Gdzie moja matka?
Tu jej nie ma.
Zadzwoń do szefa.
Teraz.
Rzuć broń. Nic nie zrobisz.
Powinieneś to wiedzieć.
Jest ze mną Assane.
Sanni, nie powstrzymasz tych ludzi.
Im bardziej się starasz, tym gorzej dla mnie.
Rób, co każą.
Tyle możesz zrobić.
Mam dla ciebie misję.
Słuchaj uważnie, co powiem.
Znalazłeś ich?
No wyduś to. Powiedzieli ci coś?
Chodź. Wyjaśnię.
Morze Czerwone.
Pięć szafirów w bransoletce Tary Xang.
Żony Maxa Mollera od nieruchomości.
W sobotę przyjeżdżają z Monachium na galę w zamku w Thoiry.
Chcą, żebyśmy ukradli tę bransoletkę.
- To niemożliwe. - Dlaczego?
To, co czyni ją cenną, to zapięcie, a nie kamienie.
Stworzył je Robert Robin, zegarmistrz Ludwika XVI.
Geniusz. Mój idol.
Nikt nie wymyślił bardziej złożonego zapięcia.
Nie szkodzi.
Bo mam replikę tej bransoletki.
Łącznie z zapięciem.
Żebym mógł ćwiczyć.
- Masz taką? - Tak.
- O nie. - Czemu nie?
- Nie jestem dość dobry. - Ależ tak.
No…
Nie.
Proszę.
To nie jest najlepszy pomysł.
Może podrzucimy im podróbkę?
Nie zaryzykuję.
Zabiją ją, jeśli nawalę.
Nie mam wyjścia.
Chciałbym znać inny sposób.
Ale to moja matka.
No dobrze.
Spróbuję.
Dziękuję.
Jesteś moim bohaterem.
Wiem.
Przepraszam za spóźnienie.
- Myślałam, że jest pan zajęty. - Znalazłem czas.
Za pięć minut wracam do pracy.
Tak myślałam…
Będzie pan często widywał Raoula.
Może się panu zwierzy.
Powie coś, czego nie mówi mnie.
Może mógłby mi pan to potem powtórzyć?
Już pani mówiłem.
- Nie jestem kapusiem. - Nie o to mi chodzi.
Proszę tylko, żeby pan powtórzył, co mówi.
No dobrze.
To dokładnie definicja kapusia.
Przepraszam.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Nie wiem dlaczego, ale miło się z panem rozmawia.
Z taką łatwością.
Od razu mi lepiej.
Super.
Ale proszę mnie źle nie zrozumieć, nie podrywam pana.
Jasne. W porządku.
Nie chcę pana obrazić,
pomyślałam tylko, że możemy się zaprzyjaźnić.
To mi odpowiada.
Friendzone.
- Tak. - No i super.
Tego się trzymajmy.
LEKARZ – NAZWISKO
VERNES – BRAK WYNIKÓW
Nie widzę go.
Na pewno tak to się pisze?
- Spróbujmy bez S. - Dobrze.
Claire!
- W porządku? - Tak.
Nie chcę ci zawracać tym głowy, ale…
Znasz Vernesa? Zidentyfikował ciało Diopa.
Muszę oddać akta policji.
Chcą dane każdego, kto miał dostęp do kostnicy.
A Vernesa nie ma w bazie.
Zastępcy ciągle się przewijają.
Czasem dane pojawiają się z opóźnieniem.
W porządku. Szukaj dalej.
- Informuj mnie. - Dobrze.
No nic. Muszę już iść.
Przepraszam.
Wyśle mi pani te dane, jeśli się znajdą?
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
Witam. Tu poczta głosowa Fleur Bélanger…
Tylko raz założyła bransoletkę publicznie.
Nie pytaj o środki bezpieczeństwa.
Wejście do zamku też nie będzie łatwe.
Mury na dwa metry, alarm wolumetryczny,
kamery w budynku i w ogrodzie.
Skąd to wiesz?
Już tam byłeś. Oczywiście.
Robię, co muszę.
Ale jest sposób.
Zamek w Thoiry to 51 pokoi, trzy sale bankietowe,
450 hektarów ogrodów i ogromny labirynt.
Ale co ważniejsze – mnóstwo pracowników.
Właśnie to wykorzystamy.
- Dzień dobry. - Dobry.
A właśnie.
- Mathieu was przysłał, tak? - Kto?
Bo sam nie dam rady. Nie ma mowy.
A co pan robi?
- Pracuję dla Mathieu. - Kogo?
Leblanc, architekt zieleni.
Wysoki, elegancki.
Trochę snobistyczny.
- Coś kojarzę. - To on!
- Kazał mi przesadzić żywopłot. - A po co?
- Już to zrobiliście? - No nie.
Mówicie serio?
To jest gęsta gleba.
- Gęsta gleba to słaby drenaż. - Tak.
A słaby drenaż oznacza…
Gnicie korzeni.
Mówiłem ci.
- Byliście w grupie na WhatsAppie? - Co? Kiedy?
Widzę, że się pogubiliście.
Zaraz powiecie, że nie byliście na Zoomie.
- Na czym? - Na Zoomie.
- Na? - Zoomie.
Chcę wam pomóc. Obudźcie się.
- Wiecie o gali? - No tak.
Jeśli nie zdążymy na galę, pomaszerujemy do urzędu pracy.
Dziękuję. Nie wiem, jak wam, ale mnie się nie przelewa.
Więc serio, obudźcie się. To jak?
- Co mamy robić? - No idziemy. Za mną.
Panowie, no naprawdę!
Dokąd idziemy?
Ludzie zatrudnieni w takich miejscach traktują swoją pracę poważnie.
Ciężko pracują. Właściciele w pełni im ufają.
Zajmują się dobytkiem i nigdy nie kradną.
Rozpieszczają też klientów.
Witamy.
Potrzebny nam odpowiedni pracownik.
Który będzie najbliżej gości.
Pozwoli pani, że wezmę płaszcz.
Który może ich dotknąć bez wzbudzania podejrzeń.
Proszę pana.
Pan pozwoli.
Pracownik szatni.
Zgadza się.
Pan pozwoli.
W wieczór gali
wcielimy się w pracowników szatni.
Dobrze.
Bransoletka będzie nasza.
Nieźle.
Ale z prawdziwą nie będzie tak łatwo.
Zobaczmy.
- Pan pozwoli. - Dziękuję.
No dawaj.
Chyba nic z tego.
- Tak. - Tak.
- Muszę poćwiczyć. - Raczej tak.
Brawo ze statuetką.
Keller jest zachwycony.
Teraz należę do rodziny.
Nie zapędzaj się.
Ciężar bardziej na tylnej nodze.
Żeby utrzymać dystans. Wiem.
Żeby uchronić tę ładną buźkę.
Tak, jasne.
A ty? Zawsze zachowujesz dystans?
- Słucham? - Pytam, czy ty zachowujesz dystans.
Przeszkadzam?
- Keller się ucieszy. - Bruno, to nie to, co myślisz.
Zaczekaj!
Daj spokój.
Jest zazdrosny. Przejdzie mu.
Dawaj dalej.
Dzień dobry.
Chwila. Przepraszam.
- Halo? - Witam.
Tu Fleur Bélanger. Dzwoniła pani?
Dziękuję za telefon.
Chciałam zapytać, dlaczego podważa pani śmierć Assane’a.
Ciężko to wyjaśnić przez telefon.
Spotkamy się?
Wywiad byłby jeszcze lepszy. Przedstawiłaby pani swoją wersję.
- Czemu inni mają mówić za panią? - Nie.
Żadnego wywiadu.
Pomyślę i dam znać. Dobrze?
Dziękuję.
Jak tam?
- Znowu ta dziennikarka? - Tak.
Ale sama zadzwoniłam.
Bez…
powodu.
- Dzwoniła pani do niej? - Tak.
No nieźle.
Co?
Nic.
Ale skoro pani to dalej drąży, nic dziwnego, że Raoul też.
Dziękuję za radę, ale Raoul to mój syn.
- Oczywiście. - Ja odpowiadam za jego wychowanie.
- Jasne. - Czyli się zgadzamy. Do widzenia.
- Chodź. - Do zo, trenerze.
Pa, Raoul.
Raoul!
Widziałeś swój pokój?
Zabijamy go deskami czy wzywamy szczurołapa?
Posprzątaj, jeśli chcesz.
- Pozwalam ci. - Dzięki.
UPOZOROWANA ŚMIERĆ
SKRADZIONE ZWŁOKI
Wiesz, że to nieprawda.
On żyje.
- Dlaczego tak mówisz? - Przecież mowa o tacie.
O Lupinie.
EDYTA O ŁABĘDZIEJ SZYI
„Edyta o łabędziej szyi”?
WYDRĄŻONA IGLICA ZĘBY TYGRYSA
POWRÓT ARSÈNE’A LUPINA
OSIEM UDERZEŃ ZEGARA
DZIEWCZYNA O ZIELONYCH OCZACH
EDYTA O ŁABĘDZIEJ SZYI
- Chciałeś mnie widzieć? - Tak.
Manon mówiła ci o opłacie?
Teraz jest 5000.
Wcześniej było trzy.
Ale się zmieniło.
Assane podniósł poprzeczkę.
No jasne.
Dobry jest, nie?
Wszyscy go uwielbiają.
Zwłaszcza Manon.
Widać, że coś między nimi jest.
Assane by to zrobił?
Mówię tylko, co widziałem.
Chodź ze mną.
Ferdinandzie, prostuj rękę.
Tak lepiej.
Dalej.
Trzymaj gardę. To ważne.
Właśnie.
- Przenoś ciężar. - Hej!
Assane i moja dziewczyna flirtują?
Za moimi plecami?
Ale znam Manon.
Nigdy by mnie nie zdradziła.
Więc dlaczego ty zdradzasz przyjaciela?
U nas liczy się tylko lojalność!
Jeśli macie problem, rozwiążemy go.
We właściwy sposób.
Jutro chcę was widzieć na ringu.
Walka się skończy, gdy okażecie sobie szacunek.
Zjeżdżaj!
To nie jest finalna wersja.
Wiem.
Naoliwiłem ją.
Powinno ci się udać.
Tak będzie.
Nie martw się.
- To za pięć minut? - Dobra.
- No nie. - Co? Ćwiczę.
Nienawidzę cię.
- Dzień dobry. - Witam.
Technik telefonii.
Jesteśmy gotowi na instalację.
Jaką instalację?
Wymieniamy przekaźnik. O tam, widzi pan?
- Tak. - Właśnie.
Podczas wymiany nie będzie dostępu do sieci.
- Macie wi-fi? - Tak.
Też nie będzie.
Przerwę zaplanowano od 18.00 do północy w sobotę.
Wszystko wyjaśniono w broszurce.
Potrzebuję tylko pańskiego podpisu
potwierdzającego moją wizytę.
- Dobrze. - Przepraszamy za niedogodności.
Akurat będę w pracy.
- W sobotni wieczór? Słabo. - Tak.
Niepłatne nadgodziny. Nie ma lekko.
Znam ten ból. Też będę pracował.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Do widzenia panu. - Do widzenia.
- Dzień dobry. - Witam.
- Chcę założyć kartę biblioteczną. - Dobrze.
Dziękuję.
CZY ASSANE TO ARSÈNE LUPIN?
Kolejna fanka Lupina?
Nie.
- Dlaczego pan pyta? - Od tej publikacji to jakiś obłęd.
Wszyscy po niego przychodzą. Czytała pani?
- Nie. - A warto.
Mogę wypożyczyć.
Nie, dziękuję. Bardziej interesuje mnie…
Starożytny Egipt.
Cheops, Giza, Abu Simbel i tak dalej.
Dobrze.
Miłej lektury.
Dziękuję.
PANI LUPIN?
Nie dzwoniłeś w sprawie artykułu. Nie podobał ci się?
Podobał, ale nie chcę dać się złapać.
Mogliby nas powiązać.
Nie martw się. W każdym razie jestem ci dłużna.
Masz czas na kolację?
Tak. Czemu nie?
Zadzwonię później. Tak.
Oszalałeś? „Źródło bliskie śledztwu”?
- Powiążą cię. - Nie mam z tym nic wspólnego.
Nie jestem idiotką. Wiesz, co będzie, jeśli się dowiedzą?
Wciąż szukamy perły. A to jest utrudnianie śledztwa.
Rozumiesz?
Chcesz zaimponować lasce?
Jesteś zazdrosna?
Zazdrosna? Bzdura.
Przeszkadzam?
- Nie. - Nie.
DZIAŁ LUPINA
EDYTA O ŁABĘDZIEJ SZYI
- O fajnie. Mam ją. - Super.
To ta. Zarąbiście.
EDYTA O ŁABĘDZIEJ SZYI
- Bardzo przepraszam! - Nie szkodzi.
Nie wiem, co się stało.
Nosisz okulary przeciwsłoneczne w środku.
- To się stało. - Tak, to na pewno to.
Ale bez urazy, co? Wydaje się pani bardzo miła.
Włosy i w ogóle. Rewelacja.
Do widzenia. Miłego dnia.
Proszę bardzo.
- Gotowe. - Mogę?
Doskonale.
- Nie zauważy różnicy. - Jeśli zdołasz ją podmienić.
Zróbmy to.
- Napaliłem się. - Dobra.
Prawie.
Ale to nie wystarczy.
Zrobię to. Teraz reszta planu.
- Przerabialiśmy tyle razy. - To jeszcze jeden.
Gdy dostanę bransoletkę, idę w stronę labiryntu.
Świetnie. A tam?
- Żartujesz sobie? - Nie, mów dalej.
- Prawo, lewo, prawo, aż do środka. - I żeby wyjść?
Lewo, prawo, prawo, prawo, prawo, lewo, prawo, prawo, lewo, prawo,
lewo, lewo, prawo, lewo, prawo.
Będziesz czekał przy wyjściu i razem uciekniemy.
Dziękuję.
Nawet on wie, że wiem.
Będą tam czołowi prezesi. Proszę się postarać.
Oczywiście.
Max Moller wygłosi przemowę, więc musi być na środku sali.
- Tak zrobimy. - Dobrze.
Zakładam też, że pani personel jest nienaganny.
Ręczę za nich.
O nie.
Cholera.
NIE MOŻNA POŁĄCZYĆ SIĘ Z SIECIĄ
Przerwę zaplanowano od 18.00 do północy w sobotę.
Wszystko wyjaśniono w broszurce.
Dobry wieczór.
Pan pozwoli.
Pani płaszcz.
Kochanie, mogę?
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Miłego wieczoru.
Szanowni państwo.
Dziękuję za przybycie.
Drodzy państwo, dziękuję za przybycie.
Chciałbym podziękować gospodarzom za tę wyjątkową okazję,
żeby się spotkać, wymienić pomysłami i ugruntować…
Nie martw się.
Zdobędziemy ją, gdy będą wychodzić.
No dobrze.
Mogę spytać, kim jesteście?
Pracownikami szatni.
To akurat widzę.
Gdzie Gérard?
- Co… - Niestety nie przyjdzie.
Nie.
Poprosił o zastępstwo.
Cornélius. Miło mi.
Bez obaw. Pracowaliśmy z Alainem w najlepszych szatniach w Paryżu.
Gérard prosił, żebym osobiście wręczył pani jego rezygnację.
- Biedak był u kresu sił. - Tak, wykończony.
- Wręcz wykorzystany. - Czy to nie za mocne?
To jego słowa, nie moje. Nie śmiałbym.
Potrzebuję tylko pańskiego podpisu
potwierdzającego moją wizytę.
REZYGNACJA
Przy okazji chciałem zauważyć,
że wieszaki są z plastiku,
a nie z drewna.
Wyczuwam też lekki zapach pleśni.
Tak. Bardzo wyraźny.
Nie chcę zgłaszać tych niedociągnięć naszemu związkowi.
Nie cierpię tego,
ale niestety obecnie robię to często,
bo ludzie są niedbali.
Oczywiście.
Najmocniej przepraszam.
Zajmę się tym.
Dziękuję, że pojawili się panowie tak szybko na zastępstwo.
Nie ma za co. Z przyjemnością.
- Pracujemy z pasją. - Oczywiście.
Proszę się tym zająć.
Miłego wieczoru.
Dziękuję.
Moja żona, drodzy państwo.
Mam gdzieś, co mówiłeś.
Nie walczę z kumplem.
Assane, Bruno. Na ring.
Ty też? Dobrze.
Tutaj.
Proszę.
Dziękuję. Wyśmienicie.
Spokojnej podróży.
- Taro? - Już.
Przepraszam.
Jestem niezdarny. Proszę wybaczyć.
Kochanie?
Co się tu dzieje?
- Za nim! - Zatrzymać go!
Co jest, do cholery?
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
Sanni, nie powstrzymasz tych ludzi.
Im bardziej się starasz, tym gorzej dla mnie.
Rób, co każą.
Tyle możesz zrobić.
Mam dla ciebie misję.
Słuchaj uważnie, co powiem.
Ukradniesz bransoletkę Tary Xang.
Ale tym razem chcą, żeby policja złapała złodzieja.
Jeśli chcą mnie za kratami,
czemu mnie nie wydadzą?
Nie ty będziesz złodziejem.
Przyszło do ciebie.
Cynk o jutrzejszym włamaniu.
- Diop? - Nie.
Benjamin Férel.
Zdradzić kogoś
to jedno.
Ale zdradzić przyjaciela,
który zawsze był przy tobie,
to co innego.
Co się tu dzieje?
Prawie.
Ale to nie wystarczy.
Tym razem
nie chodzi tylko o kradzież bransoletki.
Chcę sprawdzić twoje granice.
No już! Szybko!
Przekonać się, co jest dla ciebie ważne.
- Szukajcie wszędzie! - Tam jest!
Walczcie!
Dalej!
No już, walcz!
Dawaj!
Dalej, walcz!
No już.
Dawaj, Assane.
Uderz go, Assane!
Lewo, prawo. Dobrze.
Dobra.
Środek.
Dobra, jest.
Dalej.
Właśnie tak.
No dobrze.
W lewo.
Prawo, lewo, prawo, lewo.
Jazda.
Lewo, prawo, lewo, lewo, prawo, lewo, prawo.
Będziesz czekał przy wyjściu i razem uciekniemy.
Dziękuję.
Perła i obraz
są drugorzędne.
Moim celem…
…jest cię skrzywdzić.
Bardzo.
W lewo, w prawo. Dobra.
Prawo!
Za mną.
Może podrzucimy im podróbkę.
Nie zaryzykuję. Zabiją ją, jeśli nawalę.
Nie mam wyjścia.
Chciałbym znać inny sposób.
Policja!
Ręce na głowę!
Na kolana!
Nie tak dobry jak kumpel, co?
Idziemy.
Broń się! Uderz go!
Assane, uderz go!
Dalej! Góra!
Zwyciężył…
Assane!
TRENER RAOULA ALEX
Halo?
Dobry wieczór.
Rany, nie jest pan w formie.
No nie.
Co się stało?
Prawda jest taka…
Tak?
Że cię okłamałem.
Mówimy sobie teraz na ty?
Nie.
Chciałem tylko powiedzieć, że panią okłamałem.
W jakiej sprawie?
Zachowałem się, jakbym wiedział, co jest najlepsze dla Raoula,
a w rzeczywistości nie mam pojęcia, co to znaczy być ojcem.
Bycie matką to wiele zmartwień.
Frustracja.
Często samotność.
To coś o tym wiem.
Lepiej się pan czuje?
Tak, bo usłyszałem pani głos. Dziękuję.
Nie przeszkadzam.
W porządku. Czytałam.
A co?
Wstydzę się powiedzieć.
Słucham.
Lupina.
Widzimy się jutro? Po treningu?
Z przyjemnością.
Do jutra.
- Halo? - Claire? Tu Catherine.
Tak?
Sprawdziłam wszędzie, ale doktora Vernesa nie było w szpitalu.
Ani 3 grudnia, ani w ogóle.
Dobrze. Dziękuję.
Proszę.
„Gdy działa Lupin,
nie ma mowy o śmierci”.
Napisy: Anna Samoń