Dwa tysiące.
Wchodzę za wszystko.
Full.
Kareta.
No pech.
Dzięki.
Co jest grane?
Skoro wymiatasz w karty,
zagrajmy w inną grę.
Idź po plastikową torbę.
Poważnie?
- Cisco, co jest? - As albo zginiesz.
OTWÓRZ
Zielona czy niebieska?
- Niebieska. - Jak matkę kocham, spłacę cię.
Przysięgam na dzieci.
Proszę, Cisco. Nie rób tego!
Co z tobą? Przestań!
Cholera! Cisco, twój wóz.
Przeszukajcie okolicę.
Znajdźcie go dziś albo was ukatrupię.
Odzyskałem twój wóz.
Ponoć masz dla mnie robotę.
Coś ty za jeden?
Nazywam się Delangle.
Wiesz, kim jestem?
Tak. Nie chcę kłopotów.
To ja o tym zadecyduję.
- Ruchy. - Idę!
- Nie ruszaj się! - Dobra, spokojnie.
Ten rewir jest mój.
Znam wszystkich, więc czemu nie ciebie?
Wyszedłem z mamra.
Gdzie byłeś?
Fresnes, Fleury, na południu.
Wierzę w los.
A ty wierzysz w przeznaczenie?
As albo zginiesz.
Poważnie?
Tak.
DWA DNI WCZEŚNIEJ
Sanni, zostaw perłę albo mnie zabiją.
Weź telefon ze sobą i wyjdź stamtąd.
Nigdy nie wspominałeś o matce. Dorastałeś bez niej.
Myślałem, że się ulotniła.
To na pewno pułapka.
Nazwała mnie Sanni.
Assane, Sanni…
Nietrudno zgadnąć.
Nie rozmawiałeś z nią od 30 lat.
Skąd pewność, że to ona?
Zaśpiewała naszą piosenkę.
Dobra, na pewno dokładnie cię sprawdziła.
Może wiedziała o piosence? Może to znany utwór?
Ben.
To na pewno ona.
Czuję to.
Wiem.
Ktoś porwał moją matkę.
Jeśli ich oleję, skrzywdzą ją.
Ale kto?
Kto mógł to zrobić?
Nie mam pojęcia.
Ale to zbadam.
Dowiem się.
A co z Claire i Raoulem?
- Nie wiem. - Lepiej im powiedz.
Bo są w żałobie.
- Nie taki był plan. - Jaki plan?
Nie mam już perły, więc nie ma planu.
Nie mamy wyboru.
Zrobimy, co mówią, żebym odzyskał matkę.
„U Tortoniego jest u Cisco,
bossa z Nanterre.
Przynieś nam obraz. Masz trzy dni”.
U Tortoniego, ten obraz?
Tak, to chyba Manet.
- Skradziony z Bostonu. - Ale zaginął 30 lat temu.
Wiem. Ukradli go w 1990 roku.
- A kim jest Cisco? - Nie wiem.
Trzy dni.
As albo zginiesz.
Za co siedziałeś?
Kradzież. Byłem kierowcą.
Mogę to robić dla ciebie.
Przyda mi się szofer.
Przyjdź jutro w południe.
Dobra.
Dzięki, Cisco. Przepraszam.
Nie ufam mu.
Ale się przyda.
To ty, Nicolas?
Nie, proszę pani.
To jak się nazywasz?
Delangle.
Pracujesz dla Nicolasa?
To znaczy Cisco, jak go nazywają.
Tak.
Nicolas to dobry syn.
Dba o swoją mamę.
Tak.
Ty opiekujesz się mamą?
Staram się.
Trzeba. Ma się tylko jedną.
- Przepraszam. Muszę iść. - Nie tak szybko.
Nie mam wielu gości.
Tak, to też mój ulubiony.
Nicolas dał mi go rok temu na moje 70. urodziny.
Co ty wyprawiasz?
Nie robił nic złego.
- Uciekajcie. - Przepraszamy.
Do widzenia pani. Było mi miło.
Super.
Co robiłeś w pokoju matki Cisco?
Nic, szukałem łazienki. Chciała pogadać.
Wy dwaj, zostańcie tu.
Dobra.
A ty spadaj.
Dobra, robi się.
- No już. - Spokojnie.
Wynocha stąd.
Musiałem go ominąć.
Mam cię na oku.
Ben.
Spójrz mi w oczy.
Powiedz, że to nieprawda.
Powiedz, że żyje.
On żyje, tak?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co podać?
- Tam. - Dziękuję.
Dzień dobry.
- Widziałeś czarnego blondyna? - Jest w toalecie.
- Chcesz zarobić? - Tak.
Daj to tamtemu gościowi.
Proszę pana?
- Tak? - Upuścił pan telefon.
- Dzięki. - Spoko.
Ja to mam szczęście.
Robi wszystko jak Lupin.
Jest fanem. Jak ja.
Więc nie wierzę, że nie żyje.
Lupin nie raz pozorował swoją śmierć. Diop zrobił to samo.
To bardzo możliwe.
Kawał dobrej roboty.
Dzięki. Tyle że nikt mnie nie słucha.
Gdy wspominam o Lupinie, biorą mnie za czubka.
To moja propozycja.
Dam pani to wszystko.
W zamian za to, co pani znajdzie.
Pracowalibyśmy razem.
- Jak koledzy. - Coś w tym stylu.
Youssef, wychodzę. Masz ochotę na…
Cześć.
Koleżanka po fachu. Dzielimy się taktyką śledczą.
O dziesiątej w nocy?
Z którego komisariatu?
- Gambetta. - Tolbiac.
- Właśnie, Tolbiac. - Tak, Gambetta.
Jeden z nich. Nie wiem.
Powiemy jej?
Jestem Sophie Montcalmet.
Dziewczyna Youssefa.
Jest nieśmiały, ale…
Zastanawialiśmy się, czy ma życie poza pracą.
Teraz wiemy.
Tak, ma.
Prawda, skarbie?
Wspaniale. Pójdę już.
- Dobrej nocy. - Wzajemnie.
- Sophie Montcalmet? - Hrabina Montcalmet.
Ostatnia miłość Lupina.
Jutro chcę tu wszystkich. Omówimy plan.
Powiadomię ich. Spoko.
- Gdzie byłeś? - Sorki. Możesz na chwilę?
Wszyscy wynocha.
Nie ty. Siadaj.
- Ktoś ty? - Delangle.
- Ktoś ty? - Sam Delangle.
- Ostatnia szansa. Mów. - Jak matkę kocham, Sam Delangle.
Kad mówi, że jesteś kapusiem.
Przysięgam, że nie!
Wczoraj był w pokoju twojej matki.
- Chciała porozmawiać. - Że co?
Nie wiem. Sam ją zapytaj.
To nie wszystko. Wypytałem o niego.
Nikt go nie kojarzy. Ani we Fresnes, ani we Fleury.
Jasne, że nie.
Nawróciłem się tam i przyjąłem muzułmańskie nazwisko.
Ale wróciłem do starego, bo łatwiej o robotę.
Co ja będę wam opowiadał.
Nie jest lekko.
Gówno prawda! Wkręca cię!
Cisco.
To on cię wkręca.
On jest kapusiem.
- Co? - Śledził mnie.
Zadzwonił i za chwilę mnie aresztowali.
Komu dałeś cynk?
- Śledziłem go, bo jest kapusiem! - Śledził mnie.
Zamknijcie się. Obydwaj.
Daj telefon.
Śmiało, jeśli nic nie ukrywasz.
Jestem czysty.
Jeśli nic nie znajdę, jesteś trupem.
Z przyjemnością go zabiję.
Co to za numer?
Co robisz?
Morda.
Komisarz Corentin.
Co się dzieje?
Dobra, spadaj.
Co jest, do cholery?
Siadaj.
Przykro mi.
Siadaj.
- Cisco, co z tobą? - Morda.
Nie podkablowałbym cię. Znamy się od małego.
Zamknij się. As albo zginiesz.
- Kurwa, to on! - As albo zginiesz!
- Błagam cię. - Ciągnij.
Cisco, patrz!
To as!
Jestem czysty.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Claire?
Nazywam się Fleur Bélanger. Pracuję dla L’Objecteura.
Assane Diop inspirował się Lupinem.
Mówi to pani coś?
Bez komentarza.
Co sądzi pani o plotce, że sfingował swoją śmierć?
I że wciąż żyje?
Znów bez komentarza.
Zostawię wizytówkę.
W razie czego proszę dzwonić.
Zrobiłem to, o co prosiłeś.
Super. Przebiorę się i zobaczę.
Benjamin Férel?
Kapitan Belkacem.
Mam kilka pytań.
Słucham.
Gdzie był pan wieczorem 3 grudnia?
Z przyjaciółmi.
Którzy nazywają się Assane?
Nie ma pani wstydu.
- Straciłem przyjaciela. - Nie odpowiedział pan.
- Gdzie pan był? - Nie z nim.
Żałuję, bo może bym go uratował.
- To wystarczy? - Spokojnie.
Jestem spokojny.
Zakładam, że chodzi o perłę.
Śmiało. Niech pani szuka.
- I czuje się jak u siebie! - Proszę o spokój.
Jest pan tu sam?
Tak.
Racja. Nie jestem sam.
Jego też pani przesłucha?
- Jeszcze się zobaczymy. - Będę czekał.
Wystraszyłeś mnie.
W porządku?
- Kto to był? - Belkacem.
Nie wszyscy wierzą, że nie żyjesz.
Chodź, pokażę ci.
Nie chcę się przechwalać, ale zrobiłem postępy.
Zobaczmy.
No dobra.
Brawo.
PODEJRZANI
To ci najbogatsi, których okradłeś.
Wszyscy oszukani, odkąd razem pracujemy.
Całkiem sporo wrogów.
Owszem.
Nie byle kto.
Niektórzy są wpływowi.
RODZINA PELLEGRINICH
Co mu zrobiliśmy?
Johanowi Felcherowi?
Wmówiłeś mu, że ma fałszywą rzeźbę Rodina.
Sprzedał mi ją za 250 euro.
Racja.
A ona? To było zbyt proste.
Caroline Dominguez. Oszustwo podatkowe.
- Kilka milionów. - Ci urzędnicy skarbowi.
Założę się, że to ktoś z nich porwał Mariamę.
Pytanie kto?
MASZ 2 DNI
„Masz dwa dni”.
MIEJSCE SPOCZYNKU ASSANE’A DIOPA
On żyje.
Pewnie nie było go w trumnie. Albo był, ale uciekł.
O czym ty mówisz?
To była sztuczka.
Lupin zawsze pozorował swoją śmierć.
Tata zrobił to samo.
Znalazłem trop w archiwum.
Raoul. Książki to…
- Fikcja. Rozumiesz? - Mów, co chcesz.
Znam tatę. Wiem, jak myśli.
Raoul, proszę.
Jest nowy trener.
- Spieszę się. - Raoul…
Czekam w aucie.
Raoul.
USTA_2
Jestem Alex.
MODYFIKUJĘ GŁOS
PRZESYŁAM DANE
ODBIERAM DANE
DOM KOSZYKÓWKI
- Pomóc w czymś? - Dziękuję.
Jestem Claire.
Mama Raoula.
- Jestem Alex, nowy trener. - Miło mi.
- Cześć, Raoul. - Cześć.
- Przebiorę się. - Dobrze.
Chciałam tylko powiedzieć, że Raoul niedawno stracił ojca.
Jest jeszcze rozbity.
Czy mogę pana prosić,
żeby w razie problemów do mnie zadzwonił?
Nie ma sprawy.
- Tak zrobię. - Dziękuję.
- Mogę podać numer? - Jasne.
- Słucham. - Już.
Byłoby super, gdyby mu pan o tym nie mówił.
Bez obaw.
Nie jestem kapusiem.
- Proszę. - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Tak.
Witajcie, panowie.
Odłóżcie piłki.
Przerwijcie i podejdźcie, proszę.
Dziękuję. Jestem Alex, nowy trener.
Pomogę wam stać się lepszymi zawodnikami.
Spójrzcie na kolegów.
Widzę tu drużynę.
Zamierzam zaprowadzić ją jak najdalej.
Dlatego proszę, żebyście mi zaufali.
Dobra, panowie. Zaczynamy!
Do roboty!
Sorki za spóźnienie.
Siadaj.
Celem jest pojazd opancerzony.
- Jutro rano. Dziesięć baniek. - Dycha!
Spokojnie.
Jeszcze ich nie wydawajcie. To nie będzie łatwe.
Wóz opuszcza magazyn co sobotę o 9 rano.
O 9.15 jest załadunek. Od 9.30 do 11.30 objeżdża bankomaty.
To znaczy, że musimy uderzyć między 9.15 a 9.30. Tutaj.
Zrobi się.
Droga jest czysta. Nie ma kamer.
Zablokujemy wóz dwoma vanami, z przodu i z tyłu.
Buchniemy forsę i spadamy.
- No dobra. - Jasne.
Delangle, jak widzisz gliny?
No nie wiem.
Tu jest komisariat, a tam drugi.
Każdy pojazd ma nawigację. Jeśli coś go zatrzyma, wysyła sygnał.
Za dwie minuty dokoła roi się od glin. Za trzy jesteście otoczeni.
Rano wszędzie są korki.
- Mamy przesrane. Zapomnij. - Jutro ich nie będzie.
Koniec szkoły.
Skąd to wiesz?
Mam siostrzenicę.
Nie ma czasu szlifować planu.
Skontaktuję cię z kim trzeba. Załatw nam szybką furę.
Zajmij się tym.
Dobra. Chyba cię zadowolę.
Ma 550 koni.
Znikniesz, zanim gliny wrzucą drugi bieg.
Co myślisz?
Nie.
Więc powiedz mi, czego chcesz.
Tego.
Żartujesz?
Najlepszy, żeby być niezauważonym.
Podkręcisz go?
Trochę.
Ale nie zdziałam wiele do jutra.
Postaraj się.
Proszę.
- Pomaluj go. - Pomarańczowy?
- Na pewno? - Bez obaw.
To mój szczęśliwy kolor.
Zrobisz to?
Tak.
Dobra.
- Do jutra. - Do zobaczenia.
Cześć, Bruno.
Cześć.
Co tu robisz?
Bez wpisowego nie masz tu wstępu.
Ile chciał?
Trzy tysiące franków.
Ogarnąłem to, ale było ciężko.
Tu czuję się jak u siebie.
Poza wami nie mam już nikogo.
Bez tego miejsca…
Nie martw się. Znajdziemy rozwiązanie.
Kuzynka pracuje w szykownej restauracji.
Pójdziemy tam i wyczyścimy portfele.
Daj spokój. Zgarniemy może 500 franków.
No to plac budowy. Nazbiera się z miedzianych kabli.
Znasz handlarza miedzią?
Tylko próbuję ci pomóc.
Wiem. Przepraszam.
ZWIERZENIA ARSÈNE’A LUPINA
Wiesz co?
Pomysł z portfelem nie był zły.
Najprostszy.
Ruchy, ładujcie wszystko.
JUTRO O 23.00
Wszystko ma być gotowe.
Dalej, ładujcie.
Pilnujcie tego.
Jutro po nalocie wrócę po furgonetkę.
- Jasne? - Tak.
Nauczę cię tego, co wiem.
Będę mistrzem, ty uczniem.
Lekcja numer jeden. Zawsze wybieraj właściwą dzielnicę.
Tu oblałeś.
Ci są nadziani, ale nie noszą kasy przy sobie.
Lekcja numer dwa.
Bogaci to największe sknery.
Widzisz to? To nasz cel.
Okna trzyszybowe.
Monitoring.
System alarmowy połączony z policją.
Lekcja numer trzy. Oczy szeroko otwarte, palancie.
Poczucie bezpieczeństwa to nie to samo, co bycie bezpiecznym.
Jak szybko biegasz, mistrzu Bruno?
Co?
Czekaj. Nie rozumiem.
Nie ruszaj się!
Nie ruszaj się, bo cię zabiję!
Otwieraj.
No już. Wynocha!
- Wyłazić stąd! - Wynocha!
Nie ruszać się!
- Nic lepszego nie było? - Zaufaj mi.
Lepiej nas dowieź do kryjówki.
Śpicie? Ruchy.
Na co czekacie? Na kawę?
Jazda!
Co to za wóz?
- Spoko, ogarniam. - Ja myślę.
Gliny!
Trzymajcie się.
- Są wszędzie! Zdejmuję ich. - Nie, zamknij drzwi.
Napad to dycha, a to dożywocie.
Zamknij.
Rany, dajcie mi działać.
- Co robisz? - Zostaw to mnie.
Zwariowałeś. Złapią nas.
Patrz na to.
Co?
To świr.
Co on wyprawia?
- Uwaga: za chwilę rozpocznie się mycie. - Co ty odwalasz?
Ściągaj maskę i kombinezon.
- Kryć się. - Oby to zadziałało.
Na dół.
- Pomaluj go. - Pomarańczowy?
Mój szczęśliwy kolor.
- Zrobisz to? - Tak.
Dobra.
Co to ma być?
Co tu się stało?
Mówiłem wam,
żebyście mi zaufali.
Masz.
Pilnujcie tego.
Po nalocie wrócę po furgonetkę.
- Jasne? - Tak.
Jednak nie nawaliłeś.
Mówiłem.
Co zrobisz z forsą?
Jeszcze nie wiem.
Bez żony? Żadnych dzieci?
Nikogo.
Ani ojca i matki?
Czyli nie masz też siostrzenicy.
Znasz zasady.
As albo zginiesz.
No dawaj.
- Nie strzelajcie! - Zabić go!
- Gówno prawda! Wkręca cię! - Przysięgam, że nie!
Przykro mi.
Co ty odwalasz?
Ściągaj maskę i kombinezon.
- Kryć się. - Oby to zadziałało.
Na dół.
Benjaminie.
- Do dzieła. - Dobra.
Policja.
Wiem, gdzie są sprawcy napadu na opancerzony pojazd.
- Wysyłam lokalizację. - Czekaj. Kim jesteś?
To chyba Manet. Skradziony z Bostonu w 1990 roku.
U TORTONIEGO 1875 ROK
Tędy. Dobra.
Jazda.
Nicolas dał mi go rok temu na moje 70. urodziny.
Moje 70. urodziny.
Pomocy!
Ukradł mi portfel!
Pomocy!
Chwila.
Czego chcesz?
Mam pański portfel.
Wszystko jest.
- Nie opieraj się o to! - Przepraszam.
Jak go odzyskałeś?
Chłopak z nim uciekał i pobiegłem za nim.
- Chyba się wystraszył i go rzucił. - To było bardzo odważne.
Zwykła rzecz.
Zasłużył na nagrodę. Co myślisz, Henry?
Owszem.
Dwadzieścia franków?
- To za dużo. - No już, bierz.
Tylko nie wydaj na bzdury.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Do widzenia, chłopcze.
Uroczy.
No i?
Udało się.
Poważnie?
To ledwo napiwek.
Lekcja numer cztery.
Nie spuszczaj celu z oka.
- Ile to jest warte? - Jakieś 3000 franków.
Dobra robota.
Twój plan był niezły.
Znaczy plan Lupina?
Co on ma do tego?
W Piekielnej pułapce
Lupin przy pomocy wspólnika kradnie portfel bogacza.
OTWÓRZ
Masz dwie opcje.
Spędzić noc w kiciu albo zarobić.
Co wolisz?
Potem Lupin sam zwraca portfel właścicielowi.
Żeby zdobyć jego zaufanie. Pod pseudonimem.
W ten sposób może ukraść to, co najcenniejsze.
- Nieźle. - Nieźle?
To genialne.
Chodźmy do Kellera.
Nie chcę przegapić meczu.
Jaki pseudonim ma Lupin w twojej książce?
W Piekielnej pułapce?
Pseudonim Lupina
to Delangle.
Dziesięć punktów, sześć asyst.
- Super! - Robi postępy.
Brawo, skarbie.
- A co u pani? - Dobrze.
No nie wierzę.
Kim pani jest?
Fleur Bélanger, dziennikarka. Zna mnie.
Co pani mówiłam?
Żeby nie zbliżała się do mojego syna.
- Wsiądź. - Dlaczego?
Zaczekaj w aucie.
- Czego pani chce? - Ona myśli, że Assane żyje.
Zakończmy to.
Mogę robić, co chcę.
Akurat mam coś, co panią zainteresuje.
Proszę zadzwonić.
Jestem dostępna całą dobę.
Proszę.
To teraz moje życie.
Dzięki, Assane.
Dziękuję panu.
- Do widzenia. - Pa.
- Dalej! - Nie ma honoru.
Assane, chodź.
Kazałem wycenić statuetkę.
- Jest warta ponad sto tysięcy. - Ile? To kupa forsy.
Witaj.
- Należysz do rodziny. - Dawaj!
Tak!
Assane.
Skąd wziąłeś ten pomysł?
Znalazłem go tutaj.
ZWIERZENIA ARSÈNE’A LUPINA
Kto to jest?
Arsène Lupin, największy ze złodziei.
Zapomnij o nim.
Nauczę cię prawdziwego życia.
Chodź ze mną. Musimy o czymś pogadać.
Proszę bardzo.
Ktoś o pani myśli.
To od mojego syna.
Nie, od pana Delangle’a.
Tak?
Witaj, Assane.
Gdzie moja matka?
Bez obaw. Wkrótce ją zobaczysz.
Najpierw obraz.
Najpierw moja matka.
Nie zabijemy jej od razu.
Najpierw będzie cierpieć.
Chcę mieć pewność, że żyje.
Daj matkę Diopa.
Sanni?
- Sanni? - Mamo? Jestem tutaj.
Nie martw się. Wszystko dobrze?
Tak, ale nic już dla nich nie rób.
Mam zamiar…
Dawaj.
Miej włączony telefon. Wkrótce się odezwiemy, Sanni.
MASZ 2 DNI
PODEJRZANI
Masz pomysł.
Podążymy za obrazem.
Komisarz Corentin.
Co się dzieje?
W porządku. Mam go.
Wygląda na autentyk.
Stary, udało się. Namierzam go.
Chwila. Zatrzymał się na Place d’Italie.
Wiem.
Śledziłem go.
Nie. Stój, Assane.
Nie rób nic głupiego.
Muszę ją stąd zabrać.
Assane?
Słyszysz mnie?
Pójdziemy razem. Dobra?
Wchodzę.
Posłuchaj mnie. Zrobimy to razem.
Słyszysz?
Napisy: Anna Samoń