Raoul, tu mama. Nie ma cię w domu?
Chcę ci tylko powiedzieć, że zostanę jeszcze trochę w szpitalu.
Przyjdzie wujek Martin.
Za pięć minut dojedzie z komisariatu.
To wszystko. Kocham cię.
Do zobaczenia.
Dobrze spałaś?
Co to jest?
Moje życie.
Jestem, kim chcę.
Ale teraz jestem nikim.
Straciłem przyjaciela i rodzinę.
Nawet perłę.
Dobrze, że tu jesteś.
Znalazłem cię.
Mam milion pytań.
Właściwie to jedno.
Dlaczego?
Czemu wtedy nie przyjechałaś?
Po waszym wyjeździe do Francji…
miałam tylko jeden cel.
Zarobić tyle, żeby do was dołączyć.
Byłam blisko.
Jeszcze tydzień lub dwa
i wystarczyłoby na bilet.
Ale mój szef był złodziejem.
Pewnego dnia, bez uprzedzenia,
postanowił obciąć o połowę płace wszystkich pracowników.
Słucham?
Oddaj mi pieniądze!
Oczywiście mnie zwolnili.
Więc postanowiłam odebrać to, co moje.
Co było nasze.
Ale mnie złapali i aresztowali.
Gdy zadzwoniłeś do więzienia,
było mi wstyd.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, kiedy wyjdę.
Tam, gdzie byłam,
nie mogłam nic dla ciebie zrobić.
Gdy wyszłam,
nie miałam nic.
Zostałam złodziejką.
Prawdziwą.
Jedną z najlepszych. Jak ty.
Ale uwierz mi…
Nie było dnia, żebym o tobie nie myślała, Sanni.
O tobie i twoim ojcu.
MODYFIKUJĘ GŁOS
- Tak, Claire? - Assane, przyjedź.
Potrzebuję cię.
- Nazwałaś mnie Assane. - Wiem, że to ty.
Zmarnowaliśmy dość czasu. Przyjedź.
Już jadę.
No dobrze. Raoul?
W porządku.
Idź.
Mówiłem, że żyje.
No nie.
Tędy.
Niesamowite.
To twoja kryjówka?
Moja wydrążona iglica.
Tu będziemy bezpieczni.
Masz całą kolekcję!
Pewnie tylko Ben wie o tym miejscu.
Tak było.
Dzień dobry.
Przedstawiam wam Mariamę.
Moją matkę.
Jak miło panią poznać.
- Raoul? - Tak.
W finale mundialu Francja zmierzy się z Brazylią…
Mówiłem, że będzie pusto.
No nie wiem, Keller.
Nie czuję tego. To nie w porządku.
- Co oni nam zrobili? - Nieważne.
- Są bogaci. - Nie potrzeba nam kasy.
Coś ci wyjaśnię.
Albo robisz to, co mówię, albo spadaj razem z kumplami.
Nie wracajcie z płaczem, gdy przyjdą z opieki.
Francuzi w niebieskich koszulkach i białych spodenkach.
A drużyna Brazylii tradycyjnie w żółtych koszulkach.
W szatni reprezentacji Francji aż kipi od emocji…
Dobra.
Mecz zaczyna się za pięć minut. Przygotujcie się.
Mogę panu pomóc?
Dziękuję. Nie trzeba.
- Co pan robi? - Proszę zobaczyć.
Ma pan ten numer?
Już patrzę.
- Tak, mam. - Czyli tamtego nie?
- No nie. - Gość ma tupet.
To tylko nalepka. Fałszywe tablice.
Jest kradziony.
- Co? - Potrzebuję kluczyków.
No nie.
- Uprzedzę właściciela… - Że konfiskujemy mu łódź?
- No… - To bez sensu! Proszę pomyśleć.
Jest pan po ich stronie?
- Czyjej? - Po stronie złodziei.
Czy policji?
- Policji. - To poproszę kluczyki.
Szybko. To interwencja.
Tak.
- No już! - Przepraszam.
Kluczyki! Dziękuję.
To dla pana.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Przepraszam bardzo. - Tak?
Podpisze pan chociaż?
- Pewnie. Jesteś François? - Tak.
To mi się podoba.
- Długopis. - Pilnujesz procedur.
- François. - Tak?
- Zwolni pan cumy? - Tak, przepraszam.
Jasne.
- Przepraszam. - Uwaga na fale.
No trochę chlapie.
- Już? - Gotowe.
Dziękuję.
Co robisz?
Nic. Jak leci?
- Kłamie, prawda? - Oczywiście. I to słabo.
No i proszę.
Minister spraw wewnętrznych. Każdego wyciągnie z kicia.
- Na przykład Bena. - Tak.
Jest do cna skorumpowany.
Jeśli znajdę na niego haka, nie odmówi.
Co?
- Obrabujesz ministra? - Poczekaj.
Ani mi się śni.
Razem z Claire podjęłyśmy decyzję.
Załatwimy Benowi prawnika,
ale na razie znikniemy z Paryża.
Znajdziesz nam kryjówkę.
To nie problem?
Mogło być lepiej, ale nie jesteśmy idealną rodziną.
Przynajmniej będziemy razem budować nowe życie.
Będziemy zbiegami.
Nazywaj to, jak chcesz.
Ktoś już to sugerował.
Byłaś przeciwna.
Tak, byłam przeciwna, bo żyłeś.
Pamiętaj, że jesteś martwy. Nie ty decydujesz.
Rozumiem.
- Nie mam nic do gadania? - Nie.
No tak.
Dokończę kilka spraw.
Znajdziemy prawnika dla Bena i wyjedziemy za dwa dni. Może być?
Mnie pasuje.
Ma pani na niego dobry wpływ.
Posłuchaj.
Masz rodzinę, która na tobie polega.
Więc koniec z napadami i przebierankami.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Pułkownik Ali Abdelkerim.
Armia czadyjska.
Uszanowanie, pułkowniku.
Czy my się znamy?
Służyliśmy razem w Czadzie.
Operacja Limousin.
Rok 1969.
Jestem w Paryżu i chciałem się przywitać.
- Nie pamiętam. - Nie dziwi mnie to.
Byłem przewodnikiem, mając 13 lat.
W tym wieku wszyscy wyglądamy podobnie.
Pana słowa.
- Dobrze pamiętam. - Niemożliwe…
Ali!
- Mały Ali! - Ten sam.
Doskonale pamiętam.
Już nie taki mały!
Miło cię widzieć. Wejdź!
- Proszę. - Dziękuję bardzo.
Co za przyjemność!
- Bardzo się cieszę. - Ja też.
Wiesz co?
Dobrze, że nie jestem już w wojsku.
Nie ma prawdziwych mężczyzn.
Same pedzie.
Przepraszam. Wiem, że nie wolno już mówić takich bzdur.
Córka nazywa mnie reakcjonistą.
Nie przeszkadza mi to. Zawsze mówił pan prosto z serca.
Zgadza się.
Zostałem żołnierzem, żeby być jak pan.
- Żartujesz? - Nie.
Nigdy nie rozumiałem, czemu nie został pan generałem.
A to zabawne. Wiesz co?
Góra w końcu się obudziła!
Dziś w Beauvau przyznają mi Legię Honorową.
Nareszcie!
Najwyższy czas! Banda politykierów!
Elastyczni i koci.
Chryste Panie!
Pamiętasz dewizę 6. Batalionu Piechoty Kolonialnej!
- Oczywiście. - Och!
- Elastyczni… - I koci!
Czekaj.
Co robisz po południu?
- Nic ważnego. - Zajmę się tobą.
- Elastyczni… - I koci!
No już. Jazda!
Kapitan Dunga wpatrzony w murawę, na której Brazylia ma szansę…
- Chodźmy. - Czekaj.
Nikogo nie ma.
- Jesteś pewien? - Tak.
Jak nic ominie nas mecz roku.
Albo upokorzenie stulecia.
Tego nie wiesz.
Może już jest 2:0 dla Brazylii.
Nie mów tak.
Bingo.
Drużyna straciła zapał, a Francuzi kompletnie ich zgasili.
Nie, to nieprawda. To właśnie problem tego zespołu.
Oni ciągle mają się na baczności.
Dopóki tego nie rozróżnimy, zawsze będziemy w trudnej sytuacji.
Tak, zawsze w tarapatach…
Spocznij, chłopcze.
Ali!
- Jak się masz? - Dobrze. A pan?
W porządku.
Chodź, chcę ci kogoś przedstawić.
To minister spraw wewnętrznych. Główny glina Francji.
Proszę pozwolić, że przedstawię panu pułkownika Alego Abdelkerima.
Jako dzieciak wielce nam się przysłużył.
- Miło pana poznać. - Mnie również.
Wygląda pan znajomo.
Spotkaliśmy się?
Panie ministrze,
są tysiące takich jak ja.
Którzy walczyli za Francję.
Przelewali krew za flagę, która nie była ich własną.
Uwaga, nie skarżę się.
Republika okazała wdzięczność.
Mam piękny medal.
Oczywiście.
To godne podziwu.
Republika dziękuje za poświęcenie, panie…
Abdelkerim.
Syn Mariamy i Babakara.
Godne podziwu.
Rozpoczynamy ceremonię?
Ale zamknąłeś usta temu pseudopolitykowi!
Stawiam ci drinka, jak odbiorę medal.
Dwa.
Tak jest.
Spocznij.
Do zobaczenia.
Mogę panu pomóc?
Chłopcze,
nie per pan.
- Podpułkownik. - Przepraszam, podpułkowniku.
Ale to gabinet ministra. Proszę zejść na dół.
Chryste Panie! Co za niezdara!
- Zejdzie pan. - Tak.
Nie wyciera pani, tylko rozmazuje.
- Co się dzieje? - No nie.
Mam zniszczony smoking przez tę kretynkę!
Może trochę szacunku?
Proszę otworzyć!
Intruz w gabinecie ministra. Nikt nie może opuścić budynku!
No dawaj!
Wyważcie drzwi, ale go złapcie!
Przykro mi, ale wszystkich przeszukujemy.
Proszę pozostać na terenie ministerstwa.
- Co się dzieje, pułkowniku? - Nie mam pojęcia.
Ktoś się włamał.
Proszę rozłożyć ręce.
Otwieramy torebki.
Nie masz wstydu?
Służyliśmy razem w Czadzie!
To nic. Taki ma rozkaz.
No chyba, służbisto, nie aresztujesz go za stetoskop?
To lekarz wojskowy!
Nie rozstawałem się z nim od pierwszej misji.
Możesz odejść.
Elastyczni…
I koci.
Masz to?
Oczywiście. Nie jestem niedołężna.
Masz rodzinę, która na tobie polega.
Więc koniec z napadami i przebierankami.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Okłamiesz żonę, ale nie matkę.
Zrobisz, co zechcesz, prawda?
Nie uciekniemy.
Keller nie odpuści.
Mam plan.
No dobrze.
Pomogę ci.
Co zamierzasz?
Na pewno znajdziemy coś na ministra.
Ale muszę dostać się do jego biura.
Co za niezdara!
- Zejdzie pan. - Tak.
Nie wyciera pani, tylko rozmazuje.
No nie.
- Odwrócisz uwagę. - Mam zniszczony smoking!
Może trochę szacunku?
Co pani tu robi?
Myślałam, że będziemy obsługiwać wszędzie.
Nie, proszę zejść na dół.
- Dobrze. - No już.
- A pan co? - Byłem w toalecie.
Proszę wracać na dół!
A ja otworzę sejf.
Choć mogą mnie zrewidować.
Proszę pana!
Widziałam, jak ktoś wchodzi do gabinetu ministra.
Ale nie znamy tutaj tego człowieka.
- Proszę zejść. - Dobrze.
Więc to ty opróżnisz sejf.
Proszę otworzyć!
W tym celu wejdziesz do biura, a ja ucieknę korytarzami.
Intruz w gabinecie ministra. Nikt nie może opuścić budynku!
Będziesz miała dość czasu na opróżnienie sejfu.
Weźmiesz, co trzeba, i uciekniesz.
Skąd będę wiedziała, co zabrać?
Zostawię podpowiedź.
Czekaj. A mnie nie przeszukają?
Znajoma powiedziała mi kiedyś coś bardzo prawdziwego.
Gdy jesteś kobietą w moim wieku i wyglądasz jak ja,
łatwo uznają cię za śmiecia.
Kto jest bardziej niewidzialny niż czarny po czterdziestce?
Czarna kobieta.
- Po… - Uważaj, młody człowieku.
W pewnym wieku.
Bystra ta twoja znajoma.
Przedstawisz mi ją?
Trochę na to za późno.
Ale jeśli się uda, będzie z nas dumna.
Spotkamy się na dziedzińcu.
Przykro mi, ale wszystkich przeszukujemy.
Proszę pozostać na terenie ministerstwa.
Elastyczni…
I koci.
Uciekniemy tunelem.
Masz to?
Oczywiście. Nie jestem niedołężna.
Zauważył nas. Chodź.
Stójcie!
Tędy! Uciekają tunelem.
W porządku?
Tak, szybciej. O mnie się nie martw.
W prawo.
Gdzie jesteśmy?
Pod Pałacem Elizejskim. To droga ewakuacyjna dla prezydenta.
Już prawie.
Ostrzegam. Nie umiem pływać!
Przewidziałem to.
Pospiesz się.
Szybciej! Tędy!
Uciekają!
Stójcie! Szybko!
Gazu!
Zatrzymaj się!
Cholera!
Nie wierzę!
Każdy może sobie wejść.
Sądzimy, że uciekli tunelem.
Szlag!
Wszyscy wyjść.
Wynocha!
To pan ukradł mój telefon?
Dobra dedukcja jak na głównego glinę kraju.
Ma pan bogatą listę kontaktów.
Przemytnicy, handlarze bronią, nacjonaliści.
Taki prawy człowiek. Szokujące.
Ile pan chce?
Nie chodzi o pieniądze.
- Wyciągnie pan kogoś z więzienia. - Żartuje pan.
Nie ma mowy.
Rozumiem. To normalne.
Wyślę telefon do prasy i zobaczymy.
Nie zatrzymuję pana.
- Nie będę przeszkadzał. - Chwila!
Kogo chce pan wyciągnąć?
ZAKŁAD KARNY W BOIS D’ARCY
Dzień dobry.
Jeśli krzykniesz,
oboje trafimy za kratki.
Mogę zabrać rękę?
Czego chcesz?
Pomóż mi dorwać Kellera.
Tylko on się mną zajął.
Mam go wydać?
Tak.
Nie wiesz, co to lojalność.
Miałem 17 lat.
Czego chciałaś?
Pójść siedzieć zamiast Kellera?
- Zdradziłeś rodzinę. - Jaką rodzinę?
Która zmusza dzieci do walki?
Każe kraść?
Zabijać?
Keller nie powiedział ci, co wydarzyło się w 1998 roku.
Co wzięliście?
- No co? - Nie wiem!
Zwolnij. Zgubiliśmy go.
Gdzie są szmaragdy? No gdzie?
Gdzie są szmaragdy?
Kurwa.
Cholera!
Otwórz schowek!
- Co? - Otwórz schowek! No już!
- Co mam zrobić? - Strzelaj.
- Zwariowałeś? - Dawaj!
- Bruno! - Kazałem ci strzelać!
Nie zrobię tego.
Albo strzelisz, albo cię zabiję. Jasne?
- Strzelaj! - Nie słuchaj go.
- Miesza ci w głowie. - Już!
- Odłóż to! - Strzelaj!
- Nie! - Strzelaj!
- Teraz! - Bruno!
- Już!
- Bruno! - Strzelaj!
Uwaga!
Jesteś cały?
Zmusił mnie.
Wiem.
To był wypadek.
- Są gliny. W nogi. - Wypadek…
Byliśmy młodzi. Miał okazję.
Mówił, że nas chroni, ale nas wykorzystał.
Taki był naprawdę.
Nie bądź jego kozłem ofiarnym.
Nie chcesz wracać do więzienia.
Więc zrób to.
Zadzwoń do niego.
Umów spotkanie.
Halo?
To ja. Wyszłam.
Tak szybko?
Jak ci się to udało?
Braki formalne.
Musimy pozbyć się perły i wyjechać.
Mam kupca. Spotykamy się dziś pod Łukiem Triumfalnym.
- Przyjdź tam. - Dobra.
Tak zróbmy. Do zobaczenia.
Proszę bardzo!
Pyszny gulasz cielęcy.
Nieźle.
Czyje ulubione danie?
Lupina oczywiście.
Nie.
Mojego ojca.
Jutro wyjeżdżamy.
Będziemy wolni.
Nareszcie.
To nie to.
No gdzie…
Jest.
To ta.
„Grimaudan, były inspektor policji.
Śledztwa poufne”.
CZARNA PERŁA
No tak.
Cholera.
- Halo? - Sofia?
- Assane się odezwał. - Co mówił?
Będzie pod łukiem z Czarną Perłą.
Jasne. Tak ci powiedział?
Nie, ale na pewno tam będzie.
Wysłał mi zdjęcie Łuku Triumfalnego z podpisem „Grimaudan”.
A to pseudonim Lupina w…
Lupin znów przechytrza Ganimarda?
- Tak? - Przestań.
To jego pseudonim w Czarnej perle.
Dostaliśmy cynk. Podobno ma ją niejaki Keller.
Kolejny przestępca? To ma sens!
Musimy wkroczyć do akcji.
- Zaufaj mi. - Jakiej akcji?
Rozum ci odjęło.
Miałem przekazać, kiedy Assane się odezwie.
Właśnie to robię.
Proszę, zaufaj mi.
Assane tam będzie. Musimy interweniować.
No dobrze.
Jedźmy tam.
- Ale lepiej, żebyś miał rację. - Do zobaczenia.
Nie przyjdzie.
Co tutaj robisz?
To koniec. Zdradziła cię.
- O czym ty mówisz? - Manon.
Porwałeś moją matkę,
więc obróciłem twoją kobietę przeciwko tobie.
Chcesz tak przy wszystkich?
Może nie wyjść.
Lata cię obciążyły.
- Czego chcesz? - Zemściłem się. Chcę perłę.
- Nie ma mowy. - Wiem, że ją masz.
Rób, co chcesz. Mają cynk, już jadą.
Znowu to robisz.
- To był wypadek. - Są gliny. W nogi.
Policja! Rzuć broń!
Rzuć broń!
Zabiłeś gliniarza? Dostaniesz 25 lat.
Szybko!
- Przez ciebie odsiedziałem 25 lat. - Sam to na siebie ściągnąłeś.
- To Bruno pociągnął za spust. - Wykorzystałeś nas.
Zrobilibyśmy dla ciebie wszystko.
To nie Bruno pociągnął za spust, tylko ty i twoja chciwość.
Próbowałem wam pomóc.
- Żądałem tylko lojalności. - To ma być lojalność?
Chciałeś mieć marionetki!
Szybko! Tam!
Nie zmieniłeś się.
Assane Diop, pieprzony kapuś.
Daj mi perłę.
Nic nie znajdą. Będziesz wolny.
Więc?
Perła czy wolność?
Dawaj.
Wchodzimy na górę!
Szybciej!
- Na górę. - Jazda!
- Szybciej! - Ruchy!
Pospieszcie się!
Tam jest drugie wyjście.
- Policja! Nie ruszaj się! - To on!
Jean-Luc Keller.
Jesteś aresztowany.
To nie ja. Assane Diop ukradł perłę.
Gdzie on jest?
- Tam. - Leć.
Aresztuję cię za próbę zabójstwa Ferdinanda Marchala.
Brać go.
Co jest?
Szybko. Ruszajcie się!
Szybciej!
No i już. Teraz mnie aresztujesz.
Okazałeś się lepszy od Ganimarda.
A ty tak dobry jak Lupin.
Może, ale nim nie jestem.
To koniec.
Śmiało.
Chodźmy.
Assane?
- Gdzie jest perła? - Nie mam jej.
W książce Lupin podpuszcza oszusta i ją zdobywa. Wiem to.
- Zrobiłeś to samo z Kellerem. - Dobra robota.
- Dobrze znasz klasyki. - Co?
Tam jest drugie wyjście.
Pokaż.
Przepraszam.
Właśnie mnie wystawiono.
- A to pech. - Tak.
Szkoda byłoby zmarnować taką różę.
To prawda.
Mogę ją pani wręczyć?
Pewnie.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Drogie panie. Przepraszam.
Czuję się jak kretyn, ale mam pytanie.
Czy dał wam tę różę wysoki przystojniak?
- Tak. - Tak.
Rany.
Co się stało?
Mieliśmy randkę.
Ale się spóźniłem i myśli, że go wystawiłem.
Co mam z tym zrobić?
Jeśli da mi pani różę i na niego wpadnę,
może mu to wynagrodzę.
Jasne, nie ma problemu.
- Naprawdę? - Proszę.
- Ratuje mi pani życie. - Miłego wieczoru.
Powodzenia!
Halo, Claire? To ja, Assane.
Zrobiłem głupotę.
Nie mogę powiedzieć.
Ale miałaś rację. Przepraszam.
Co ty na to, żebyśmy wyjechali?
Z dala od Kellera i tego wszystkiego.
Pojechałabyś ze mną?
No więc?
Pojechałabyś?
No więc?
SPOTKAJMY SIĘ NA DWORCU. WEŹ 4 BILETY.
Claire. Kochanie.
Wybacz mi.
Znów cię wystawiłem.
Ale tym razem w słusznym celu.
Zanim przeczytasz ten list, oddam się w ręce policji.
Gdy trafię do więzienia,
ludzie o mnie zapomną.
I tak będzie dobrze.
Czas, by świat zapomniał o Assanie.
A co ważniejsze, byście wrócili do normalnego życia.
Trochę mi to zajęło, ale od początku miałaś rację.
Jak zwykle.
Serio chcesz to naprawić?
Więc zgłoś się na policję.
To jedyne wyjście.
Miałaś rację. To był jedyny sposób.
Żeby pozbyć się Kellera i żebyście w końcu byli wolni.
Czas ponieść konsekwencje.
I zapłacić za wyrządzoną krzywdę.
Od czego zaczniemy?
Od początku. Powiem ci wszystko.
Ale mam trzy warunki.
Wiedziałem.
- Słucham. - Wypuść Benjamina Férela.
Jest niewinny.
Potem daj mu to.
To tyle, kochanie.
Liczyliśmy na inny finał,
ale jesteście wolni.
Dopóki mam was w sercu,
ja też będę.
Kocham was.
Assane.
A trzeci?
Coś do czytania.
Diop. Mam coś dla ciebie.
Od sąsiada.
Wiadomość została dostarczona.
ZEMSTA HRABINY CAGLIOSTRO
„Zagadka była w tobie.
W tajemnicy twojej duszy.
Żeby cię usidlić…”
„…i wzbudzić twoją ufność”.
„Przyjęłam twoją udawaną miłość.
Może uwierzyłeś, że sama ją czułam.
I naprawdę mnie pokochałeś”.
„I tak straciłeś
jasność umysłu”.
Napisy: Anna Samoń