To Arii Poerava. Znana też jako Czarna Perła.
W 1847 roku zakończyła wojnę francusko-tahitańską.
Jest bezcenna. Oczekują pana w Quai Branly.
Centrala skontaktuje się w razie problemów.
- Ma pan telefon? - Tak.
- Halo? - Michael, słuchaj uważnie.
Jeśli już jedziesz, powiedz, że jest ładna pogoda.
- Kto mówi? - Tu centrala.
Jeśli jedziesz, powiedz, że jest ładna pogoda.
- Jest ładna pogoda. - Dobrze. Jesteś w niebezpieczeństwie.
Mamy powody, by sądzić,
że szofer pracuje dla organizacji przestępczej.
Wdrażamy protokół bezpieczeństwa.
Znasz go. Wysiadasz na Trocadéro.
Potem metro. Tak będzie bezpieczniej.
Jedź na południe do końca linii.
- Agenci będą czekać. - Dobrze.
Zmiana planów. Wysadź mnie tutaj.
Nie. To niemożliwe!
Nie!
Złodziej!
Ukradł perłę. Zatrzymajcie go!
MARSYLIA
Cześć.
No już.
Dobry pies.
Rok po spektakularnej sztuczce na gali Pellegrinich
najsłynniejszy włamywacz Francji pozostaje nieuchwytny.
Policja twierdzi, że ma kilka tropów, ale nie doszło do aresztowania.
Jego zniknięcie nie powiodłoby się
bez wspólników lub siatki przestępczej.
Ty mi pomogłeś.
…ale podejrzenia wciąż padają na żonę Assane’a Diopa.
Partnerka zbiega, która twierdzi, że nic nie wie,
pozostaje w centrum uwagi policji i mediów.
Zostawcie nas w spokoju!
Nie wiem, gdzie on jest! Nie rozumiecie?
Chodź, J’accuse.
Wracamy do domu.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
NIEZNANY NUMER POMARAŃCZOWY PARASOL. ZA DWIE MINUTY.
Claire?
Claire, zaczekaj. Proszę!
Nie dotykaj mnie!
Jesteś na mnie zła.
- Wiem, przez co przechodzicie. - Czyżby?
Na przykład?
Znasz ten strach?
- Wstyd? Pogardę? - Claire…
Jak Raoul budzi się z krzykiem?
- Wierz mi… - Nie przepraszaj.
Nie żałujesz tego.
Jesteś samolubnym draniem.
Wyjedźmy stąd. Raoul, ty i ja.
Za granicę. Daleko, gdzie nas nie znają.
Mam bilety na statek wypływający z Marsylii za dwa dni.
Właśnie coś zrozumiałam.
Jesteś szalony. Naprawdę.
Mamy zostawić wszystko dla ciebie?
Będziemy razem.
Jak rodzina.
Wcale nie.
Będziemy zbiegami.
Chcesz, żeby twój syn całe życie oglądał się przez ramię?
- Serio chcesz to naprawić? - Zrobiłbym wszystko.
Więc…
zgłoś się na policję.
To jedyne wyjście.
Tak właśnie myślałam.
Nie jesteś bohaterem.
Tylko tchórzem.
Na co liczyłeś?
Że pójdzie za tobą na oślep?
Że chociaż ucieszy się na mój widok.
Masz pojęcie, przez co przechodzi od roku?
Gliny ją maglują, dziennikarze nękają…
- To piekło. - Wiem.
W tym tygodniu jest na pierwszej stronie.
Wiem, Ben.
Dobra.
No i co teraz?
Mam plan.
Ale odważny.
- Wręcz niebezpieczny. - W skali od jednego do dziesięciu?
Dwanaście.
To będzie coś.
Skok stulecia.
No jasne.
Zacznie się od tego.
Czarna Perła.
Złodziej!
Policja!
Zatrzymajcie go!
Z drogi!
- Nie ruszaj się. - Chwila.
Stójcie, jestem z policji.
Nieźle, ale to moja odznaka.
Zgarniamy go.
Moja jedyna porażka.
A nie mogę tak skończyć.
Lepiej nie kuś losu.
Jeśli mam zniknąć, to w wielkim stylu.
Ty draniu.
POSZUKIWANY: ASSANE DIOP
Bohater czy przestępca?
Francja wciąż ma wątpliwości.
Widziano go w różnych miejscach w kraju.
To jest jakaś paranoja!
Od miesięcy o nim piszemy i nikt nie wie, gdzie jest.
Tu nie ma żadnych konkretów. Nic.
- To jest chore. - Nie, tajemnicze.
A czytelnicy to lubią.
Franck, widać, że ona gra na siebie.
Zazdrościsz, bo od trzech miesięcy nie było cię na czołówce.
Wiecie, co ja widzę?
Dwoje rywalizujących dziennikarzy.
Podoba mi się to.
Ale znasz zasadę. Nie pasuje ci nagłówek, znajdź lepszy.
Życzę miłego dnia.
Do widzenia.
Proszę zdjąć kask.
- Mam tylko dostarczyć list. - Bez kasku.
Proszę.
- Wszystko w porządku? - Pan…
Wygląda pan jak on.
Ten gość? Niech pani nawet nie mówi.
On rujnuje mi życie. Tak jest codziennie!
Mam tego dość.
Na szczęście jestem przystojniejszy.
Na moją obronę mam inny kolor oczu.
Jaki to kolor?
- Brązowy? - Zgadza się.
To mnie ratuje. Bo nie wychodziłbym z aresztu.
- Proszę o podpis. - Oczywiście.
Ostrożności nigdy za wiele.
Właśnie takie miejsca lubi rabować Assane Dop.
Nie, Diop.
A nie Dop.
Assane Diop, racja.
Zapamiętam. Jestem Michel Beaumont.
A pani?
Elizabeth.
- Miłego dnia, Elizabeth. - Do widzenia.
- Dziękuję. - Proszę.
Państwo Branville. Miło znów państwa widzieć.
- Co słychać? - W porządku.
- Dobrze, dziękuję. - A zatem…
Oczywiście.
Może pani na nas liczyć.
Żaden problem.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
Panie Imbert, do pana.
Dziękuję. Chwileczkę.
Mam coś dla pani.
Mój Boże…
Félix, dowódca grupy specjalnej.
- Witam. - Właśnie rozstawiam ludzi.
Nie czekamy na potwierdzenie?
Nie. Groźba jest jak granat. Trzeba go rozbroić, zanim wybuchnie.
Majorze, dajmy tam ludzi. Trzeba zawęzić teren.
Tak jest.
„Drogi panie Imbert,
mam nadzieję, że zdrowie dopisuje,
a fryzjer spisał się przy poniedziałkowej koloryzacji.
Bycie okradzionym to nieprzyjemne doświadczenie
i lepiej się na nie przygotować.
Żeby oszczędzić pana serce, równie słabe jak włosy,
uprzedzam, że planuję ukraść pańską Czarną Perłę.
Dokonam tego dokładnie o 22.00 w piątek 3 grudnia.
PS Proszę wybaczyć drobne niedogodności
i przyjąć moje wyrazy szacunku.
Assane Diop”.
- To na pewno on? - Osobiście wręczył list pani Simon.
- Był tu? - Tak.
Skąd pewność, że to Diop?
- Raczej był w przebraniu. - Oczywiście.
Ale było bardzo subtelne.
Nosił kolorowe soczewki.
- Brązowe. - Ale on ma brązowe oczy.
Mówił, że nazywa się Michel Beaumont.
Dobrze. Nikomu ani słowa o tym liście.
Nie może wyjść na jaw, że Diop wrócił.
- Jasne? - Tak.
Zobaczymy nagrania z kamer?
- Przejdziemy dalej? - Jasne.
Tu!
Ma tupet.
Znika na rok i wraca w biały dzień.
Kpi sobie z nas.
Jaki złodziej zaprasza na własny skok?
Dalej!
Obrona!
Zablokuj go!
- Dawaj! - Mathis!
- Trenerze! Faul. - Co?
To był faul.
Nie bądź mięczakiem, Diop.
Był faul. Rzut wolny.
Na pewno spudłuje.
- Chłopaki! - Diop, nie trafisz.
Jesteś do bani.
Beksa.
Nie martw się. Twój ojciec patrzy, gdziekolwiek jest.
Chłopaki.
Nie, co ja gadam. Ma cię w dupie.
Hej, co robisz?
Skończyliście?
Za każdym razem to samo.
Co zrobię, że rodzice was zaniedbali.
Uspokój się.
Benjamin!
Cześć, Assane.
Co robisz w wakacje?
Benjamin! Pospiesz się.
Paul zaprosił mnie do siebie.
A ty pojedziesz? Paul to palant.
Nasi rodzice się przyjaźnią, więc muszę.
No to…
Udanych wakacji.
Assane, zaczekaj.
Czekaj!
Przepraszam.
Assane!
Mieszkałeś w Montreuil, prawda? Avenue de la Résistance?
Tak, z ojcem.
Nowy lokator odbierał twoją pocztę.
- Prosi, żebyś ją wziął. - Pewnie reklamy.
- Niech wyrzuci. - To listy z Senegalu.
- Z Senegalu? - Tak, od rodziny.
- Coś w tym rodzaju. - Dziękuję panu.
Wystarczy tego.
Koniec treningu.
- Poważnie? - Już?
Wszyscy cię zostawiają.
Czekamy przed szkołą.
Niech zgadnę.
Diop wrócił?
Bingo.
- Mów. - Spokojnie.
- No proszę. - Odsunęli cię od sprawy.
Nie rób mi tego. Wiesz, jak mi zależy.
Dlatego tu jesteś.
No gdzie jest? Powiedz, co takiego zrobił.
Podrzucił to rano do jubilera na placu Vendôme.
Osobiście.
Tak.
„Drogi panie Imbert,
mam nadzieję, że zdrowie dopisuje, a fryzjer spisał się przy…
Bycie okradzionym to nieprzyjemne doświadczenie…”
Cały czas jest w formie.
Znalazłeś coś?
Pokażę ci.
Lupin często mówi ofiarom, kiedy je obrabuje.
Weź list.
Na końcu napisał:
„Proszę wybaczyć drobne niedogodności
i przyjąć moje wyrazy szacunku.
Arsène Lupin”.
Zmusza nas do odkrycia kart.
- W ten sposób perła staje się… - Łatwiejszym łupem.
Tak.
Zostawił coś jeszcze oprócz listu?
Nie.
Przedstawił się jako Beaumont.
- Michel Beaumont? - Skąd wiesz?
Jego pseudo z Kryształowego korka.
Czemu zawsze odnosi się do Lupina?
Naśmiewa się z nas.
Lubi gry. Taki już jest.
Zawsze o krok przed innymi.
- Kto wie o tym liście? - Nikt.
Widzicie to?
To się nazywa sensacja! Bomba.
Fleur zna się na rzeczy.
Patrzcie i uczcie się.
Margaux, chcę ten list jutro na czołówce.
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale tak trzymaj.
Dziękuję.
Dobra robota!
Powrócił.
W liście opublikowanym rano na okładce L’Objecteura
najsłynniejszy francuski zbieg ujawnił plan kradzieży Czarnej Perły,
cennego klejnotu przejętego podczas wojny francusko-tahitańskiej w 1846 roku.
Diop podaje nawet czas i miejsce kolejnego włamania,
3 grudnia, dokładnie o 22.00 przy placu Vendôme.
Panie Diop, jeśli pan ogląda,
dziękujemy za ostrzeżenie Francji przed kolejną sztuczką.
- Będziemy tam. - No świetnie.
Szykuje się bajzel.
Chcę mapy, wejścia do budynków
i monitoring z placu Vendôme.
Obstawić całą okolicę!
Powiadomić specjalsów o stanie pełnej gotowości.
Robi się.
- Jeśli się zjawi, będziemy gotowi. - Już to słyszałam.
Mamy 43 kamery.
Tu kolejna.
Czujniki ruchu w każdej sali.
- Ile wyjść? - Sześć, w tym dla obsługi.
- A kody dostępu? - Jeden do wszystkich drzwi.
Trzeba go zmienić.
- Robimy to co tydzień. - Po otrzymaniu listu też?
Zajmę się tym.
Wie pan co? Może Assane Diop już tu był.
A teraz nas obserwuje.
Groźba jest realna. Nie można lekceważyć tego listu.
Wysoko tu.
- To pierwsze piętro. - Lęk wysokości to paskudna sprawa.
Cenniejsze przedmioty trzymamy bliżej środka piętra.
Dlatego Czarna Perła jest tutaj. W samym centrum.
Jest warta więcej niż reszta razem wzięta.
Przydałoby się kuloodporne szkło.
Jest nawet lepiej. Pokażmy.
NADZÓR – ALARMY
AKTYWACJA ALARMU GŁÓWNEGO
Po dotknięciu wiązki lasera…
ALARM WYŁĄCZONY
Jest idealnie.
Będą tu też moi ludzie.
- Tak? Ilu? - W sam raz, panie Imbert.
Zapewniam, że nikt nie tknie perły. Stawką jest honor Francji.
Co?
Przypominasz mi swoją matkę.
Jeśli się pojawi, nie umknie nam.
Musisz coś zobaczyć.
Zaraz wrócę.
- Masz kod? - Imbert mi go dał.
Co do cholery?
Przyszli dla Diopa.
Pieprzony Robin Hood.
On oddawał biednym to, co ukradł.
Diop się za nich mści.
Nie tym razem.
Nie.
Majorze, potrzebuję ludzi.
Idziemy.
Assane Diop!
Jazda!
Nie sądziłam, że cię o to spytam, ale mam je przeczytać?
O czym ty mówisz?
O książkach.
Przygodach Lupina.
Lupin?
Pierwsze słyszę.
Mówię poważnie.
Ale bez łaski.
Długo ci to zajęło.
Żeby złapać Diopa, trzeba znać Lupina na wylot.
- Co chcesz wiedzieć? - No nie wiem.
- Przewidzieć jego kolejny ruch. - Nie.
Nie rozumiesz, nie da się. To mistyfikator.
Nie pomagasz mi. Zastanów się.
- Powiedz, jak to zrobi. - Nie mam pojęcia.
Odwróci waszą uwagę.
Przy tych środkach nie ma szans.
To dżentelmen włamywacz. Zawsze znajdzie sposób.
Chyba że już ją ukradł.
- Nie rozumiem. - To by było w jego stylu.
To ta prawdziwa?
- Oczywiście. Co to za pytanie? - Na pewno?
- Nikt nie mógł jej podmienić? - Nie sądzę.
Perła jeszcze jest.
W 2017 roku próbowano ją ukraść w metrze.
Odzyskaliśmy ją, ale gość uciekł.
Opis w aktach wskazuje na Diopa.
To byłoby jedyne fiasko w jego karierze.
Poproszę, żeby to sprawdzili.
Setki osób z nadzieją rozglądają się za najbardziej poszukiwanym zbiegiem.
Jeśli mu się powiedzie, tak jak to oznajmił w sieci,
możemy mieć do czynienia z najśmielszym włamaniem w historii.
A ty kto?
Assane Diop. Poprzedni lokator.
Dziękuję.
„Powiedz Sanniemu, że go kocham, ale beze mnie jest mu lepiej”.
Mamo…
Dawaj kasę.
Co to za durne ciuchy?
- Bruno! - Co jest? Przestraszyłem cię?
Od kiedy jesteś taki mięczak?
- Luz. - Ja myślę.
Szybko, bo przegapimy mecz.
Z taką drużyną mamy mundial w kieszeni.
- Tak! - Gol!
Dzięki, Thierry!
Dziękuję!
- Słuchaj… - Tak?
Mogę tu przekimać? Tylko parę dni.
Jasne.
Pani kapitan, wszystko w porządku.
Aktywujmy system.
Alarm jest włączony.
Chodźmy na górę.
Assane Diop!
JEDEN PROCENT ZAPŁACI
- Zagłosowałabym na niego. - Na złodzieja?
To oni są złodziejami!
Tylu gliniarzy za jednym gościem? Nigdy go nie złapią.
Za co tak kochacie Diopa?
Jest głosem ludu. Dlatego.
Assane Diop!
KTO NASTĘPNY?
Dzięki.
Na dole wszystko gra.
Dziesięć! Dziewięć!
Osiem! Siedem!
Sześć! Pięć!
Cztery! Trzy!
Dwa! Jeden!
Zero!
DIOP: WŁAMANIE NA PLACU VENDÔME
O nie.
Otwórz drzwi. Kod!
Idziemy.
Szybciej!
Gdzie ona jest?
Ruchy! Korytarze.
Jazda!
Co się stało? Gdzie perła?
No gdzie?
Niemożliwe! Zdejmij maskę!
Nie uciekł daleko.
Co do…
Ale…
Patrz!
Tam!
Sprawdzić wyjścia!
Schody służbowe! Górne piętra!
- Tak? - Szybko!
Jeden glina zna wszystkie kody.
Wchodzi do mojego biura!
- Żartuje pan? - Poważnie!
Vidal!
Jest na górze. Chodu!
- Tam! - Pospieszmy się!
Szybciej!
- Nie działa! - Ja to zrobię!
No niech pan otwiera!
To pan zmienił kod. Bez żartów.
Assane Diop!
Diop!
Wszyscy do drzwi na dziedziniec!
Nie ruszaj się.
Nie ruszaj się!
Nogi szeroko!
- Dawaj rękę! - Nogi szeroko.
Dawaj rękę!
Ruchy!
Wychodzimy głównymi drzwiami.
- Czarna Perła… - Moja jedyna porażka.
Uwolnijcie Assane’a!
Idzie!
Uwolnijcie Assane’a!
TRZY DNI WCZEŚNIEJ
Jest Bruno?
- Mogę? - Masz tupet, że przyłazisz.
Nie chcę wiedzieć, co knujesz. Wejdź.
Dziękuję.
Siadaj. Zaraz przyjdzie.
Bohater czy przestępca?
Francja wciąż ma wątpliwości
co do kontrowersyjnej postaci absorbującej społeczeństwo
od czasu spektakularnego wyczynu na gali Pellegrinich.
Widziano go w różnych miejscach w kraju.
Przenieśmy się teraz na Martynikę…
Cześć, Bruno.
Przyszedłem spłacić dług.
Mam propozycję.
Oto plan.
Spotkamy się o świcie.
Plac Vendôme.
Pamiętasz Benjamina.
- Jak leci, Bruno? - Dobrze.
Śmiało.
Kolumna będzie idealną kryjówką.
Dobra.
Słuchawka.
Proszę. Dla ciebie.
Bądźmy w kontakcie.
Twoja kolej.
Będziesz udawał przeniesionego dowódcę.
- Félix, dowódca grupy specjalnej. - Witam.
Przejmiesz operację.
Właśnie rozstawiam ludzi.
Nie czekamy na potwierdzenie?
Nie. Groźba jest jak granat…
Bądź naturalny, a ci uwierzą.
Majorze, dajmy tam ludzi. Trzeba zawęzić teren.
Tak jest.
Im większe kłamstwo, tym łatwiej uwierzą.
Chcę poznać cały system bezpieczeństwa.
Będziesz moimi oczami i uszami.
- Gotowy? - Tak.
Jeśli słyszysz, popraw odznakę.
Dobrze. Do dzieła.
Pytaj o kierownika, pana Imberta.
Mamy 43 kamery. Tu i tu.
Czujniki ruchu w każdej sali.
- Ile wyjść? - Sześć, w tym dla obsługi.
Poproś o kody.
A kody dostępu?
Jeden do wszystkich drzwi.
- Niech go zmieni. - Trzeba go zmienić.
Zajmę się tym.
Powiedz, że może już tam byłem.
Wie pan co? Może Assane Diop już tu był.
A teraz nas obserwuje.
Groźba jest realna.
Nie można lekceważyć tego listu.
Teraz się odwróć.
Cholera.
Wysoko tu.
To pierwsze piętro.
Co za idiota.
Lęk wysokości to paskudna sprawa.
ZMIENIONO KOD
Czarna Perła jest tutaj.
W samym centrum.
Jest warta więcej niż reszta razem wzięta.
Chronią ją lasery, ale tego nie wiesz.
- Zasugeruj szybę kuloodporną. - Przydałoby się kuloodporne szkło.
Jest nawet lepiej. Pokażmy.
Okazuj zainteresowanie, to bardziej ci zaufa.
Powiedz, że to dla ciebie sprawa najwyżej wagi.
Albo lepiej.
Powiedz mu, że chodzi o honor Francji.
Łatwiej uwierzą w większe kłamstwo.
Jest idealnie.
Będą tu też moi ludzie.
- Tak? Ilu? - W sam raz.
Zapewniam, że nikt nie tknie perły. Stawką jest honor Francji.
A dlaczego musiałem wysłać list do L’Objecteura?
Żeby wypełnić plac ludźmi.
Najlepiej powiadomić gości, wysyłając zaproszenie.
Widzicie to? To się nazywa sensacja!
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale tak trzymaj.
Dziękuję.
No i telewizja. To sporo ludzi.
Panie Diop, jeśli pan ogląda,
dziękujemy za ostrzeżenie Francji przed kolejną sztuczką.
Będziemy tam.
Bycie poszukiwanym ma zalety.
- Majorze, potrzebuję ludzi. - Idziemy.
Akt pierwszy: wykorzystamy tłum do infiltracji specjalsów.
Nie połapią się.
Jazda!
Dziesięć!
Dziewięć! Osiem!
Siedem!
Sześć!
Pięć!
Cztery! Trzy!
Dwa! Jeden!
Zero!
Co się stało? Gdzie perła?
Nie wiem, pani kapitan.
Znajdźcie go! Zdejmij maskę!
Szlag! Nie uciekł daleko.
Akt drugi: zmyjemy się.
Mając odpowiedni kod,
otworzysz każde drzwi.
A nie chcąc niespodziewanych gości…
zmieniasz kod.
- Co jest? - Nie jestem technikiem!
Nie mam pojęcia, dlaczego nie działa!
Będę na miejscu za dwie minuty.
To pan zmienił kod. Bez żartów.
A w akcie trzecim…
Nie ruszaj się!
Nogi szeroko! Dawaj rękę!
Wyjdziemy z klasą.
Dobrze.
Przez główne drzwi.
Uwolnijcie Assane’a!
Tłum, który pomógł nam wejść, zajmie uwagę policji.
Widzieli nas, ale nie patrzyli.
Już to znacie.
Ukłon dla tłumu.
Kurtyna opada.
Assane!
Jesteś walnięty, Assane.
- Nie wierzę, że nam się udało! - Wywinęliśmy się.
Przelałem kasę, Bruno. Siostra przestanie się złościć?
Z radością cię już nie zobaczy.
Twój przystanek.
Do zobaczenia.
Osobnik na dachu przy placu Vendôme.
Chwila. To Assane Diop!
Ślad po aucie zaginął. To na pewno on.
Ucieka. Zgubię go.
Wysyłamy wsparcie.
Ktoś spadł!
Napisy: Anna Samoń