‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪- โอเคไหม ‪- กระเป๋าเอกสารผม
‪ช่วยด้วย ผมต้องการกระเป๋าคืน
‪- ช่วยผมด้วย ‪- คุณ! คุณ
‪ไม่เป็นไรแล้วครับ
‪เขายอมปล่อยกระเป๋า
‪ขอบคุณมากครับ
‪- ดูให้แน่ใจก่อนว่าไม่มีอะไรหาย ‪- จริงด้วย
‪ของอยู่ครบ ขอบคุณจริงๆ
‪ด้วยความยินดีครับ
‪- โชคดีนะครับ ‪- โชคดีครับ ลูกัส
‪คุณเสี่ยงมากนะที่ทำเรื่องแบบนี้
‪รู้ใช่ไหม
‪ว่านี่อาจจะทำให้คุณตกงานได้
‪อาจจะไม่แย่สักเท่าไหร่
‪ห้ามใช้โทรศัพท์ครับ
‪- เผื่อว่าอัลแบร์โทรกลับมา ‪- อัลแบร์เหรอ
‪ฟองตอง
‪รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย เพื่อนผมเอง
‪คุณเพลเลกรินี
‪คุณถูกจับในข้อหาฉ้อโกงและให้การเท็จนะ
‪ตอบคำถามเรามา
‪สัญญาทำประกันสร้อยเส้นนั้นอยู่ที่ไหน
‪ถ้ารู้อะไรก็พูดมาเถอะค่ะ
‪ผมไม่รู้
‪ผมไม่ได้ทำอะไรผิด
‪หลังจากที่สร้อยถูกขโมยไปในปี 1995
‪คุณได้รับเงินชดเชยจากประกัน 118 ล้านฟรังก์
‪คุณตั้งใจจะขายแพงกว่านั้นสามเท่า
‪- เงินเยอะอยู่นะครับ ‪- แล้วไง
‪ผมไม่ใช่คนตั้งราคาในตลาดงานศิลป์
‪แถมผมคืนเงินชดเชยนั่นแล้วด้วย
‪คุณรู้จักชายคนนี้ไหมคะ
‪แน่นอน
‪เขาขโมยสร้อยเส้นนั้นเหมือนพ่อเขา จ็อป
‪จ็อปคือชื่อจริงเขาเหรอคะ
‪เขาชื่ออัสซาน จ็อป
‪เราจับเขาได้ในนอร์มังดี
‪แต่เขาหนีไปได้
‪แล้วเขาล่ะ คุณรู้จักเขาไหม
‪คำถามง่ายๆ รู้จักเขาไหม
‪ผมใช้เวลาคิดไม่ได้เหรอ
‪ผมเจอผู้คนมากหน้าหลายตา
‪เขาถูกจับพร้อมอาวุธปืนที่สถานีเลออาฟวร์
‪ซึ่งใช้ชื่อปลอมซื้อมา
‪ลงที่อยู่ในปารีส ใกล้กับปิแกลล์
‪เราสืบพบว่าคุณเป็นเจ้าของห้องชุดนั่น
‪แล้วไง ผมเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ทั่วปารีส
‪ผมไม่รู้ชื่อผู้เช่าทุกคนหรอก
‪เขาใช้ชื่อปลอม รู้ไหมว่าทำไม
‪ถามเขาสิ
‪ถามแน่ครับ
‪เราเชื่อว่าเขาพยายาม ‪ลักพาตัวลูกชายของจ็อปในนอร์มังดี
‪เขาเป็นใครคะ
‪รู้จักเขามานานแค่ไหน
‪คุณควรตอบคำถามของเรานะ
‪ไม่อย่างนั้นคุณเดือดร้อนแน่
‪ครับ ฮัลโหล
‪ขอบคุณที่โทรกลับมา
‪ใช่
‪ถูกต้อง
‪ผมจะให้เขาพูดสาย
‪ท่านรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยอยากพูดด้วย
‪ครับ ใช่ครับ สวัสดีครับ ท่านรัฐมนตรีฯ
‪เขาบอกว่าเรามีหลักฐานไม่พอที่จะขังเพลเลกรินี
‪- เราต้องปล่อยตัวเขาไป ‪- นี่มันใช้อำนาจในทางที่ผิด
‪อย่างน้อยเราก็ได้ชื่อคนที่เราตามหาตั้งแต่ต้น
‪อัสซาน จ็อป
‪- เป็นอะไรรึเปล่า ‪- พ่อฉันถูกปล่อยตัวแล้ว
‪อย่างที่คาด
‪เขารู้จักคนใหญ่คนโต
‪- คุณให้ฉันทำอะไรลงไป ‪- ใจเย็นๆ ก่อน
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪เขาจะอยากรู้ว่าใครบอกตำรวจ
‪และนั่นไม่ใช่คุณ
‪ตำรวจที่แม่คุณไปคุยด้วยเป็นคนดี เขาจะไม่พูด
‪พ่อฉันได้ทุกอย่างที่ต้องการ แม้แต่จากคนดีๆ
‪- ฉันต้องยกเลิกงานคอนเสิร์ต ‪- ไม่
‪คุณจะยกเลิกไม่ได้
‪ฉันไม่อยากให้มูลนิธิเสียหายเพราะเรื่องนี้
‪- ถ้าคุณยกเลิก เขาจะสงสัย ‪- เขาอาจจะรู้แล้ว
‪จูเลียตต์
‪คุณจะระดมเงินได้เยอะมากจากงานนี้
‪สำหรับมูลนิธิและอนาคตของเด็กๆ
‪อย่าทอดทิ้งพวกเขาสิ
‪คุณจะทำให้พวกเขาผิดหวังไม่ได้
‪เพราะถ้าทำอย่างนั้น พ่อคุณจะชนะ
‪- คุณเป็นคนดี จูเลียตต์ ‪- เฮอะ
‪จริงๆ
‪- ขอโทษนะ ผมต้องรับสายนี้ ‪- รับเถอะ
‪นี่
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย เข้าใจไหม
‪- ค่ะ ‪- ไว้เจอกัน
‪ฟาเบียนน์ เบริโอต์ถูกฝังที่เมืองลีล
‪ผมโทรไปที่ห้องเก็บศพ บอกว่าอยากจ่ายค่าทำศพ
‪แต่มีคนจ่ายตัดหน้าไปแล้ว
‪แน่นอน ก็มันไม่ฟรี
‪ยกเว้นว่าเธอไม่มีเพื่อนสักคน มีแค่หมาตัวเดียว
‪ผมขอที่อยู่ของคนคนนั้นเพื่อจะได้ขอบคุณ
‪- พวกเขาให้ชื่อนี้มา ‪- จ็อป
‪ไม่ใช่ครับ เบ.เต.อา. เฟเรล
‪ชื่อร้านขายของเก่าในตลาดแซงตวง
‪เบนจามิน เฟเรล
‪เขาเชี่ยวชาญเรื่องอัญมณี
‪เยี่ยมมาก ทำให้เรารู้ว่า ‪จ็อปไม่ได้ทำงานคนเดียว
‪เขาอาจเป็นคนแจ้งตำรวจจับผม
‪- ผมว่า… ‪- ผมว่าเราควรจับตาดูเขาไว้
‪ถ้าเขารู้จักจ็อป เขาจะนำเราไปหาเขา
‪- เยี่ยม เอาตามนั้น ‪- ผมจะจัดการให้ครับ
‪ไม่ต้องๆ ให้ลีโอนาร์จัดการ
‪จ็อปเป็นงานของเขา
‪ส่งที่อยู่ให้เขาด้วย
‪เอาละ ขอบคุณนะ สุภาพบุรุษ
‪ปาสกาล
‪เขาทำพลาดหลายเรื่อง
‪นี่เป็นโอกาสทองของเราแล้ว
‪ยังไงครับ
‪ปิดประตูก่อน
‪- ฮัลโหล ‪- มาหาฉันเดี๋ยวนี้เลย เรื่องด่วน
‪- ทำไม ‪- ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
‪มันเห่าทุกครั้งที่ได้ยินชื่อ "เพลเลกรินี"
‪- พูดไม่ทันขาดคำ ‪- ก็เลิกพูดชื่อเขาสิ
‪ฉันพยายามแล้ว แต่มันรู้
‪วันก่อนฉันไม่ได้พูดอะไรเลย แค่คิดชื่อเพลเลกรินี
‪มันเห่า ไอ้หมานี่อ่านใจฉันออก ‪สาบานได้มันทำฉันกลัว
‪งั้นเอามาคืนให้ฉันที่บ้านแล้วกัน
‪ขอบใจ
‪ฉันจะพาแกไปคืนพ่อแก ไปกัน
‪คุณกับอัสซานมีลูกด้วยกัน
‪- ชื่อราอูลใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪- คุณรู้จักบ้านเขาไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪เขาเป็นพ่อของลูก แต่คุณไม่รู้เหรอ
‪ฟังนะ
‪อัสซานเป็นคนระวังตัวแจ พูดอย่างนี้คงไม่ผิด
‪คุณเจอเขาสม่ำเสมอไหม
‪เขาไม่รู้จักคำว่า "สม่ำเสมอ" หรอกค่ะ
‪อย่างแรกเลย เลิกยิ้มเยาะอย่างนั้นซะ
‪ที่นี่สถานีตำรวจ
‪เราไม่ได้ชวนมาเล่นๆ
‪- กลุ่มผู้ชายนอกตึกคุณเป็นใคร ‪- ผู้ชายไหนคะ
‪พวกเขาดักรอลูกชายคุณ ‪แล้วก็บอกให้ผมพาเขาไปโรงแรมไฮแอท
‪พวกเขาหน้าตาเป็นยังไงคะ
‪เหมือนตำรวจนอกเครื่องแบบ
‪อาจเป็นตำรวจจริงๆ ก็ได้ คุณตรวจสอบรึยัง
‪ล้อกันเล่นรึเปล่า แน่นอนอยู่แล้ว
‪ไม่มีเพื่อนร่วมงานผมคนไหนถูกส่งไปจับตาคุณ
‪- ฟังนะ… ‪- พวกเขาเป็นใคร
‪คุณคะ ฉันก็อยากช่วย แต่ฉัน…
‪ฉันไม่มีอะไรจะพูดอีก
‪สองสามวันมานี้มันหนักหนาเอาการ
‪ฉันแค่ดีใจที่ได้ลูกคืนมา
‪เราจะวางคนไว้นอกตึกคุณ
‪เผื่อว่าอัสซานกลับมา
‪ก็ตามใจ แต่ฉันว่าเสียเวลาเปล่าๆ ‪เขาไม่กลับมาหรอก
‪ฉันไม่อยากให้เขาเจอหน้าลูกอีก
‪ใช่ สถานที่ดีมาก
‪อยากได้หนังสือลูแปงฉบับเก่าๆ ไหมล่ะ
‪- ผมชอบบทสาวผมทอง ‪- เหมือนกัน
‪- เอาอะไรอีกไหม ‪- ไม่รู้สิฮะ
‪ตะเกียงยิว
‪บทนั้นก็ดี
‪สุดยอดการเผชิญหน้าระหว่างโชล์มส์กับลูแปง
‪ใช่ฮะ
‪ลูกโอเครึเปล่า
‪ผมโอเค แค่รู้สึกว่าเรื่องวุ่นของพ่อจะไม่มีวันจบ
‪สถานการณ์กำลังดีขึ้น
‪- มันเกือบจบแล้ว พ่อสัญญา ‪- พ่อก็พูดอย่างนี้ตลอด
‪ไม่นะ
‪ลูกชักจะพูดจาเหมือนแม่เข้าทุกที
‪แม่อยู่ด้วยเหรอ
‪เปล่า ผมพูดกับพ่อเอง
‪ผมต้องวางแล้ว ไว้คุยใหม่ฮะ
‪รักพ่อนะ
‪- มา ฌาคูซ ‪- ไปเลย
‪มาเร็วๆ
‪ฌาคูซ
‪- มันดีใจที่ได้เจอฉัน ‪- ไม่ดีใจเท่าฉันหรอก
‪ไง ฌาคูซ
‪พวกนายเข้ากันไม่ได้เหรอ
‪ฉันไม่ให้เธอยกเลิกงานคอนเสิร์ต
‪- อนาคตของเด็กๆ ขึ้นอยู่กับงานนั้น ‪- นายทำให้เธอรู้สึกผิด
‪เปล่าๆ ฉันคิดอย่างนั้นจริงๆ
‪การโค่นเพลเลกรินี ‪ไม่ควรเป็นอุปสรรคในการทำดีของจูเลียตต์
‪- ฉันไปละ ‪- ไว้เจอกัน
‪เพลเลกรินี!
‪ใช่ โชคดีนะ
‪ฮัลโหล มีการต่อสู้กันที่ 12 เอ ถนนทรูเดน
‪ฟังดูรุนแรงมาก รีบส่งคนมาด่วน
‪เจ้าของห้องชื่ออัสซาน จ็อป
‪ขอบคุณครับ
‪ฮัลโหล
‪ค่ะ
‪กำลังจดอยู่
‪(ปาสกาล - เรียบร้อยแล้วครับ)
‪(12 เอ ถนนทรูเดน)
‪ขอบคุณค่ะ
‪เยี่ยม เราได้ที่อยู่ของจ็อปแล้ว ‪เลขที่ 12 ถนนทรูเดน
‪เบลกาเซม ที่อยู่อะไรนะ
‪เวร เร็วเข้า
‪ข้าวเสร็จแล้ว
‪ฌาคูซ!
‪ไม่ต้องสงสัยเลย
‪ไปกันเถอะ
‪เร็วเข้า ไปเร็ว
‪- ผมจะเข้าทางประตูหน้า ‪- ฉันจะใช้บันได
‪กลับมาที่ข่าวเด่นของวันนี้
‪พบศพชายคนหนึ่งกลางกรุงปารีส
‪ตำรวจต้องการพยานเพื่อตามหาเจ้าของห้อง
‪- แคลร์! ‪- เขาเป็นผู้ต้องสงสัยหลักในคดีนี้
‪- และเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีอื่นๆ ‪- ค่ะ มีอะไรคะ
‪- โดยเฉพาะคดีขโมยสร้อยพระศอราชินี ‪- ดูสิ
‪มีการระบุตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว
‪จากปากคำของตำรวจ เขาชื่ออัสซาน จ็อป
‪มีการตั้งหมายเลขฉุกเฉิน
‪สำหรับใครก็ตาม ‪ที่มีเบาะแสเกี่ยวกับผู้ร้ายหลบหนีคนนี้
‪มีการจัดตั้งทรัพยากร ‪เพื่อตามหาบุคคลผู้นี้โดยเฉพาะ
‪ชายที่ทางการฝรั่งเศสต้องการตัวมากที่สุดในคืนนี้
‪อัสซาน โทรกลับหาฉันด่วน
‪เขาเป็นคนที่ถูกจับแล้วปล่อยตัวที่เลออาฟวร์ ‪เราเลยอดสอบปากคำเขา
‪ใช่
‪ดูเหมือนจ็อปจะลงมือก่อน ดูสิว่าผมเจออะไร
‪ปากกาพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
‪ดูเขาสิ
‪อย่างกับเด็กๆ
‪โลเชร์
‪เดี๋ยวมานะ
‪นี่ ตั้งใจทำงานหน่อย เกดิรา
‪- คุณออกไปก่อน ‪- ได้ครับ
‪- ปิดประตูด้วย ‪- ได้ครับ
‪- เราเจอที่นี่ได้ยังไง ‪- เราโชคดีน่ะครับ
‪มีคนแจ้งความเหตุทะเลาะวิวาท ‪คงเป็นเพื่อนบ้าน
‪เขาคงรีบผลุนผลันออกไป
‪ทำดีมาก โลเชร์
‪ฟังนะ โลเชร์ นี่เป็นคดีอ่อนไหว ‪ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้
‪จำกัดการเข้าถึงหลักฐานในคดีนี้ซะ
‪คนที่เข้าถึงหลักฐานได้มีแค่คุณกับผม
‪- เข้าใจนะ ‪- เข้าใจครับ
‪เอาของพวกนี้ไปไว้ในที่ปลอดภัยแล้วแจ้งผมด้วย
‪- ฉันจะไม่เอาหมากลับมาหรอกนะ ‪- ยังไม่ได้ข่าวเหรอ
‪- อะไร ‪- ออกมาจากร้านซะ เบนจามิน
‪พวกเขารู้แล้ว เก็บข้าวของแล้วเผ่นด่วน
‪- ว่าไง ‪- อยู่ไหนแล้ว
‪ไม่รู้สิ ฉันกำลังเดินอยู่
‪- มีคนตามมาไหม ‪- ไม่มีนะ
‪พวกเขาเจอที่อยู่ฉันเพราะตามนายมา
‪ดังนั้นดูให้แน่ใจ
‪เวร ใช่ละ มีคนตามฉันมา
‪ฉันไม่แน่ใจ
‪โอเค อย่าหันไปนะ
‪เดินเงียบๆ ใจเย็นๆ
‪อย่าวิ่ง อย่าตื่นตระหนก
‪มีม้านั่งแถวนั้นไหม
‪- มีป้ายรถเมล์ ‪- เยี่ยม ไปที่นั่น
‪- นั่งลงรึยัง ‪- นั่งแล้ว
‪เขาไปรึยัง
‪ยัง
‪- เขานั่งข้างนายใช่ไหม ‪- ใช่
‪- เขาได้ยินเสียงนายไหม ‪- ใช่
‪ฟังนะ มีคนถูกฆ่าตายในห้องฉัน ‪เป็นไปได้ว่าเขาคือฆาตกร
‪เขาอาจจะตามล่านายอยู่ แต่ไม่ต้องห่วง ‪เขาจะไม่ทำอะไรตรงนี้
‪ค่อยอุ่นใจหน่อย
‪รถเมล์กำลังมาใช่มะ
‪ใช่
‪ขึ้นเลย
‪- โอเค ‪- เขาจะขึ้นไปกับนายด้วย
‪- เขาจะให้นายขึ้นก่อน ‪- โอเค
‪สวัสดีครับ
‪ขึ้นรถปุ๊บให้เดินไปที่ด้านหลัง
‪ก่อนรถเมล์ออก ก่อนประตูจะปิด
‪โดดลงทันที
‪โอเค
‪โดดเลย!
‪เรียบร้อย ฉันลงมาแล้ว
‪เขาไปแล้ว
‪ฉันรู้
‪หัวใจจะวาย
‪- แล้วไงต่อ ‪- ตอนนี้ก็…
‪เราหายตัวกัน
‪(รถไฟใต้ดิน)
‪(ปี 1995)
‪เดี๋ยวก็เห็น มันจะสุดยอดมาก
‪- เดินชมให้สนุกนะคะ บาย ‪- บาย
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ตั๋วนักเรียนสองใบครับ
‪- วันนี้ไม่ไปโรงเรียนกันเหรอ ‪- ไม่ครับ
‪เรามาหาข้อมูลพรีเซนต์งานวิชาประวัติศาสตร์ ‪เรื่องสุสานใต้ดิน
‪เชื่อก็เชื่อ
‪โอเค เธอต้องเอาแผนที่ไปด้วย
‪อุโมงค์เยอะมากเลย
‪- นี่แค่ส่วนที่เปิดให้คนเข้าดู ‪- ยังมีอีกเหรอครับ
‪ฉันจะให้ดูนะ
‪พวกคลั่งสุสานคนหนึ่งวาดไว้เมื่อสองสามปีก่อน
‪แผ่นนี้เป็นอุโมงค์ที่ทุกคนเข้าถึงได้
‪ส่วนแผ่นนี้เป็นอุโมงค์อื่นๆ ‪ที่ผู้เชี่ยวชาญได้วาดเอาไว้
‪แต่พวกเขาไม่เคยลงไปหรอกนะ ‪เพราะว่าอันตรายมาก
‪เราขอยืมได้ไหมครับ
‪ได้จ้ะ แต่เอามาคืนด้วยล่ะ สัญญาไหม
‪ได้ครับ มาดาม
‪อย่าเข้าไปในนั้น มันอันตราย
‪- ไม่เข้าครับ ไม่ต้องห่วง ‪- ไม่เข้าแน่นอน
‪- ดีจ้ะ เดินชมให้สนุกนะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- โชคดีครับ ‪- โชคดีครับ
‪เอามาคืนด้วยนะ
‪สวัสดีค่ะ
‪สองใบเหรอคะ
‪(คดีฆาตกรรมและปล้นทรัพย์ในฝรั่งเศส ‪อัสซาน จ็อป ใบหน้าของศัตรูสาธารณะ)
‪(โจร ฆาตกร จอมหลบหนี)
‪เป็นอะไรของคุณ
‪(จับตัวยาก)
‪คุณพูดจนปากเปียกปากแฉะ ‪ให้เราเชื่อว่าจ็อปคือลูแปงคนใหม่
‪พอเราคล้อยตามปุ๊บ คุณกลับเครียดซะนี่
‪นั่นแหละปัญหา
‪ผมไม่รู้ว่าผมคิดถูกรึเปล่า
‪ผมไม่รู้ว่าหมอนี่ใช่อาร์แซน ลูแปงรึเปล่า
‪ต้องใช่สิ เห็นๆ อยู่
‪เขาคลั่งไคล้ลูแปง มีทั้งหนังสือ ทั้งเสื้อผ้า
‪ก่อคดีเดียวกัน ขาดแค่หมวกทรงสูง ‪กับแว่นตาข้างเดียวเท่านั้น
‪เดี๋ยวนี้รู้จักลูแปงแล้วเหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪พูดจริงๆ นะ คุณพูดถูกมาตั้งแต่ต้น
‪ถ้าคุณรู้จักลูแปงจริงๆ ก็จะรู้ว่าปัญหาคืออะไร
‪- หมอนี่ไม่มีทางเป็นลูแปง ‪- ทำไมพูดอย่างนั้น
‪ลูแปงไม่ฆ่าคน
‪เขาเป็นสุภาพบุรุษจอมโจร
‪นั่นมันนิยาย เกดิรา
‪ลูแปงอาจจะไม่ฆ่าคน แต่จ็อป…
‪จ็อปฆ่า
‪ในที่สุดตำรวจก็ออกตามล่าอัสซาน จ็อป
‪- แต่คนร้ายหนีไปอย่างไร้ร่องรอย ‪- ไม่รู้สิ
‪ชายเจ้าเล่ห์ผู้นี้ยังคงหลบหนีตำรวจ
‪ข่าวการตามล่าอัสซาน จ็อป ‪ทำให้คนฝรั่งเศสลุ้นระทึก
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนหวังว่าจะจับเขาได้ในเร็ววันนี้
‪โทษทีครับ
‪ถ้ามีคนเจอเราที่นี่…
‪เอาโทรศัพท์มาจากไหน ‪จิ๊กมาจากผู้ชายเมื่อกี้เหรอ
‪เล่นกับไฟนะ อัสซาน นายไม่รู้รหัส
‪เขาอายุประมาณ 50
‪ก็น่าจะ 1970 หรือ 1971
‪หรือ 1969
‪- ได้ละ ดูสิ ‪- พูดจริงปะเนี่ย ไม่อยากเชื่อ
‪วันนี้โชคเข้าข้างเรา
‪(เบ.เต.อา. เฟเรล ค้าของเก่าที่ตลาดนัด ‪ผู้สมรู้ร่วมคิดของจ็อป)
‪เรากำลังหาเบอร์ที่โยงกับที่อยู่ของจ็อป
‪เช็กบัญชีธนาคาร ‪การโอนเงินทางออนไลน์ครั้งล่าสุด
‪- ทุกอย่างที่เป็นเบาะแส ‪- โลเชร์
‪ดี ทำต่อไป
‪- ย้ายหลักฐานไปที่ปลอดภัยรึยัง ‪- ครับ
‪เยี่ยม ผมมีเบาะแสให้คุณ
‪ร้านค้าในตลาดนัด
‪เราคิดว่าจ็อปเอาของที่ขโมยมาไปขายที่นั่น
‪ได้ครับ ผมจะไปดู
‪มีที่ต้องไปตรวจสอบ เบลกาเซมไปด้วยกัน
‪- เกดิราอยู่ที่นี่ ‪- อะไรนะ
‪- ฉันอยากให้นายอยู่ที่นี่ ‪- แต่ว่า…
‪- เขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของจ็อป ‪- เขาอยู่ไหน
‪เขาน่าจะทิ้งเบาะแสอะไรไว้
‪- เอานี่ไปที่แล็บ ขอบคุณ ‪- ได้ค่ะ
‪รองเท้าผ้าใบเก่า ไดร์เป่าผม ‪ไม่มีอะไรเลย ให้ตายสิ
‪ฉันว่าฉันเจอแล้ว
‪ทางนี้
‪หารหัสมาๆ
‪โธ่เว้ย!
‪(อัสซาน จ็อป: โจร ฆาตกร จอมหลบหนี)
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- เขียนคอมเมนต์
‪หยุดนะ เราต้องหนีไปจากปารีส
‪- ฉันโดนข้อหาฆาตกรรม ‪- ใช่ไง
‪ถ้าหนีก็แปลว่าฉันยอมรับผิด ฉันไม่ผิด
‪ฉันถูกใส่ร้าย เหมือนพ่อ
‪แผนของเราที่โรงละครชาเตอเลต์ ‪จะพิสูจน์ว่าฉันบริสุทธิ์
‪เราไม่ได้ทำขนาดนี้เพื่อล้มเหลว เราพร้อมแล้ว
‪เราจะปลอดภัยอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงการแสดง
‪ต่อให้ฉันพูดจนเหนื่อย ‪นายก็ทำตามใจตัวเองอยู่ดี เหมือนเคย
‪ถูกต้อง
‪(เกยิงตียวะ)
‪เราต้องหาหมายเลข 12
‪ใจเย็นๆ
‪เลิกกินกาแฟซะที
‪ยิ่งกินยิ่งกระสับกระส่าย
‪เอาไง
‪ใกล้แล้ว
‪(อาร์แซน ลูแปงปะทะเฮอร์ล็อค โชล์มส์)
‪เป็นไงบ้าง
‪- อ่านอะไรอยู่ ‪- อาร์แซน ลูแปง
‪พ่อให้ผมไว้
‪เธอไม่โตไปหน่อยเหรอ
‪ไม่ฮะ
‪- มันเกี่ยวกับอะไร ‪- แล้วแต่เล่ม
‪โอเค งั้นเล่มที่เธออ่านอยู่ล่ะ
‪สาวผมทอง
‪เป็นเรื่องการหลบหนี
‪นี่ตำรวจ ห้ามใครขยับ
‪เวร นี่มันอะไรเนี่ย
‪แค่นั้นเองเหรอ
‪เป็นเพราะสาวผมทอง ‪ลูแปงเลยได้แผนที่ภายในตึก
‪เขานำอยู่หนึ่งก้าวเสมอ
‪ยังอุ่นอยู่ค่ะ พวกเขาเพิ่งไปได้ไม่นาน
‪เวร ไม่อยากเชื่อเลย
‪เขาหนีไปได้ทุกครั้งที่ใกล้จะถูกจับ
‪ผู้สมรู้ร่วมคิดของเขาด้วย
‪ไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪เขาหนีไปได้เสมอ
‪ให้ตายสิ ที่นี่มันอะไรวะเนี่ย
‪ฟังดูน่าสน ไว้ฉันอ่านบ้าง
‪(ข่าวเกี่ยวกับอัสซาน จ็อป)
‪(โจร ฆาตกร จอมหลบหนี)
‪(แกนนิมาร์ - เกยิงตียวะ)
‪นายพยายามจะบอกอะไรฉัน
‪ไม่ ตะ…
‪ตะ… ตะ…
‪ตะเกียง
‪ยิ…
‪ตะเกียง… ตะเกียงยิว
‪(ตะเกียงยิว)
‪โอเค
‪ให้ตายสิ
‪นี่ ตั้งใจทำงานหน่อย เกดิรา
‪ขอบใจนะ
‪อะไรวะเนี่ย
‪หัวหน้า
‪เอาไงดี
‪ไปต่อ
‪มาเถอะ
‪เร็วเข้า เบลกาเซม
‪มาสิ
‪เวร
‪หัวหน้า!
‪ผมว่ามีคนอยู่ที่นี่
‪กระดูกของคนมากกว่าหกล้านคนจากสุสานต่างๆ
‪นี่ตำรวจ อย่าขยับ!
‪โอเค โทษที
‪มีใครเห็นชายผิวดำตัวสูงๆ
‪ผมสั้น แล้วก็อาจมีอาวุธไหม
‪คุณหมายถึงอัสซาน จ็อปเหรอ
‪- คุณมานี่จากสถานีดองแฟร์ โรแชโรเหรอ ‪- ใช่ครับๆ
‪เราต้องการกำลังเสริม ‪ใกล้สุสานใต้ดินในเขต 14
‪แจ้งพนักงานต้อนรับ ห้ามให้ใครลงมา
‪ได้ครับ
‪อย่าให้ใครลงมาอีก
‪มีรายงานว่าอัสซาน จ็อปอยู่ข้างใน
‪สุสานใต้ดินปิดแล้วครับ
‪เดินไปครับ เราปิดแล้ว
‪สุสานใต้ดินปิดให้บริการแล้ว
‪กลับบ้านครับ อย่าอยู่แถวนี้ นี่เหตุฉุกเฉิน
‪- ไม่ใช่ทางนั้น ‪- แน่ใจนะ
‪- เราเดินกันมาสักพักแล้ว ‪- แน่ใจ ตามมา
‪- เชี่ย! ‪- เร็วเข้า เบลกาเซม
‪ได้ยินเสียงพวกเขาแล้ว รีบเดินเร็ว
‪เร็วเข้า พวกเขาไล่หลังมาแล้ว
‪จำได้แล้วใช่ไหม
‪จำได้ละ เก่งมาก
‪ตรงนี้ไง
‪โอเค
‪นายไปก่อน ไปเร็วๆ
‪อย่างเจ๋ง
‪ทางนี้
‪- เราจะเข้าไปกัน ‪- โอเค
‪- ไหวนะ ‪- ไหว
‪ครึ่งทางแล้ว
‪ทางนี้! เร็วเข้า!
‪ดูสิว่ามันนำเรามาที่ไหน
‪ขึ้นมา เร็วเข้า
‪- เอาไป ‪- อาจมีประโยชน์เข้าสักวัน
‪ไปกันเถอะ
‪เบน
‪เอาให้สาวผมทอง
‪นี่ครับ มาดาม ตามคำสัญญา
‪ขอบคุณอีกครั้งนะครับ
‪อะไรเนี่ย
‪ให้ตายสิ
‪เจอแล้ว!
‪แด่จุดเริ่มต้นของโลก คอร์เบต์
‪เงินไง
‪เข้ามา
‪ท่านคะ
‪ดูมองต์
‪เราคุยกันเป็นส่วนตัวได้ไหมครับ
‪ที่นี่คนกันเองทั้งนั้น
‪นั่งลงก่อน
‪นั่งลง
‪มีอะไรว่ามาเลย
‪เรายึดของของอัสซาน จ็อปมาแล้ว
‪ทุกอย่างที่อาจย้อนรอยมาหาเรา ‪อยู่ในที่ปลอดภัยแล้วครับ
‪- เหลือแค่ต้องทำลายทิ้ง ‪- ดีมาก
‪โอเค
‪อะไรเนี่ย
‪เชี่ย
‪ผมจัดการยกเลิกข้อหาทั้งหมดของคุณอีกด้วย
‪เยี่ยมมาก ดูมองต์
‪เยี่ยมยอดที่สุด
‪แต่คุณจะชะล่าใจไม่ได้
‪ลูกน้องผมเริ่มมีคำถามมากขึ้นเรื่อยๆ
‪พวกเขาใกล้ความจริงเต็มที
‪อะไรวะเนี่ย
‪ใจเย็นๆ ดูมองต์
‪คุณแค่ต้องไปร่วมงานคอนเสิร์ต
‪ดื่มด่ำกับช่วงเวลา
‪เงินกำลังไหลมา
‪การเริ่มต้นของชีวิตใหม่
‪ไม่…
‪คุณอยากเขียนหนังสือใช่ไหม
‪เขาอยากเขียนหนังสือ
‪คุณลาออกจากงานแล้วก็เริ่มเขียนได้เลย
‪เป็นรางวัลชีวิต ดูมองต์
‪ฉันนึกว่ารอบนี้เราจะโดนจับเข้าจริงๆ ซะแล้ว
‪แต่เราก็ยังรอด เราทำสำเร็จ เบน
‪ใช่
‪รู้ไหมว่าในปี 1911 ลูแปงถูกนำมาแสดง ‪เป็นละครเวทีครั้งแรกที่ชาเตอเลย์
‪จริงเหรอ
‪พรุ่งนี้จะเป็นตาเราบ้าง
‪โชว์สุดท้ายของเรา
‪เราจะปิดฉากเพลเลกรินีกันซะที
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี