกับลูกน้องผม
‪คุณทำให้ตำแหน่งของผมเสี่ยงมากนะ ‪แบบนี้มันผิดระเบียบการ
‪ใครจะไปสนกันล่ะ ดูมองต์…
‪เขาคือคนที่ทางการต้องการตัวที่สุดในฝรั่งเศส ‪เจ้านายคุณจะต้องซาบซึ้งใจ
‪ว่าไงล่ะ
‪เอาด้วยหรือเปล่า
‪ถ้าเขาโทรแจ้งตำรวจล่ะครับ
‪เขาอยู่ในสังเวียนแล้ว ดูมองต์
‪การแข่งชกมวยต้องมีนักมวยสองคน
‪ว่าไง
‪เสี่ยงอยู่นะ
‪แต่คุ้มที่จะลองเสี่ยงดู
‪(ดูมองต์ - เก่งมากที่ได้ตัวลูกจ็อปมา)
‪(โทรมาหน่อย)
‪ถ้าเป็นลูแปงจะทำยังไง
‪- คุณชอบลูแปงเหรอ ‪- แหงสิ รักเลยล่ะ
‪(ผมคุยไม่ได้ครับ ขับรถอยู่)
‪(พาเด็กไปที่โรงแรมพาร์ค ไฮแอท)
‪(แล้วจะอธิบายให้ฟัง)
‪(กำลังไปครับ)
‪สวัสดีค่ะ
‪พ่อคะ หนูแต่งคำพูดเพิ่มในช่วงเกริ่นนำ ‪ช่วยฟังหน่อยได้ไหมคะ
‪ทุกวันนี้แหล่งความคิดสร้างสรรค์
‪ไม่ได้เป็นของชนชั้นทางสังคมแบบดั้งเดิมเท่านั้น
‪การผสมผสานระหว่างวัฒนธรรม ‪ซึ่งเป็นเป้าหมายของมูลนิธินั้น
‪ต้องเป็นที่บ่มเพาะความคิดสร้างสรรค์ใหม่ๆ
‪เยี่ยมมากจ้ะ
‪- ที่นี่เหรอ ‪- ตรงหัวมุมฮะ
‪- พวกนี้ใครเนี่ย ‪- ไม่รู้เหมือนกัน
‪- เธอคือราอูลใช่ไหม ‪- ใช่ครับ
‪นายคือเกดิราใช่ไหม
‪- ลูกน้องอธิบดีดูมองต์ใช่ไหม ‪- ใช่
‪ปาสกาล โอเบลต์ เป็นตำรวจ
‪ทำไมนายไม่ไปที่โรงแรมไฮแอทล่ะ ‪ดูมองต์อยู่ที่นั่น
‪- ทำไมต้องโรงแรมไฮแอท ‪- ที่นี่อันตราย
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪- จับหมอนั่นได้แล้วเหรอ ‪- ทำตามที่สั่งเถอะ
‪พาเด็กไปที่โรงแรมก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน
‪ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
‪ฉันจะบอกให้พวกเขารู้ว่านายกำลังไป ไปสิ
‪- เลิกกังวลได้แล้ว ‪- เปล่านะคะ แค่ถามดูเฉยๆ
‪- ทุกคนจะรักลูก ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อย่าลืมพูดเรื่องสิทธิประโยชน์ทางภาษีด้วย
‪- คนชอบฟัง ‪- พ่อบอกหนูเป็นล้านครั้งแล้ว
‪- น่ารำคาญจัง ‪- พ่อจะไปไหนคะ
‪- ห้องพ่ออยู่ที่ชั้นแปด ‪- เหรอคะ
‪- หนูเพิ่งรู้ ‪- ชีวิตคนเราก็ต้องมีขึ้นกันบ้าง
‪เด็กกำลังมาแล้วครับ
‪เราจะสั่งพิซซ่า แล้วให้เด็กนั่งดูทีวี
‪เราจะโทรหาพ่อเขาให้มารับ
‪ดีมาก คนของผมประจำตำแหน่งแล้ว ‪ที่เหลือก็ปล่อยเป็นหน้าที่นายจ็อป
‪ดูมองต์
‪เน็กไท
‪อ้อ ครับ
‪ไม่กี่สัปดาห์ก่อน ‪เราตกเป็นเหยื่อของความอยุติธรรมอันเลวร้าย
‪มูลนิธิเราถูกปล้น
‪แต่เราไม่ประหวั่นหรอก
‪ค่ำคืนนี้เราจะจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำ
‪เหล่าผู้บริจาคที่ใจบุญจะมาร่วมงาน
‪ชาวเมืองที่เชื่อมั่นในอนาคตของประเทศเรา ‪เหมือนกับผม
‪อะไรก็มาหยุดเราไม่ให้เริ่มโครงการนี้ไม่ได้
‪(ปี 1995)
‪นั่งก่อนสิ เดี๋ยวครูบูชาร์ดก็เข้ามา
‪ฮัลโหล นี่ลอเรนโซ คัลเลอการี ‪เจ้าของร้านไวโอลินนะครับ
‪ผมได้รับจดหมายของคุณ ‪ผมเลยโทรมาให้คำตอบ
‪ผมว่ามันยุติธรรมดี
‪ถ้าเด็กคนนี้จะถูกลงโทษอย่างรุนแรงที่สุด
‪แจ้งข่าวผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ ขอให้โชคดี
‪อัสซาน จ็อป ทำผิดอะไรมาอีก
‪ฉันไม่เข้าใจเธอเลยนะ
‪ได้เรียนโรงเรียนดีๆ ตังค์ก็ไม่ต้องจ่าย
‪ไม่ได้ขาดเหลืออะไรเลย
‪ทำไมต้องทำทุกอย่างพังด้วย
‪อย่าดำเนินรอยตามพ่อเธอสิ
‪เธอเด็กเกินกว่าจะโดนตั้งข้อหา ‪แต่เราปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้
‪ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ
‪ฉันถามคุณคัลเลอการีไปแล้วว่า ‪ต้องลงโทษแบบไหนถึงจะเหมาะสมที่สุด
‪เขาตอบมาเมื่อไหร่ เราค่อยคุยกัน
‪แล้วถ้าเขาไม่ตอบล่ะครับ
‪งั้นฉันจะไปหาเขาเอง
‪เชิญครับ
‪สวัสดีครับ
‪เกดิรา
‪ฉันประเมินนายผิด ฉันผิดเอง
‪เป็นไงบ้าง ไม่ลำบากเกินไปใช่ไหม
‪- ทำได้ดีมาก ‪- เรามาทำอะไรกันที่นี่ครับ
‪ไหนแซร์นีนล่ะ
‪เอาละ ฟังนะ
‪คดีนี้ขึ้นไปถึงระดับสูงแล้ว
‪เราจะปล่อยให้เขาเย้ยหยันเราไม่ได้อีกต่อไป
‪เบื้องบนต้องการผลลัพธ์
‪ฉันเลยต้องมาจัดการคดีนี้ด้วยตัวเอง
‪แล้วก็ฉันได้ข้อมูลมาใหม่
‪เราเชื่อว่าเด็กคนนี้ตกอยู่ในอันตราย
‪ข้อมูลอะไรครับ
‪เป็นความลับ
‪ฉันบอกได้แค่ว่า ‪เด็กคนนั้นจะปลอดภัยถ้าอยู่กับฉัน
‪ขอบใจนะ เกดิรา
‪เดี๋ยวครับ
‪ผมไม่เข้าใจ
‪เดี๋ยวนะ ฉันต้องเกลี้ยกล่อมให้นาย ‪ทำตามคำสั่งฉันเหรอ
‪ราอูล มานี่
‪ฉันจะทิ้งเธอไว้กับอธิบดีดูมองต์ ไม่เป็นไรหรอก
‪ผมอยากกลับบ้านไปหาแม่
‪ไม่ต้องห่วง พ่อหนู เดี๋ยวเรื่องก็จบแล้ว
‪ฮัลโหล
‪- พ่อฮะ ผมอยู่ที่โรงแรมไฮแอท ‪- ราอูล
‪ไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะไปเดี๋ยวนี้ ลูกปลอดภัยดีไหม
‪พวกเขาทำร้ายลูกรึเปล่า ราอูล
‪มองฉันสิ
‪- เธอชื่ออะไร ‪- ราอูลฮะ
‪ราอูล
‪ฉันชื่ออูแบร์
‪อูแบร์ เพลเลกรินี
‪คืนนี้ฉันจัดงานกาล่าเพื่อระดมทุน ‪ให้เด็กๆ อย่างเธอ
‪- อย่างผมเหรอ ‪- เด็กๆ ที่พ่อแม่เป็นอาชญากรหรือคนติดยา
‪- พ่อแม่ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ‪- งั้นเหรอ
‪งั้นบอกหน่อย พ่อเธอทำงานอะไร
‪ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
‪ฉันจะบอกให้
‪เขาทำแบบเดียวกับปู่ของเธอ
‪- เป็นหัวขโมย ‪- ไม่จริง!
‪- จองหอง ‪- คุณโกหก
‪- เขาไม่ได้สนใจเธอกับแม่ ‪- คุณโกหก!
‪เธอพูดถูก พ่อของเธอกำลังมา
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪เดี๋ยวก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว
‪เกดิรา เกดิรา
‪กำลังหาตัวอยู่พอดี มีคนฝากมาให้
‪- ขอบใจ ‪- ไว้เจอกัน
‪(ขอบคุณนะ แกนนิมาร์)
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‪มิตรสหายทั้งหลาย เชิญต้อนรับ
‪ประธานมูลนิธิ คุณจูเลียตต์ เพลเลกรินี
‪ยอดเยี่ยม!
‪- ยอดเยี่ยม ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ทุกท่าน
‪ใช่ว่าทุกคนจะมีโอกาสเข้าถึงวัฒนธรรม
‪เหมือนอย่างดิฉัน
‪ตั้งแต่ยังเด็ก ‪ดิฉันมีโอกาสได้เข้าชมพิพิธภัณฑ์ที่งดงามที่สุด
‪เข้าชมการแสดงโอเปร่าที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‪พ่อของดิฉันสนับสนุนอย่างไม่อั้น ‪อย่างที่พวกคุณคงจะนึกออก
‪วัฒนธรรมควรเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าถึงได้ ‪ไม่มีความเหลื่อมล้ำ
‪นั่นคือภารกิจของมูลนิธินี้ค่ะ
‪และเป็นเหตุผลที่เราขอความช่วยเหลือ ‪จากพวกคุณในค่ำคืนนี้
‪ไม่หิวเหรอ
‪เสียดายแทน อร่อยจะตาย
‪นี่
‪ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนั้น ‪ในห้องห้องเดียวมาก่อน มันบ้ามาก
‪ขอบคุณ
‪เอาไปเลย
‪- ผมพยายามเลิกอยู่ ‪- ขอบคุณนะ
‪โอเค รับทราบ
‪คุณครับ
‪คุณครับ เดี๋ยวสิ เดี๋ยว
‪หมอนั่นไง
‪เราเห็นเขาที่ชั้นใต้ดิน
‪เขาไม่รอดแน่
‪อย่าขยับ
‪ผู้ต้องสงสัยอยู่ที่ชั้นใต้ดิน ‪ปิดห้องครัว ปิดทางเข้าชั้นอื่นๆ
‪ผมว่ามันยุติธรรมดี
‪ถ้าเด็กคนนี้จะถูกลงโทษอย่างรุนแรงที่สุด
‪แจ้งข่าวผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ ขอให้โชคดี
‪อัสซาน นายต้องทำลายเทปนี่ซะ
‪มันไม่ช่วยอะไรหรอก
‪ครูบูชาร์ดจะไปที่ร้านไวโอลิน ‪ถ้าเขาไม่ได้รับคำตอบ
‪แบบนั้นยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
‪นั่นสิ
‪งานเลี้ยงเปิดตัวมูลนิธิจะมีขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์
‪เราจะได้รับสิทธิพิเศษ ‪ในการเข้าร่วมคอนเสิร์ตซิมโฟนีค่ะ
‪- ครับ ‪- ดูมองต์
‪- เราคลาดสายตาจากเขา ‪- เขายังอยู่ในตึกไหม
‪แน่นอนครับ ถ้าดูจากนิสัย ‪เขาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก
‪พาเด็กออกไปจากที่นี่
‪อะไรนะครับ แน่ใจเหรอ
‪ครั้งนี้เราพลาดแล้ว ‪เด็กนั่นเป็นไพ่ใบเดียวของเรา
‪เราจะเสี่ยงเสียเขาไปไม่ได้
‪- พาเขาออกไปจากโรงแรม ‪- ได้ครับ
‪อีกห้านาทีจะมีรถมารับคุณที่ด้านหลังโรงแรม
‪ลูกน้องผมคนหนึ่งจะพาเด็กไปยังที่ปลอดภัย
‪ตกลงครับ
‪ครับ ฮัลโหล
‪รถมาถึงแล้ว
‪อยู่ในลานจอดรถ
‪คุณไปถึงรึยัง
‪ครับ ถึงแล้วครับ
‪- ใช่รถตู้สีดำไหม ‪- ใช่แล้ว
‪- พอรถออกไปแล้ว คุณมาหาผม ‪- ได้ครับ
‪ไปสิ ไป
‪ขอตัวก่อนนะครับ
‪(อูแบร์ เพลเลกรินี)
‪- ครับ ‪- สถานการณ์แย่มาก
‪เราตกเป็นเหยื่อของความอยุติธรรมอันเลวร้าย
‪- อะไรนะ ‪- มูลนิธิเราถูกปล้น
‪แต่เราไม่ประหวั่นหรอก
‪มีอะไรเหรอ
‪- ผมไม่เข้าใจ ‪- มาด้วยกัน
‪เสียงสุดยอดมาก
‪อย่างเทพ
‪ฮัลโหล นี่ลอเรนโซ คัลเลอการี
‪ผมได้รับจดหมายของคุณ
‪พูดตามตรง ผมคิดถี่ถ้วนดีแล้ว
‪ใครๆ ก็ทำผิดพลาดกันได้
‪พ่อหนุ่มคนนี้สมควรได้รับโอกาสอีกครั้ง
‪อีกอย่าง ผมได้ไวโอลินคืนมาแล้ว
‪ในสภาพสมบูรณ์แบบ ถือว่าเรื่องมันแล้วไปแล้ว
‪ขอบคุณครับ ขอให้โชคดี
‪คิดว่าจะได้ผลไหม
‪ครูใหญ่ไม่เคยได้ยินเสียงของลอเรนโซ ‪หวังว่าจะได้ผลนะ
‪ไม่กี่สัปดาห์ก่อน เราตกเป็นเหยื่อ
‪ของความอยุติธรรมอันเลวร้าย
‪มูลนิธิเราถูกปล้น
‪เราตกเป็นเหยื่อของความอยุติธรรม ดูมองต์
‪มูลนิธิเราถูกปล้น
‪พาเด็กออกไปจากที่นี่
‪- อะไรนะครับ แน่ใจเหรอ ‪- ครั้งนี้เราพลาดแล้ว
‪เด็กนั่นเป็นไพ่ใบเดียวของเรา
‪- เราตกเป็นเหยื่อของความอยุติธรรม ‪- อะไรนะ
‪มูลนิธิเราถูกปล้น‪ ‪แต่เราไม่ประหวั่นหรอก
‪พ่อเป็นหัวขโมยจริงๆ เหรอ ‪พวกเขาถึงได้ลักพาตัวผมใช่ไหม
‪ลูกโตพอที่จะเข้าใจอะไรแล้ว
‪เมื่อ 25 ปีก่อน ‪เพลเลกรินีใส่ร้ายปู่ว่าเป็นหัวขโมย
‪และวันนี้…
‪เขาต้องการตัวลูก
‪เขาจะต้องชดใช้แน่
‪พ่อจะทำถึงขนาดไหนฮะ
‪- แม่บอกว่าพ่อไม่มีวันเปลี่ยน ‪- เปลี่ยนสิ
‪เมื่อจัดการเรื่องนี้จบแล้ว
‪พ่อสัญญาว่าอะไรๆ จะเปลี่ยนไป
‪รู้อะไรไหม ถ้าลูกอยากให้พ่อหยุด ก็บอกมาเลย
‪พ่อจะหยุดทุกอย่าง
‪ไม่ฮะ
‪ทำต่อไปเถอะ
‪พ่อรักลูกนะ
‪ผมก็รักพ่อเหมือนกัน
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪(ยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อน)
‪(อดีตนักข่าวสายสืบสวนฆ่าตัวตาย)
‪(การต่อสู้ยังไม่จบ)
‪ขอโทษค่ะ ขออ่านหนังสือพิมพ์คุณได้ไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪(อดีตนักข่าวสายสืบสวนฆ่าตัวตาย ‪การต่อสู้ยังไม่จบ)
‪- ผมจะไปรู้เรื่องนี้ได้ไง ‪- ก็คุณรู้ทุกเรื่องเสมอนี่
‪ฟังนะ เบน
‪ราอูลถูกลักพาตัวไป
‪ฉันคิดว่าเพลเลกรินีเป็นคนทำ
‪ฉันต้องการให้คุณช่วย
‪เขาจะตามหาราอูลเอง
‪- เขาหาทางได้เสมอ ‪- ไม่ใช่ครั้งนี้
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันอยากตามหาลูกชายฉัน
‪- เสียงเหมือนคุณเป๊ะเลย สาบานได้ ‪- เอาเถอะ ดูมองต์
‪สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้ในธุรกิจนี้
‪เราต้องมีแผนสำรองเสมอ
‪ผมเลี้ยงเครื่องดื่มคุณเอง ดูมองต์
‪ขอบอกว่าฉันไม่กลัวคุณหรอก
‪ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการลักพาตัวลูกฉันแล้ว
‪ฉันอยากได้ลูกคืน คุณอยากได้สร้อยคืน
‪ฉันเลยมีข้อเสนอมาให้
‪อะไร
‪ฉันได้ลูกคืนเมื่อไหร่ คุณจะได้ที่เหลือ
‪ผมไม่ต้องการสร้อยคอ
‪ผมต้องการตัวอัสซาน
‪เปิดประตูแล้วเข้าห้องไปซะ เข้าใจไหม
‪เข้าใจไหม
‪ขอฉันอยู่กับลูกสักเดี๋ยวเถอะค่ะ
‪แม่ฮะ
‪แม่
‪หนีไป
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี