‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เล่ม 1: ปฐมกาล)
‪เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪เธอจะไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ไม่นะ พระเจ้าช่วย
‪ข้าแต่พระบิดา ผู้สถิตอยู่ในสวรรค์ ‪พระนามทรงเป็นที่สักการะ
‪พระอาณาจักรจงมาถึง ‪พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือน…
‪ไหนๆ ก็สวดแล้ว ‪ถามพระองค์ด้วยว่าทำไมถึงพรากแต่เด็กๆ ไป
‪ส่วนพวกชั่วขี้เมากลับรอด มีแค่แผลถลอก
‪คำแนะนำนี้เหมาะสมมากเลยค่ะ คุณทนาย
‪อยากให้ฉันพิจารณาคดีต่อ
‪หรือลูกความคุณอยากให้ฉันตัดสินคดีเลย
‪ผมยอมรับคำตัดสินครับ ศาลที่เคารพ
‪คำตัดสินคือคุณจะจำคุกเป็นเวลาสี่ถึงสิบปี
‪ในการดูแลของกรมราชทัณฑ์อิลลินอยส์
‪คุณต้องจ่ายค่าชดเชย 140,900,11 ดอลลาร์ ‪ให้กับครอบครัวของเหยื่อ
‪(ไรลี่ย์ หวังว่าลูกจะสบายดี…)
‪(รู้ไว้นะว่าพระเจ้าทรงสถิตกับลูก ‪และแม่รักลูก แม่)
‪(สี่ปีต่อมา)
‪(เกาะคร็อกเก็ตต์ ‪จำนวนประชากร 127)
‪(ยินดีต้อนรับสู่เกาะคร็อกเก็ตต์)
‪ห้องลูกจัดเรียบร้อยแล้ว
‪ใครเป็นคนไปรับลูก
‪โอเค ไปถึงท่าเรือก่อนเก้าโมงเช้านะ
‪ไม่งั้นลูกจะพลาดเรือบรีซ ‪แล้วจะต้องรอเรือเบลล์
‪เดี๋ยวนี้มีแค่เรือเฟอร์รีสองลำ
‪เขารู้ตารางเรือดีน่ะ แอนนี่
‪เปล่า พ่อแค่ถามว่าลูกรู้ตารางเรือไหม
‪เพราะพ่อเขาอยากเจอลูกมาก
‪ต้องการอะไรอีกไหม ‪เสื้อผ้า รองเท้า หรืออย่างอื่น
‪พวกเขาคืนของที่ลูกติดตัวไป ‪ก่อนเข้าคุกใช่ไหม
‪เสื้อผ้าและของอื่นๆ น่ะ
‪- ผมจะไปข้างนอก ‪- ไปไหน
‪ไปเจออูเกอร์ที่ท่าจอดเรือ
‪อะไร จะไม่กินข้าวก่อนเหรอ
‪อยากคุยกับพ่อไหม
‪โอเค เอ๊ด ไรลี่ย์อยากคุยด้วย
‪ลูกรัก คืองี้ พ่อเขาเพิ่งเดินออกไป
‪ก็เลยไม่ได้ยินเสียงแม่ แต่เขาฝากหวัดดีนะ
‪โอเค
‪จ้ะ แม่รักลูกนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้
‪จ้ะ
‪ฟังนะ
‪คุณคีนบอกว่าอูเกอร์ ‪แอบไปทำอะไรก็ไม่รู้แถวอัปพาร์ดส์
‪คุณคีนเพี้ยนจะตาย แม่
‪แม่เคยอายุ 16 และรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นบนนั้น ‪เพราะงั้นห้ามไป
‪- อย่าก่อปัญหา กลับมาให้ทันเคอร์ฟิว ‪- ผมรู้ฮะแม่
‪และขอทีนะ วอร์เร็น ห้ามดื่มเหล้า
‪ผมสัญญา
‪พี่ชายลูกจะกลับบ้านพรุ่งนี้
‪เยี่ยมเลยฮะแม่
‪พูดจริงนะ
‪ไปได้ละ
‪(การตั้งครรภ์ที่ดีขึ้น)
‪(โบสถ์คาทอลิกเซนต์แพทริค ‪ก่อตั้งปี 1824)
‪(ยินดีต้อนรับกลับมา มงซินญอร์พรูอิตต์ ‪พิธีมิสซาจัดวันอาทิตย์)
‪(บริษัทอาหารทะเลโอคอนเนอร์แอนด์ซันส์)
‪(ไอส์แลนด์ เบลล์)
‪- ไง ฟลินน์ ‪- ไง
‪คุณคีนบอกว่า ‪นายไปทำเรื่องไม่ดีแถวอัปพาร์ดส์แน่ะ
‪สมพรปากเธอ
‪ไม่สิ ช่างเธอเถอะ
‪- เห็นเขารึยัง ‪- ยัง
‪ไง พวก
‪เวรกรรม
‪- นายชวนเจ้าอะลาดินเหรอ ‪- ไม่เอาน่า ให้โอกาสเขาหน่อย
‪- ว่าไง ‪- ไง อาลี
‪- แปลกใจนะที่พ่อนายปล่อยให้ออกมา ‪- ถ้าฉันอยากออกก็ออกได้
‪เขามาแล้ว
‪อย่าโบกเงินไปมาสิ ให้ตาย
‪อะไร
‪เขาไว้ใจได้
‪ถ้าเขาเป็นสายตำรวจล่ะ
‪- ไม่บอกใครหรอกน่า ‪- ฉันไม่รู้จักนาย
‪ไม่เอาน่า โบว์ล เขาเลือกพ่อไม่ได้นี่ ‪เราตกลงกันแล้ว
‪- เขาไม่อยู่ในข้อตกลง ‪- โบว์ลพูดถูกนะ
‪ช่างหัวพ่อฉัน ‪อยากได้ยินแบบนั้นใช่ไหม
‪ได้ ช่างหัวเขา ช่างแม่งทุกคนเลย ‪ช่างหัวนายอำเภอ
‪โอเคยัง
‪- นายจะไม่บอกใครใช่ไหม ‪- ก็บอกว่าไม่บอกไง
‪เพราะโบว์ลเป็นคนเดียวที่หาของให้เราได้
‪เขาชื่อโบว์ลจริงๆ เหรอ
‪และถ้าพ่อนายจับเขาหรือเขาตื่นกลัว
‪เราจะไม่มีคนซื้อของให้
‪เขาจะไม่พูดหรอกน่า
‪ไง ลีซ่า
‪- จะไปทำเรื่องไม่ดีกันล่ะสิ ‪- ขี่จักรยานเล่นน่ะ
‪- ทริปสั้นๆ น้ำใจจากโบว์ลน่ะ ‪- เฮ้ย โชว์ทำไม
‪ดันกลัวฉันเป็นสายเนี่ยนะ
‪อยากให้เธอไปกับเราด้วยจัง
‪ไม่เอาอะ ฉันไม่อยากมีกลิ่นเหมือนขี้แมว
‪ได้เวลามื้อเย็นแล้ว ลีซ่า
‪ไงครับ คุณสการ์โบโรห์
‪ไงจ๊ะ วอร์เร็น
‪มาจ้ะลูก
‪- เอาเสื้อชูชีพมารึเปล่า ‪- อะไรนะ
‪- เสื้อชูชีพน่ะ ‪- ไม่ได้เอามา พูดจริงเหรอ
‪นี่ ถ้าเรือล่ม อย่าสอดเท้าใต้ที่นั่งนะ ‪ไม่งั้นจะจมน้ำ
‪ตายอนาถ
‪นี่เป็นสิ่งที่เราทำมานานแล้ว
‪ถ้านายทำพังโดยไปบอกพ่อนาย…
‪- นายจะซวยแน่ ‪- ฉันไม่บอกพ่อหรอกน่า เชื่อสิ
‪ฉันปะเรือแล้ว ไม่มีรอยรั่ว คิดว่านะ
‪- มีไฟฉายไหม ‪- อ้อ มีสิ
‪- พวกนายเห็นนั่นไหม ‪- อะไร
‪เหมือนนกกระสา ไม่ก็นกกระทุงตัวเขื่อง ‪มันบินผ่านเราไป
‪ตัวใหญ่มาก ฉันเห็นช่วงปีก
‪ต้องมีคนทำอะไรกับแมวจรพวกนี้นะ
‪มันไม่เคยเยอะขนาดนี้ ‪แต่ตอนนี้อยู่กันเป็นกองทัพเลย
‪พ่อฉันบอกว่าพวกมันมาจากแผ่นดินใหญ่
‪ใช่ ตามหลักต้องเป็นแบบนั้นแหละ
‪ฉันไม่รู้ว่าคนเอาแมวมาที่นี่เมื่อไหร่
‪แต่ต้องเอามามากกว่าหนึ่งตัวแน่
‪ไม่อยากเชื่อว่ามีอาหารพอสำหรับพวกมัน
‪เรารู้ว่าพวกมันกินอะไร
‪ตอนที่เคยมีคนอาศัยอยู่บนนี้ ‪พวกเขาฝังศพไว้ในสนาม
‪จนถึงยุค 20 นะ พ่อฉันบอกมา
‪บางครั้งเวลามีพายุ
‪น้ำจะท่วมและศพก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ‪นั่นไงอาหารแมว
‪ศพพวกนั้นอายุเป็นร้อยๆ ปี เหลือแค่กระดูกนะ
‪เวลามีพายุ ศพจะถูกพัดมา ‪ที่ฝั่งตะวันตกแถวบ้านฉัน
‪ที่ฉันรู้เพราะทุกอย่างจากอัปพาร์ดส์
‪ถูกพัดไปที่ฝั่งตะวันตก ‪และฉันต้องเก็บกวาดไง ไอ้งั่ง
‪- นี่มันอะไร ‪- เอาไป
‪ไม่ละ ขอบคุณ
‪- นายไม่ดื่มเหรอ ‪- อันนั้นไม่ดื่มหรอก
‪ปกติเราแค่ขึ้นมาดูดปุ๊นบนนี้
‪เขาเริ่มคร่ำครวญถึงแม่สาวรถเข็น
‪ไม่ได้จะลบหลู่นะ ‪มันแย่ที่ต้องนั่งรถเข็นแบบนั้น
‪ไงจ๊ะ แมวเหมียว
‪รู้ไหม บ็อบบี้พี่ชายฉัน ‪พี่ชายของวอร์เร็นด้วย
‪พวกเขาเคยเล่าให้เราฟังว่า ‪อัปพาร์ดส์มีผีสิง
‪- ผีชาวประมงที่ตายแล้ว ‪- ใช่ แฮร์รี่มือฉมวก
‪แฮร์รี่มือฉมวก
‪ใช่ เขาใช้ฉมวกฆ่าเด็กไปกิน
‪เรื่องไร้สาระทั้งนั้น
‪เราจะได้ไม่ตามมาด้วย ‪ตอนพวกเขามาดื่มเหล้าที่นี่
‪เราก็ไม่ได้ตามมา
‪ฉันเคยตามมา ครั้งนึง
‪ฉันตามบ็อบบี้มาบนนี้ก่อนเขาเข้าวิทยาลัย
‪เรื่องน่ากลัวอย่างเดียวที่ฉันเห็น ‪คือเขาเอากับเฮเธอร์ เดลแมน
‪- ใช่ ‪- เออ
‪เวร พวกมันกัดกัน ไม่ใช่
‪เอากันอยู่
‪เสียงบ็อบบี้ก็แบบนั้นเลย
‪ให้ตาย
‪วอร์เร็น เป็นบ้าอะไร
‪ฉันว่าฉันเห็นบางอย่าง
‪สงสัยแฮร์รี่มือฉมวกจะโผล่มา
‪เฮ้ย หยุดเลย
‪บ้าจริง ฉันนั่งทับขี้แมว
‪(เบย์ บรีซ)
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ลูกชายของแม่ กลับมาบ้านเสียที
‪ไปหาอะไรให้ลูกกินกัน ลูกต้องกินนะ
‪มีแค่แม่เหรอ พ่อกับวอร์เร็นล่ะครับ
‪คือว่าพวกเขาออกเรือน่ะ
‪เขาไม่ยอมพลาดกะเลย ไม่เลยสักครั้ง
‪เราต้องหาเงินน่ะ ‪แต่พาลูกกลับบ้านกันดีกว่า
‪(เกาะคร็อกเก็ตต์ ‪ข้อมูลเฟอร์รี)
‪- ขอโทษนะ สเติร์จ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ คุณคีน
‪มงซินญอร์พรูอิตต์ควรจะมากับเรือลำนี้ ‪เห็นเขาไหม
‪ไม่ครับ เขาอาจจะรอขึ้นเรือเบลล์ช่วงบ่ายนี้ก็ได้
‪ไม่นะ เขาบอกว่าเรือบรีซ
‪เราตกลงกันก่อนเขาออกมา ‪ไม่เห็นเขาเหรอ
‪เขาโดดเด่นจะตาย สเติร์จ
‪ครับ คุณพูดถูก
‪ผมคงไม่ทันสังเกตเห็นเขา
‪โอเค เอาละนะ
‪ไงจ๊ะ
‪และนั่นคือ…
‪กระดูกสันหลัง มันสมบูรณ์ดี
‪และนั่นคือเท้าเล็กๆ กำลังเตะเบาๆ
‪ขอฉันวัดขนาดเท้านะ
‪โอเค เด็กน้อย
‪ไงจ๊ะ เจ้าเท้าจิ๋ว
‪ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันต้องการ ‪สำหรับอายุครรภ์ 20 สัปดาห์
‪- มีเลือดออกกะปริดกะปรอยบ้างไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪ทำไมคะ
‪- ในครรภ์มีเลือดออกนิดหน่อย ‪- พระเจ้า
‪ฉันไม่กังวลนะ มันเล็กมาก ‪เราจะคอยจับตาดูก่อน
‪เขากลับมาบ้านสินะ
‪น่าสงสารเธอ
‪เพ็กกี้ นั่นเธอเหรอ เพ็ก
‪- ตายแล้ว แม่ ทำอะไรน่ะ ‪- เพ็กกี้
‪ไม่ใช่ค่ะแม่ นั่นเอริน ‪ลูกสาวของเพ็กกี้ เอริน กรีน
‪- จำเอริน กรีนได้ไหม ‪- สวัสดีค่ะ คุณนายกันนิ่ง
‪แม่ว่าลูกให้แม่อยู่ผิดห้อง
‪ห้องแม่อยู่ชั้นบน
‪ไม่ค่ะแม่ ห้ามขึ้นบันได ‪ไม่ให้ขึ้นมาปีนึงแล้ว
‪ตั้งแต่แม่สะโพกหัก
‪ไง เด็กดี
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ นายอำเภอ ‪- ไง อรุณสวัสดิ์ครับ แอนนี่
‪เช้านี้ฉันจะเข้าสายนิดหน่อยนะคะ ‪ฉันสลับกะน่ะ
‪ตามสบายเลย ‪อ้อ นี่คงเป็นลูกชายคุณสินะ ไรลี่ย์ใช่ไหม
‪(ห้องทำงานนายอำเภอ)
‪- ตื่นได้แล้ว โจ ‪- แม่งเอ๊ย
‪อยากได้กาแฟไหม
‪- นายทำอะไรกับฉัน ชารีฟ ‪- นายอำเภอ
‪ผมแปลกใจนะที่คุณประหลาดใจ ‪นึกว่าคุณอยากอยู่ในนี้
‪ก็คุณพยายามงัดเข้ามา
‪งัดร้านขายของน่ะ
‪ตอนเที่ยงคืนครึ่ง กลิ่นเหล้าหึ่ง
‪พังหน้าต่างด้วยไม้พาย
‪ถ้าคุณเล็งแม่น เราคงยังกวาดเศษแก้วกันอยู่
‪นายเลยจับฉันขังเหรอ
‪โจ ผมได้เรียนรู้ว่า ‪ไม่มีประโยชน์ที่จะห้ามคุณดื่มเหล้า
‪เออ เป็นนายก็พูดง่ายสิ ‪อัลลอฮ์ไม่ให้นายดื่มนี่
‪คุณบอกว่าโดนนกอัลบาทรอสยักษ์ไล่ตาม
‪ใช่ คุณพูดว่า "ปีกใหญ่เท่าเก้าอี้สนามเลย"
‪ฟังดูมีเหตุผลดี ‪เพราะนกอัลบาทรอสคือโชคร้าย
‪นายคงรู้ถ้านายเป็นชาวประมง
‪ใจเย็นๆ พ่อเบิ้ม ใจเย็นๆ ไง
‪มันงับฉัน แค่เดินผ่านก็งับฉันเลย
‪ไพค์ไม่งับ
‪บางครั้งก็เห่า ส่วนใหญ่เพื่อทักทาย
‪มันก็แค่ตัวโตเท่านั้น ‪ก็เลยเสียงใหญ่กว่าที่มันตั้งใจ
‪มันงับ ถ้าฉันยื่นมือเข้าไป ‪มันคงขย้ำมือฉันแล้ว
‪ขอบอกเลยนะ นายอำเภอ มันน่ะตัวอันตราย
‪ขอโทษด้วย คุณคีน ‪มันแค่รอพ่อของมันน่ะ
‪นั่นก็ตัวอันตราย
‪นี่ ว่าไงนะ เบเวอร์ลี่ อยากพูดดังกว่านี้ไหม
‪ไม่ต้องไปสนเธอนะ เพื่อน ‪เธอมันคนใจร้าย ใจร้ายมากๆ
‪ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะ พูดจริงๆ
‪ตอนรับงานนี้ นายคงนึกไม่ถึงว่า
‪ต้องมารับมือกับฉันตลอดเวลา
‪คงกลุ้มใจแย่ถ้าผมห่วงใยคุณขนาดนั้น
‪มาเถอะ เพื่อน
‪เจอกัน ชารีฟ
‪ดูแลตัวเองนะ โจ
‪เจอกันเร็วๆ นี้
‪ใช่ พวกมิลเลอร์ย้ายไปปีที่แล้ว
‪พวกเขาไม่ขายบ้านด้วยซ้ำ
‪แม่ว่าไม่มีใครพยายามขายอะไรทั้งนั้น ‪พวกเขาแค่ย้ายไป
‪แฟรงค์ได้งานในออริกอนแล้ว
‪งานโรงงาน
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้ะ ลูกรัก ‪ยินดีต้อนรับกลับบ้าน
‪จะมาไหม
‪โทษทีนะ พ่อเขาใช้ห้องนี้เก็บของ
‪ไม่มีห้องอื่นให้ใช้น่ะ ขอโทษที
‪- เขาไม่มารับ ‪- อย่าคิดแบบนั้นสิ
‪ตอนนี้ลูกกลับบ้านแล้ว ‪เขาจะทำตัวปกติกับลูก แค่นั้น
‪ลูกไม่รู้หรอกว่าทุกวันนี้เป็นยังไง
‪จับปลาได้แค่บางจุด บางวัน ‪จับปูได้แค่บางจุด
‪ตั้งแต่น้ำมันรั่ว
‪ผ่านมาสามปีแล้วนะ แค่นั้นก็แย่พอแล้ว
‪ใครจะรู้ได้ล่ะ ‪เรากินอะไรจากน้ำนั่นไม่ได้แล้ว
‪พ่อลูกกลับบ้านมาพร้อมกลิ่นน้ำมันทุกวัน
‪แม้แต่หลังจากที่พวกเขาบอกว่า ‪กำจัดน้ำมันไปหมดแล้ว
‪แม่นึกว่าพวกนักสิ่งแวดล้อมอยู่ข้างเรา
‪ข้อจำกัดเรื่องการจับสัตว์ทะเลพวกนี้ ‪พร่ำถึงแต่เรื่องจำนวนประชากรที่ลดลง
‪แล้วจู่ๆ ก็มีข้อจำกัดขึ้น
‪ไม่ใช่สำหรับบริษัทน้ำมันนะ ‪แต่สำหรับเรา สำหรับเรือ
‪เราจับปลาได้ตามที่พวกเขาบอกเท่านั้น
‪แต่พวกเขาไม่เคยเป็นชาวประมง ‪ไม่เคยทำงานในน่านน้ำนี้
‪คือถ้าอยากคุยเรื่องประชากรที่ลดลง
‪มาพูดถึงเรื่องตัวคนดีกว่า
‪คนที่อยู่บนเกาะนี้ เคยอยู่กันหลายร้อยคน
‪แต่ตอนนี้ร้อยนิดๆ
‪นี่ไม่ใช่ชุมชนอีกแล้ว ลูกรัก
‪มันคือเมืองร้าง
‪- ถ้ามาได้ พ่อคงมาแล้ว ‪- ครับแม่
‪(โรงเรียนสหคร็อกเก็ตต์)
‪เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นายอำเภอฮาสซาน
‪มาอยู่กับเราในช่วงมีพายุแบบนี้
‪ผมเลยคิดว่าเราน่าจะทบทวนวิธีกันใหม่
‪ขอบคุณ ท่านนายกฯ
‪ดูเหมือนว่าพายุยังมาทางเราเต็มๆ
‪กรมอุตุฯ เรียกมันว่าพายุลูกใหญ่
‪พยากรณ์ว่ามันจะถล่มเกาะคืนพรุ่งนี้
‪สมมติว่าเป็นแบบนั้นอย่างที่พวกเขาบอก
‪ผมอยากคุยเรื่องเสบียงเชื้อเพลิงของเรา
‪สเติร์จ
‪ครับ ผมจะปลดปั๊มออกให้หมด เหมือนที่เคยทำ
‪ก่อนพระอาทิตย์ตก ‪พวกชาวประมงจะได้เติมน้ำมันหลังไปจับปลามา
‪คุณจะตัดไฟที่ท่าจอดเรือเหรอ
‪- ยังไงเราก็จะไม่มีไฟฟ้าใช้อยู่ดี ‪- ใช่
‪แล้วเราจะจัดห้องเรียนให้เป็นที่หลบภัย ‪เผื่อจำเป็น เราสามารถ…
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณมาใหม่ คุณคงไม่มีทางรู้เรื่องนี้
‪แต่โบสถ์เซนต์แพทริคเป็นที่หลบภัยมาตลอด
‪เราจัดเตียงผ้าใบตามขั้นตอนมาตรฐานเสมอ
‪ตอนนี้… เรามีศูนย์สันทนาการใหม่แล้ว
‪ยังสร้างไม่เสร็จ แต่ก็ใกล้แล้ว ‪และมันจุคนได้เป็นสองเท่า
‪คือผมไม่แน่ใจว่าจุคนได้เป็นสองเท่า ‪จะสร้างความแตกต่างอะไร
‪เมื่อดูจากจำนวนคน…
‪- ขอโทษครับ คุณคีน ผมไม่ทราบมาก่อน ‪- ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ
‪คุณไม่มีเหตุผลให้รู้เรื่องนั้นนี่
‪เอาละ…
‪ช่วยจำไว้ด้วยนะคะ
‪หากคุณไม่ได้วางแผนจะขึ้นเฟอร์รีไปมัสยิด
‪คุณก็จะต้องหลบภัยอยู่กับเรา
‪เรายินดีต้อนรับนะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ‪เราจะบอกให้ทุกคนไปที่โบสถ์
‪พวกเขารู้อยู่แล้ว
‪เข้าใจแจ่มแจ้ง ทีนี้ เรื่องเรือ ‪ก่อนอื่นก็ทำให้ท่าจอดเรือปลอดภัย
‪พี่ต้องไปแผ่นดินใหญ่บ่อยแค่ไหน
‪อาทิตย์ละครั้ง
‪วอร์เร็น กินข้าวเถอะ
‪ไม่เป็นไรครับ ไปประชุมกลุ่มคนเลิกเหล้าน่ะ
‪- เป็นส่วนหนึ่งในเงื่อนไขของทัณฑ์บนฉันน่ะ ‪- วอร์เร็น
‪วันนี้เป็นไงบ้าง ที่โรงเรียนน่ะ
‪ก็ดีครับ ส่วนใหญ่ครูกรีนพูดถึงพายุ
‪ครูกรีนเหรอ ยัยแก่นั่นยังสอนอยู่เหรอ
‪เปล่า คนเก่าตายไปแล้วช่วงฤดูใบไม้ผลิ
‪คนนี้เป็นครูกรีนคนใหม่ ลูกสาวเธอ
‪เอรินกลับมาเหรอ
‪แม่กะจะบอกลูกพอดี ‪เธอกลับมาได้สองสามเดือนเอง
‪เธอย้ายเข้าไปอยู่บ้านเพ็กกี้ ‪รับช่วงต่องานของหล่อนด้วย
‪ไม่รู้ว่าเธอจะอยู่นานแค่ไหน
‪แต่มันดีนะที่มีคนย้ายมาอยู่เกาะ
‪คนหนุ่มสาวเสียด้วย
‪เธอไปอยู่ไหนมา ไปทำอะไร
‪ลูกคงต้องถามเธอเองแล้วล่ะ
‪เรารู้อยู่อย่างว่าเธอทำอะไรมา
‪- วอร์เร็น ‪- อะไร เธอบอกเราเอง
‪อีกอย่าง ท้องเธอเริ่มใหญ่แล้ว
‪ถ้ามันเป็นความลับ ‪อีกไม่นานคนก็รู้กันทั่วแล้ว
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนเธอหนีไป
‪เธอเติบโตมาเป็นผู้หญิงที่ดี ครูที่ดี
‪และเราโชคดีที่เธอกลับมา
‪บุตรสาวผู้หลงหาย ‪ที่จริง ลูกจะได้เจอเธอพรุ่งนี้
‪เธอชอบนั่งฝั่งขวาด้านหลัง เหมือนแม่เธอเลย
‪- พรุ่งนี้เหรอ ‪- ที่โบสถ์น่ะ
‪ผมไม่ได้กะจะไปโบสถ์
‪ไม่เอาน่า ลูกต้องไปสิ
‪ไม่ครับ ผมเปลี่ยนไปแล้ว แม่ ‪ผมไม่… นั่นไม่ใช่ตัวผมอีกแล้ว
‪คืองี้ มงซินญอร์พรูอิตต์บอกไว้ ‪ก่อนเขาไปแสวงบุญ เขาบอกว่า…
‪เขาแก่เกินจะเดินทางไม่ใช่เหรอ ‪ป่านนี้น่าจะ 80 แล้ว
‪กลุ่มศาสนิกชนบริจาคเงินให้
‪- สองสัปดาห์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ‪- ให้ตายสิ
‪เขาใช้เวลาทั้งชีวิตบนเกาะ
‪และนี่เป็นโอกาสที่จะได้เดินตาม ‪รอยเท้าของพระเจ้าอย่างแท้จริง
‪- ใช่ ‪- เราคิดว่าเขาสมควรได้รับก่อน…
‪ผมแปลกใจที่พวกเขาให้เขาไป ‪ดูจากสุขภาพเขานะ
‪ลูกคงจะโชคดีถ้าแข็งแรงเท่าเขา ‪ตอนอายุขนาดนั้น
‪เขากำลังเสียสติ
‪วันก่อนเขาทำพิธีสามรอบช่วงพิธีเสกศีล
‪- ขายหน้าชะมัดตอนต้องสั่นกระดิ่ง ‪- เราทุกคนทำพลาดกันได้
‪มีคนเห็นเขาเดินไปมาตอนกลางคืน
‪ตอนดึกมากเลยนะ
‪ตอนเที่ยงคืน ที่ท่าจอดเรือ ท่าเรือ ร้านขายของ
‪ลูกเห็นเขาเหรอ วอร์เร็น ‪รู้เหรอว่าเป็นเขา
‪คงเป็นคนแก่วัย 80 คนอื่น
‪ที่ใส่หมวกสักหลาดและเสื้อคลุมยาว ‪แบบที่เขาใส่ประจำ
‪ถึงเขาจะสติไม่อยู่กับร่องกับรอย
‪เขาก็ควรอยู่บนเกาะนี้กับเรา
‪ไม่ใช่บ้านพักคนชรา ‪โดนไล่ออกโดยอัครมุขมณฑล
‪ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะส่งใครมาแทนเขา
‪ถ้าเราแอบปิดบังให้เขานิดหน่อย…
‪เราต้องคอยจูงเขาไปรอบแท่นบูชา
‪ไม่จริงเลย
‪ไม่เอาน่า หลอกเด็กผู้ช่วยพิธีไม่ได้หรอก
‪- นายเป็นเด็กถือกระถางธูปเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪ฉันไม่เคยใฝ่ฝันอยากเป็นผู้ช่วยพระหรอกนะ
‪ไม่มีใครชอบเด็กช่วยทำพิธีต่ำต้อยหรอก
‪ฉันเป็นเพราะอยากจีบสาว ‪พวกเธอชอบคนในเครื่องแบบ
‪ไม่ตลกนะ
‪ไม่ตลกเลย
‪แกจะนั่งหน้าตาเฉยที่โต๊ะนี้ หลังจาก…
‪หลังจากสิ่งที่แกทำ
‪และพูดว่า "โบสถ์ไม่ใช่สำหรับผม"
‪แล้วก็เล่นมุกเรื่องเด็กช่วยทำพิธี ‪กับมงซินญอร์พรูอิตต์เนี่ยนะ
‪ไม่ ไม่ได้
‪พรุ่งนี้แกจะต้องไปโบสถ์
‪- พ่อ… ‪- ทุกวันอาทิตย์ต่อจากนี้ด้วย
‪พ่อไม่สนว่าใจแกไม่ศรัทธาแล้ว ‪หรือแกไม่มีอารมณ์ไป
‪คิดซะว่านี่เป็นเงื่อนไขของทัณฑ์บน
‪(วันอาทิตย์)
‪มงซินญอร์คะ
‪มงซินญอร์
‪มงซินญอร์ ท่านกลับมาแล้ว ‪ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ
‪ฉันโล่งใจมากเลยที่ท่านไม่เป็นไร ‪เมื่อเช้าฉันไปรอท่าน
‪ท่านไม่ได้ขึ้นเรือบรีซตามที่ตกลงกันไว้
‪ท่านคงลืมสินะ…
‪ท่านไม่รู้เลยว่านั่นทำให้ฉันดูเป็นยังไง
‪ยืนเก้อตรงท่าเรือ ‪เหมือนโดนหนุ่มเทวันงานพรอม
‪ยังมีเรื่องนายอำเภอใหม่นั่นด้วย
‪ชื่อโอมาร์ ชารีฟ หรืออะไรเนี่ยแหละ
‪เขาพยายามจัดให้โรงเรียน ‪เป็นที่หลบภัยแห่งใหม่
‪เรียบร้อยดีนะ
‪ครับ เรียบร้อย
‪แม่ไปโบสถ์เซนต์แพทริคทุกวันหลังเกิดอุบัติเหตุ
‪ถึงจะไม่มีพิธีมิสซา ‪แม่ก็จะไปสวดมนต์ให้ลูก
‪ทุกวันเลย
‪ผมจะไปขอโทษแม่ครับพ่อ
‪แม่เล่าให้ผมฟังแล้ว
‪ผมเสียใจที่ทุกอย่างเลวร้ายหลังน้ำมันรั่ว
‪โบสถ์ไม่ใช่สำหรับแกเหรอ
‪ครับ ไม่ใช่
‪งั้นแกควรนั่งเฉยๆ ช่วงพิธีศีลมหาสนิท ‪นั่นจะเหมาะสมกว่า
‪เดาว่าแกคงไม่ได้สารภาพบาป ‪และพ่อว่าแกคงไม่ทำ
‪นั่นจะทำให้แม่เขาเสียใจ
‪ที่แกไม่ร่วมพิธีศีลสาบาน
‪แต่คงเป็นการลบหลู่ถ้าแกเข้าร่วม
‪ครับ
‪โอเค
‪ราตรีสวัสดิ์
‪โอเค
‪- ห้ามเล่นมือถือนะ ‪- ครับ
‪พ่อไม่ได้อยากได้ยินเสียงลูกพิมพ์ข้อความ
‪พ่อได้ยินหมดนะ
‪นายอำเภอได้ยินทุกอย่าง
‪ได้ครับ พ่อ
‪จุ๊บแม่ด้วย
‪- ราตรีสวัสดิ์ ลูก ‪- ฝันดีครับ พ่อ
‪ให้เล่นแค่สิบนาที แล้วปิดมือถือซะ
‪ไม่ต้องกลัวค่ะ แม่ หนูเอง
‪ห้องของแม่
‪ค่อยๆ เดินลงมา ทีละขั้น
‪ฟ้าแดงตอนกลางคืน กะลาสีดีใจ
‪ฟ้าแดงตอนเช้า…
‪- กะลาสีต้องระวัง ‪- ใช่แล้ว
‪(พระเจ้าตรัสว่า จงมีแสงสว่าง ‪แล้วมันก็เกิดแสง - หนังสือปฐมกาล 1:3)
‪เราจัดการเรือไม่ถึงชั่วโมง
‪ฉันว่าพายุไม่ได้หนักเหมือนที่พวกเขาบอก ‪มันไม่เคยหนักจริงๆ
‪พ่อฉันไม่ได้ตอกไม้ปิดหน้าต่าง
‪และปกติเขาตื่นตูมจะตาย ‪นั่นน่าจะบอกอะไรนายได้นะ
‪- อยากเติมขวดไวน์ไหม ‪- เอาสิ
‪มีคนทำแล้ว
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน
‪วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่เจ็ด ‪ของเทศกาลธรรมดา
‪เพลงสวดเปิดพิธีของเราคือ ‪"ศรัทธาในพระบิดาของเรา"
‪เพลงที่ 787 ในสมุดเพลงสวดสีแดง
‪นั่นใครกัน
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ผมรู้ว่าผมไม่ใช่คนที่คุณคิดว่าจะเจอเช้านี้
‪ผมคือบาทหลวงพอล ฮิลล์
‪มุขมณฑลส่งผมมาแทน ‪มงซินญอร์พรูอิตต์สองสามสัปดาห์
‪ผมเกรงว่าเขาเกิดไม่สบายตอนเดินทาง ‪เขาสบายดีแล้ว
‪กำลังพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลบนแผ่นดินใหญ่
‪เขาอยู่ที่นั่นจะดีกว่า
‪ผู้ร่วมเดินทางของเขาสังเกตเห็นอาการของเขา
‪มุขมณฑลขอให้ผมมาช่วย ‪จนกว่าเขาจะหายดี
‪แต่ผมขอรับรองว่า ‪ไม่มีอะไรที่พวกคุณต้องเป็นห่วง
‪คุณไม่ได้เสียบาทหลวงของคุณไป ‪ผมขอสัญญาเลย
‪ผมมาแค่ชั่วคราว
‪และผมก็ยินดีมากที่ได้อยู่กับทุกคน ‪ที่โบสถ์เซนต์แพทริค
‪แค่อยากให้รู้ว่า ผมมาที่นี่เพื่อช่วย ‪และอยากพบกับพวกคุณทุกคนมาก
‪เดชะพระนามพระบิดา พระบุตร และพระจิต
‪"พระเมตตาแห่งพระเยซูคริสต์ ‪ความรักของพระเจ้า
‪และสัมพันธภาพแห่งพระจิต ‪จงสถิตกับท่านทั้งหลาย…"
‪"พระองค์ทรงยื่นขนมปังให้ ‪และกล่าวขอบคุณ
‪พระองค์บิขนมปัง ส่งให้สานุศิษย์และกล่าวว่า
‪'พวกเจ้าจงเอาไปกินเสีย
‪นี่คือร่างกายของเรา ซึ่งมอบให้แก่เจ้า'"
‪"หลังรับประทานเสร็จแล้ว ‪พระองค์ทรงหยิบถ้วย
‪อีกครั้ง ที่พระองค์ขอบใจ ยกย่อง ‪พระองค์ทรงหยิบถ้วยให้เหล่าสาวกแล้วกล่าวว่า
‪'ทุกคน รับนี่ไป แล้วดื่มซะ
‪ในถ้วยนี้คือโลหิตของเรา ‪เป็นโลหิตแห่งพันธสัญญาใหม่อันถาวร
‪ที่หลั่งให้ทุกคน เพื่อให้ทุกบาปได้รับการอภัย
‪จงดื่มเพื่อเป็นการระลึกถึงเรา'"
‪- พระกายของพระคริสต์ ‪- เอเมน
‪พระโลหิตของพระคริสต์
‪พระกายของพระคริสต์
‪พระโลหิตของพระคริสต์
‪- พระกายของพระคริสต์ ‪- ไรลี่ย์
‪ผมจะนั่งอยู่นี่
‪พระกายของพระคริสต์
‪พระโลหิตของพระคริสต์ เอริน กรีน
‪พระกายของพระคริสต์
‪พระโลหิตของพระคริสต์
‪เมื่อคืนฉันเจอเขาแล้วที่บ้านพักพระ
‪เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย
‪อธิบายให้เขาฟังว่าที่นี่เราจัดการกันยังไง
‪มงซินญอร์ปลื้มเขามาก ‪ฉันมองออกว่าทำไม
‪- ลีซ่า สการ์โบโรห์ ‪- รู้จักชื่อหนูได้ยังไงคะ
‪มงซินญอร์เล่าเรื่องเธอให้ฉันฟังหมดแล้ว
‪เขาบอกว่าฉันจะเจอเธอที่พิธีมิสซาประจำวัน ‪และมันอาจจะมีแค่เราสองคน
‪คุณพ่อ เวด สการ์โบโรห์ครับ ‪นี่ภรรยาผม ดอลลี่
‪- ยินดีที่ได้พบค่ะ ‪- ครับ ท่านนายกฯ และภรรยา
‪ผมขอโทษจริงๆ ที่โผล่มาแบบนี้
‪มุขมณฑลควรจะติดต่อคุณโดยตรง
‪เรียกผมว่าเวดเถอะ
‪แหม ดีออกที่ได้เห็นคนหน้าใหม่ๆ บ้าง
‪ขอต้อนรับสู่เกาะพ็อต ‪เหลืออะไรไม่เยอะหรอกนะ
‪เกาะคร็อกพ็อต
‪ใช่ เป็นฉายาที่น่ารัก
‪แต่มันก็จริงนะ ‪เราเป็นเหมือนหม้อตุ๋น ถุงใส่ของ…
‪เรียกปิญญาตาก็ได้
‪ชุมชนเรามีผู้คนหลากหลาย
‪ที่บางครั้งก็รุมเร้าไปด้วยปัญหา
‪เราดีใจมากที่คุณมาอยู่ที่นี่
‪- แอนนี่ ฟลินน์ค่ะ คุณพ่อ ‪- แอนนี่ ฟลินน์
‪- และนี่สามีฉัน เอ๊ด ‪- เอ๊ด ฟลินน์
‪คุณพ่อ
‪ผมเห็นคุณนั่งเฉยๆ ช่วงพิธีศีลมหาสนิท
‪เงียบกริบเลยนะ
‪ไรลี่ย์ ลูกชายฉัน เขา…
‪ตอนนี้ผมยังไม่ปราศจากบาป
‪นี่ ฟังนะ ไม่เป็นไรหรอก
‪ผมเองก็บังเอิญไม่ค่อยมีประโยชน์ ‪กับคนที่ปราศจากบาปเท่าไหร่
‪พระเจ้าเอง
‪ก็ไม่ค่อยสนใจคนพวกนั้นเท่าไหร่
‪ไม่เลย ดูเหมือนพระองค์ชอบเข้าหา
‪คนที่ไม่ปราศจากบาป
‪คนเหล่านั้นเป็นคนโปรดของพระองค์ ‪เป็นคนที่พระองค์เรียกเป็นสหาย
‪ใช่ เราจัดการเรื่องนั้นได้
‪ครับ ยินดีต้อนรับสู่เกาะคร็อกพ็อต
‪ปลื้มใจมากเลยที่ได้ยิน ‪คำแปลฉบับดั้งเดิมอีกครั้ง
‪- เราไม่ได้ยินมาสิบปีได้แล้วมั้ง ‪- ใช่ค่ะ
‪ไม่รู้ว่าคุณยังทำแบบนั้นอยู่
‪สังเกตด้วยเหรอ ผมรู้ว่าตำราสวดมนต์ใหม่ ‪ใกล้เคียงกับต้นฉบับภาษาละติน แต่…
‪แหมๆ
‪บุตรผู้หลงหายนี่เอง
‪ไม่ ผมว่าเป็นคุณนะ
‪ผมมันก็แค่แกะดำ
‪เดินไปส่งที่บ้านได้ไหม
‪ได้สิ ไปกัน
‪คุณไปอยู่ไหนมา
‪นิวยอร์ก แถวชานเมืองตอนเหนือน่ะ
‪กะแล้ว
‪คือตอนคุณหนีไป ‪นั่นเป็นหัวข้อที่คนถกกัน
‪หลายคนเดาหลายที่เลย ‪ส่วนใหญ่บอกว่าฮอลลีวูด
‪แต่นั่นเป็นหนึ่งในที่ที่ผมเดาไว้
‪ทำไมล่ะ
‪สะพานมุงหลังคา
‪จำได้ด้วยเหรอ
‪ฉันเคยบอกไปตั้งนานมากแล้ว
‪นั่นไม่ใช่ที่แรกที่ฉันไป
‪ฉันลงใต้ แล้วก็ไปฝั่งตะวันตก
‪ฉันอยู่ออสตินสักพัก เข้าร่วมวงร็อก
‪พูดเป็นเล่น
‪ฉันนี่โง่ชะมัดเลย
‪ฉันว่าเราโง่ด้วยกันทั้งคู่
‪ดูเราสิ กลับมาที่ที่เราเริ่มต้น ‪ที่เดียวที่เราสาบานว่าจะไม่กลับมา
‪แล้วคุณล่ะ
‪ชิคาโก
‪ไม่ได้เข้าร่วมวงร็อกนะ
‪ทำงานด้านการเงิน ‪เรียนหนังสือ ปาร์ตี้มากไป
‪ตกใจจัง
‪ทำเงินได้เพียบอยู่สักพัก
‪ทำด้านหุ้น แล้วก็สตาร์ตอัป แต่แล้วทั้งหมดก็…
‪ทั้งหมดก็หายไป
‪- แต่งงานหรือยัง ‪- ยัง คุณล่ะ
‪แต่งแล้ว ทางเทคนิคอะนะ มัน…
‪แต่มันจบแล้ว เรื่องมันยาวน่ะ
‪แปลกใจนะที่เจอคุณที่โบสถ์
‪ค่ะ ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันก็ไม่เคยคิดว่าจะไปเลย ‪แต่มันดีสำหรับฉันนะ
‪ฉันเห็นคุณนั่งเฉยๆ ช่วงพิธีศีลมหาสนิท
‪น่าขันดีนะ คนส่วนใหญ่พบพระเจ้าตอนติดคุก
‪คุณมักทำตามใจตัวเองอยู่แล้ว
‪ก็จริง แต่ไม่ใช่เพราะแบบนั้นหรอก
‪คืนแรกผมโยนคัมภีร์ไบเบิลทิ้งไป แต่มัน…
‪ไม่ได้เกิดขึ้นทันที
‪ผมไปหาแล้ว จริงๆ นะ
‪ในนั้นมีเวลาให้อ่านเยอะมาก ‪ผมเลยอ่านหมดเลย
‪คัมภีร์โทราห์ อัลกุรอาน ‪ทาลมุด เต้าเต๋อจิง
‪ศาสนายิว ศาสนาพุทธ ‪ศาสนาอิสลาม ศาสนาเชน
‪ผมคิดว่าถ้าจะมองหาพระเจ้าก็ควรดูให้ทั่ว
‪กลายเป็นไม่เชื่อว่ามีพระเจ้าซะงั้น
‪อะไรเนี่ย
‪ฉันควรจะเป็นคนนอกศาสนาไร้ศรัทธา ‪ส่วนคุณเป็นเด็กช่วยพิธีสิ
‪แม่ฉันไม่มีทางเชื่อแน่
‪คุณท้อง
‪ใช่
‪คงเรื่องยาวอีกสินะ
‪ก็ไม่เชิงหรอก
‪เจ้าเท้าจิ๋วช่วยฉันไว้
‪บ่ายนี้คุณต้องการอะไรอีกไหมคะ คุณพ่อ
‪เผื่อช่วงมีพายุหรือ…
‪ไม่มี ขอบคุณครับ คุณคีน
‪ขอถามอะไรหน่อยสิคะ
‪ต้องขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจ…
‪ก็แค่วันนี้คุณใส่ชุดมิสซาสีทอง
‪ใช่ครับ
‪ชุดนั่นสำหรับวันเฉลิมฉลองกับวันพิเศษ…
‪วันนี้ควรใส่ชุดสีเขียวไม่ใช่เหรอคะ
‪เราอยู่ในช่วงเทศกาลธรรมดา ‪วันอาทิตย์ที่เจ็ดของเทศกาลธรรมดา
‪พอดีเมื่อเช้าผมหาชุดมิสซาสีเขียวไม่เจอน่ะ
‪บางทีมงซินญอร์พรูอิตต์
‪คงเก็บไว้ผิดที่ ‪ดูจากสภาพจิตใจก่อนเขาไป
‪ผมเลยคิดว่านี่น่าจะดีกว่าใส่ชุดนอนน่ะ
‪บอกตามตรง ผมไม่คิดว่าจะมีคนสังเกตเห็น
‪ต่อไป ถ้ามีปัญหาอะไร บอกฉันนะคะ
‪นั่นเป็นหน้าที่ฉัน ฉันสั่งเพิ่มให้ก็ได้นะ
‪ผมมั่นใจว่าเดี๋ยวก็หาเจอ ‪ผมแค่ต้องใช้เวลาเปิดดูทุกตู้น่ะ
‪ได้ค่ะ
‪วันนี้เยี่ยมมากเลยค่ะ
‪ขอให้มีบ่ายที่ดีนะคะ คุณพ่อ ‪ฉันดีใจที่คุณอยู่ที่นี่
‪ขอบคุณครับ
‪เช่นกัน
‪คงรู้สึกแปลกๆ ที่มาอยู่ที่นี่ ‪ตอนเธอเสียไปแล้วสินะ
‪ดีกว่าตอนเธออยู่อีก คุณอยู่กับที่บ้านเหรอ
‪ใช่
‪นั่นต้องรู้สึกแปลกๆ แน่
‪- ห้องเล็กๆ เตียงเดี่ยว ‪- ที่จริง ผมค่อนข้างชินนะ
‪คือว่าคุณกลับมาที่นี่
‪แบบว่าคุณตั้งใจกลับมาที่นี่
‪ทำไมกัน
‪คุณสบายดีไหม ไรลี่ย์
‪ก็เรื่อยๆ
‪ไม่ ฉันหมายถึง คุณเป็นยังไงบ้าง
‪ไม่รู้สิ
‪มัน…
‪มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ ไม่รู้สิ ผมไม่รู้เลย
‪ชีวิตในคุกมันง่าย
‪ผมมีหลายอย่างให้ทำ นับวันที่จะพ้นโทษ ‪กิน นอน อ่านหนังสือ
‪มันแจกแจงแจ่มชัด ‪และตีกรอบไว้ให้อยู่แล้ว แต่ที่นี่…
‪ที่นี่…
‪ผมไม่มีอะไรเลย
‪จะให้ผมหางานทำ
‪เรียนต่อเหรอ ผมไม่มีเงิน ‪ไม่มีโอกาส ผมแค่…
‪ผมแค่ดำรงอยู่
‪แค่นั้น ผม…
‪ไม่มีเป้าหมายอะไรเลย
‪ผมแค่นั่งในบ้านพ่อแม่ หายใจทิ้ง
‪และไม่มีประโยชน์กับใครเลย ผมแค่…
‪มีชีวิตอยู่
‪และนั่นคือส่วนที่แย่ที่สุด ‪เพราะผมไม่ควรมีชีวิตอยู่ เอริน
‪ผมจึงไม่รู้
‪ว่าผมจะทำอะไรที่นี่
‪ผมกิน นอน
‪ขี้ ไม่รู้สิ
‪เดินกลับบ้าน กินมื้อค่ำ รอไอ้พายุเวรนี่
‪นั่นไงล่ะ
‪ทำแบบนั้นสิ
‪คืนนี้รอดผ่านพายุไปให้ได้ แล้วพรุ่งนี้…
‪คุณจะเห็นเองว่าพรุ่งนี้เป็นยังไง ‪หาอะไรอย่างอื่นทำ
‪ฉันเสียใจด้วย
‪กับสิ่งที่คุณต้องเผชิญนะ
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪แค่…
‪แค่บานนี้จ้ะ แค่บานใหญ่
‪บานเล็กๆ แม่หามาเปลี่ยนได้ ‪ปิดบานใหญ่พอ
‪ใช่ โอเค
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- แม่ ไม่เป็นไรค่ะ
‪สาบานเลย เขาอยู่ข้างนอกนั่น ‪เดินบนชายหาด
‪อะไรนะ ไม่มีทาง เขาอยู่แผ่นดินใหญ่
‪โอเค เขาอาจกลับมาแล้ว
‪แล้วก็เดินเตร่ไปมาเพราะสติหลุดอีกแล้ว
‪- ผมไม่เห็นอะไรเลย ‪- แม่ไม่เห็นเขานะ
‪สาบานเลย ใส่หมวกกับเสื้อคลุม ‪ผมจำชุดได้ เป็นเขาแน่ๆ
‪ไม่ เขาอยู่แผ่นดินใหญ่
‪เป็นพรูอิตต์จริงๆ
‪ลูกรัก ตาแม่ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน แม่เลยไม่…
‪คุณพ่อพรูอิตต์
‪มงซินญอร์
‪คุณพ่อ
‪โทรศัพท์ยังใช้การไม่ได้
‪เราน่าจะเดินไปบ้านพักพระและจัดการเรื่องนี้
‪ดูให้แน่ใจว่าเขาไม่เป็นไร
‪ยังไงผมก็ต้องไปดูเรืออยู่แล้ว
‪พ่อ นั่นอะไรน่ะ
‪คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ