Halo?
Ben?
To ja.
Jak się masz?
W porządku.
Ale bywały lepsze czasy.
Prycza jest średnia.
A jedzenie…
Nawet nie chcę mówić.
Aż trudno to opisać.
- Krwisty, tak jak lubisz. - Dziękuję.
Z pryczą nic nie zrobię.
Słuchaj.
Mam złe wieści.
Claire mnie odwiedziła.
Wie, że żyjesz.
Ale skąd?
Pojęcia nie mam.
Nie ode mnie.
Nie wygadałem się.
- Wie, że jestem trenerem? - Nie.
Ale jest sprytniejsza od ciebie.
- W końcu się domyśli. - Wiem.
A twoja matka? Gdzie jest?
Porywacz nazywa się Jean-Luc Keller.
Duch z przeszłości, o którym nie wiesz.
To było dawno.
Musisz chronić Raoula i Claire.
Bo weźmie ich na celownik.
Nie martw się.
Zajmę się tym.
Trzymaj się.
Dobrze?
Smacznego.
Dzięki.
PODEJRZANI
RODZINA PELLEGRINICH
To ci najbogatsi, których okradłeś.
Wszyscy oszukani, odkąd razem pracujemy.
Całkiem sporo wrogów.
Założę się, że to ktoś z nich porwał Mariamę.
Férel ukradł tę bransoletkę dla ciebie?
Obraz Maneta. Skąd go masz?
A co z perłą? Gdzie jest?
Zróbmy to inaczej.
Znasz tego gościa?
Jest jednym z was?
Ale jesteście zdesperowani.
Ten gość
nie żyje.
FUNKCJONARIUSZ POLICJI SĄDOWEJ
A ten? Rzekomy kupiec.
Znasz go?
Pracuje z wami?
Patrz tu, gdy do ciebie mówię.
Nie gadam z policją.
No i?
Nie wiem zbyt dużo.
Aresztowali Manon za paserstwo.
Przenoszą ją do więzienia.
A nam wcisnęli fałszywe banknoty.
Wiesz, gdzie pracuje żona Diopa?
- Przyprowadzę ją. - Nie.
Gdy będzie sama, zabij ją.
W odwecie za Manon dorwiemy jego rodzinę.
Miarka się przebrała.
Koniec zabawy.
Dobra.
Nie!
- Co ten Thuram zrobił? - Nie wierzę!
Wszystko na nic!
Można oszaleć.
Została tylko minuta pierwszej połowy…
Co tu robisz?
Jakie miłe powitanie.
Bruno do mnie dzwonił.
Chciałeś się spotkać, tak?
Rozumiem.
- Czekaj! Skoro tu jesteś… - Przeprosisz?
- No ale wiesz… - Dobra.
W porządku!
Przepraszam.
Wejdź.
Mamy tyły. Jestem załamany.
Przy okazji wyjmij frytki z mikrofali.
Co z Kellerem?
Przestań. Wiem, co myślisz.
Że jesteś dziwakiem.
Kto tak przechowuje keczup?
Ci, którzy nie chcą uderzać w denko.
Sprytne.
O rany, gol!
Thuram strzelił! Mamy gola. Tak!
Cześć.
- Pani jest Claire? - Tak.
Halo, Alex?
Mówi Claire.
Przyprowadzisz Raoula do domu? Zaczekam na dole.
Później wyjaśnię.
Dziękuję.
- Śledził mnie. Na pewno. - Kto to mógł być?
Nie mam pojęcia. Może wróg Assane’a.
- Nie wiem. - A może tata go przysłał?
Co? Niby jakim cudem?
Z nim nigdy nie wiadomo.
Żyje i wróci.
Wejdzie pan na kilka minut?
Rozejrzeć się. Nie czuję się bezpiecznie.
Nie ma problemu.
Dziękuję.
Nikogo tu nie ma.
Dziękuję. Co za ulga.
Dziękuję.
Dobrze.
Jestem głodny. Zamówimy coś?
Nie, skarbie. Sama zrobię.
Pewnie makaron z keczupem.
Może być?
- Super. - Okej.
Więc tak…
Idę spać. Chcę być w formie na jutrzejszy mecz.
Dobry pomysł.
Liczymy na ciebie jutro.
Dobranoc, mamo. Dobranoc, trenerze.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
- Nie zapomnij o moich butach. - Jasne, że nie.
Postaw tu. Dziękuję.
- O co chodzi z butami? - To nic takiego.
Chce mieć takie same buty jak ojciec. To talizman szczęścia.
Nie mówiłam mu o czymś, co mnie dręczy.
Nie wiem, czy pójście na ten mecz to dobry pomysł.
Może znów będą nas śledzić. Co pan myśli?
Będę tam.
Nie ma powodów do obaw.
Ten mecz jest ważny dla Raoula, więc możecie na mnie liczyć.
To zabawne.
Jest pan zupełnie inny niż Assane.
Czyli…
uprzejmy, rozsądny.
Ale…
Łączy was to, że nigdy się pan nie martwi.
Wcale nie.
Ciągle się martwię.
Czy myśli pan, że…
gdyby sytuacja wyglądała inaczej,
może moglibyśmy
przestać się tylko przyjaźnić?
Na przykład teraz się pan martwi.
Źle oceniłam sytuację.
Proszę zamknąć drzwi.
Okna też i włączyć alarm.
Nie wiem, jak działa.
Zrobię to.
- Czyli… - Ma pani kod?
Tak, 1864.
Tutaj.
Jeszcze się nie aktywował.
Nie.
Wiem, że pracowałeś z Diopem.
Co?
Nie traktuj mnie jak idiotkę.
Manet, bransoletka, to dzięki niemu.
Przestań kłamać.
No dobrze. To prawda.
Był tu kilka dni temu.
Słucham?
Był tu, a ty go nie aresztowałeś?
Żartujesz sobie?
Sama spróbuj go zakuć w kajdanki.
Zobaczymy, jak ci pójdzie.
Co się dzieje? Odbiło ci?
Zaproponował mi układ.
Jeśli mu pomogę, miał się oddać w ręce policji.
Ale…
Oszukał mnie.
To oczywiste. Coś ty sobie myślał?
Przecież to nie twój kumpel.
Tak naprawdę nie chcesz go aresztować. Bo go podziwiasz.
Miałeś dość Ganimarda, więc zmówiłeś się z Lupinem.
Aresztujesz mnie?
Śmiało.
Nic na mnie nie masz.
Taka prawda.
Widzisz?
Już gadasz jak zbir.
Jeśli się odezwie, masz mi powiedzieć.
Ostatni raz ci darowałam.
- Widziała cię czy nie? - Chyba tak.
- Chyba czy na pewno? - Nie wiem.
Na pewno.
Teraz będzie ostrożna.
Mam to gdzieś.
Zabij ją jutro. Jak tylko wyjdzie z domu.
- Jean-Luc… - Co?
No co?
Zapomniałeś, co dla ciebie zrobiłem?
Już dawno zatłukliby cię w kiciu.
Zabij żonę Diopa. Ja zajmę się staruszką.
To ostatnia runda. Nie nawal.
Rozumiesz? Lepiej mnie nie zawiedź.
Chwila.
Gdzie mój bidon?
Widziałaś mój bidon?
Nie.
Patrzyłeś w lodówce?
Wiem, co myślisz.
Że jesteś dziwakiem.
Kto tak przechowuje keczup?
- Jestem Alex, nowy trener. - Miło mi.
Mamo?
W porządku?
Tak, wszystko gra. Twoja woda.
- Proszę. - Dzięki.
- Myślisz, że przyjdzie na mecz? - Kto?
No wiesz,
tata.
Nie wiem, skarbie.
To niemożliwe.
Proszę uważać!
Przepraszam.
Właśnie ukradziono mi portfel.
To pewnie ktoś z nich.
Są wszędzie.
Czy w pobliżu jest komisariat? Muszę złożyć skargę.
Albo tak będzie dalej.
Proszę iść 100 metrów w górę. To druga ulica po prawej.
- Dobrze. Z Bogiem. - Dziękuję pani.
A ty kto?
Assane Diop. Poprzedni lokator.
Dziękuję.
POWIEDZ SANNIEMU, ŻE GO KOCHAM, ALE BEZE MNIE JEST MU LEPIEJ.
Mamo…
Dzień dobry.
Nie chcę przeszkadzać,
ale szukam syna. Kiedyś tu mieszkał.
Cześć, Alex.
Cześć, Claire. Jak się masz?
W porządku.
Nic się nie wydarzyło?
Nie. Bardzo dobrze mi się spało.
Przepraszam za wczoraj. Nie chciałam…
wprawić pana w zakłopotanie.
Bez obaw. To nie takie łatwe.
Naprawdę?
Przemyślałam to sobie.
To, że Assane być może żyje, nie znaczy, że nie mogę iść dalej.
To znaczy, z kimś innym.
Racja. Tak.
Moment.
- Gdzie pani jest? - W galerii Lafayette.
Szukam butów dla Raoula na dzisiejszy mecz.
- Ale się zgubiłam. - Trampki są na trzecim piętrze.
Windą będzie szybciej.
Dobrze. Winda…
Przed panią.
To znaczy, złota winda.
Jest złota winda.
Dobrze zna pan to miejsce.
Które piętro?
Trzecie.
Dobrze.
Powinnam znaleźć kogoś nowego, ale niełatwo o właściwą osobę.
Pan znalazł?
Nie rozumiem.
Właściwą osobę.
Znaczy się, czy jest pan w związku?
Byłem dawno temu. Ale to skończone.
Rozumiem.
To znaczy, że ewentualnie będę miała szansę?
Wychodzimy ze strefy przyjaciół?
Nie, wychodzę z windy.
Dobrze, idę…
nie wiem dokąd.
W lewo.
Nie! W prawo po wyjściu z windy.
W prawo po wyjściu z windy.
Dobrze. Rozumiem.
- Właśnie. - No dobrze.
- Zostanie pan ze mną na linii? - Oczywiście.
Dobrze.
Moment.
- Tak? - Pomyliłem się.
Tak. To nie ten sklep.
Otworzyli sklep po drugiej stronie ulicy.
Poważnie?
Tak, to specjalistyczny sklep.
Przepraszam.
- Dobra. - Musi pani zejść.
Nie szkodzi.
Więc, jakie kobiety pan woli?
- Halo? - Tak?
- Jest pan tam? - Tak.
Proszę opróżnić kieszenie.
To nie ja.
Proszę.
- Co to jest? - To nie moje.
- W tym problem. - Zostawcie mnie!
Puszczajcie!
Zastanawia się pan?
Chyba nie ma pan weny.
Te, które mi uciekają.
Te, które uciekają?
No dobrze.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Jesteśmy w finale!
Jesteśmy w…
- Cześć, Bruno. - Dzień dobry, pani Fouchard.
Niezapowiedziana inspekcja. Poproś opiekuna.
Nie ma go. Załatwia sprawy.
Ostatnio był na siłowni. Wcześniej w pracy.
- Tym razem składam raport. - Jean-Luc już jedzie.
- Ciągle tu jest. - Znam cię, młodzieńcze?
Zasady to zasady. Zgłaszam to opiece społecznej.
Dzień dobry, pani Fouchard.
Miło panią widzieć.
Upewniam się, że wszystko dobrze.
Oczywiście.
Może piwa, żeby uczcić zwycięstwo?
Nie, dziękuję.
Spasuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Mało brakowało. - Ile razy mam ci powtarzać?
Nie otwieraj jej!
- Nie miałem… - Jeszcze mi pyskujesz?
Co z tobą?
Beze mnie jesteście niczym!
Jasne?
A nie odwrotnie?
Co powiedziałaś?
Nie trzeba.
Rozumiemy.
Jean-Luc, proszę.
Jak poszło?
Miałem kłopoty.
Miałeś kłopoty?
Nie zająłeś się Claire i Raoulem?
Nie.
Idź.
O cholera.
Nie tylko ich nie zabiłeś, ale przez ciebie Mariama uciekła.
CZY ASSANE TO ARSÈNE LUPIN?
Fleur?
Tak?
Ktoś do ciebie.
Fleur Bélanger?
To pani pisze artykuły o Assanie Diopie?
Słucham.
Możemy porozmawiać na osobności?
Potrzebuję pani pomocy.
- Co będzie w niedzielę? - Finał mundialu.
Gdzie będą mieszkańcy Paryża?
Przed telewizorami.
Właśnie.
Wszyscy będą oglądać mecz.
To idealny moment na napad.
Na ten sklep jubilerski.
Drużyna Francji przejdzie do historii, a my wrócimy bogaci.
- Czemu mielibyśmy to robić? - A czemu nie?
Nie jesteśmy złodziejami. Wtedy nie mieliśmy wyboru.
To udawaj, że nie masz!
Jasne?
Ruchy.
Zajmiemy się panem.
Chcę gadać z glinami.
Chce z panią rozmawiać!
Słucham.
Facet, który mnie popchnął, nazywa się Keller.
Jean-Luc Keller.
To on ukradł Czarną Perłę.
Uwaga, jednostki. Poszukiwany Jean-Luc Keller.
Za próbę zabójstwa. I za kradzież Czarnej Perły.
Halo?
Gdzie Lupin słucha ulubionej muzyki?
Czemu o to pytasz?
Posłuchaj. Miałeś rację.
Diop żyje.
Co? Skąd to wiesz?
Matka Diopa jest w Paryżu.
Przyszła, żeby umówić spotkanie z synem.
W miejscu, gdzie dżentelmen słucha ulubionej muzyki.
BĘDĘ TAM, GDZIE DŻENTELMEN SŁUCHA ULUBIONEJ MUZYKI
Posłużymy się nią, żeby znaleźć Diopa.
Więc gdzie Lupin słucha muzyki?
Niech pomyślę.
Gdzie był koncert…
W Dwóch uśmiechach jednej pani, ale to było w Vichy.
Nie. Za daleko.
Dobra, czekaj. Gdzie jeszcze?
Koncert… W Tajemniczym domostwie!
- Opera Garnier! - Na pewno?
Tak.
Super. Dzięki za info.
Co robimy? Możecie grać bez trenera.
Dam wam chwilę na zastanowienie.
Nie ma mowy.
Każe nam być na czas, a sam nas wystawia.
- Co robimy? - Nie wiem.
- Chcesz grać? - Nie.
Nie zagramy bez niego.
- Nie ma mowy. - Bez trenera to lipa.
No właśnie. Co z taktyką i zamianami?
Nie ma szans.
Poddajecie mecz?
Nie. Damy radę bez niego.
Wiemy wszystko, co trzeba.
Każdy trzyma pozycję. Gramy jako drużyna. Do dzieła.
- Tak. - Do ataku!
- Raz, dwa, trzy. - Team!
Dalej, Raoul!
Sofia? Wyślij wsparcie, aresztujemy Diopa.
- Opera Garnier. - Tak?
Widziałem zakodowany anons dla Assane’a.
Dlatego mam przeprowadzić operację?
Miałeś z nim kontakt?
Lupin komunikuje się za pomocą kodów w gazetach.
Zaufaj mi.
SANNI ANONIM – PARYŻ
Właśnie w tym problem.
Już ci nie ufam.
To przeczytaj Tajemnicze domostwo.
- Przekonasz się. - Męczy mnie twoja gadka.
Proszę. Posłuchaj mnie.
Już nawet nie wiem, po czyjej jesteś stronie.
Słuchaj,
synu.
Słuchaj.
Takie piękno
nie należy do nikogo.
Jest też nasze.
Wiesz, kim jest twój tata?
Dżentelmenem.
To prawda.
Proszę pana! Dobry wieczór.
- Proszę na bok. - Jestem z policji.
- Ja też. Pański bilet. - Nie teraz.
Tutaj. Proszę.
W porządku?
Tak? Dobra, ciao.
Napisy: Anna Samoń