SERIAL NETFLIX
KSIĘGA I: KSIĘGA RODZAJU
Żyje?
Wyjdzie z tego?
Nie. O Boże.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie…
Przy okazji niech go pan zapyta, czemu to dzieci umierają,
a pijacy wychodzą z opresji cało.
Sąd akceptuje proponowany wymiar kary.
Mam kontynuować
czy skierować sprawę do dalszego rozważenia?
Przyjmuję wyrok, Wysoki Sądzie.
Sąd orzeka karę pozbawienia wolności na czas od 4 do 10 lat
w zakładzie Wydziału Więziennictwa Illinois.
Rodzina ofiary otrzyma 140 900,11 $ w ramach restytucji.
RILEY, UFAM, ŻE U CIEBIE…
WIEDZ, ŻE ON JEST PRZY TOBIE, I WIEDZ, ŻE CIĘ KOCHAM. MAMA
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
WYSPA CROCKETT LICZBA MIESZKAŃCÓW 127
WITAMY NA WYSPIE CROCKETT
Pokój na ciebie czeka.
Kto cię odbierze?
Bądź na nabrzeżu przed dziewiątą,
inaczej spóźnisz się na Bryzę i będziesz musiał czekać na Belle.
Teraz kursują tylko dwa promy.
Zna rozkład rejsów, Annie.
Pytał, czy znasz rozkład rejsów,
bo nie może się doczekać.
Potrzebujesz jeszcze czegoś? Ubrań, butów i tak dalej?
Oddadzą ci wszystko, prawda?
Ubrania i resztę?
- Wychodzę. - Dokąd?
Na przystań z Ookerem.
Nie zjesz nic?
Chcesz zamienić słówko z tatą?
Dobrze. Ed, Riley chce porozmawiać.
Skarbie, tata właśnie wyszedł
i nie słyszał mnie, ale kazał cię pozdrowić.
Dobrze. Kocham cię. Do jutra.
Posłuchaj.
Pani Keane mówi, że Ooker rozrabia w Uppards.
Pani Keane to wariatka, mamo.
Też miałam 16 lat i wiem, co tam się wyprawia. Szlaban na Uppards.
- Żadnych kłopotów. Wróć na czas. - Jasne.
I na Boga, Warren, nie pij.
Obiecuję.
Jutro wraca twój brat.
Cieszę się, mamo.
Szczerze.
Zmykaj.
ŚWIADOME OCZEKIWANIE
KOŚCIÓŁ KATOLICKI ŚW. PATRYKA UFUNDOWANY W 1824 R.
WITAMY PRAŁATA PRUITTA MSZA W NIEDZIELĘ
SKLEP RYBNY
- Cześć, Flynn. - Cześć.
Pani Keane mówi, że odstawiasz coś w Uppards.
Niech się poskarży Bogu.
Albo mojej dupie.
- Widziałeś go? - Jeszcze nie.
Chłopaki!
Cholera.
- Zaprosiłeś Aladyna? - Daj spokój. Daj mu szansę.
- Siema. - Hej, Ali.
- Tata cię puścił? - Wychodzę, kiedy chcę.
Jest.
Nie wymachuj szmalem. Chryste.
Co?
On jest spoko.
A jak zakabluje?
- Nigdy. - Nie znam cię.
Daj spokój, Bowl. Nie jest swoim tatą. Mieliśmy umowę.
- Nie z nim. - W sumie racja.
Pieprzyć mojego ojca. To chcesz usłyszeć?
Dobra. Pieprzyć go. I resztę. Pieprzyć szeryfa.
Styka?
- Nie zakablujesz, co? - Obiecałem.
Bowl to nasze jedyne źródło.
To jego prawdziwe imię?
Jeśli go zgarną albo się spietra,
zostaniemy na lodzie.
Nic nie powie.
Cześć, Leeza.
- Coś spiskujecie. - Zwykła przejażdżka.
- Mały odlot zafundowany przez Bowla. - Serio?
Mną się przejmowałeś?
Mogłabyś się przyłączyć.
Podziękuję. Nie chcę cuchnąć kocim gównem.
Kolacja.
Dzień dobry.
Cześć, Warren.
Chodź, skarbie.
- Masz kamizelkę? - Co?
- Ratunkową. - Nie. Poważnie?
Jeśli się przegibniemy, nie utknij, bo utoniesz.
Nieciekawa śmierć.
Robimy to od pokoleń.
Jeśli nawalisz i wygadasz się ojcu…
- Będziesz miał przesrane. - Nic nie powiem.
Załatałem, więc nie powinna przeciekać.
- Masz latarkę? - To akurat mam.
- Widzieliście? - Co?
Jakaś czapla albo wielgaśny pelikan. Coś przeleciało nad nami.
Gigant. Widziałem skrzydła.
Ogarnąłby ktoś te bezdomniaki.
Ostatnio nieźle się ich namnożyło.
Tata mówi, że ludzie je tu ściągnęli.
Nie inaczej.
Nie wiem, kiedy sprowadzili tu koty,
ale na bank więcej niż jednego.
Że też starcza im jedzenia.
Wiadomo, czym się żywią.
Ludzie, którzy tu mieszkali, grzebali zmarłych w ogródkach.
Podobno aż do lat 20.
Czasem podczas sztormu
- powodzie wymywają ciała spod ziemi. - Karma dla kotów.
Te trupy mają po kilkaset lat. To same kości.
Woda wyrzuca je na zachodni brzeg, tuż przy moim domu.
Wiem to, bo wszelkie syfy z Uppards
wypływają na zachodnim brzegu, a ja to muszę sprzątać, debilu.
- Co to? - Bierz.
Nie, dzięki.
- Nie pijesz? - On nie.
Zwykle tylko jaramy,
a jemu ckni się za kolarką.
Bez urazy. Życie na wózku jest do dupy.
Hej, kocurki.
Mój brat Bobby i brat Warrena
mówili, że Uppards było nawiedzone.
- Duch zmarłego rybaka. - No, Harry Harpunnik.
Harry Harpunnik.
Polował na dzieci, żeby je jeść.
To tylko ściema,
żebyśmy tu za nimi nie przyłazili.
I nie przyłaziliśmy.
Ja tak. Raz.
Zanim pojechał na studia.
Zobaczyłem jeden horror. Jak posuwa Heather Delman.
- No. - Tak.
Kurde, naparzają się. Nie.
Parzą się.
Bobby wydawał taki sam dźwięk.
Szlag!
Warren? Co z tobą?
Coś mi się przywidziało.
Harry Harpunnik wreszcie nas nawiedził!
Przestań.
Kurde, prosto w kocie gówno.
BRYZA ZATOKI
Dzięki Bogu.
Mój synek. W domu, gdzie jego miejsce.
Nakarmimy cię. Musisz coś zjeść.
Jesteś sama? A gdzie tata i Warren?
Są na łodzi.
Nie opuści połowu. Ani jednego.
Nie stać nas na to. Chodźmy do domu.
WYSPA CROCKETT ROZKŁAD REJSÓW
- Przepraszam, Sturge. - Witam, pani Keane.
Prałat Pruitt miał być na pokładzie. Widział go pan?
Nie. Może złapie Belle po południu.
Mówił, że będzie na Bryzie.
Tak się umawialiśmy. Nie widział go pan?
Trudno go nie zauważyć.
No tak, zgadza się.
Może zaplątał się gdzieś w tłumie.
No dobrze.
Cześć.
A to…
Kręgosłup. Wygląda idealnie.
A to mała stópka. Troszkę wierzga.
Daj mi zmierzyć.
Już, maleństwo.
Cześć, Mała Stópko.
Wszystko w normie jak na 20 tygodni.
- Jakieś plamienie? - Nie.
A co?
- Widzę lekkie krwawienie. - Boże.
Nie martwiłabym się, jest niewielkie. Będziemy obserwować.
Wrócił.
Biedaczka.
Peggy? To ty, Peg?
- Boże, mamo. Co ty wyprawiasz? - Peggy.
Nie, to Erin. Córka Peggy, Erin Greene.
- Pamiętasz ją? - Dzień dobry.
Dałaś mi zły pokój.
Mój jest na górze.
Nie, mamo. Koniec ze schodami. Już od roku.
Od kiedy złamałaś biodro.
Dobry piesek.
- Dzień dobry, szeryfie. - Witaj, Annie.
Przyjdę trochę później. Przełożyłam zmianę.
Nie spiesz się. To twój syn Riley?
BIURO SZERYFA
- Pobudka, Joe. - Psiakrew.
Chcesz kawy?
- Coś ty mi zrobił, szarifie? - Szeryfie.
Czemu się dziwisz? Sam się tu dobijałeś.
Próbowałeś się włamać.
Nie tyle tu, co do sklepu.
Wpół do pierwszej w nocy. Zaprawiony burbonem.
Szturmowałeś szyby wiosłem.
Dotąd zmiatalibyśmy szkło, gdybyś wcelował.
Za to mnie przymknąłeś?
No cóż. Nie ma sensu namawiać cię do trzeźwości.
Tobie łatwo mówić. Allah nie pozwala ci pić.
Mówiłeś, że ścigał cię ogromny albatros.
Tak. „Skrzydła jak dwa leżaki”. Tak mówiłeś.
Cóż… W sumie to ma sens. Albatrosy wróżą nieszczęście.
Każdy rybak to wie.
Spokojnie, wariacie. Cześć.
Rzucił się na mnie. Po prostu tędy przechodziłam.
Pike tak nie robi.
Czasem szczeka. Głównie, żeby się przywitać.
Nie jego wina, że jest taki duży. Nie ma złych zamiarów.
Rzucił się. Ugryzłby mnie, gdybym wyciągnęła dłoń.
Mówię panu. To rozbójnik.
Przykro mi, pani Keane. Czekał na pana.
Taki sam rozbójnik.
Co takiego, Beverly? Powtórzysz głośniej?
Nie zwracaj na nią uwagi. To zwykła zołza.
Przepraszam za kłopot. Szczerze.
Nie spodziewałeś się, gdy brałeś tę posadę,
że będziesz się ze mną użerał.
To byłby kłopot, gdybym aż tak się przejmował.
Chodź, byku.
Na razie, szarifie.
Trzymaj się, Joe.
Do zobaczenia.
No tak. Millerowie wynieśli się w zeszłym roku.
Nie próbowali go sprzedać.
Nikt już nie próbuje. Po prostu wyjechali.
Frank dostał pracę w Oregonie.
W fabryce.
Witaj w domu, skarbie.
Idziesz?
Wybacz. Tata przechowuje tu różne rzeczy.
Nigdzie indziej nie ma miejsca. Wybacz.
- Nie pofatygował się. - Nie myśl tak.
Wróciłeś do domu. Traktuje cię normalnie, i tyle.
Nie jest tu jak dawniej.
Łowić wolno tylko w wyznaczonych miejscach i czasie.
Tak jest od wycieku.
Czyli od trzech lat. Już przez samo to nie było łatwo.
Bóg jeden wie. Nic nie nadawało się do jedzenia.
Twój ojciec wracał do domu i cuchnął ropą,
choć mówili, że wyciek został usunięty.
Do tego ekolodzy, których brałam za sojuszników.
Te wszystkie limity. Ochrona zasobów, spadek populacji.
I nagle narzucili limit.
Nie rafinerii, ale nam. Rybakom.
Nam narzucają ograniczenia?
Sami nigdy nie łowili. Nie pracowali na tych łowiskach.
Chcą mówić o spadku populacji,
to pomówmy o ludziach.
Mieszkańcach wyspy. Kiedyś było nas tu kilka setek.
Teraz tylko kilka tuzinów.
To już nie jest społeczność.
Tylko widmo.
- Byłby tu, gdyby mógł. - Jasne, mamo.
SZKOŁA
Szeryf Hassan nie miał jeszcze okazji
być tu podczas takiego sztormu,
a i nam przyda się powtórka.
Dziękuję.
Nadal zmierza prosto na nas.
Synoptycy ostrzegają przed silnym sztormem
z kulminacją jutro w nocy.
Zakładając, że prognozy się sprawdzą,
powinniśmy omówić zapasy paliwa.
Sturge?
Dopilnuję, by pompy zostały wyłączone.
Tuż przed zmierzchem, by rybacy zatankowali po połowach.
Odetniesz zasilanie w przystani?
- Pewnie i tak siądzie. - Tak.
Udostępnimy klasy, by posłużyły za schronienie…
Przepraszam.
Jest pan tu nowy, więc nie wie pan,
że to kościół służy za schron.
Zawsze rozstawiamy łóżka polowe, to już tradycja.
A teraz mamy też nową świetlicę.
Jeszcze nie skończona, ale pomieści dwa razy tyle ludzi.
Nie wiem, czy to robi jakąś różnicę w praktyce.
Gdyby policzyć…
- Przepraszam. Nie wiedziałem. - Nie ma za co.
Skąd mógłby pan to wiedzieć?
Jasne…
I proszę pamiętać.
O ile nie chce pan łapać promu do meczetu,
radzę panu dołączyć do nas.
Będzie pan mile widziany.
Dziękuję.
Powiadomimy ludzi, by udali się do Świętego Patryka.
Wiedzą, dokąd iść.
Rozumiem. Pomówmy o łodziach i zabezpieczeniu przystani.
Jak często musisz się zgłaszać?
Raz w tygodniu.
Jedz, Warren.
W porządku. To spotkania AA.
- W ramach zwolnienia warunkowego. - Warren.
Jak ci minął dzień? Jak w szkole?
Dobrze. Pani Greene nadawała głównie na temat sztormu.
Pani Greene? Stara babka wciąż uczy?
Nie. Poprzednia pani Greene zmarła wiosną.
To nowa pani Greene. Jej córka.
Erin wróciła?
Miałam ci powiedzieć. Parę miesięcy temu.
Przejęła po Peggy dom i posadę.
Nie wiem, ile tu będzie,
ale miło, że dla odmiany ktoś tu zamieszkał.
Do tego młoda osoba.
Skąd wróciła? Co wcześniej robiła?
Sam ją spytaj.
Wiemy, co między innymi robiła.
- Warren. - Sama nam powiedziała.
Zresztą już widać,
więc to już żaden sekret.
Cokolwiek zaszło, gdy uciekła,
to teraz przyzwoita młoda kobieta i nauczycielka.
Mamy szczęście, że wróciła.
Córka marnotrawna. Jutro ją spotkasz.
Siedzi po prawej, po środku, jak jej matka.
- Jutro? - W kościele.
Nie wybierałem się… do kościoła.
Nie wygłupiaj się. Pójdziesz.
Zmieniłem się, mamo. To… To już nie dla mnie.
Prałat Pruitt stwierdził, zanim udał się na pielgrzymkę…
Nie jest na to za stary? Ma jakieś 80 lat.
Cała parafia się złożyła.
- Dwa tygodnie w Świętej Ziemi. - Chryste.
Całe życie spędził na wyspie.
Miał szansę podążać śladami Jezusa. Dosłownie.
- Tak. - Zasłużył na to, zanim…
Dziwne, że go puścili. W jego stanie…
Chciałbyś kiedyś być w takiej formie.
Przestaje kontaktować.
Trzy razy podniósł hostię podczas konsekracji.
- Czułem się jak debil z dzwonkiem. - Każdemu się zdarzy.
Ludzie widują go w środku nocy.
W późnych godzinach.
O północy. Na przystani, w porcie, w sklepie.
A ty go widziałeś? Wiesz, że to on?
Nie, to pewnie jakiś inny 80-latek
w identycznym kapeluszu i długim płaszczu.
Nawet jeśli na starość trochę mu się miesza,
powinien być tu z nami na wyspie.
Nie w domu starców na emeryturze z rozkazu archidiecezji.
Nie wiadomo, kogo byśmy dostali.
Nie zaszkodzi, jeśli zataimy to i owo.
Gubi się w drodze do ołtarza.
Nieprawda.
Ministrantów nie nabierzesz.
- Nosisz kadzielnicę? - Tak.
Ja zadowoliłem się pozycją akolity.
Na co komu ministrant bez ambicji?
Chodziło mi tylko o laski. Za mundurem panny sznurem.
To nieśmieszne.
Ani trochę.
Masz czelność siedzieć z nami przy stole po tym, co…
Po tym, co zrobiłeś,
i mówić, że Kościół już cię nie bawi.
I żartować z ministrantów i prałata?
Nie sądzę.
Jutro idziesz do kościoła.
- Tato… - I co niedzielę.
Nieważne, czy już ci się nie chce lub nie masz nastroju.
W ramach zwolnienia warunkowego.
W NIEDZIELĘ
Księże prałacie!
Jednak ksiądz wrócił. Witam w domu.
Cieszę się. Czekałam rano na księdza.
Nie było księdza na Bryzie, jak się umawialiśmy.
Pewnie ksiądz zapomniał przez to swoje…
Nie wie ksiądz, jak się czułam.
Stałam tam jak wystawiona do wiatru maturzystka przed studniówką.
Nie uwierzy pan, kogo przydzielili nam na szeryfa…
Omar Sharif czy jak mu tam.
Chciał urządzić schron w szkole.
Rozpakowałeś się?
Tak.
Od tamtego wypadku co dzień chodzi do kościoła.
Nawet gdy nie było mszy, szła zmówić za ciebie różaniec.
Co dzień.
Przeproszę ją.
Mama mówiła, co się stało.
Przykro mi, że ucierpieliście przez wyciek.
Kościół już cię nie interesuje?
Nie.
Więc nie idź do komunii. Nie powinieneś.
Skoro nie byłeś u spowiedzi, a zakładam, że nie byłeś.
Mamę to zaboli,
gdy nie przyjmiesz sakramentu,
ale inaczej się nie godzi.
Dobrze.
Dobranoc.
- Nie ślęcz z telefonem. - Dobra.
Żadnego SMS-owania.
Słyszę, jak klikasz.
Szeryf słyszy wszystko.
Dobrze, tato.
Ucałuj mamę.
- Dobranoc, młody. - Dobranoc, stary.
Masz dziesięć minut!
Nie bój się, mamo. To tylko ja.
Mój pokój.
Zejdź. Jeden schodek.
Zachód słońca czerwony, żeglarz zadowolony.
Gdy czerwone niebo rano…
- Żeglarz minę ma stroskaną. - Otóż to.
BÓG RZEKŁ: NIECH SIĘ STANIE ŚWIATŁOŚĆ. I STAŁA SIĘ ŚWIATŁOŚĆ – KS. RODZAJU
Uwinęliśmy się z łodzią w niecałą godzinę.
Pewnie nie będzie aż tak źle. Zawsze zbytnio straszą.
Ojciec nie zabił okien,
a to patentowany panikarz. To o czymś świadczy.
- Napełnisz ampułki? - Tak.
Ktoś już to zrobił.
Witam wszystkich.
Mamy siódmą niedzielę okresu zwykłego.
Zaczniemy od hymnu „Wiara naszych ojców”.
Numer 787 w czerwonym śpiewniku.
Kto to?
Pochwalony.
Wiem, że to nie mnie się spodziewaliście.
Jestem ojciec Paul Hill
i z polecenia diecezji przez kilka tygodni będę zastępował prałata Pruitta.
Zachorował podczas wyjazdu. To nic poważnego.
Dochodzi do siebie w szpitalu na stałym lądzie.
Tam ma lepszą opiekę.
Współuczestnicy pielgrzymki zauważyli jego stan.
Na prośbę diecezji zastąpię go, dopóki nie odzyska sił,
ale zapewniam, że nie ma powodów do zmartwienia.
Nie odebrano wam pastora. Zaręczam za to.
To sytuacja tymczasowa
i niezmiernie mi miło, że mogę być z wami w parafii św. Patryka.
Jestem tu, by służyć pomocą. Chętnie was wszystkich poznam.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
„Miłość Boga Ojca, łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa
i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami”…
„Wziął chleb i dzięki Tobie składając,
łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc:
»Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy.
To jest bowiem ciało moje, które za was będzie wydane«.
Podobnie po wieczerzy wziął kielich
i ponownie dzięki Tobie składając, podał swoim uczniom, mówiąc:
»Bierzcie i pijcie z niego wszyscy.
To jest bowiem kielich krwi mojej nowego i wiecznego przymierza,
która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.
To czyńcie na moją pamiątkę«”.
- Ciało Chrystusa. - Amen.
Krew Chrystusa.
Ciało Chrystusa.
Krew Chrystusa.
- Ciało Chrystusa. - Riley.
Zostanę.
Ciało Chrystusa.
Krew Chrystusa, Erin Greene.
Ciało Chrystusa.
Krew Chrystusa.
Poznałam go wczoraj na plebanii.
Długo rozmawialiśmy,
opowiedziałam mu o naszej parafii.
Prałat go uwielbia. Wcale mu się nie dziwię.
- Leeza Scarborough! - Skąd pan wie?
Prałat dużo o tobie opowiadał.
Mówił, że co dzień jesteś na mszy i że czasem będziemy tylko we dwoje.
Ojcze. Wade Scarborough. To moja żona, Dolly.
- Miło księdza poznać. - Oczywiście. Burmistrz z żoną.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Diecezja miała państwa uprzedzić.
Wystarczy Wade.
Cóż za radość ujrzeć tu nową twarz.
Witamy w naszym Kociołku. Tyle z niego zostało.
Kociołek!
To tylko zabawne przezwisko.
Ale to prawda. Stanowimy tu kociołek, tygiel…
Wręcz piñatę.
Mieszanka różnych smaków,
którą ktoś tłucze wielkim kijem.
Chętnie dorzucimy księdza do gulaszu.
- Annie Flynn, ojcze. - Annie Flynn.
- A to mój mąż, Ed. - Ed Flynn.
Miło mi.
Widziałem, że nie przyjąłeś komunii.
I nagle zapadła cisza.
Mój syn Riley…
Obecnie nie cieszę się boską łaską.
Jak dla mnie to wspaniale.
Na niewiele zdaję się tym, którym przyświeca boska łaska.
Jezus też
niezbyt się nimi nie interesował.
Zajmował się tymi,
którzy byli w niełasce.
To z nimi najchętniej przebywał i z nimi się przyjaźnił.
To żaden problem.
Witamy w Kociołku.
Miło było znów usłyszeć dawną wersję mszy.
- Pierwszy raz od dziesięciu lat. - Tak.
Wciąż się taką odprawia?
Zauważyliście? Nowa jest bliższa łacińskiemu oryginałowi, ale…
Proszę, proszę.
Syn marnotrawny.
Raczej marnotrawna córka.
Ja to czarna owca.
Odprowadzić cię?
Dobrze. Przejdźmy się.
Dokąd wyjechałaś?
Do Nowego Jorku. Mam na myśli północ stanu.
Domyśliłem się.
Kiedy uciekłaś, wszyscy snuli domysły.
Większość twierdziła, że pojechałaś do Hollywood,
ale ja się domyśliłem.
Jak?
Kryte mosty.
Pamiętałeś?
Mówiłam ci o tym wieki temu.
Ale nie od razu tam.
Najpierw na południe, potem na zachód.
Jakiś czas byłam w Austin. Dołączyłam do kapeli rockowej.
Żartujesz.
Co za idiotka.
Oboje byliśmy idiotami.
I proszę. Wróciliśmy do punktu wyjścia. Przysięgaliśmy, że tu nie wrócimy.
A gdzie ty byłeś?
W Chicago.
Ale nie w kapeli.
Robiłem w finansach. Szkoła, imprezy na maksa.
Jestem w szoku.
Sporo zarabiałem. Przez jakiś czas.
Giełda, własna firma. A potem…
Wszystko wyparowało.
- Chajtnąłeś się? - Nie. A ty?
Tak. Teoretycznie…
Już po wszystkim. To długa historia.
Ty w kościele?
Sama się sobie dziwię.
To nie w moim stylu, ale wychodzi mi to na dobre.
Nie przyjąłeś komunii.
Dziwne. Większość nawraca się w pudle.
Zawsze szedłeś własną drogą.
Nie w tym rzecz.
Wywaliłem Biblię pierwszej nocy, ale…
Trochę mi to zajęło.
Szukałem czegoś. Szczerze.
Miałem dużo czasu na czytanie. Pochłonąłem wszystko.
Torę, Koran, Talmud, Daodejing.
Judaizm, buddyzm, islam, dźinizm.
Jak już szukać Boga, to wszędzie.
I tak zostałem ateistą.
Co?
To ja byłam bezbożną poganką, a ty ministrantem.
Mama by nie uwierzyła.
Jesteś w ciąży.
Owszem.
Ciekawa historia?
I tak, i nie.
Mała Stópka mnie ocaliła.
Potrzebuje ojciec czegoś?
W związku ze sztormem lub…
Nie, dziękuję, pani Keane.
Mogę o coś zapytać?
Proszę wybaczyć, nie chcę…
Ale nosi ojciec złoty ornat.
To prawda.
Nie wkłada się go na święta i specjalne…
Nie powinien być dziś zielony?
To okres zwykły. Siódma niedziela.
Nie mogłem znaleźć zielonego dziś rano.
Może prałat Pruitt
schował go w jakimś dziwnym miejscu, zważywszy na jego stan.
Lepsze to niż zjawić się w piżamie.
Nie spodziewałem się, że ktoś zwróci na to uwagę.
Następnym razem proszę dać mi znać.
Po to tu jestem. Mogę zamówić dodatkowe.
Na pewno go znajdę. Zajrzę tylko do wszystkich szafek.
Oczywiście.
Msza była doskonała.
Miłego popołudnia. Miło, że ojciec tu z nami jest.
Dziękuję.
I nawzajem.
Pewnie dziwnie mieszkać tu bez niej.
Dużo lepiej niż z nią. Mieszkasz z rodzicami?
Tak.
To dopiero dziwne.
- Mały pokoik, małe łóżko. - Przywykłem.
Czyli co? Wróciłaś tu.
Zrobiłaś to celowo?
Czemu?
Jak się czujesz?
Jako tako.
Nie, poważnie pytam.
Nie wiem.
To właśnie…
W tym właśnie rzecz. Nie wiem. Nie mam pojęcia.
W więzieniu było prościej.
Miałem co robić, odliczałem dni, jadłem, spałem, czytałem.
Wszystko szło według ustalonego trybu. Za to tu…
Tutaj…
Tu nie mam nic.
Znajdę robotę?
Zrobię kurs? Nie mam kasy ani perspektyw, tylko…
Tylko egzystuję.
To tyle. Nie mam…
żadnego celu w życiu.
Siedzę w domu z rodzicami i oddycham.
Nikomu do niczego niepotrzebny. Po prostu…
żyję.
To właśnie jest najgorsze, bo nie powinienem żyć.
Więc nie wiem.
Co tu robię…
Jem. Śpię.
Cholera, nie wiem.
Pójdę do domu, zjem kolację, przeczekam jebany sztorm.
Słusznie.
Zrób to.
Przeczekaj ten sztorm, a jutro…
zobaczysz, co ci przyniesie. Znajdziesz kolejny projekt.
Przykro mi.
Musiałeś tyle przejść.
Naprawdę mi przykro.
Tylko…
To okno. To duże.
Małe mogę wymienić. Wystarczy to.
No dobrze.
- Co się dzieje? - Wszystko w porządku, mamo.
Przysięgam, że tam jest. Na plaży.
Co? Nie ma go na wyspie.
Może wrócił
i znów wałęsa się zagubiony jak zwykle.
- Nic nie widzę. - Ja też nie.
Przysięgam. Kapelusz, płaszcz. Łatwo rozpoznać. To on.
Został na stałym lądzie.
To Pruitt!
Wzrok mi się pogorszył, więc nie mogę…
Ojcze Pruitt!
Proszę księdza!
Ojcze!
Telefony nie działają.
Pójdźmy na plebanię i sprawdźmy.
Upewnimy się, że nic mu nie jest.
Przy okazji zajrzę do łodzi.
Tato. Co to?
Napisy: Ewa Nowicka