SERIAL NETFLIX
KSIĘGA II: KSIĘGA PSALMÓW
Warren!
Podejdź tu.
Powiedz burmistrzowi i pani Keane,
żeby nie zbliżali się bez rękawic i kaloszy.
- Zaraz podejdę. - Dobra.
Panie burmistrzu. Szeryf prosi, by nie iść tam bez…
- Co mówi? Co się stało? - Pożycz…
Odprowadź panie stąd.
Wade, musimy to przedyskutować.
- Później. - Musimy…
Nie trzeba, mój drogi. Sama dam radę. Dziękuję.
Później się wypowiesz, Bev.
Jak zwykle. Szeryfie!
Witam.
Kazałem… Radzę się nie zbliżać, póki tego nie zbadam.
To może być jakaś plaga albo infekcja.
Pamiętam, jak w 2002 roku całe stado…
szpaków. To były szpaki.
Setki nagle runęły na plażę.
Na miasteczko. Także na rynek.
Nie znaleźliśmy przyczyny. Same teorie.
Pioruny, hałas, infekcja. Nie do ustalenia.
Raz wyrzuciło na brzeg stado delfinów.
Kilkanaście sztuk. Wszystkie bez zębów.
A teraz to. Co się dzieje?
- Zniosło je tu z Uppards, tak? - Na to wygląda.
Utonęły?
Nie zalało Uppards
od 20 lat. Ale ten sztorm… Rany.
Być może.
Ale podejrzewa pan jakąś plagę lub skażenie?
Nie widać śladów ropy, co?
Proszę spojrzeć.
- Byle nie za blisko. - Tak.
Strzegłbym się pasożytów. Proszę.
To nie ropa.
Ale to niezwykłe. Gdyby pan widział…
Po wycieku okropne rzeczy wyrzucało na brzeg.
Ale od razu było widać i czuć. Zatem…
To już coś. Możemy odetchnąć.
Ma złamany kark. I naderwaną skórę.
Mewy od rana tu żerują.
Jest pewien szkopuł.
Brak śladów krwi. Na kotach i na piachu.
Coś im się stało, zanim wpadły do wody. Albo w wodzie.
Jakiś drapieżnik?
Rybołowy? Jakieś rekiny?
Może stado młodych? Kto wie?
Kiedyś tu żerowały. Zanim…
Ostatnio nikt ich nie widział, ale może to one.
Może rekiny powracają.
To niekoniecznie coś złego.
Tam, gdzie rekiny, tam i ryby. Prawda?
Jestem tu nowy.
Nie wiem, jakiego rodzaju faunę tu macie.
„Macie”? To także pańska wyspa.
Mamy. Dlatego zaangażowałem Eda Flynna.
- Jest tu gdzieś? - Tak, jest tu od rana.
Mówi, że rybołowy dorwałyby najwyżej dwa.
Więc to mało prawdopodobne.
Może same nawzajem się pozabijały.
Uppards to kocia wersja Władcy much.
Może nastraszył je sztorm.
- Nie miał więcej. - Co to?
- Dośle, jak trzeba. - Trzeba. Wie, ile ich jest?
Sam nie wiedziałem.
Uznał, że to parę kotów. Powiedz mu, że są ich setki.
- Ściągnij go tu. - O co chodzi?
Dla pewności wolę je spalić.
Zrobimy stos, ogrodzimy teren.
Smród będzie nieznośny.
- Chwila. - Pójdę po więcej.
Niech sam tu przyjdzie.
Ludziom się to nie spodoba.
To nieco drastyczne. Dziwne rzeczy się tu zdarzają.
Bezpieczeństwo publiczne. Serio. Będą wdzięczni.
Burmistrz dba o zdrowie publiczne.
Pański syn to dobry dzieciak. Chętny do pomocy.
Tak. Lubi się angażować.
I słusznie. W takim miejscu,
gdy ktoś pozostaje na uboczu, to psuje…
Miło byłoby zobaczyć pana z synem na mszy.
Nie musi się pan nawracać.
Ma pan własną wiarę, Bóg z panem.
Szanuję to. Wiem, że łapie pan prom
co niedzielę, by pomodlić się w meczecie…
Co piątek.
Tak? Więc w niedziele pan tu jest. Idealnie.
Zjednałby pan sobie mieszkańców,
gdyby się pan pokazał.
Może coś przeczytał, ogłosił, nic szczególnego.
Nie trzeba się wciągać na listę,
wystarczy pokazać chęć przynależności.
Rozumie pan?
Radziłbym spalić.
- Racja. Lepiej dmuchać na zimne. - Tak.
Użyjemy benzyny. Wykopiemy dół w piachu.
Cześć, Ed.
Riley. Rany, widzieliście coś takiego?
Biorąc pod uwagę, że to z przyczyn naturalnych.
Pamiętam, jak w 2002
spadło całe stado szpaków.
To był niezły sztorm.
Riley wybiegł w trakcie, ale nie widział tu kotów.
- Podczas sztormu? - Co cię podkusiło?
Wydawało mi się, że kogoś widziałem.
Prałata Pruitta.
- Co? - Sam nie wiem, co widziałem.
- Wczoraj byłeś pewny. - Teraz już nie.
- Jest na stałym lądzie. - Wiem.
To może był ktoś inny? Może ma coś wspólnego z kotami?
Nie było tu kotów. Nie wydaje mi się.
Nie patrzyłem na fale.
Jak się trzymasz? Jak się czujesz po powrocie?
Co tydzień modliliśmy się o ciebie.
Dzięki. Trzymam się.
Dzień dobry!
Dobry. Chryste.
Lepiej nie podchodź za blisko.
Czytałem coś o kotach i ludziach w ciąży.
- Kobietach. - Tak. Zwykle to kobiety.
Tokso-cośtam. Pasożyty w odchodach
mogą ci zaszkodzić.
Toksoplazmoza. To nie do końca prawda.
Prędzej złapiesz to z ogródka.
Mimo wszystko. Sporo ich tu. Lepiej uważać.
Co się stało? Wygląda na to, że ani jeden nie przeżył.
Chcą je wszystkie spalić.
Wybacz za wczoraj. Chcę cię przeprosić.
Za co?
Że musiałaś tego słuchać. To się nie powtórzy.
Nie szkodzi. Widzisz? Znalazłeś coś do roboty.
- Usuwanie zdechłych kotów. - Od czegoś trzeba zacząć.
Co za noc. Przysiągłbym, że widziałem…
Wiesz, że prałat zawsze nosi płaszcz i kapelusz.
No tak.
Wczoraj w nocy widziałem…
Nieważne. Nie ma go tu. To niemożliwe.
Cóż. Pora smażyć koty. Muszę zdążyć na prom.
- Już się wyprowadzasz? - Nie. Mam spotkanie.
- Coś ciekawego? - Nie, to tylko…
Nie zbliżaj się do kotów.
Nie chcę, byś złapała toksokotozę czy coś.
Nie rozkazuj mi.
Odśpiewamy hymn numer 400 w czerwonym śpiewniku.
„Święty, Święty, Święty”. Powstańcie.
Święty, Święty, Święty
Boże niezmierzony
Oto dzieci Twe, Przedwieczny
Kornie wielbią Cię!
Święty, Święty, Święty
W łasce niezgłębiony
Trójco Najświętsza
Tobie chwała, cześć!
SPOTKANIE AA
„On to, gdy dobrowolnie wydał się na mękę,
wziął chleb i dzięki Tobie składając,
łamał i rozdawał swoim uczniom, mówiąc”…
RZETELNY WZGLĘDEM SIEBIE
To był dobry tydzień. Gratuluję. Zasłużyliście.
- Ciało Chrystusa, Leezo. - Amen.
Ciało Chrystusa.
- Krew Chrystusa. - Amen.
Gdzie ksiądz wcześniej służył?
Wszyscy chcą wiedzieć. Parafianie plotkują.
Jak najęci.
Powiem im, jeśli mnie spytają.
Pytanie, skąd pochodzimy…
To ważne, owszem.
Ale ważniejsze jest to, dokąd zmierzamy.
Cokolwiek robiłem wcześniej,
miało przywieść mnie tutaj.
Nawet jeśli tego nie wiedziałem. Nie przewidywałem tego.
Podobnie jak ty.
Mieszkam tu od urodzenia.
Jasne. Ale twoje życie wyglądało inaczej.
Coś przywiodło cię tutaj. I wiesz co?
Kto zawsze nas prowadzi, choć o tym nie wiemy?
Bóg.
Przywiódł cię tu podobnie jak mnie.
Pochwalony!
Chodź, byku.
Coś się stało?
Leeza?
Nie.
To nic.
PLAN ZAJĘĆ
Pomóc w czymś?
Erin.
- Zaskoczyłaś mnie. Czego szukasz? - Płynu do szyb.
Próbowałaś rozcieńczyć? Wtedy na dłużej starcza.
Wyrzuciłam butelkę. Zrobię tak następnym razem.
Twoja mama ustawiała puste butelki
na tym regale.
Połowa z nich wypełniona samą wodą.
Nic nie miało się marnować.
Sama musiałam je wyrzucać. Mówiłam: „Peggy. Peggy Greene,
utoniemy w morzu butelek, jak tak dalej pójdzie”.
A ty od razu wyrzuciłaś.
Zabawne.
Faktycznie zabawne. Bo w domu opróżniała wszystkie butelki.
Proszę.
- A to na co? - Na szczury.
Po wycieku mieliśmy spory problem.
Prawdziwa plaga. Niczym szarańcza.
Wyciek zatruł dotychczasowe źródła pożywienia
i z braku ryb w przystani
przerzuciły się na spiżarnie.
To złoty środek. Po tym, co przytrafiło się tym kotom…
Jeśli są tu jakieś dzikie zwierzęta,
jakieś miejscowe drapieżniki,
które wyrządziły tym kotkom krzywdę, to dzięki temu…
Rozsypię trochę obok domu. W razie czego.
Obok twojego też, jeśli chcesz.
Nie trzeba. Poradzę sobie.
Niewątpliwie, kochana.
Sarah.
Tak. Sarah Gunning.
Ojciec… Słyszałam o ojcu.
Paul. Hill.
Czym mogę służyć?
Pewnie wie pani, że zastępuję prałata.
Tak.
Powiedział mi coś, gdy opisywał parafię.
Pani matka… Mówił, że zanim podupadła na zdrowiu…
Wcześniej była na każdej mszy. Codziennie. Zgadza się?
Moja mama jest…
Była bardzo wierząca.
Dlatego tu jestem.
Mamo, ktoś do ciebie.
- John? - Nie.
Bierze księdza za prałata Pruitta. Miesza jej się.
Łatwo się pomylić. Mamy jednego krawca.
Mamo, to ojciec Paul.
Prałat Pruitt jest niedysponowany. Ojciec przyszedł…
Przyszedłem odprawić mszę, młoda damo.
Będę w gabinecie obok.
Jeśli trzeba, proszę mnie zawołać.
Oczywiście.
„Miłość Boga Ojca, łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa
i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami”.
Ciało Chrystusa, Millie.
Krew Chrystusa.
Nawet się nie przywitasz?
Nie chciałem przeszkadzać.
Jak miło.
- Napijesz się herbaty? - Nie, pójdę do siebie.
Jak ci minął dzień?
Dawno nikt mnie o to nie pytał.
W więzieniu o to nie pytają?
Nie muszą. Każdy dzień jest taki sam.
A jak tobie minął dzień?
Nudy na pudy.
Sprzedać ci mój rozkład dnia? Tanio.
Tanio? Oby, bo jestem spłukany.
Masz prezentację?
Boże. Chcesz prezentację?
Mam doświadczenie.
No tak. Byłeś rekinem biznesu.
Rekinem z Doliny Krzemowej.
Geniusz po prostu.
Dobrze, rekinie.
Płynąłeś kiedyś promem na spotkanie AA,
myśląc: „Musi być jakiś lepszy sposób”?
Słucham.
Opatentowana Ramówka Erin zaczyna się od porannych mdłości.
Kontynuuj.
Potem klasa pełna nastolatków. Wszyscy mają cię za idiotkę,
ale połowa cuchnie rybami po porannej obsłudze łodzi.
Nieźle.
Zebranie rady miejskiej, na którym Bev Keane
w aluzyjny sposób wyzwie cię od dziwek.
Do tego tęskni za twoją okropną matką.
A potem godzina wieczornych porannych nudności.
Wieczorne poranne nudności są gorsze od porannych?
Zdecydowanie.
W takim razie nie skorzystam.
Szkoda.
Pójdę już. Rodzice czekają.
Jak za dawnych czasów.
Pamiętam, jak 15-letni Riley wyskakiwał przez okno mojej sypialni,
żeby nie podpaść.
Nie każ im się martwić.
Dobrej nocy, Erin.
Nawzajem!
Cześć, skarbie.
Jak ci minął dzień?
Dobrze.
Gotowi?
Jesteście. Dolly, Wade.
Sporo nas tu dziś.
Niedługo Wielkanoc.
Gdyby nie święta, niektórzy wcale by tu nie zaglądali.
Nie to co my.
Miło, że tak wielu was tu przyszło.
Ale muszę zapytać. Czemu nie w każdą niedzielę?
Boże Narodzenie, Wielkanoc, wiadomo.
Frekwencja zwiększa się też z początkiem Wielkiego Postu.
Czemu? To aż tak wyjątkowy dzień?
Środa Popielcowa, start Wielkiego Postu. Niezbyt rozrywkowa okazja.
To okres skruchy i pokuty za grzechy.
Grzech.
Mrok, czerń, która nas zalewa.
Cząstkę owego mroku nosimy dziś na naszych czołach.
Jedynie odrobinę.
Symbol śmierci, popiołu, pokuty za grzech.
Robimy to, by przygotować się na Wielkanoc.
Odrodzenie, zmartwychwstanie, wiekuiste życie. Triumf życia.
Nawet z największego mroku odradza się miłość.
Nawet z grzechu. I ta wyspa też się odrodzi.
Nawet po katastrofie. Odrodzenie, zmartwychwstanie, wiekuiste życie.
Jezus was dostrzega.
Szczególnie was. Widzi was wyraźnie.
Pamiętacie, do kogo się zwrócił?
Kogo poprosił o pomoc w budowaniu kościoła?
Swoich apostołów.
Pierwszymi uczniami Jezusa byli rybacy.
A jeden z jego pierwszych cudów?
Puste sieci, zrozpaczeni rybacy.
Jezus rzekł: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów”.
Gdy wyciągnęli sieci, było w nich zatrzęsienie ryb.
Jezus was widzi, bracia i siostry,
odrodzi tę wyspę i ponownie napełni wasze sieci.
Wspaniale was widzieć, ale bywajcie tu częściej.
Drzwi są zawsze otwarte, takoż i wrota.
Po prostu przyjdźcie. Reszty dokona Bóg.
Jak głosi Psalm 60:
„Odrzuciłeś nas, o Boże, starłeś nas,
rozgniewałeś się, lecz powróć do nas!”.
Wiecie, czym są psalmy? To pieśni.
Od greckiego słowa psalmoi, które oznacza „muzykę”.
Pieśni modlitewne, pieśni chwalebne.
Mówią, jacy jesteśmy, jacy powinniśmy być
i czym jest nasza wiara.
Na przekór ciemnościom i udrękom,
gdy brak nam światła i nadziei, śpiewamy je.
„Powróć do nas”, wznosimy głosy pod niebiosa. I takoż się stanie.
Ta sama dłoń, która zesłała na was ból,
przyniesie wam ukojenie.
Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch…
Prochem jesteś…
Lorraine, pamiętaj…
…i w proch się obrócisz.
Ben, pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz.
Fiono, pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz.
Erin, pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz.
Tom, pamiętaj, że prochem jesteś i w proch…
Riley, chodź.
Nie, mamo. Idźcie sami.
Skarbie, to nie sakrament.
To błogosławieństwo. Proszę.
Edwardzie, pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz.
Riley, pamiętaj, że prochem jesteś…
i w proch się obrócisz.
Bóg z tobą, synu.
Amen.
Ojcze, pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz.
KOCIOŁEK OBFITOŚCI
Wiesz, jak to działa.
Połowy idą w górę, a dotacje w dół.
- Cokolwiek. - Wracamy do punktu wyjścia.
- Choćby 3%. Nawet dwa. - Nie mogę. Żałuję.
To był huczny festiwal.
Nie macie porównania, bo to wasz pierwszy.
Zaczęło się od festynu wiosennego.
Potem dołączył Święty Patryk
i stąd nazwa „Kociołek Obfitości”.
Chcieliśmy, by był to szczególny dzień.
Cieszymy się, że tu jesteśmy. Prawda?
Tak.
- Dołączę do Warrena. - Baw się dobrze.
Podoba ci się?
Tak. Świetna druga randka.
Ciekawa byłam tego miejsca.
Od kiedy usłyszałam o nim po katastrofie tankowca.
Ale jest tu dokładnie, jak mówiłaś. Nie możesz tu zostać.
Nie wywiozę stąd mamy.
Za późno na to.
Nie chce być gdzie indziej. To jedyne miejsce, jakie zna.
Nie powinna umrzeć w obcym miejscu.
Ale masz rację.
Potem powinnam stąd wyjechać.
Nie patrz, ale chyba podpadłyśmy twojemu księdzu.
Nie jest mój.
Jest tu nowy. Ale widocznie wszyscy mają to samo…
Mieli tu tego samego prałata, od kiedy się urodziłam.
Identycznie się na mnie gapił.
Bez przerwy. Nawet, jak byłam mała.
Miałam dziwne uczucie, jakby…
- Wiedział. - Dokładnie!
Miła impreza, prawda?
Tak. Wszyscy dobrze się bawią.
Wielkanoc na wyspie Crockett. Coś wyjątkowego.
Zawsze wolałem Wielkanoc niż Boże Narodzenie.
To moja ulubiona pora roku. Odrodzenie, zmartwychwstanie.
Co u prałata Pruitta?
Kiedy tu wróci?
Też to uwielbiał. Kociołek Obfitości.
Wymyślił tę nazwę.
Dobrze się czuje. Trochę lepiej.
Nie najlepiej.
Miło cię wspomina, tak przy okazji. Pamięta cię.
Wstaje z łóżka?
Czemu pytasz?
Nic, tylko…
W tamtą noc podczas sztormu
mógłbym przysiąc, że go widziałem. Przechadzał się w deszczu.
Mało prawdopodobne.
Możliwe, że to ktoś inny, ale…
Ten sam kapelusz i płaszcz.
To nie ma sensu, wiem. O ile nie ma go na wyspie.
Rozmawiałem z nim wtedy przez telefon.
Tuż przed sztormem. Opowiadałem mu o swoim pierwszym dniu.
Po popołudniowym kursie promu.
Dzwoniłem na stacjonarny w jego pokoju. Chyba że przepłynął wpław.
Tak między nami, i stwierdzam to z przykrością,
nieprędko wstanie na nogi.
Przykro mi.
No tak.
Wszystko w swoim czasie.
Doceniam towarzystwo,
ale pewnie wielu chciałoby zamienić z ojcem słowo.
Nie musi ojciec tracić czasu z miejscowym pariasem.
Pariasem. Dobra, przejrzałeś mnie.
Mam pewną sprawę. Twoja mama wspomniała,
że wracasz na stały ląd na spotkania AA.
Kurator wymaga stempelka.
Dzięki, mamo.
Pomyślałem, że mógłbym poprowadzić lokalną grupę. Bez problemu.
Nie musiałbyś kursować na ląd
i marnować dnia, czekając na Belle.
Moglibyśmy się spotykać w świetlicy.
Rozumiem, czemu nie ma tu oddziału.
Zapotrzebowanie jest małe.
Co nie znaczy, że nie warto.
Alkoholików nie brakuje, zwłaszcza obecnie.
Choćby ten tutaj.
Po pijanemu spowodował wypadek na polowaniu,
który sparaliżował małą Leezę. Z tego, co słyszę.
Nie wiem, czy to był „wypadek na polowaniu”.
Nie ma tu grubej zwierzyny. Joe pewnie strzelał bez powodu.
Mimo to nie odstawił butelki.
Za to ktoś jak ty, kto już z tym skończył,
mógłby świecić przykładem.
Wiesz, ile mógłbyś zdziałać?
Odpuszczając sobie wycieczkę na ląd.
Przepraszam. Mogę przeszkodzić?
Oczywiście, pani Greene.
Świetna homilia, ojcze.
Dziękuję. Piękny dzień, prawda?
Przemyśl to sobie. Nie ma sprawy, jeśli nie.
Dali ci trzy. Ambitnie.
- Pomyłka w administracji. - No.
Kiedyś marzyłam sobie, że jak dostanę talony na drinki,
to wymienię je na kieliszek wina.
By poczuć się jak dorosła.
No i proszę.
Oboje jesteśmy dorośli i mamy talony, których nie możemy wykorzystać.
Mama zawsze zbierała niechciane talony od innych.
Pod koniec dnia miała ich całą garść
i żaden się nie zmarnował.
Pofestynowe wieczory nie należały do najlepszych.
Przykro mi.
Spoko. Wszystko tu mi o niej przypomina.
Prześladuje mnie. Ta sama praca.
Ten sam dom, to samo łóżko.
I też jestem sama.
Wmawiam sobie, że to przejściowa sytuacja, ale…
Nie jesteś jak ona.
Tyle pamiętam. Poradzisz sobie…
- Jakoś. - Wspaniale.
Jako nauczycielka, mama. We wszystkim.
Sporo o tobie nie wiem, ale to jedno na pewno.
Poradzisz sobie wspaniale.
Pike!
O Boże, nie. Pike!
Mój Boże, nie!
Nie, Pike.
Nie, mój maleńki. Nie.
Co się stało?
Kto to zrobił? Kto?
Który z was? Który to?
Mały, bezbronny psiak.
Mój Boże. Pike.
Spokojnie, Joe.
- Wiesz, co mogło się stać? - Ktoś go otruł!
To właśnie się stało.
Nie lubicie mnie? Trudno!
Tyle zła narobiłem, że sam siebie też nie lubię.
Ale czym on zawinił? Co wam zrobił?
Szeryfie, Joe, nie jestem weterynarzem, ale mogę?
Możesz pomóc?
Ktoś widział, czy coś zjadł?
Może przypadkiem zjadł coś, co mu zaszkodziło.
Może to był wypadek.
Wypadek?
Joe.
Jak…
Mój kochany piesek nie żyje.
No dobrze, rozejdźcie się.
Wystarczy. Słyszeliście? No już.
Zostawmy ich w spokoju.
Dzień dobry.
Dobry. Wcześnie wstałeś.
Pomyślałem, że pomogę przy łodzi.
Chcę się do czegoś przydać, tato.
Potrzebujesz lepszych butów.
Może jakieś znajdę.
PAN ŚWIATŁEM I ZBAWIENIEM MOIM
I proszę. Dziś znów jak zwykle.
Zabawne, że po Popielcu kościół zawsze świeci pustkami.
Krew Chrystusa, Leezo.
Amen.
- Nie dźwigaj. - To nic…
Nic mi nie jest.
Spokojnie.
Wracajcie do domu. Nie kombinujcie.
Mogę pomóc?
Szeryfie.
Mój Boże, przestraszył mnie pan. Co pana sprowadza?
Chyba nie jest pan tu służbowo?
Tylko tego brakowało, by jakiś uczeń podpadł.
Nic z tych rzeczy.
Próbuję rozwiązać naszą miejscową zagadkę.
Chodzi o koty.
O psa.
Faktycznie został otruty.
To przykre.
Ciekaw jestem,
bo mówiła pani o trutce na szczury, związek…
Związek 1080.
Właśnie. Jest na półce za panią?
Tak.
Zgadza się.
Po tej historii z kotami,
ponieważ nikt nie wiedział, co się stało,
ostrożnie rozsypałam trochę wokół swojego domu.
Parę osób poprosiło o to samo.
Jeśli ten nieszczęsny pies przypadkiem tym się zatruł,
nie daruję sobie tego.
Dlatego pan przyszedł?
Jeśli jest pan pewien, że tak właśnie się stało,
to nigdy sobie tego nie wybaczę.
Więc jak?
Jest pan?
Pytam, czy jest pan pewny.
Tego nie twierdzę.
Trudno cokolwiek stwierdzić.
Czy ktoś jeszcze ma dostęp do chemikaliów?
Niewątpliwie.
To zapasy dla całej wyspy. Tutaj je przechowujemy.
Pan też wszedł tu bez problemu, prawda?
Gdyby coś pan wziął, któż by o tym wiedział?
Racja, szeryfie.
Wiem, do czego pan zmierza. Racja.
Powinnam trzymać to pod kluczem.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
Wpadnę za parę tygodni, zmienię olej i filtr.
Na razie działa.
Nie rób mi tego. Próbuję odstawić colę.
Nie wiem, czy starczy. Wypiszę ci czek.
Może być.
Następnym razem.
Spoko. Nie używaj zbyt długo.
- Tylko w nagłej potrzebie. - Dobra.
Joe.
Szarif.
Co tu robisz, Bowl?
Pomagam kumplowi. Jak co miesiąc.
Pomaga mi przy agregacie. Zmienia filtr od czasu do czasu.
To właśnie znajdę w twoich kieszeniach? Filtry powietrza?
Prędzej moja pięść znajdzie twój tyłek.
Dobra. Przestań świrować, pierunie.
Przeszukaj sobie moją posiadłość na wylot. Nie ma sprawy.
Kolega właśnie wychodził i nie miał złych zamiarów.
Nie jego wina, że urodził się bez poczucia humoru.
Dzieciak mi tylko pomaga.
Handluje dragami.
Ale nie tutaj.
Mało kto poza nim traktuje mnie tu po ludzku.
Jeśli to właśnie dlatego,
to szkoda, że wszyscy tu nie handlują dragami.
Postawiłeś jej zarzut?
Pani Keane twierdzi, że nic jej nie wiadomo.
Tak twierdzi? Trzeba było tak od razu. To zmienia postać rzeczy.
Rozsypano środki na szczury i tym podobne.
Szczury.
- Jeśli pies zjadł coś… - Pike.
Wabił się Pike.
Jeśli Pike zjadł coś przez przypadek…
Żaden przypadek, jasne?
Ale wiesz co, szeryfie?
Nie spodziewałem się, że będzie inaczej.
Jeśli chodzi o mnie, to miejsce i o nią.
Wykończyła połowę wyspy przez tę jebaną umowę.
- Pies nie zrobi żadnej różnicy. - Masz rację, Joe.
Znam tę babę od podstawówki.
Nic, co robi, nie dzieje się przez…
Wiesz co? Nieważne.
Łebski z ciebie gość.
Ale w tym przypadku nie masz zasranego pojęcia.
Więc dajmy sobie spokój.
Znam Bev Keane. Nie tak dobrze jak ty,
ale wiem tyle, że się nie mylisz.
Nie mylisz się co do niej.
Dziękuję.
ŚWIETLICA IM. PRAŁATA PRUITTA
Szczerze mówiąc, nie przypuszczałem,
że będzie aż tak niezręcznie.
Nie wiem, od czego zacząć.
- Riley, alkoholik. - Cześć, Riley.
Pozwolisz, że zacznę od Modlitwy o pogodę ducha?
Śmiało.
Dobrze.
Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym…
Przyłącz się.
Z tym, czego nie mogę zmienić,
odwagi, abym zmieniał to, co mogę, mądrości, bym odróżniał jedno od drugiego.
Amen.
Wystartowaliśmy. To co robimy?
Może porozmawiajmy.
Dobra.
Może o tym lokalu.
Z tego, co słyszę, Bev Keane od początku
namawiała ludzi, by przyjmowali odszkodowania od rafinerii.
Spory szmal na pierwszy rzut oka,
dopóki nie porównać tego z utraconymi zarobkami.
Kto by zawracał sobie głowę tego typu rachunkami.
Bev Keane i jej:
„Śmiało, bierzcie forsę. To dar od Boga.
Przy okazji trochę mu zwróćcie”.
I tak zrobili.
Wzięli kasę i część od razu podarowali kościołowi.
A zważywszy na stan zdrowia Pruitta, tak naprawdę ta kasa wędrowała do niej.
I żeby źle to nie wyglądało,
wybudowała tę świetlicę.
Kto wie czy koszty równały się wpłatom.
Tylu wyjechało, że nikt tego nie dojdzie.
Kościół katolicki w pigułce.
Po całym świecie
rozsiane są małe, ubogie miasteczka z wypasionymi kościołami.
Kościoły się rozrastają, żerując na miasteczkach.
Wysysają z nich krew, pasąc się jak kleszcze.
Zatem nie ma wątpliwości, że nie jesteś praktykujący.
- Nie ma. - Nie zawsze tak było.
Służyłeś jako ministrant.
Dziwi się ksiądz?
Prałat Pruitt mówił, że dawniej
nie brakowało ci wiary.
Nie chcę dziś aż tak tego zgłębiać.
Ksiądz wydaje się spoko.
Zrobił to ksiądz dla mnie. Nie chcę księdza obrazić.
To nie takie proste.
W AA nie chodzi o to, by kogoś nie urazić, prawda?
Chodzi o wyjście z nałogu, odpowiedzialność, szczerość
i wsparcie. Tylko to się liczy.
- I siła wyższa. - No właśnie.
Otóż…
istnieją też inne sposoby na wyjście z nałogu.
Słyszał ksiądz o RR?
- RR? - AA dla piratów.
„Racjonalna Rehabilitacja”. W oparciu o rozum i psychologię.
Zamiast sugerować ludziom, że są bezsilni.
Człowiek sam stanowi siłę wyższą. Tak?
Technika Rozpoznawania Głosu Nałogu. Na tym to polega. Program AVRT.
Rozpoznawanie wewnętrznej potrzeby nałogu.
To nie ja chcę pić, tylko mój głos nałogu.
Uczysz się, jak go rozpoznawać, izolować i kontrolować.
Bycie własną siłą wyższą. Jak ci to wychodzi?
Ani kropli od czterech lat.
W więzieniu nie ma dużego wyboru, prawda?
Nie ma.
Pierwszy cud Jezusa to przemiana wody w wino.
Alkohol nie jest dobry lub zły sam w sobie. Tylko ludzie.
Wiesz, ilu się z tym zmaga?
Sporo. Jedna na dwanaście osób.
- Nie liczyłem. - Ale tak jest.
Zbieg okoliczności. Ta liczba często pojawia się w Biblii.
Jednej na dwanaście osób alkohol,
który nie jest ani dobry, ani zły, sprawia cierpienie.
Tak jak tobie.
Wiem o tym.
Bóg potrafi obrócić ten ból w coś dobrego.
Nadać nam cel.
Cierpienie może być darem.
Wszystko zależy od nas.
Jak do tego podejdziemy.
Alkohol nie jest dobry lub zły.
Podobnie jak poczucie winy, żalu czy bólu.
Zależy, co potrafimy z tym zrobić.
Co daje większe poczucie siły?
Nie.
Alkohol nie jest dobry lub zły.
Ale człowiek, jakim się stawałem po wypiciu alkoholu,
był zły.
Samolubny i bezmyślny. Zrujnował mi życie.
Mam w sobie sabotażystę.
Myślałem, że się z nim dogadam.
Że nauczymy się ze sobą żyć. Przecież by mnie nie zranił.
Nie mnie. Przecież to ja go karmiłem.
A pewnego ranka budzę się i dowiaduję, że kogoś zabił.
Że ja kogoś zabiłem.
Kogo należy za to winić? Mnie.
A Bóg?
On na to pozwolił, prawda?
Z tym właśnie nie mogę się pogodzić.
Ma ksiądz rację. Na świecie jest wiele cierpienia.
Tak wiele. I istnieje siła wyższa,
która mogłaby usunąć to cierpienie
jednym ruchem dłoni, ale tego nie robi?
Nie.
Nie, dziękuję.
Najgorzej, że zwalnia to nas z odpowiedzialności.
Stoimy obok
i patrzymy, jak Leeza Scarborough jeździ na wózku.
Jak Joe Collie zapija się na śmierć.
Jak mnóstwo ludzi stacza się w bezdenną przepaść
okropieństwa i nas to nie rusza.
Tolerujemy to,
wyręczając się hasłami w stylu: „Niezbadane są wyroki boskie”.
To ma być plan? Ma przynieść coś dobrego?
Nic dobrego nie przyniosło moje picie.
Ani to, że zabiłem tę dziewczynę.
Czy to, że Joe Collie też pije.
Czy to, że Leeza nigdy nie będzie chodzić.
Nic dobrego nie przyniosła tona rozlanej ropy w zatoce.
Jedyna pieprzona rzecz, która pozwala ludziom
biernie oglądać cudze cierpienie i nic z tym, kurwa, nie robić,
to wiara, że cierpienie jest darem od Boga.
Co za potworność.
Tak.
Ani Pismo Święte, ani inne źródła
nie sugerują,
że Bóg neguje osobistą odpowiedzialność.
Nic takiego nie ma też w programie AA.
Nic a nic.
Wierzę, że Bóg potrafi
wydobyć dobro nawet ze złych uczynków.
Potrafi odnaleźć w nich dobro
i miłość, nawet jeśli tego nie widzimy.
Wiem tyle… Riley Flynn.
Wiem tyle.
Przepraszam.
Dobrze zrobiłaś.
Lepiej się upewnić.
Wszystko w porządku.
Dzięki Bogu.
Wszystko dobrze.
To tylko lekkie krwawienie.
Wybacz, że cię obudziłam.
Co, gdybyś zaczekała do jutra, a coś byłoby nie tak?
Nie, kochana. Po to tu jestem. Postąpiłaś słusznie. Posłuchaj.
Cześć, maleństwo.
Widzisz? Nic mu nie jest.
Za to mama się wystraszyła, Mała Stópko.
To dlatego, że cię kocha.
- Jeszcze raz dzięki. - Nie ma za co.
Sarah!
Chryste, mamo!
- Szybko! Chodź. - Jezu.
Myślałam, że widzę twojego ojca.
Jego ubrania. Myślałam, że to on.
Tata umarł 15 lat temu.
Wciąż trudno się z tym pogodzić.
Nie, to coś innego. Coś podeszło do samego okna.
Sarah. Ta twarz.
Ta twarz.
Halo?
Jest tam ktoś?
Halo?
Jest tam ktoś?
Kto to?
DO LIKWIDACJI
To ty, Ooker?
DRUGA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU
- Pochwalony, ojcze. - Leezo.
Psalm responsoryjny na dziś to Psalm 27.
„Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać?
Pan obroną mojego życia: przed kim mam się trwożyć?
Gdy na mnie nastają złośliwi, by zjeść moje ciało,
wtenczas oni, wrogowie moi i nieprzyjaciele, chwieją się i padają.
Chociażby stanął naprzeciw mnie obóz, moje serce bać się nie będzie.
Choćby wybuchła przeciw mnie wojna,
nawet wtedy będę pełen ufności.
O jedno proszę Pana, tego poszukuję:
bym w domu Pańskim przebywał po wszystkie dni mego życia”.
Ciało Chrystusa, Leezo.
Amen.
Chodź. Ciało Chrystusa.
Ojcze, co to ma znaczyć?
- Ciało Chrystusa. - Co jest?
Nie.
Chodź.
Ciało Chrystusa.
Dość tego.
Chodź.
Leeza, kochanie. Co to ma znaczyć?
To nie jest śmieszne, ojcze.
Leeza.
Co?
Ciało Chrystusa.
Amen.
Napisy: Ewa Nowicka