Ktoś cię wydał, Férel.
Twój wspólnik?
- Sto razy mówiłem, że nie mam… - Wspólnika.
Wiem.
Już to słyszałem.
A ten czarny gość z szatni, którego wizerunku nie mamy?
Nie znam go.
Myślisz, że cię uratuje?
Diop to egoista. Myśli tylko o sobie.
Zobacz, co zrobił rodzinie.
Férel.
Nasz zespół przeszukuje twój sklep.
Na pewno coś znajdziemy.
Dostaliśmy cynk, że ukradniesz bransoletkę.
Diop cię zdradził.
Możesz wyjść tylko dzięki mnie.
Powiedz, że żyje i gdzie się ukrywa.
- I jesteś wolny. - Słowo?
Tak.
Dobra.
Powiem, gdzie jest.
Słucham.
Avenue Feuillant.
- Avenue Feuillant. - Kwatera 51.
Kwatera 51.
Cmentarz Père Lachaise.
Na przesłuchanie proponuję przynieść łopatę.
Ferdinandzie, chodź tu!
Nie ruszaj się stąd.
- Tak? - Musimy to przyspieszyć.
Sprzedamy obraz. Trzeba załatwić pasera.
Kogoś, kto puści to w obieg.
Ile jest wart obraz?
- Jakieś 20 milionów. - To zażądamy 50 milionów.
Gdy to załatwimy, zabijemy Mariamę.
Potem zwiniemy żagle.
Diop zapłaci za to, co mi zrobił.
Sanni?
Sanni, to ty?
Mam mało czasu.
Mówią, że sprzedadzą obraz, a potem mnie zabiją.
Pospiesz się, Assane!
Pani kapitan, u nas nic. A na górze?
Też nic.
- Powiedział coś? - Nic.
Nie wiem, dlaczego wciąż chroni Diopa.
Skończ z tym Diopem.
Férel ukradł bransoletkę.
Może nawet ma perłę.
Nie. Férel jest tylko wspólnikiem.
Jeśli Diop ma łeb na karku, już dawno zniknął.
Mówię do ciebie.
Witaj, Ganimardzie.
Halo?
Mam problem.
Nowego wroga.
Pomóż mi z nim.
Potrzebuję cię.
Czerwony, jedwabny szal, tylko wtedy Lupin i Ganimard pracowali razem.
- Żeby współpracować, musisz mi zaufać. - Nie ma szans.
Moje gratulacje.
Chylę czoła. Chcę wiedzieć wszystko.
Jak wydostałeś się z trumny?
Skąd się tam wziąłeś? Nie widziałem niczego w kostnicy.
Magik nie zdradza swoich trików.
Naprawdę?
Trumna z fałszywym panelem?
Zgadza się.
To było łatwe.
Pomożesz mi go złapać?
Mam gdzieś twoje problemy.
Interesujesz mnie ty.
Teraz, gdy cię mam,
będę cię trzymał przy sobie.
To zależy ode mnie.
Najpierw mi pomóż.
A oddam się w ręce policji.
Tyle że w Czerwonym, jedwabnym szalu Lupin oszukuje Ganimarda.
- Wiem, że to zrobisz. - Nie.
Posłuchaj mojego planu.
To ja. Rozłączyło nas. Otwórz.
Nie możesz wejść.
Co znowu? Otwieraj.
Nie jestem sam.
Tylko z moją dziewczyną.
Słucham?
- Jesteś z nią w biurze? - Tak.
- Co robicie? - Nic. Przyjdź później.
Dobra. Bawcie się dobrze.
- Zadzwoń, gdybyś chciał popracować. - Dobra.
Pa, Sophie.
Pa. Ciao.
- Zadzwoń. - Tak.
Co robisz?
- Oddaję je. - To dla ciebie gra?
- Luzik. - Żaden luzik.
Jeśli ich aresztujesz, dostaniesz obraz Maneta,
perłę i bransoletkę Tary Xang.
Nie, dzięki.
Zastanów się.
Mają moją matkę.
Grożą, że ją zabiją.
- Wiesz, kto to może być? - Nie.
No dobrze.
Dobra.
Ale chcę gwarancji.
Podpiszę pełne przyznanie się do winy.
Oszczędzaj znikający tusz. Masz telefon.
- Już? - Mów.
Jest 28 grudnia 2021 roku.
Nazywam się Assane Diop i upozorowałem swoją śmierć.
Jak sprytnie odgadł
detektyw Guédira.
Chcę przeprosić osoby, które skrzywdziłem.
Które kocham.
Przyjaciół.
Rodzinę.
Jestem gotów oddać się w ręce policji
i ponieść konsekwencje swoich czynów.
Może być?
Super.
Ale sprawdzę.
Znam cię.
Dobra.
Przedstaw swój plan.
Niewiele lepiej.
- Co się stało? - To Assane.
- Do zobaczenia jutro. - Cześć.
Co się stało?
- Kto ci to zrobił? - To nic.
Znokautowałem rywala.
Walczyłeś u Kellera?
Nie walczyłem, wygrałem.
No tak.
Ale teraz muszę się gdzieś zatrzymać.
- Na noc lub dwie. - A co z Brunem i Anną?
Moim przeciwnikiem był Bruno.
Ale mam tylko jedno łóżko.
Więc…
Będziemy musieli spać razem.
Dobra.
Może być?
Mnie pasuje.
- Pasuje? - Tak.
No dobrze.
- Mówisz poważnie? - Co?
Myślałeś, że będziemy razem spać?
- Mówiłaś, że masz jedno łóżko. - No proszę cię.
Przepraszam.
No więc?
Pomogę ci, jeśli mi pozwolisz.
Zgoda?
ASSANE DIOP, OSTATNI AKT
- Co robisz? - Nic.
- Też masz wątpliwości. - Wcale nie.
Mamo, znam cię.
- Masz ten wyraz twarzy, gdy kłamiesz. - Nigdy nie kłamię.
O tej minie mówię.
Okej, mam drobne wątpliwości.
Wiedziałem.
Powiedziałam „drobne”.
Bo coś tu się nie zgadza.
Wiele rzeczy.
- Na pewno go znajdziemy. - Tak, skarbie.
Zrobiłeś już dużo. Teraz moja kolej.
Po pierwsze, Arnold de Garmeaux.
Co to za dziennikarz? Skąd miał informacje?
- Ktoś dał mu cynk. - Też tak pomyślałem.
- Cześć. - Cześć.
To mój kolega Victor.
Ktoś panu mówił, że wygląda jak ten złodziej?
Tak, nieustannie.
Dla gliny to utrapienie.
Jak twoje życie miłosne?
Na razie spokojnie.
- Masz dziewczynę. - Dziewczynę?
Czemu tak mówisz? Nie, nie mam nikogo.
A koleżanka z pracy?
- Koleżanka? - Tak.
Kto, Sofia? A co z nią?
Co?
Przystopuję cię. To kumpela.
- Serio. - Lubisz ją.
Czy ją lubię? No wiesz…
Każdy lubi Sofię.
A nie?
Jest piękna, mądra, wykształcona, troskliwa…
Sama prawda.
Ale nie miesza się pracy z życiem osobistym.
Z koleżanką to niemożliwe. To znaczy…
skomplikowane.
Trudne.
Podoba ci się.
Podoba mi się.
- Claire, mogę w czymś pomóc? - Nie.
Mam spotkanie z Arnoldem de Garmeaux.
- Proszę. - Dziękuję.
Dzień po śmierci Assane’a opublikował pan zdjęcie jego ciała.
Tak.
Publikowanie takich zdjęć jest zawsze trudne.
Jak zdobył pan tę informację tak szybko?
Skontaktowano się ze mną mailem. Nie znam nazwiska.
Spotkał się pan z tą osobą?
Tak.
W kostnicy.
Macie kogoś, kto umie rysować?
Jego oczy nie były zbyt ciemne.
Raczej jasne.
Ale taki był mniej więcej kształt twarzy.
Dziękuję.
Co? Dokąd pani idzie?
Mam kilka pytań.
Miłego dnia.
Przepraszam.
MODYFIKUJĘ GŁOS
- Halo? - Tak, Claire?
Idę do więzienia.
Słucham?
Odwiedzić przyjaciela Assane’a, którego aresztowano.
Ale nie mam odwagi.
Pójdzie pan ze mną?
Chorba. Proszę.
Wiem, że to dziwne,
ale czuję, że tylko pana mogę o coś takiego zapytać.
- Proszę. - Nie.
Nie mogę tego zrobić.
Przykro mi.
To nie moja sprawa.
Rozumiem.
Oddzwonię.
Dobrze.
- Do widzenia. - Pa.
Co jest grane?
- Nic. - Co?
Nie martw się. Dorwiemy ich i uratujemy twoją matkę.
A potem pójdę siedzieć.
Taka umowa.
Żeby sprzedać skradziony obraz, potrzebują pośrednika.
Marszanda znającego czarny rynek.
Właśnie.
Znam takiego.
Wygląda profesjonalnie, ale to największy oszust w Paryżu.
- Mówisz o Frédéricu Lassaire? - Tak. Znasz go?
Wszyscy go znają.
- Ale siedzi w pace. - Już nie.
Wyszedł na warunkowym i otworzył galerię.
Tam.
Myślisz, że skontaktują się z nim w sprawie Maneta?
Kradzione obrazy to jego specjalność. Przekonajmy się.
- Halo? - Cześć. Youssef?
Cześć, Fleur.
Jakieś wieści w sprawie Diopa?
Nie. Czemu pytasz?
Jego żona wpadła do biura, do mojego kolegi.
Ja piszę o tej sprawie.
Przekazujesz mi wszystko.
Taka była umowa.
Nie martw się, oddzwonię. Jestem zajęty.
Pracuję nad grubym tropem.
Jaki jest plan? Idziemy jako kupcy?
- Nie wyglądamy na kupców. - A na kogo?
Wyglądamy jak gliniarze.
Dobra, nieważne.
Co to jest?
KOMISARZ POLICJI
Chwila. Czekaj, Assane.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Podszywanie się pod funkcjonariusza jest bardzo ryzykowne.
Murowana odsiadka.
Więc nic z tego.
Tylko w połowie udajemy. Jesteś gliną, nie?
Dzień dobry.
Policja.
Proszę.
Pan Cittanova od lat obdarza mnie zaufaniem.
Zarządzam jego kolekcją.
- Proszę nie dotykać, to cenny okaz. - Już odkładam.
Jak ja to zrobiłem? Przepraszam.
Właśnie miałem odłożyć.
Przepraszam. Chwila.
Naprawię. Macie klej błyskawiczny?
Jestem dokładny. Nie będzie widać.
Wiem, że to kosztuje… Dwadzieścia…
Przyznam, że 25 000 euro to dużo jak na replikę.
To oryginalne dzieło z V wieku p.n.e.
Nie sądzę.
Ma widoczne mikropęcherzyki.
Widzi je pan?
- Widzi je pan? - Tak, ale…
Są typowe dla pieców przemysłowych. Przed naszą erą nie było ich wiele.
- Niemożliwe. - Sugeruje pan, że kłamię?
- Nie powie… - Widać je czy nie?
- Mówi, że kłamię. - Nie.
Ty je widzisz?
- Patrz. - Nie.
Dużo tu jest takich podróbek?
- Nie ma żadnych. - Jasne.
Możemy na słówko?
Na osobności.
Dziękuję.
- Jest pan oszustem. - Jak śmiecie?
- Do tego recydywistą. - Nie ważcie się.
Ma pan wybór. Albo aresztowanie…
- Co będzie gorsze. - Dużo gorsze.
- Sędziowie nie cierpią recydywistów. - Właśnie.
Albo współpraca.
Ale jaka?
Proszę usiąść.
Czuć się jak u siebie.
Poznaje pan obraz?
U Tortoniego Maneta.
Skradziono go w Bostonie jakieś 30 lat temu.
- Potem nikt go nie widział. - Dobrze pan wie, że jest w Paryżu.
- Tak? - Tak.
- Niedługo go opchną. - Przysięgam, że nie wiedziałem.
Zawsze przychodzili z tym do pana.
Kiedyś tak było.
- Ale zapewniam was, że teraz… - Dobrze.
Ile lat dostają recydywiści?
Minimum pięć.
Zgadza się. Na pewno nie więcej?
To prawda. Kara może szybko urosnąć.
Jeśli ktoś nie współpracuje albo uważa, że jest ponad prawem.
Siedem, osiem, dziesięć lat. Dwanaście, czternaście…
- Widzi pan. - Dobrze.
W porządku.
Będziecie mnie chronić?
Bo naprawdę się ich boję.
Słuchamy, Lassaire.
Może poproszono mnie…
o zaaranżowanie sprzedaży.
No i proszę.
Znajdziemy ci kupca.
Odezwiemy się.
Do zobaczenia.
Ledwo, ledwo.
Spisałeś się. Jest po naszej stronie.
Czekaj. Załóż to.
Po co?
Zabieram cię do miejsca, o którym marzyłeś.
Potrzebny mi twój telefon.
Kominiarka, telefon… Może jeszcze dam ci odznakę?
Nie, już ją mam.
Proszę.
Posłuchaj.
Musimy zachować ostrożność.
Przekonasz się dlaczego. Zaufaj mi.
Chodź.
Czujesz to?
Testosteron?
Nie, energię.
- Przedstawię cię. - Widzę tylko tłukące się dzieciaki.
Te dzieciaki nie mają dokąd pójść.
To ich dom.
Słyszysz siebie?
- Twój ojciec by to akceptował? - Jego ojca nie ma.
Kim jesteś?
Claire.
Koleżanka.
Czyli to ty organizujesz walki zbłąkanych dzieciaków?
- Claire! - Źle mówię?
Zostaw ją. W porządku.
To jej opinia.
Tyle że ma cię za dzieciaka.
Jesteś nim?
Jesteśmy rodziną. To nie więzienie.
Jak chce, niech idzie.
Jego wybór.
Jasne?
Rób, co chcesz, ale mnie nie szukaj.
Prawdziwi przyjaciele nie odchodzą.
Przemyśl to.
Co się stało?
Wiesz.
Poślizgnąłem się.
Trzeba lodu, żeby zmniejszyć opuchliznę.
Dali ci chociaż coś na ból?
Nie martw się.
Obsługa pokojowa jest bez zarzutu.
Przynajmniej wciąż żartujesz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Skontaktował się ze mną.
Kto?
Assane.
O czym ty mówisz?
On nie żyje.
Nie musisz już kłamać.
Ciebie też nie winię.
Opowiedział mi wszystko.
O mailu, który wysłałeś do dziennikarza.
Jak spotkałeś się z nim w kostnicy. O fikcyjnym pogrzebie.
Byłem przeciwny.
Przysięgam.
Przepraszam.
Powiedział ci, jaki ma plan?
Reszta planu?
Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Gdzie jest?
Nie wiedziałaś.
Nie.
Ale teraz już tak. Dziękuję, Ben.
Dziękuję.
Stój.
Witaj w mojej wydrążonej iglicy.
- Naprawdę? - Tak, jesteś u mnie.
Niesamowite. Sam to zrobiłeś?
- Poznaję tę czapkę. - Tak.
Przez nią zdjęli mnie ze sprawy.
Chodź. To nie wszystko.
Bomba.
O proszę.
PODEJRZANI
Robi wrażenie.
Byłbyś dobrym gliną.
Jestem lepszym złodziejem.
Wiesz, że możemy to załatwić zgodnie z zasadami.
Sprawdzimy ich, znajdziemy sprawcę i uratujemy twoją matkę.
Mówiłem ci. Nie pracuję z glinami.
Pracuję z Justinem Avisto.
Kolekcjonerem kradzionych dzieł sztuki.
- Nie słyszałem o nim. - Wkrótce go poznasz.
Ci, którzy porwali moją matkę, czekają na mnie jutro.
Więc nie mogę być Lupinem.
Rozumiem.
Ty będziesz Justinem Avisto.
- Poważnie? - Tak.
Wiesz co? Dzięki za zwiedzanie.
Było super.
Ale jestem gliną. Nie będę się przebierał.
Dam ci wybór.
Dostajesz obraz, bransoletkę Tary Xang i Czarną Perłę.
Pomagasz mi też ocalić matkę.
Albo… Proszę.
Dzwoń do Belkacem. Niech mnie aresztuje.
No skoro jesteś gliną.
Zrób, co trzeba.
Dobra. Uratujemy twoją matkę, a ty zgłosisz się na policję.
Taka była umowa.
Robię to dla niej.
Dzięki.
Co teraz?
Stworzymy Justina Avisto. Za mną.
O tak.
Pasuje.
Miło mi, panie Avisto.
Podoba mi się.
A jak zdobędziemy 20 milionów euro?
Pieniądze to żaden problem.
Halo, Lassaire?
Mamy kupca.
Będzie jutro o 22.00 w hotelu Derwatt.
Justin Avisto.
Spotkacie się tam jutro.
Do zobaczenia.
Ganimard.
Załatwione.
Od teraz nie możemy nawalić.
Nie przejmuj się. Będzie dobrze.
To był Justin Avisto.
- Rozpoznałem go. - I jak?
Nieźle.
Tylko nieco zmieniłem głos.
Zamykamy cmentarz. Proszę iść w stronę wyjścia.
Zamykamy cmentarz.
- Do wyjścia tędy. - Dobrze.
Dziękuję.
Jak tam, Avisto jest gotowy?
Tak.
Denerwujesz się?
Jest okej.
Spokojnie.
Pamiętaj, że Avisto nie ma problemów.
Jest bogaty.
Kupuje sobie Maneta.
Łatwo powiedzieć.
Jestem.
Teraz głosem Avisto.
Jestem.
Powodzenia.
To jest Justin Avisto.
Może słyszała pani o jego reputacji.
Nie.
Nie słyszałam.
Z ciekawości,
jaka jest pana reputacja?
Moja reputacja?
To znaczy?
Jestem zbyt skromny, by odpowiedzieć na to pytanie.
Pan Lassaire zrobi to lepiej.
Jestem zbyt skromny, by odpowiedzieć na to pytanie.
Pan Lassaire zrobi to lepiej.
A więc…
Pan Avisto to zapalony kolekcjoner.
Stale współpracujemy.
Kupiłem wiele obrazów.
Nie mam żadnych problemów.
Jestem bogaty.
A teraz kupię sobie Maneta.
Zatem miło pana poznać.
Panią również.
Proszę.
Zatem zacznijmy.
Pan Avisto oferuje za obraz 17 milionów euro.
Chyba pan żartuje.
Jest wart 50 milionów.
Na rynku tradycyjnym tak.
Czarny rynek rządzi się swoimi prawami.
Pracuje pan dla niego?
Myślałam, że możemy panu zaufać.
Proszę posłuchać.
Nie traćmy mojego czasu.
Jeśli to pani nie interesuje, odwołajmy sprzedaż.
Przystanę na 25 milionów.
Niestety nie mogę przekroczyć 20.
Umowa stoi.
No i proszę.
Możecie sprawdzić.
Wszystko jest tutaj.
Toast?
Szybciej!
Znajdźcie Justina Avisto!
Wy dwaj tam. Reszta ze mną!
Zespół B, sprawdzić piętro!
Jazda!
Dziękuję.
Ganimardzie, dziękuję za pomoc.
Reszta planu cię nie uwzględnia.
Dobra robota.
Obraz, bransoletka…
Zatrzymaj nawet strój Avisto.
Zasłużyłeś.
Załatwiłeś to fachowo.
Wyśmienity zakup.
- Stać, policja! - Ręce do góry!
- Który z was to Justin Avisto? - To on.
Sofio, to ja.
To ja, Youssef. Wyjaśnię ci.
- Posłuchaj. Wyjaśnię. - Co do licha?
Próbowałem odzyskać Maneta i bransoletkę Tary Xang.
Chodź. Musimy pogadać.
Guédira!
Mam pieniądze.
Mieliśmy problem. Duży problem.
Już idę.
Dobra, podsumujmy.
Zastałam cię w przebraniu, z dwoma znanymi przestępcami,
obrazem Maneta i skradzioną bransoletką.
Co mam sobie myśleć?
Powiedziałem prawdę.
Realizowałem plan odzyskania Maneta.
W sumie wszystkiego, bo perły też.
A ty co tu robisz?
Dostałam cynk.
Halo?
Belkacem?
Tak. Kto mówi?
Mam informacje.
Kolekcjoner sztuki Justin Avisto…
- Kto? - Kupi skradziony obraz Maneta.
W hotelu Derwatt dziś o 22.00.
- Mam w to uwierzyć? - Pani sprawa.
Hotel Derwatt.
Dziś o 22.00.
Na pani miejscu
wziąłbym wsparcie.
Do widzenia, Sofio.
Moment.
- Mam nadzieję… - Czekaj. Co robisz?
- Nie skończyliśmy. - Dobra. Nie wierzysz?
Obejrzyj ostatnie nagranie. Zobaczysz.
Śmiało.
- Ostatnie nagranie. - Dokładnie tak.
Czy ją lubię? No wiesz…
Tak, lubię ją. Jest piękna.
Co?
Każdy lubi Sofię. A nie?
Jest piękna, mądra, wykształcona…
- Cześć. - Cześć.
To mój kolega Victor.
- Masz dziewczynę? - Nie.
- A koleżanka z pracy?
Jest piękna, mądra, wykształcona, troskliwa…
Przepraszam.
Tak, Claire?
- Co jest grane? - Nic.
Nie martw się.
- To mi schlebia. - Nie to chciałem ci pokazać.
Serio.
To co robimy?
Ty i ja?
Nie. Co powiemy szefowi?
Że odzyskaliśmy skradzionego Maneta.
To w sumie prawda.
W sumie prawda.
Prawda.
A niech cię cholera.
Hej, Keller!
To Assane.
Kazałem ci strzelać!
Dalej.
Dawaj. Mocniej!
Bruno mówił o twojej matce.
Wykaż się. Niech ta złość zaprocentuje.
Perła i obraz są drugorzędne.
Żeby uchronić tę ładną buźkę.
Ale znam Manon.
Nigdy by mnie nie zdradziła.
Moim celem…
Jest cię skrzywdzić.
Bardzo.
Napisy: Anna Samoń