Uwolnijcie Assane’a!
- Halo? - Cieszysz się? Awansowałaś?
- Uciekł. - Co?
Widziałem, jak go aresztowali.
Zapomnij o tym. Uciekł po dachach.
Po dachach?
- Widzieli go snajperzy. - Niemożliwe.
Nie ma śladu po radiowozie.
Halo?
- Halo? - Zadzwonię później.
Szlag!
- Przepraszam. - Z góry…
- Policja. Co się stało? - Facet spadł z dachu.
- Jak wyglądał? - To był Assane Diop.
Po placu Vendôme krążą sprzeczne informacje.
Policja myślała, że aresztowała Diopa,
ale wygląda na to, że udało mu się uciec.
Samochód policyjny, który miał go zawieźć na posterunek,
rozpłynął się w powietrzu.
Otrzymaliśmy nowe informacje, według których Diop miał wypadek
w pobliżu placu Vendôme.
Więc co się z nim stało? Odpowiedź pozostaje tajemnicą…
NOWA WIADOMOŚĆ
Wybacz, Fleur.
…wszczął śledztwo Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej.
Dziękuję, Cécile.
Informuj nas na bieżąco o rozwoju wypadków.
Za chwilę ciąg dalszy wiadomości…
Tym razem jedynka jest moja.
KASUJ
Czy to on spadł?
- Na pewno? - Tak. To był on.
Dobrze. Dziękuję.
Przyszedł lekarz i odjechali karetką.
Do szpitala Lariboisière.
- Pędzimy tam. - Dobra.
Zabezpiecz teren i przeszukaj okolicę.
Ta perła musi gdzieś być.
„Posłał pocałunki w kosmos, niebo i słońce,
rozłożył ręce i skoczył”.
Chodźmy.
Czekaj.
KOSTNICA
Dobry wieczór.
Kim pan jest?
Doktor Vernes.
Miło mi.
Pracuje tu pan? Od kiedy?
Od dwóch dni. Na zastępstwie.
- Zadzwonię i sprawdzę. - Ja to zrobię.
Zadzwonię do Goyarda.
Zna go pan, prawda?
- Dyrektor szpitala. - Słyszałem o nim.
Ma pan okazję go poznać.
Uwielbia nocne telefony.
Dobrze, nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
W porządku.
A pan to kto?
Doktor Martinez, szef kostnicy.
Świetnie. Mogę zobaczyć dowód?
Żartuję.
- Wie pan, kto tu jest? - Nie.
- Chwila, to… - To on.
Trzymamy się procedury. Załatwi pan papiery?
Pan się na tym zna najlepiej.
Przygotuję ciało.
Dziękuję.
- Nie wierzę, że zginął. - Mamy 27 świadków.
Chyba 27 frajerów. Lupin finguje własną śmierć.
Iglica, Edyta o łabędziej szyi.
Tak jest w książkach. Nie znaczy, że Diop tak potrafi.
- Diop to Lupin! - Litości…
Wbij sobie to do głowy!
Gdzie kostnica?
Niebieskie drzwi na końcu.
Gdzie trzymają rzeczy osobiste?
Pytajcie mojego kolegi, właśnie wyszedł.
Znajdź rzeczy Diopa. Chcę perłę na już!
Dobry wieczór.
Przyszliśmy po informacje.
- Jakie informacje? - Przeprowadzi pan autopsję?
Autopsję?
To żart? Przy upadku z 16 metrów?
Wątroba i serce zmiażdżone.
Kręgosłup roztrzaskany.
Proszę sprawdzić akta.
Zgadza się.
Dobra. Chodźmy.
Muszę i tak sprawdzić.
Przepraszam.
Proszę. Śmiało.
Nie jestem lekarzem. Mógłby pan?
Przepraszam.
Guédira.
Halo?
Claire? Dobry wieczór.
Wiem, że jest późno. Mówi Daniel Martinez.
Dobry wieczór.
Możesz przyjechać do szpitala?
Ale nie mam dziś dyżuru. Czy się mylę?
Chodzi o coś innego.
A co się dzieje?
Po co to spotkanie? Chcesz coś powiedzieć?
Nic.
- Dobra. Znam cię. - Nie, serio.
Chciałem cię zobaczyć.
Właśnie to dostałem.
Od matki do ojca.
„Powiedz Sanniemu, że go kocham, ale beze mnie jest mu lepiej”.
- Kim jest Sanni? - To ja.
Matka tak mnie nazywała.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Miesiącami czekaliśmy, aż do nas dołączy,
ale nigdy nie przyjechała.
Myślałem, że zniknęła.
Po prostu mnie porzuciła.
Idziesz?
Jesteśmy z siostrą jak ty. Bez rodziny.
Jak sobie radzicie?
Chrzestny podał się za naszego opiekuna
i opieka społeczna odpuściła.
A kto nim jest?
Witaj u mojego chrzestnego.
Raz, dwa.
Po pierwszym razie tutaj odżyłem.
Raz, dwa. Raz, dwa, unik.
To mój chrzestny. Ma na imię Keller.
To jego klub.
Hej, Keller!
To Assane, nowy narybek.
Boksowałeś kiedyś?
Doskonale.
Żadnych złych nawyków.
Dawaj.
Raz, dwa. Raz, dwa, trzy.
To on udawał, że jest moim chrzestnym.
Dużo mu zawdzięczam.
- Pomoże i tobie. - Raz, dwa, unik.
DIOP NIE ŻYJE
Skąd to się wzięło?
Arnold dostał cynk.
Pracowałam nad tym od tygodni.
Chyba nie myślałaś, że ci to oddam. Diop nie jest tylko twój.
Dostałem cynk i zrobiłem swoje.
Najważniejsze, że mamy sensację. Teraz trzeba to pociągnąć.
- Mam artykuł o kradzieży. - To już prehistoria.
Skupmy się na śmierci Diopa.
Mam już coś na jutrzejszą jedynkę.
Bardzo mi przykro.
Wiesz, jak to mówią. Nie pasuje ci nagłówek, znajdź lepszy.
Śmierć Diopa już się rozeszła.
- Pogrzeb w czwartek. - Wiem.
- Na Père Lachaise? - Tak.
- Idziesz? - Mogą być jego wspólnicy.
I autor zdjęcia z prosektorium.
- Jak on mnie wkurza. - Co jest?
Imbert, właściciel perły. Nie odczepi się.
- Czego chce? - Swoją perłę.
- Wiesz, gdzie jest? - Ani trochę.
Nie było jej w rzeczach Diopa w szpitalu.
„Assane Diop, ostatni akt”.
„Arnold de Garmeaux…”
„Fleur Bélanger…”
DIOP, WRÓG PUBLICZNY NR 1
Halo?
Fleur Bélanger?
Z kim rozmawiam?
Youssef Guédira z policji. Mam kilka pytań.
- W jakiej sprawie? - Diopa.
Na prawo od was jest kawiarnia. Spotkamy się tam?
- Nie ma mnie. - To ma pani niezłego sobowtóra.
Zna pani sprawę Diopa na pamięć, a ja czegoś nie rozumiem.
Byliśmy szybko w szpitalu.
A jednak fotograf i tak nas uprzedził.
- Wyjaśni to pani? - Dostaliśmy cynk i kupiliśmy zdjęcie.
- Od kogo? - Nie ja dostałam, więc nie wiem.
Szkoda.
To nie daje mi spokoju.
Dlaczego?
Upadek mógł być upozorowany.
Skąd ten pomysł?
No cóż, fascynuję się Lupinem.
Zawsze fingował własną śmierć. Może Diop zrobił to samo.
A co go łączy z Lupinem?
Właśnie.
Mają wiele wspólnego.
Dam pani wskazówkę, ale coś za coś?
Chyba tak to działa?
Assane Diop zostanie pochowany w tym tygodniu na Père Lachaise.
Grając na nosie policji i władzom, zrobił prawdziwą furorę.
Jego fantazja i urok zawładnęły wyobraźnią tysięcy ludzi,
którzy widzieli w nim symbol nadziei.
Rodzina Diopów prosi o uszanowanie jej prywatności
i chce, żeby pogrzeb odbył się jedynie w gronie najbliższych.
Więc kto tam będzie?
Przyjaciele? Wrogowie? Wspólnicy?
Policjanci będą bacznie się przyglądać.
Ponieważ rzadka Czarna Perła wciąż się nie znalazła,
niektórzy sądzą, że to ostatnia sztuczka
nieuchwytnego Assane’a.
PRZYJACIELOWI
Zebraliśmy się tu dzisiaj, żeby pożegnać Assane’a Diopa.
Miał swoje wady.
Może nie był zbyt uczciwy,
ale był kochającym ojcem i lojalnym małżonkiem.
Pochowamy go dziś z życzliwością
i w duchu przebaczenia.
Chętni mogą dołączyć do modlitwy.
Dziękuję.
Przepraszam!
Policja! Proszę się odsunąć.
Przepraszam.
Guédira. Przestań.
Przestań.
Przykro mi.
Przepraszam.
Wiem, że to trudny czas dla wszystkich.
Ale wielu tu obecnych nie wierzy w śmierć Assane’a.
- Zwłaszcza jego ofiary. - Zgadza się.
Przykro mi, ale proszę o otwarcie trumny.
Zwariował pan?
To niemożliwe.
Ma rację!
Jaki mamy dowód, że jest w trumnie?
No słucham?
- Racja. - Nie mamy pewności.
Otwórzcie!
Ben, zrób coś.
- To prawda. - Spokojnie. Posłuchajcie!
- Dosyć tego. - Uspokójcie się.
Proszę o spokój.
Otwórzcie trumnę. To rozkaz.
Przepraszam.
DWA TYGODNIE WCZEŚNIEJ
Najsłynniejszy włamywacz Francji pozostaje nieuchwytny.
Taka sztuczka wydaje się niemożliwa, więc podejrzenia padły na żonę Diopa.
Mam plan.
- Dobra. - Ale odważny.
Wręcz niebezpieczny.
To będzie coś.
Skok stulecia.
Ostatni.
Z perłą uciekniemy przez plac.
- Serio? - Im więcej ludzi, tym lepiej.
Wysiądę i zwieję po dachach.
Dlaczego tak?
Gliny zobaczą mnie na dachu.
Zaczną ścigać…
do tego miejsca.
Jeśli przeskoczysz na drugą stronę,
jesteś wolny.
Prawie. Skoczę i spadnę.
Dobra.
- Powtórz końcówkę. - Spadnę.
Ze spadochronem?
Materacem? Siatką?
Chwila. Jeśli spadniesz z tej wysokości…
Zgadza się. W kawiarniach będzie tłoczno.
Będą świadkowie.
Świadkowie czego?
Śmierci Assane’a Diopa.
Taki jest plan.
Ten upadek będzie wymagał krwi.
Mojej krwi.
Bo na pewno sprawdzą.
- Witam. - Mogę prosić listę gości?
- Znam pana? - Przepraszam, doktor Choukri.
- Ten lekarz z zagranicy? - Słucham?
To znaczy…
Proszę.
Wpiszę się do rejestru.
Musimy też złagodzić uderzenie.
Trzeba się wyposażyć.
Poduszka powietrzna.
Szybko!
I co bardzo ważne.
Musisz być tam pierwszy.
Odsuńcie się!
Cofnąć się.
Ty i nasz wspólnik.
Jestem lekarzem.
Courbet? Znów będzie kosztować fortunę.
Ale jest niezawodny.
Nasza wtyka w szpitalu.
Wszyscy mają myśleć, że nie żyję.
Każdy bez wyjątku.
To spray chłodzący.
Jeśli wpadnie Guédira, schowasz się.
Trzeba nam też zrobić stetoskop.
Fałszywy stetoskop.
W stylu Férela.
W końcu przekażesz smutne wieści.
Dasz znać prasie.
DO FLEUR BÉLANGER TEMAT: SPOTKANIE
Każdy ma wierzyć, że Assane Diop nie żyje.
To na pewno trafi na pierwsze strony.
No i proszę. Nie ma Diopa.
Koniec.
Potem zaniesiesz perłę Alberto i powiesz wszystko Claire i Raoulowi.
Kupię dom na wsi i będzie idealnie.
„Idealnie” to nie pierwsze, co przychodzi mi na myśl.
Ależ tak.
Bo dadzą spokój mnie i mojej rodzinie.
Prasa przestanie ich nękać.
To idealna sytuacja.
Dobra.
A jak chcesz wyjść spod dwutonowego nagrobka?
Tak z ciekawości.
J’accuse!
J’accuse! Tu jest!
Patrz, mam coś dobrego.
Nie mów, że pies jest częścią planu.
Aport!
J’accuse!
J’accuse?
Rozumiem. Wracam.
J’accuse?
Znalazłeś smakołyk.
Dobry pies.
Co teraz?
Najpierw wykopiemy tunel, a potem wybierzemy drewno.
To jeden z naszych najlepszych modeli. 100% made in France.
Tak, to istotna kwestia.
- Wykonany ręcznie. - Oczywiście.
- Trzeba kupować lokalnie. - Zgadza się.
- To dla kogoś bliskiego? - Owszem.
Bardzo bliskiego.
To jest dębina.
- Słyszę. - Tak jest.
Droższa, ale bardziej szlachetna.
Słyszę tę szlachetność.
Mamy kilka rozmiarów. Zna pan wzrost zmarłego?
Gabarytami jest zbliżony do mnie.
Mniej więcej.
Łączy nas też wzrost.
- Rozumiem. - Dobrze.
- Czyli to dębina? - Tak.
- Jest droga? - Tak.
- Najlepsza? - Doskonała.
- Najsolidniejsza? - Tak.
- Najlepsza gwarancja? - Tak jest.
Wezmę dla przyjaciela.
- Bliskiego. - Przyjaźń jest bezcenna.
Właśnie.
Dostał list od matki.
Nie przyjedzie.
Porzuciła go.
Dobrze. Tak trzymaj.
Dawaj.
Wyrzuć to z siebie. Zaufaj mi. Jestem twoją rodziną.
Pięć, cztery,
trzy, dwa,
jeden.
Koniec!
Brawo.
Tak się daje z siebie wszystko.
Tak się daje z siebie wszystko!
Dawaj dalej.
No jedziesz.
Dobrze. Tak trzymaj.
Jeszcze!
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden!
J’accuse?
Tak, kolego. Znalazłeś mnie.
Nie ruszaj się.
Dzięki, stary.
Proszę.
Chodź, J’accuse. Wychodzimy.
SZUKAJ W INTERNECIE
WESELE MARIAMY DIOP I AZIZA N’DIAYE
Poznajesz ją?
Chwila.
Dopisz Saint-Louis. Stamtąd wysłała kartkę.
MARIAMA DIOP SAINT-LOUIS, SENEGAL
To ona!
Cholera.
To musi być pomyłka.
WYROK SKAZUJĄCY ROZBÓJ: 8 LAT WIĘZIENIA
Jest w więzieniu w Senegalu.
Assane?
Proszę pani.
Zgubiła się pani? Pomóc?
Nie, dziękuję.
Na pewno? Dokąd się pani udaje?
- Na dworzec Montparnasse. - Ja również.
Weźmiemy razem taksówkę?
- Nie trzeba. Dziękuję. - Proszę…
Nalegam.
Jeśli jakaś się trafi.
Proszę. Akurat jedzie.
Mamy szczęście.
Dziękuję.
Proszę.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Witam.
ALBERTO NIEDŁUGO WRÓCI
Dzień dobry.
Cześć, Alberto.
Co u ciebie?
Szmat czasu.
- Znalazłeś kogoś lepszego ode mnie? - Nie ma lepszych.
Są inni.
Dobrze, że nie chowam urazy.
Znalazłem kupca.
Prawdziwa gruba ryba.
Masz perłę?
- Mam perłę. - Cudownie! To znaczy…
Przykro mi z powodu Assane’a.
Lubiłem go, ale musisz utrzymać interes.
O jakiej kwocie mowa?
Będę się starał.
Dla Assane’a.
Szesnaście baniek.
Dla Assane’a.
Właśnie. Assane czegoś mnie nauczył.
Jeśli nabywca nie podaje okrągłej liczby, jest skłonny podnieść ofertę.
Oszczędźmy czas.
- Dwadzieścia milionów. - Oszalałeś?
No wiesz.
Siedemnaście?
Osiemnaście?
Dziewiętnaście?
Albo…
- Dwadzieścia milionów. - Właśnie.
Zrobimy jak zwykle.
W porządku?
Idę potrenować.
Czujesz się na siłach?
A czemu nie?
Wiesz, że to nieprawda.
On żyje.
- Dlaczego tak mówisz? - Przecież mowa o tacie.
O Lupinie.
Wybacz, nie kupuję tego.
To wyjątkowe dokumenty, więc trzymamy je z rękopisami. Tam.
Od dawna interesują cię mapy napoleońskie?
Niezupełnie.
Tędy.
Wejdź.
Usiądź tam. Zaraz wrócę.
EDYTA O ŁABĘDZIEJ SZYI
„Zwłoki nieznanego człowieka”.
„Czyli – zastanowił się pan Dudouis…”
„…opodal tunelu”.
„I krzyżując ręce…”
„…skoczył”.
„Gdy działa Lupin, nie ma mowy o śmierci”.
„Nie ma mowy o śmierci”.
Proszę.
Dobrze.
Dotykaj ich tylko w rękawiczkach.
- Dobrze. - Zgoda?
- Bądź ostrożny. - Oczywiście.
SYSTEM KANALIZACJI PARYŻA
„Ciało trafia do tunelu…” No tak!
Cicho.
Jak się masz?
POGRZEB WŁAMYWACZA
ANONIM SANNI, ZADZWOŃ: 03 53 01 50 59
- Halo? - Mama?
Nie, tu asystentka naczelnika.
Mariamę przeniesiono trzy miesiące temu.
Jest w Dakarze.
Dziękuję.
Jest w Dakarze.
Tak, więzienie w Dakarze.
Jest ich tam kilka.
Nie marnuj czasu administracji więzienia.
Błagam panią.
Chcę porozmawiać. Jestem jej synem.
Dobrze, ale tylko chwilę. Zaczekaj.
Dobrze.
ANONIM SANNI, ZADZWOŃ: 03 53 01 50 59
Halo?
Mama?
To ty?
To ja.
Sanni.
Sanni?
To ja.
Wróciłam i wiem, że żyjesz.
Przyjdź dziś o ósmej do kościoła Saint Etienne du Mont.
Weź ze sobą perłę.
Liczę na ciebie, Sanni.
Koniec nagranej wiadomości.
Powiesz, o co biega?
Chodź ze mną.
Spotkałeś się już z Alberto?
Tak, zapłaci 20 milionów za perłę i dom jest potwierdzony.
Możesz się ujawnić Claire i Raoulowi.
Odwołaj wszystko.
Stary, coś nie tak?
Wyjaśnię ci.
Dostałem wiadomość od matki.
Co?
- Myślałem, że nie żyje. - Sam już nie wiem.
Nie odzywała się 25 lat, aż do teraz.
Chce się dziś spotkać.
Skąd wiesz, że to twoja matka?
Nazwała mnie Sanni. Tylko ona tak do mnie mówi.
- To nie znaczy, że… - Wiem.
Jakkolwiek by nie było, ktoś wie, że żyję.
Co zamierzasz?
Słuchaj.
Za dużo zachodu, żeby się poddać.
Nie teraz.
- A jeśli to nie ona? - To pułapka.
Przekonam się w jeden sposób.
Muszę tam pójść.
Słyszysz mnie?
Tak.
Co się stało? Czemu jesteś w więzieniu?
Jesteś cała?
Czemu do mnie dzwonisz?
Bo tęsknię.
Tęsknię za tobą, mamo.
Znów się spotkamy. Obiecuję.
Jak wcześniej.
Gdy zabierałaś mnie nad rzekę i śpiewałaś naszą piosenkę.
Mamo?
Sanni, włóż perłę do skrzynki na ofiarę.
Weź telefon ze sobą i wyjdź stamtąd.
Mamo, to ty?
Gdzie jesteś?
Proszę cię, Sanni.
Zostaw perłę albo mnie zabiją.
Jaką mam pewność, że to ty?
Przypomnij sobie.
Wyciągnę cię stamtąd.
Posłuchaj. Nie mogę nic dla ciebie zrobić.
Nie marnuj życia. Bądź szczęśliwy.
Zapomnij o mnie.
Mamo.
Wybacz.
Przepraszam.
Posłuchaj.
Ludzie, którzy mnie porwali, mówią, że masz dla nich pracować.
Co powiedziała?
Zaczekaj.
Assane, co się stało? Powiedz mi.
Rezygnujesz, tak?
Ona ze mnie zrezygnowała.
- Ma mnie gdzieś. - Nie możesz tego zrobić.
Zaczekaj!
Pamiętaj, to twoja matka.
Assane!
Ojciec był złodziejem.
Matka jest złodziejką.
Nie jestem od nich lepszy.
Napisy: Anna Samoń