NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Uciekaj.
Biegnij, Assane!
Gdzie on jest?
Chłopaki!
Nie skrzywdzili cię?
- Co to za jedni? - Odpowiedz.
Jest okej. Tata dał radę.
Nie.
- Nie możesz tak mówić. - Dlaczego?
Sam widzisz.
Jest niebezpieczny.
- Wykorzystuje innych. - Nieprawda.
Prawda!
To jego wina!
Nie chcę więcej o nim słyszeć!
Nie chcę, żeby się do nas zbliżał.
Rozumiesz?
Nigdy nie dotrzymał słowa.
Nie możemy mu ufać.
Ostatni raz tak cię naraził.
Ale masz dziś świetny humor.
Co jest grane?
Nie wierzę, że nie odbiera.
- To jego matka. - A ja jestem ojcem.
Nie rozmawiałem z nim od tygodnia.
Była zdesperowana. To normalne.
Nie.
Wydała mnie Pellegriniemu. Posunęła się za daleko.
Przestań. Nie miała wyboru.
Ostrzegała cię. Wcale cię nie zawiodła.
Dzięki za słowa otuchy.
Jako kumpel masz mnie pocieszać, a nie mówić prawdę.
Stary. Wyżyj się na Pellegrinim.
Jaki jest plan?
Assane?
Spokojnie.
Pellegrini dopadł mojego syna. Zrobię to samo.
Do roboty.
Dziękuję.
- Słucham. - Halo?
Ganimard?
Poniedziałek o 10,00, Café Paul, Place Dauphine.
Bądź tam. Jasne?
- Rozumiem. - Przyjdź sam.
- Dobrze. - Sam, Ganimard.
Dowiem się, jeśli puścisz farbę.
- Nie wątpię. - Przy okazji…
- Spróbuj zimną wodą. - Co?
Plama po kawie. Zmyjesz ją zimną wodą.
Zaczynamy, obstawiajcie.
Gdzie jest kulka?
Jest tutaj, tak?
Podwajamy zakłady, no dalej.
- Gdzie jest? - Po lewej.
Tutaj.
- Na pewno? - Tak.
Wygrał pan.
- Dziękuję. - Mogliśmy grać.
Runda druga. Kulka jest tutaj.
Stawiajcie, no dalej.
- Tutaj? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Przegrał pan.
- Szkoda. - Następnym razem.
Kulka jest tutaj, tak?
Runda trzecia.
- Ile? - 950.
- Dobrze nam poszło. - Tak.
- Ładne dziewczyny. - Też jesteśmy nieźli.
- Przepraszam. - Assane?
Co u ciebie?
W porządku.
- Juliette, idziesz? - Tak.
- Co tutaj robisz? - Myślałam ostatnio o tobie.
Co tak długo?
Spotkamy się tu jutro?
Tak. Jasne.
To do jutra.
Cześć.
Dobrze.
Nie marnujesz czasu.
Długa historia. Wyjaśnię ci później.
Kto to? Znasz ją?
Co tutaj robisz?
Nie udawaj.
Ale że co?
Mam uwierzyć, że to przypadek?
Jaki jest haczyk tym razem?
Kelnerzy to ochrona twojego ojca?
Proszę pana? Mogę wziąć płaszcz?
Nie zostaję.
Rozumiem.
Wybacz. Dziś agenci to nie to, co kiedyś.
Mówię poważnie.
To zaszło za daleko.
Nie wiem, o czym mówisz.
- Jasne. - Słuchaj.
Nasze rodziny nie pałają do siebie sympatią.
Ale nasi ojcowie to nie my.
To była ich sprawa.
A psuje naszą relację.
Nie ma żadnego haczyka.
Marnie wyglądasz, więc chciałam cię czymś zająć.
Nie myśl, że musisz zostać.
Ale mają dobre jedzenie.
Proszę pani?
- Co mogę podać? - Poproszę łososia.
Dla pana?
- Wezmę to samo. - Dobrze.
- Tak? - Był pan umówiony.
Philippe Courbet.
- Witaj. - Proszę pana.
Wejdź.
- Whisky? - Nie, dziękuję.
Może wina?
Nie po to tu jestem. Przejdźmy do rzeczy.
Usiądź.
W takim razie…
Słucham.
Dobrze.
Sprawdziłem sytuację finansową uczestników koncertu fundacji.
Zakładając, że 30% nie przekaże datku
i że darczyńcy są mniej hojni, niż mówią,
możemy liczyć na 10 milionów euro.
Zgodnie z życzeniem 15% trafi do fundacji.
- Pozostałe 85%… - Do mojej kieszeni.
Pieniądze zostaną przelane na zagraniczne konto.
Potrzebuję kilku dni, żeby sfinalizować umowy.
Ile masz lat?
A pan ile?
Mój wiek nie ma znaczenia.
Liczy się tylko to, że biorę 10 000 euro za godzinę.
Dużo,
ale moim klientom zawsze się opłaca.
Mówią, że jesteś najlepszy.
Na to wygląda.
- Mam pytanie. - Słucham.
Pana córka bierze udział w przekręcie?
- Nie używajmy tego słowa. - Oczywiście.
Czy Juliette Pellegrini jest w to zamieszana?
Nie.
Często jadasz sama?
Nie. Zostałam wystawiona.
Randka?
Miałam się zobaczyć
z kanadyjskim darczyńcą fundacji.
Odwołał spotkanie.
Bogaci lubią być filantropami.
Ale gdy mają podpisać czek, nikt się nie stawia.
Ty dajesz datki?
O wiele więcej, niż myślisz.
Nie martw się. Sporo mi zostaje.
- Za dużo. - Przestań.
Pieniądze szczęścia nie dają, tak?
Nie, ale prowadzę teraz poważne życie.
I…
nie ma już adrenaliny.
- Brakuje ci tego? - Tak.
Spójrz na nas.
Chowamy się za kieliszkami.
Dawniej byśmy tu nie przyszli.
Nieprawda.
Wyszlibyśmy, nie płacąc.
- Tak? - Zwariowałaś.
Nie możemy.
- Widzisz? O tym mówię. - Ale co?
- Stałeś się rozsądny. - Wcale nie. Zmieniłem metody.
To jak?
Stolik jest na ciebie?
Na Velmonta.
Kogo?
Horacego Velmonta. Kanadyjczyka, który mnie wystawił.
W takim razie…
Dzięki za kolację, Horace.
- Rachunek proszę. - Dobrze.
Chodź.
- Proszę. - Dzięki.
Twój skuter!
Mój skuter!
Pont Neuf, nabrzeże Sekwany…
Zrobiłeś to celowo?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Jasne.
To był cudowny wieczór. Dziękuję.
Ja również.
- Niestety nie zatrzymamy czasu. - Szkoda.
Dobranoc pani.
Dobranoc panu.
No dawaj.
Nie wierzę.
Dobra.
Ben, jesteś tam?
Claire, co tu robisz?
Byłam w okolicy.
- Co u ciebie? - W porządku.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Rozmawiałeś z Assane’em?
Nie martw się. Nic mu nie jest.
- Claire. - Kto to?
Przyjaciel.
Przyjaciel?
- Mam cię przedstawić? - Tak.
Marc?
To jest Benjamin.
- Witaj. - Cześć.
- Piękny sklep. - Nie musisz być miły.
To kumpel Assane’a. Nie polubi cię.
Spotykamy się, więc nie może mi się tu podobać?
Właśnie.
- Jak tam Raoul? - Świetnie.
- Dziękuję. - Super.
- Pójdziemy już. - Odprowadzę was.
Do zobaczenia.
Przepraszam?
Chciałbym dać Claire prezent i zobaczyłem bransoletkę.
- Tę? - Tak.
- Odłożysz mi? - Jasne.
- Wrócę po nią. - Dobrze.
Dziękuję.
Zanim zmieniono je w muzeum, Orsay było dworcem.
Przetrzymywano tu też jeńców podczas wyzwolenia Paryża.
Opowiedz tę historię podopiecznym fundacji.
Oczywiście.
Byłoby wspaniale, gdyby mieli dostęp do audytorium.
Możemy też zorganizować pokazy,
koncerty, debaty.
Moja asystentka wyśle propozycje…
Alice, przepraszam.
- Wybacz na chwilę. - Nie ma sprawy.
- Będę przy wejściu. - Super.
Co tutaj robisz? Jestem w pracy.
Przechodziłem i cię zobaczyłem.
- Nie wierzysz? - Znam cię.
Assane…
- To był miły wieczór. - Dziś też może być.
Posłuchaj. Świetnie się bawiłam,
ale nie mamy 20 lat.
Jak sam mówiłeś,
nie zatrzymamy czasu.
Przykro mi.
Muszę iść.
- W porządku? - Tak.
Co robisz?
- Pracuję. - Jak ci idzie?
- O co chodzi? - Mam coś dla ciebie.
Tak?
Mały prezent.
- Otwórz. - Dziękuję.
Kupiłem w sklepie Bena.
Polecił mi. Nie podoba się? Wiń jego.
Żartujesz? Jest piękna.
Podoba mi się.
Dziękuję.
Zrobię zdjęcie i wyślę Benowi.
- Poznałeś moją córkę? - Nie miałem przyjemności.
Juliette!
Przedstawiam ci Philippe’a Courbet.
- Miło mi. - Mnie również.
Tworzy system do przyjmowania datków.
Świetnie. Dziękuję.
To niewiele w porównaniu z pani pracą.
- Do zobaczenia. - Tak.
Dobrze.
Przyszła do pani paczka. Położyłam na biurku.
DO: JULIETTE PELLEGRINI
PISSARRO SKRADZIONY Z MUZEUM ORSAY
Jesteśmy zdruzgotani tym, co się stało.
Smutek, który odczuwam, wykracza poza kręgi
miłośników sztuki i kultury.
Cierpi dziś cała Francja.
CZASAMI MOŻNA ZATRZYMAĆ CZAS. A.
Tak?
- Dwóch panów czeka. - Już idę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mamy kilka pytań.
- Słucham. - Była pani wczoraj w muzeum Orsay?
- Tak, a o co chodzi? - Skradziono obraz.
Może zauważyła pani coś podejrzanego?
- Nie. - Na pewno?
Dostała dziś pani przesyłkę.
Nie…
Zapewniam panów…
Spokojnie.
Nie oskarżamy pani.
To dobrze.
Jestem do waszej dyspozycji.
- W razie czego proszę o kontakt. - Dziękujemy.
Miłego dnia.
Odprowadzę panów.
Assane!
Oszalałeś?
Nie możesz kraść obrazu i wysyłać go mnie.
Nie podoba ci się?
Mówię poważnie. Gliny mnie przesłuchiwały.
Mówiłaś, że nie możemy zatrzymać czasu. Możemy. Ten obraz to dowód.
Co ty robisz?
Kolacja, przejażdżka skuterem, obraz…
Czego chcesz?
Ciebie.
Dokonałeś wyboru dawno temu.
Wiem. Nie był właściwy.
Claire jest matką mojego syna, ale nic więcej.
- Myliłem się co do niej. - Przestań.
W głębi duszy jesteś jak ja.
- Czujesz coś, ale tego nie przyznasz. - Skąd wiesz?
Rozejrzyj się. Żadnych glin.
Nie wydałaś mnie.
Jesteśmy tu sami.
Bo chcemy.
Nie jest za późno.
Udowodnij mi.
- Co? - Udowodnij mi to.
Ale nie kradnąc obraz.
Tylko jak?
Claire.
Jest ładna. Oczy, uśmiech.
- Nie żyje jak w bajce… - Nie wiesz.
Wiem więcej, niż myślisz.
W mediach społecznościowych jest wszystko.
- Śledzisz to? - Zdarza się.
Zauważyłam kilka ciekawych rzeczy.
Ma chłopaka. Niczego sobie.
Dał jej bransoletkę.
Widać, że jej się podoba.
- Tyle że mnie też. - No i?
Ukradłeś obraz z muzeum. Możesz ukraść bransoletkę swojej eks.
Poradzisz sobie.
Rzadki model.
Dasz radę go namierzyć?
Miałem przez moment tę bransoletkę.
- Sprzedałem ją. - Komu?
- Mogę odkupić. - Nie.
Nie.
Rozumiem.
- Sprzedałeś ją Claire. - Tak.
- Niezupełnie. - Co masz na myśli? Tak czy nie?
Kupił ją facet, z którym była. Marc.
- Nie lubię go. - Naprawdę?
- Nie. - Dlaczego?
- Dobra. Był bardzo miły. - No proszę.
Ta bransoletka to rzadkość. Nie znajdziesz drugiej takiej.
Jeśli Juliette chce ją mieć, musisz ją ukraść.
Claire.
- Gdzie idziesz tak umalowana? - Nigdzie.
Spotkałem matkę Céleste.
Rozmawiałaś wczoraj z czarnym chłopcem.
Ponoć dobrze go znasz.
Powiedziałem, że to niemożliwe, choć mam swoje podejrzenia.
Zabraniam ci go widywać.
- Kto powiedział… - Juliette.
Nie mamy z nimi nic wspólnego.
Zrozumiano?
Proszę. Jak obiecałem.
Nieźle.
No i? Co robimy?
Zacznijmy od nowa.
Koniec kłamstw.
Masz rację. Jestem rozsądny.
Oddam obraz.
Bransoletkę Claire.
Nigdy nie mogliśmy być razem.
- Tak? - Przecież wiesz.
Już nie.
Twój ojciec.
- Zawsze był przeciwko nam. - Daj spokój z tą obsesją.
- Czego chcesz? - Żebyśmy żyli swoim życiem.
Mam wybierać między tobą a ojcem?
O nic nie proszę.
Lata temu wrobił mojego ojca.
- Co? - Nie wiesz wszystkiego.
Idź do matki. Ona wie.
Moja matka nie ma z tym nic wspólnego.
Właśnie. Idź do niej.
Powie ci prawdę o ojcu.
Gdy się dowiesz, zrobisz, co trzeba.
- Trzymaj. - Co to jest?
Nazwisko policjanta.
Ganimard. Jest godny zaufania.
Można mu powiedzieć.
Straciliśmy szansę, gdy byliśmy młodzi. Ale teraz wiemy, czego chcemy.
Proszę.
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Tu mamy Sekwanę i Luwr Pissarra.
A dalej arcydzieło Toulouse-Lautreca.
OBRAZ PISSARRA WRÓCIŁ DO MUZEUM ORSAY
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
Jaki jest plan?
Assane?
Spokojnie.
Pellegrini dopadł mojego syna. Zrobię to samo.
Celem będzie córka.
Do roboty.
Chcę zarezerwować stolik dla dwojga.
Przy oknie.
Idealnie.
Oczywiście. Nazywam się Horace Velmont.
Dziękuję. Do widzenia.
Świetnie. Zadzwonisz do Juliette i będziesz udawał Velmonta.
Pogratuluję jej fundacji.
Powiem, że chcę wpłacić datek i ją poznać.
Ponieważ wracam do Montrealu, zaproponuję spotkanie tego samego dnia.
Właśnie.
Byłoby wspaniale.
Zjedzmy razem kolację.
Reszta musi wyjść od niej. To jest klucz.
Wejdź.
Zatrę ślady.
Nie przyjdzie jej do głowy…
Mają dobre jedzenie.
Stolik jest na ciebie?
…że ją zmanipulowano.
Na Velmonta.
- Kogo? - Horacego Velmonta.
W takim razie… Dzięki za kolację, Horace.
Chodź.
Zapłacimy kelnerowi, żeby nas nie ścigał.
Uregulujemy rachunek.
Twój skuter!
I odwdzięczymy się dostawcy za skuter.
A potem…
czas na magię.
Musi uwierzyć, że zrobię dla niej wszystko.
A zrobi to samo dla mnie.
Nawet zdradzi ojca.
Na razie nadążam.
- Ale jak ukradniemy obraz? - Nie ukradniemy.
Upozorujemy kradzież.
Zobacz film o pożarze Notre-Dame.
Zmieniasz pasek.
Proszę.
Jesteśmy zdruzgotani tym, co się stało.
Smutek, który odczuwam, wykracza poza kręgi
miłośników sztuki i kultury.
Cierpi dziś cała Francja.
Wyślę jej fałszywe powiadomienie.
Znam kogoś do współpracy.
Czego chcesz?
Spokojnie. Nie oskarżamy pani.
To dobrze.
Potrzebujemy podrobionego obrazu.
Liczę na ciebie.
Żaden problem.
Czyli…
to nie my przygwoździmy Pellegriniego.
Tylko jego córka.
O co chodzi?
Assane Diop kazał mi przyjść.
Za długo to przede mną ukrywacie.
Muszę wiedzieć.
Ojciec potrzebował pieniędzy.
Znalazł idealnego kozła ofiarnego.
Diop się przyznał, ale nie skrócono mu wyroku.
Ojciec kłamał.
Czemu nie powiedziałaś? Nie zgłosiłaś tego?
Dlaczego? Bo był ojcem mojej córki.
Bardzo go kochałaś.
Nie chciałam ci go odbierać.
Mamo…
To musi się skończyć. Musisz powiedzieć prawdę o tacie.
Idź na policję.
Sama nie wiem.
Spotkaj się z nim.
Powiedz mu, co wiesz.
Tak trzeba.
I to wszystko za kawę.
Tak. To wszystko za kawę.
Jesteś Ganimard?
Tak.
Przyszłam dla córki. Obiecałam powiedzieć prawdę o jej ojcu.
Dobrze, ale kim pani jest?
Anne Pellegrini.
Proszę tu podpisać.
I tutaj.
Moje gratulacje.
Proszę pana.
O co chodzi?
Policja, panie Pellegrini.
Mamy nakaz rewizji.
Aresztuję pana pod zarzutem oszustwa i utrudniania śledztwa.
Przesłuchamy pana w sprawie Babakara Diopa.
To jakiś żart?
Idziemy.
Moja laska!
HUBERT PELLEGRINI ARESZTOWANY ZA OSZUSTWO
- Gdzie jesteś? - Spóźnię się.
Co robisz? Aresztowali Pellegriniego. Wszędzie o tym trąbią!
Muszę spotkać się z Juliette.
Nie, popełniasz błąd.
To koniec, Assane. Już po wszystkim.
Niedługo będę. Do zobaczenia.
Witam pana.
Witam panią.
Napisy: Anna Samoń