ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΒΙΒΛΙΟ ΙΙΙ - ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ
Ευλόγησέ με, Κύριε, αμάρτησα.
Όχι, λάθος.
Ευλόγησέ με, Κύριε, θα αμαρτήσω.
Αύριο το πρωί, θα συστηθώ στην ενορία
και θα πω ψέματα για τον μονσινιόρ Προύιτ.
Ένα ψέμα από επιλογή, όχι από παράλειψη.
Δεν θα τους πω ότι ήταν πιο άρρωστος απ' ό,τι πίστευαν
όταν τον έστειλαν σ' εκείνο το ταξίδι.
Μονσινιόρ; Μονσινιόρ Προύιτ; Πού πάτε;
Από εδώ είναι η ομάδα.
Ξεστράτιζε από την ομάδα του συχνά.
Πέρασε ώρες χαμένος στην Ιερουσαλήμ την πρώτη μέρα,
και ήταν…
έντρομος.
Δεν ήταν μια άτυχη στιγμή λόγω ηλικίας.
Όχι, ήταν στο κατώφλι της άνοιας,
σε πιο προχωρημένη μορφή απ' ό,τι παραδεχόταν κανείς.
Ήταν ένας άνθρωπος…
που είχε καταχραστεί τον χρόνο που του δόθηκε στη Γη.
Δεν θα τους πω τίποτα από αυτά.
Μόνο ότι αναρρώνει σε νοσοκομείο της ενδοχώρας.
Ότι ίσως γυρίσουν όλα στο φυσιολογικό,
κι εκείνος θα γίνει όπως ήξεραν.
Ότι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος, ο αρχηγός,
ο ποιμένας που αγάπησαν όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτό το ψέμα θα τους πω…
για το καλό τους, έτσι ώστε όταν ξεκινήσει, να είναι έτοιμοι.
Γι' αυτό που έπεται.
Για τα θαύματα που έπονται.
Πάτερ;
Πάτερ!
Πάτερ; Είστε καλά;
Να καλέσω τη δρα Γκάνινγκ;
Είναι θαύμα. Πραγματικό θαύμα.
Δεν είναι; Θαύμα, θέλω να πω.
Είναι τρομερό, πράγματι.
Τα αντανακλαστικά αδύναμα, αλλά ενεργά.
Ένιωσες τίποτα;
Είχες κάποια αίσθηση πριν από σήμερα το πρωί;
Δεν ξέρω. Θέλω να πω, ακόμα κι όταν δεν τα ένιωθα,
τα ένιωθα. Όπως αυτό που λέγαμε, το σύνδρομο…
Το σύνδρομο μέλους-φάντασμα, σωστά. Αλλά τίποτα νέο, διαφορετικό;
-Όχι. -Βασικά…
Στέκεσαι, περπατάς, αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Χαίρομαι πολύ για σένα, Λίζα.
Έχεις ελαφρά μυϊκή ατροφία, που είναι λογικό. Στάσου…
Θέλω να κρατάς μπαστούνι,
ακόμα και για μικρές αποστάσεις, για τώρα.
Ρίχνε εκεί το βάρος σου. Πάντα ένα βήμα μπροστά σου.
-Κατανοητό; -Έχεις ποτέ…
Έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο;
Δεν είναι θαύμα; Πραγματικό, σχεδόν βγαλμένο απ' το Ευαγγέλιο.
Πριν από σήμερα; Όχι, δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Αλλά τώρα έχω. Οι κακώσεις σπονδυλικής στήλης με τον καιρό αυτοθεραπεύονται.
Είναι εξαιρετικά σπάνιο, μα συμβαίνει.
Θέλω να πάω τη Λίζα στην ενδοχώρα για περαιτέρω εξετάσεις.
Δεν ξέρω.
Ό,τι μάθουμε για το συμβάν,
θα βοηθήσει κι άλλους…
Όχι, το ξέρω. Δεν είναι αυτό. Απλώς,
ανά τα χρόνια, όλα αυτά τα ραντεβού, οι ειδικοί
και οι πειραματικές θεραπείες της…
Η αλήθεια είναι, Σάρα…
Νοικιάζουμε σπίτι που ήταν δικό μας.
Τα μισά φαγητά μας αγοράζονται με επιδόματα
και τα άλλα παρέχονται απ' την εκκλησία.
Δεν παραπονιόμαστε, γλυκιά μου. Όχι.
Αξίζεις και την τελευταία δεκάρα κι ακόμα παραπάνω.
Μα χωρίς αξονική τομογραφία,
ή οσφυονωτιαία παρακέντηση, δεν θα ξέρουμε τι έγινε…
Περπατάει και στέκεται. Είμαστε ευγνώμονες.
Δεν το νιώθεις λάθος; Να εξετάσεις ένα θαύμα;
Να αμφισβητείς ένα θείο δώρο;
Για πού το 'βαλες;
Μαμά; Μαμά, πώς ανέβηκες εδώ;
Το δωμάτιό μου… Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
-Ναι, αλλά όχι για… -Άλλαξε.
-Δεν αντέχεις τα σκαλιά. -Το δωμάτιό μου είναι…
Ξέρεις την κόρη μου, τη Σάρα;
-Είναι γιατρός. -Πώς θα σε κατεβάσω;
Θα σου πει ότι έχω σακατεμένο γοφό.
Αν μπορούσε… Τη γυναίκα μου.
-Ας προσευχηθεί γι' αυτήν. -Ο άντρας μου είναι άρρωστος.
Ηρεμήστε όλοι σας. Ξέρετε ότι δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα.
Ας μην υπερβάλλουμε. Ο Θεός δεν αποζητά τέτοιου τύπου μεγαλεία.
Ας προσευχηθούμε.
"Δοξολογείτε τον Κύριο, επειδή είναι αγαθός.
Επειδή το έλεός Του παραμένει στον αιώνα.
Δοξολογείτε τον Θεό των θεών, επειδή το έλεός Του παραμένει στον αιώνα.
Δοξολογείτε τον Κύριο των κυρίων, επειδή το έλεός Του παραμένει στον αιώνα.
Τον μόνο που κάνει θαυμαστά μεγάλα έργα.
Που το έλεός Του παραμένει στον αιώνα".
ΜΝΣΡ ΤΖΟΝ ΜΑΪΚΛ ΠΡΟΥΙΤ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Το τέταρτο βήμα μπορεί να είναι ζόρικο, αλλά θα τα καταφέρεις. Το ξέρω.
Αλήθεια δεν θα το συζητήσουμε;
Μπορούμε να το συζητήσουμε.
Βουίζει ο τόπος.
Έγινε θαύμα στην ενορία. Θα μαζευτούν όλοι οι κάτοικοι
με σακατεμένα γόνατα και γρίπη στα στασίδια.
Δεν θα εκπλαγώ αν σε καλέσουν ρεπόρτερ απ' την ενδοχώρα.
Θα θέλουν να κάνουν ρεπορτάζ για την ανάρρωση της Λίζα
και τον ιερέα που τη θεράπευσε.
Δεν έγινε για δημοσιότητα. Θα έλεγα όχι.
Όπως λέει το Κατά Ματθαίον "Όταν δίνεις ελεημοσύνη,
ας μην ξέρει το αριστερό χέρι τι κάνει το δεξί".
Η Ντόλι και ο Γουέιντ
δεν θέλουν δράματα ή να εκμεταλλευτούν την κόρη τους.
Δεν φαντάζομαι
ότι θα προσελκύσει τέτοιο ενδιαφέρον εκτός Κρόκετ, και δεν πειράζει.
Καλύτερα έτσι.
Σημασία έχει η Λίζα.
Ναι.
Βλέπεις, είμαι αρκετά ορθολογιστής,
και ξέρεις πως όλοι οι μύθοι, οι θρησκείες,
προκύπτουν από φυσικά περιστατικά που είναι ανεξήγητα.
Επομένως, δεν θα πέσω στην παγίδα.
Μπράβο σου.
Προφανώς έγινε εσφαλμένη διάγνωση.
Το έψαξα. Συμβαίνει. Είναι σπάνιο, αλλά συμβαίνει.
Το σώμα της μπορεί να θεραπευόταν αργά όλο αυτό το διάστημα.
Μπορώ να το εξηγήσω όλο. Για να είμαι ειλικρινής, εξηγείται όλο.
-Ακούγεται υπέροχο, ειλικρινά. -Εκτός από κάτι.
Πρέπει να το ήξερες.
Πρέπει να ήξερες ότι μπορεί να περπατήσει.
Έκανες πίσω στις σκάλες. Τη φώναξες. Αν δεν το είχε κάνει,
τι θα είχες απογίνει;
Τι θα σκεφτόταν αυτή η κοινότητα για σένα τότε;
-Το έκανε, όμως. -Άρα, ήξερες.
-Εντάξει. Τι με ρωτάς; -Ρωτάω πώς το ήξερες;
Δεν έχω κάποια ικανοποιητική απάντηση.
Για σένα, δηλαδή.
Αν έλεγα σε κάποιον άλλον ότι το ένιωσα,
όταν με προσπέρασε στη ράμπα,
ότι σχεδόν το έβλεπα, σχεδόν άκουγα τη φωνή της στο κεφάλι μου.
Ένιωθα ότι επικοινωνούσαμε εκείνη τη στιγμή.
Αυτό μπορεί να καλύπτει κάποιον, αλλά όχι εσένα.
Έτσι, Ράιλι Φλιν;
Θα ήθελα κάτι παραπάνω.
Ναι, και εύχομαι να μπορούσα να σου το δώσω.
Αλλά αυτό είναι όλο.
Πονάει;
Όχι.
Θες να κουβαλήσω το σακίδιό σου;
Εντάξει, ευχαριστώ.
-Πονάς όταν περπατάς; -Πώς νιώθεις;
Ελάτε. Αφήστε την.
Καλημέρα.
-Καλημέρα, κα Γκριν. -Καλημέρα.
Τι κάνεις;
Και η μέση σου;
Απλώς χόρεψε μαζί μου.
Εντάξει.
Τι;
Σώμα Χριστού.
ΧΗΜΙΚΟ 1080 - ΦΘΟΡΟΞΙΚΟ ΝΑΤΡΙΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ
ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ
Γεμίστε κι άλλα σκεύη αυτήν την εβδομάδα. Μαζεύτηκε κόσμος.
Αρκετός, πράγματι.
Έχουμε άλλο μπουκαλάκι;
Υπήρχαν κάποια, αλλά δεν τα έχω δει τελευταία.
Πάρτε θέσεις. Θα το τακτοποιήσω.
-Δεν έχει ανάψει. -Γαμώτο, εγώ φταίω.
Αναπτήρα.
Πάμε!
Πριν από τρεις εβδομάδες, όταν ξεκίνησε το ταξίδι της μετάνοιας,
ζήτησα σε όσους ήταν εδώ εκείνη τη μέρα να συγκρατήσουν κάποιες λέξεις.
Αναγέννηση, δεύτερες ευκαιρίες, αιώνια ζωή.
Δύσκολα το χωρά ο νους, έτσι;
Με το ζόρι φαντάζομαι την άλλη εβδομάδα, πόσο μάλλον το άπειρο.
Για τους περισσότερους από εμάς, η αιωνιότητα είναι αφηρημένη έννοια.
Μια μεταφορά, μια γλαφυρή υπερβολή.
Όταν περιμένουμε κάτι που θέλουμε, περνάει αιώνας.
Περιμένουμε στην κίνηση για πάντα.
Αφηρημένες έννοιες, μεταφορές, γλαφυρές υπερβολές.
Για εμάς, ίσως, αλλά όχι για τον Θεό.
Όχι για Εκείνον. Και δεν θα 'πρεπε ούτε για εμάς.
Η Κοινωνία, η μετατροπή του άρτου και του οίνου
σε σώμα και αίμα Χριστού.
Μια μεταφορά; Όχι, μας λέει ο Θεός.
Τα θαύματα, το περπάτημα στο νερό, η ανάσταση εκ νεκρών. Αφηρημένες έννοιες;
Όχι. Μας το λέει ο Θεός. Η αιώνια ζωή, γλαφυρή υπερβολή;
-Όχι. -Όχι; Σωστά. Πείτε το.
Τα θεία δώρα είναι τόσο χειροπιαστά όσο η γη κάτω απ' τα πόδια μας.
Και η δέσμευσή Του δεν είναι αφηρημένη.
Όχι. Είναι συμβόλαιο, γραμμένο σε σάρκα, από αίμα μαρτύρων.
Και παρ' όλα αυτά, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να φανταστούμε,
δεν μπορούμε να κάνουμε εικόνα την επιβράβευση που μας έχουν τάξει.
Αν αποζητάτε απαντήσεις για το άγνωστο,
οφείλω να σας ενημερώσω ότι δεν κατέχω καμία.
Και αν επιθυμείτε να μάθετε γιατί ή πώς ορίζουν οι βουλές του Θεού τον κόσμο,
το αυτό επιθυμώ κι εγώ, αδέλφια μου. Δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Κανείς μας.
Αυτό που έχω, όμως, κι αυτό που ο Θεός μάς χαρίζει απλόχερα,
είναι μυστήρια.
Ο Θεός μάς δίνει θαύματα σπανίως, αραιά και πού, αλλά μυστήρια;
Με συγχωρείτε.
Ως… ενήλικες,
έχουμε την τάση να αντιπαθούμε τα μυστήρια.
Νιώθουμε άβολα με το άγνωστο.
Όχι. Να είσαι σαν παιδί.
Να κοιτάς με δέος και απορία και να ζεις με ισοπεδωτική ειλικρίνεια.
Να είσαι αγνός, ανάλαφρος σαν αέρας.
Να υποκύπτεις απαλά, καθώς ο λόγος του Θεού απλώνεται…
Λυπάμαι πολύ. Δεν…
Συγγνώμη, είμαι λίγο κουρασμένος σήμερα.
Ένιωσα μια ζαλάδα.
Πέρασε. Είμαι καλά. Λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ.
Όσο μαθαίνουμε, τόσο λιγότερο υποκύπτουμε.
Όσο πιο εύθραυστοι γινόμαστε, τόσο πιο εύκολα σπάμε.
Όπως έσπασε αυτό το νησί, θα έλεγαν κάποιοι. Είχε σπάσει.
Αλλά είμαι εδώ για να σας πω…
η ανάσταση, ψυχή τε και σώματι, η λύτρωση, ψυχή τε και σώματι,
τα θαύματα που μας περιμένουν εδώ στη Νήσο Κρόκετ.
Δεν είναι μεταφορές, αφηρημένες έννοιες ή γλαφυρές υπερβολές, όχι.
Αναγέννηση, δεύτερες ευκαιρίες. Αιώνια…
Φωνάξτε τη δρα Γκάνινγκ!
Ανοίξτε λίγο χώρο.
Η μεταστροφή του Σαύλου έλαβε χώρα στον δρόμο για τη Δαμασκό.
Ο Σαύλος ήταν διώκτης Χριστιανών, εχθρός της Εκκλησίας,
όδευε στη Δαμασκό για να συλλέξει πιστούς, να τους αιχμαλωτίσει.
Αλλά όπως ξέρετε, πλησιάζοντας στη Δαμασκό,
είδε ένα φως τόσο εκτυφλωτικό που τον σώριασε στη γη.
Και έχασε το φως του. Τότε του μίλησε ο Ιησούς.
Μέρες μετά είδε το φως το αληθινό, ο Σαύλος έγινε ακόλουθος του Χριστού
και εν συνεχεία ο Απόστολος Παύλος.
Ήταν στον ίδιο δρόμο έξω απ' την πόλη, που ο μονσινιόρ Προύιτ,
έντρομος και σαστισμένος, ξεστράτισε απ' την ομάδα του για ύστατη φορά.
Δεν πρέπει να πρόσεξαν ότι έλειπε.
Τον πρόδωσε το μυαλό του και ξεμάκρυνε κάπου σ' εκείνη την έρημο.
Όχι, ο μονσινιόρ…
Χαμένος, σαστισμένος, ξενόφερτος στα μέρη εκείνα, στο μυαλό του,
χωρίστηκε από την ομάδα του.
Ήταν βέβαιο ότι θα πέθαινε στην έρημο, στον δρόμο για τη Δαμασκό,
όταν τον χτύπησε μια φρικτή αμμοθύελλα.
Πρόσφατα είχαν ξεσπάσει φρικτές θύελλες την περιοχή.
Το είχε ακούσει. Σαρωτικές θύελλες, αδιανόητες θύελλες.
Θύελλες που είχε ακούσει ότι είχαν ξεσκεπάσει αρχαία μνημεία εκεί.
Έσειαν τη γη και σάλευαν το χώμα,
αποκαλύπτοντας εισόδους σε κτίσματα και οικοδομήματα παλαιότερων εποχών,
μνημεία από καιρό θαμμένα στη γη.
Και έτσι, καθώς ο μονσινιόρ Προύιτ περιπλανιόταν, χαμένος στη θύελλα,
με την άμμο να γδέρνει τα μάτια, να μαστιγώνει το πρόσωπο,
είδε μπροστά του κάτι σκοτεινό στους αμμόλοφους.
Το στόμα ενός σπηλαίου, ίσως.
Μια πύλη αρχαίου μνημείου.
Το πέρασε για καταφύγιο και μπήκε μέσα
με προθυμία, μέσα στο σκοτάδι.
Σ' εκείνη την είσοδο σπηλαίου τάχα που άνοιξε ενώπιόν του.
Μέχρι που όλο το φως…
-Μια ζάλη ήταν μόνο. -Μπορεί.
Παρ' όλα αυτά, θέλω να σας ακροαστώ.
Βαθιά ανάσα.
-Τ' ορκίζομαι, είμαι καλά. -Και εκπνοή.
Έχουν αυξηθεί οι παλμοί και η θερμοκρασία σας.
Λες και παλεύει με ιό το σώμα σας, αλλά δεν με ανησυχεί κάτι.
Είναι εντάξει, τότε;
Θα ζήσει.
Είστε αφυδατωμένος, πάτερ. Γι' αυτό κόψτε τα αλμυρά φαγητά,
να πίνετε μπόλικο νερό, να ξεκουράζεστε,
και αφήστε το να κάνει τον κύκλο του.
Ευχαριστώ.
Τη δουλειά μου κάνω.
Όχι, δεν είναι μόνο αυτό. Φροντίζεις τους ανθρώπους.
Εμένα, τη μητέρα σου, όλο το νησί. Είσαι παρηγοριά για τον κόσμο.
Σε καμαρώνω.
Ευχαριστώ.
Ακούσατε τη γιατρό. Πιείτε.
Και θα ακυρώσω όλα τα απογευματινά ραντεβού.
-Μπεβ. -Χρειάζεστε ξεκούραση.
Όχι όλα. Κάποια δεν μπορώ να τα χάσω.
-Έτοιμο το φαγητό. -Έρχομαι!
ΒΙΒΛΟΣ
Άντε γαμήσου.
Τι σκατά θες από μένα;
Θα μ' αφήσεις ήσυχο; Τι θες;
Γεια.
Αυτό είναι;
-Είναι; -Όχι.
Είναι εδώ;
Θα ήθελα να το δω.
Όχι, αυτό είναι του παππού μου.
Το άλλο, εκείνο, το πέταξα στον κόλπο αμέσως μετά.
Δεν άντεχα να το κοιτώ άλλο.
Είναι όπως το φαντάστηκα.
Θα το πω, λοιπόν.
Περπατούσα με τον μπαμπά μου
και δεν πηγαίναμε κάπου συγκεκριμένα. Ήταν συνήθειά μας.
Μόνο τότε μου μιλούσε πιο πολύ, γι' αυτό το επιζητούσα
από μικρό παιδί.
Και περπατούσαμε,
όπως κάθε άλλο απόγευμα, και τότε συνέβη.
Σαν βροντή κεραυνού, βρέθηκα στη γη.
Αλλά δεν το ένιωσα.
Ο μπαμπάς ούρλιαζε, σαν ζώο.
Δεν έχω ξανακούσει έτσι τη φωνή του, αλλά δεν το ένιωσα.
Δεν ένιωσα τίποτα.
Και όταν συνειδητοποίησα πόσα δεν μπορούσα να νιώσω,
τότε τρόμαξα πραγματικά.
Σε μισώ.
Η ειλικρίνεια προέχει. Ξεκινάμε από εκεί.
Σε μισώ, Τζο Κόλι.
Σε μισούσα χρόνια
και φανταζόμουν ότι σου έκανα διάφορα. Θέλω να πονέσεις.
Θέλω να υποφέρεις.
Να ουρλιάξεις σαν τον μπαμπά μου
όταν ακουμπάει την πληγή από τη σφαίρα στη μέση μου.
Θέλω να ικετεύσεις να σε συγχωρέσω για να το αρνηθώ.
Θέλω να ζήσεις σε απόλυτη, καθολική αθλιότητα.
Όταν λέω ότι είναι όπως το περίμενα,
εννοώ όπως ακριβώς ήλπιζα να είναι.
-Συγγνώμη. -Αυτό ξαναπές το!
Μου στέρησες κάτι.
Όχι μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον.
Μου στέρησες αυτά που καρτερούσα.
Σταμάτησες τον χρόνο, Τζο Κόλι!
Σταμάτησες τον χρόνο και στέρησες…
Όλα αυτά ισχύουν,
και είναι ακόμα εδώ μέσα,
αλλά δεν ήρθα γι' αυτό σήμερα.
Ήρθα σήμερα…
Ήρθα σήμερα εδώ…
Σε συγχωρώ.
Σε συγχωρώ, Τζο Κόλι.
Σε συγχωρώ και σε βλέπω πια.
Σε βλέπω. Και είμαι ακόμα θυμωμένη μαζί σου.
Αλλά είναι αλλιώς. Ακόμα και τώρα που το λέω.
-Θες να μάθεις γιατί; -Ναι.
Γιατί το μόνο πράγμα που σε εμποδίζει από μια καλύτερη ζωή είσαι εσύ.
Εμένα με εμπόδιζε μόνο το μίσος.
Εσένα σε εμποδίζει μόνο ο εαυτός σου.
"Πιότερο αξίζει ο υπομονετικός από τον χεροδύναμο.
Κι εκείνος που στο πνεύμα του κυριαρχεί, από τον άλλο, που κυριεύει πόλη".
Παροιμίαι 16:32, Τζο. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
Τι είναι αυτό το Βιβλίο;
Σημαίνει σοφία.
Σοφία και γνώση. Οπότε…
αν ο Θεός σε συγχωρεί και λέει ότι μπορεί,
παντού το λέει Αυτός…
τότε μπορώ κι εγώ.
Κι αν μπορώ εγώ, Τζο Κόλι,
τότε μπορούν όλοι.
Καταλαβαίνω ότι κάποιοι έχετε ταραχτεί,
αλλά θα είμαι η πρώτη που θα βοηθήσω να ηρεμήσετε.
Κανείς δεν θα σας στερήσει τίποτα.
Ακόμα θα διδάσκονται τα απαραίτητα μαθήματα.
Δεν πειράξαμε το πρόγραμμα, οπότε το λύνουμε αυτό από τώρα.
Δεν ήταν αυτό το θέμα…
Καταλαβαίνω, λόγω των θρησκευτικών σας πεποιθήσεων,
ότι μπορεί να θεωρείτε το ενδιαφέρον του γιου σας για τη Βίβλο προσβλητικό…
-Καθόλου. -…υποθέτω.
Αλλά θα έλεγα πως αν δείχνει ενδιαφέρον για τον Ιησού,
γιατί δεν του επιτρέπετε να μάθει κι άλλα;
Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, κι ευχαριστώ για την ευκαιρία να το ξεκαθαρίσω.
Ξέρει για τον Ιησού.
Όχι όλα, φαντάζομαι.
Οι μουσουλμάνοι τον θεωρούν προφήτη του Θεού
και ότι το Ιντζίλ, η Βίβλος,
του αποκαλύφθηκε όπως η Τορά στον Μωυσή πριν απ' αυτό.
Αγαπάμε τον Ιησού, όπως και τα μηνύματα που Του αποκαλύφθηκαν.
Μάλιστα!
Κάθε μέρα μαθαίνουμε κάτι καινούργιο, έτσι δεν είναι;
Αλλά πιστεύουμε, επίσης, ότι μετά την εποχή του Ιησού,
από ανθρώπινο χέρι, προέκυψαν παρεκκλίσεις απ' τον χριστιανισμό.
Οι άνθρωποι άλλαξαν το μήνυμα. Ιερείς, πάπες, βασιλείς.
Γι' αυτό υπάρχουν τόσες εκδοχές της Βίβλου.
-Ο κόσμος ανακατεύτηκε. Έκανε αλλαγές. -Είναι άσχετο αυτό.
Πιστεύουμε ότι η Βίβλος περιλαμβάνει μέρος του αυθεντικού λόγου του Θεού.
Πολύ γενναιόδωρο.
Αλλά πιστεύουμε ότι το Κοράνι είναι το τελευταίο του μήνυμα.
Δεν χωράει αλλαγές.
Και επιβεβαιώνει προηγούμενους προφήτες.
Δεν νομίζω ότι είναι μέρος να κουβεντιάσουμε
πού διαφέρουν τα πιστεύω μας για τις Γραφές.
Ακριβώς.
Ορίστε. Αυτό είναι το θέμα.
Γι' αυτό πιστεύω πως κάποιοι εδώ,
όπως κι εγώ, ανησυχούμε λίγο.
Οι μουσουλμάνοι ενθαρρύνουν τη γνώση,
γι' αυτό νιώθω πολύ άνετα που μελετάει ο γιος μου τη Βίβλο.
Ενθουσιασμένος. Το έχω κάνει κι εγώ.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι πρόκειται για δημόσιο σχολείο.
Αυτό είναι το θέμα.
Και δεν νομίζω ότι μας απασχολεί η ίδια η Βίβλος,
αλλά ότι τη μοίρασαν στα παιδιά εδώ.
Θέλω απλώς να σκεφτείτε πώς θα νιώθατε
αν στέλνατε το παιδί σας σε δημόσιο…
Σερίφη.
…και γυρνούσε σπίτι με Κοράνι,
ρωτώντας για τον προφήτη Μωάμεθ. Θα το θεωρούσατε ζήτημα.
Αν μοίραζα το Κοράνι
στα παιδιά του νησιού,
στοχεύοντας μόνο στο να μοιράσω τη γνώση,
θα με είχατε διώξει απ' την πόλη.
Αν μπορώ…
Είναι δημόσιο σχολείο.
Κι έχει απόλυτο δίκιο.
Ανήκω στην ίδια ενορία με πολλούς από εσάς,
οπότε ξέρετε τι πιστεύω, αλλά η μελέτη των Γραφών…
Δεν θα σας έδιωχνα απ' την πόλη, σερίφη.
Και θλίβομαι που έχετε τέτοια εντύπωση για μένα.
Οι υποστηρικτές κάθε θρησκείας δεν διαφέρουμε και πολύ.
Είμαστε σαν ξαδέρφια.
Και δεν είχα ποτέ σκοπό να προσβάλω κάποιον.
Ποτέ, στο ελάχιστο. Απλώς…
Η παρουσία της Βίβλου στην αίθουσα…
Είναι ένα απλό βιβλίο, όμοιο με της Φυσικής ή της Ιστορίας.
Είναι πολύ διαφορετικό.
Τα παιδιά κάνουν ό,τι θέλουν.
Φυσικά, ενίοτε μπορεί να διαβάσω ένα εμπνευσμένο εδάφιο στην τάξη,
αλλά δεν κηρύττω το Ευαγγέλιο.
Απλώς μοιράζομαι την πίστη μου με τα παιδιά,
με την ελπίδα να εμπνευστούν.
Αν είχαμε συνάδελφο μουσουλμάνο και διάβαζε το Κοράνι στα παιδιά,
δεν θα είχα πρόβλημα, αν το κείμενο δεν ήταν προσβλητικό,
αλλά, συγχωρέστε με, μεγάλο μέρος αυτού του κειμένου είναι, κατά τόπους.
Δεν είναι επίθεση αυτή, σερίφη.
Παραδέχομαι ότι η Βίβλος και η Παλαιά Διαθήκη κυρίως,
έχουν εδάφια ακατάλληλα για παιδιά.
Πολύτιμα για τους ενήλικες, βέβαια,
αλλά δεν θα διάβαζα ποτέ την ιστορία του Λωτ και της συζύγου του σε παιδιά.
Ό,τι παραθέτω έχει ελεγχθεί πρώτα.
Άλλο ήθελε να πει…
Και τι είναι η εκπαίδευση,
αν δεν παρέχει στον μαθητή την επιλογή της μάθησης;
Γιατί να φοβούνται την ανάγνωση συγκεκριμένου κειμένου;
Μήπως να κάψουμε τα βιβλία που βρίσκουμε έστω και λίγο αμφιλεγόμενα;
Και εν προκειμένω, τα τρέχοντα γεγονότα,
τα τοπικά γεγονότα, απαιτούν περαιτέρω μελέτη, έτσι δεν είναι;
Απλώς θα το πω,
είναι περιττό να κάνουμε ότι όλα είναι όπως πριν.
Ζούμε σε θαυμαστούς καιρούς. Εδώ και τώρα, στη Νήσο Κρόκετ.
Γίνονται πραγματικά θαύματα
μπροστά στα μάτια μας στον Άγιο Πατρίκιο.
Κι αυτή η κοινότητα… Σερίφη, να το γνωρίζετε,
οφείλετε να μελετάτε αυτήν την κοινότητα.
Αυτή η κοινότητα βρίσκεται εν μέσω μιας πλήρους θρησκευτικής αναβίωσης
αυτήν τη στιγμή.
Κι αν τα παιδιά της κοινότητας δεν μπορούν να το συζητήσουν στο σχολείο,
δεν ξέρω τι λέει αυτό.
Δεν άντεχα να μείνω εκεί μέσα ακούγοντας τις μαλακίες της ούτε λεπτό.
Είναι μια συγκεκριμένου τύπου αλαζονεία,
που απαντάται αποκλειστικά σε ένα είδος πιστών.
Ποτέ δεν μου άρεσε αυτό.
Ποτέ.
-Συγγνώμη, ήταν… -Όχι.
Πώς είσαι εσύ; Πώς πάει;
Αργά. Υποθέτω ότι δυσκολεύομαι
να πλησιάσω κόσμο απευθείας για να επανορθώσω.
Έτσι, ο πατέρας Πολ είπε να γράψω γράμματα,
και τα γράφω. Πολλά γράμματα.
-Είναι δύσκολο. -Το γράψιμο, ναι.
Η παράδοση θα είναι πιο δύσκολη.
Και δεν ανυπομονώ γι' αυτό.
Έκανα προσωπική απογραφή θάρρους και ανακάλυψα ότι
είμαι δειλός, γαμώτο.
Μην το κάνεις αυτό.
Μη μιλάς έτσι για τον εαυτό σου.
Αν μιλούσε άλλος έτσι για σένα, θα…
Θα τι;
Θα έτρωγε κλοτσιές.
-Ναι; -Ναι.
-Κλοτσιές; -Ναι, κάπως έτσι.
Αυτός ήταν ο γοφός μου, οπότε…
-Εκεί θα τις έτρωγε. -Ναι.
Μαμά, ώρα για μπάνιο πριν…
Έλα, βρε μαμά.
Σε λίγο θα σε δένουμε για να μη διαλύσεις τους γοφούς σου.
Σάρα.
Μα γιατί χαλάω το σάλιο μου; Λες και μιλάω Γερμανικά.
Σάρα, γλυκιά μου.
Μαμά.
Ήμουν…
Πού ήμουν; Σε κάποιο σκοτεινό μέρος;
Αλλά μόλις τώρα, είναι λες και ξύπνησα.
Και… να σε.
Η όμορφή μου…
Μαμά;
Πότε με μετακόμισες στο σαλόνι;
Συγγνώμη που άργησα.
Σου το είπα ότι θα μας προλάβει. Γίναμε πλέον τρεις.
Γεια, Τζο.
Πάει το κομμάτι της ανωνυμίας, έτσι;
Και όταν έφυγε, δεν ήθελα καν να πιω.
Ήθελα, δηλαδή, αλλά και δεν ήθελα.
Αν έχει κάποια λογική αυτό. Δεν ξέρω.
Δεν έχω ιδέα, το κέρατό μου. Γύρισα όλο το καταραμένο το νησί
και σκέφτηκα πως ό,τι της συνέβη,
συνέβη εδώ, στον Άγιο Πατρίκιο.
Αυτό δεν λένε όλοι;
Γι' αυτό είπα, δεν γαμιέται;
Και ήρθα εδώ κι ο πατέρας Πολ μού είπε
ότι έχετε συνάντηση.
Δηλαδή, η Λίζα σε συγχώρεσε.
Άκουσα και την εξομολόγησή σου σήμερα. Σε συγχώρεσε και ο Θεός.
Ποιος μένει τώρα;
Εγώ δεν συγχωρώ τόσο γρήγορα όσο αυτοί.
Καλώς. Εσύ τι λες, Ράιλι;
Δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση
να πω οτιδήποτε σε οποιονδήποτε για το ποτό.
Αυτά είναι μαλακίες.
Όχι, συγγνώμη, είναι μαλακίες. Είναι μαλακίες, συγγνώμη.
Έρχεσαι εδώ μία φορά την εβδομάδα, ίσως και παραπάνω, έτσι δεν είναι;
Αυτό έχεις να πεις μόνο; Θυμάσαι την πρώτη φορά;
Θυμάσαι τον Ράιλι που ήρθε εδώ με τα χέρια σταυρωμένα; Εγώ τον θυμάμαι.
Σκέψου αυτόν για λίγο και μετά μίλα.
Γιατί θεωρώ ότι μπορείς να πεις κάτι στον Τζο που εγώ δεν μπορώ,
κανείς δεν μπορεί.
Και γι' αυτό είμαστε εδώ. Γι' αυτό άσε τις μαλακίες και κάν' το.
Εντάξει, Ράιλι;
Έκανες το βήμα, Τζο.
Είσαι εδώ, αυτό αρκεί.
Δεν θα αρκεί για πάντα, αλλά γι' απόψε αρκεί.
Γι' απόψε, αυτό είναι τα πάντα.
Εντάξει, το 'χω τώρα, κύριοι. Πηγαίνετε εσείς.
Σίγουρα; Να βοηθήσουμε…
Σιγουρότατα. Θα σας δω στο επόμενο;
-Ναι. -Ναι, φυσικά.
-Θα είμαι εκεί. Καληνύχτα, πάτερ. -Καλό βράδυ.
-Καληνύχτα. -Στο καλό.
Κέντρο Πολιτισμού Προύιτ… Φοβερή κληρονομιά.
Γιατί δεν το ονόμασαν "Ξέπλυμα Χρημάτων Μπεβ Κιν";
Αυτό ήταν μόνο.
"Ξέπλυμα Κερμάτων Μπεβ Κιν".
Ή "Ξέπλυμα-Απάτη Μπεβ Κιν".
"Μπίζνα Σατανικής Σκύλας Μπέβερλι-γαμώ-το-κέρατό-της-Κιν".
"Η Υπεξαίρεση Είμαστε Εμείς, ΕΠΕ".
Θα ήθελε μεγάλη ταμπέλα.
Μα το θέμα είναι ότι…
Δεν περίμενα να πατήσω το πόδι μου εκεί μέσα.
Ποτέ.
Νόμιζα ότι θα πεθάνω στο νησί προτού δω το εσωτερικό.
Αλλά εκεί μέσα μαζί σου
και με τον πατέρα Πολ, και η συζήτηση που είχαμε,
υπό αυτές τις γαμημένες συνθήκες, όπου νιώθω…
ότι η ζωή μου ίσως αξίζει…
Μετά από όλα αυτά…
Αυτό λέει πολλά, έτσι;
Ποτέ μην εικάζεις.
Σοφά λόγια.
Ποτέ μην εικάζεις.
Χαίρομαι που ήρθες.
Το εννοείς, έτσι;
Τρελό τριπάκι, το κέρατό μου.
Μόνο η αδερφή μου έδινε δεκάρα για πάρτη μου.
Έφυγε απ' το Κρόκετ πριν από αιώνες.
-Δεν κατάλαβε ποτέ γιατί έμεινα. -Γιατί, αλήθεια;
Δεν ξέρω. Απλώς φαινόταν…
Μου φάνηκε πολύ εύκολο να φύγω. Σαν να μην έπρεπε να μπορώ απλώς να φύγω.
Μάλλον μ' αρέσει να τιμωρούμαι.
Πέθανε πριν λίγες εβδομάδες.
Λυπάμαι πολύ.
Τα παιδιά της την έθαψαν στην ενδοχώρα.
Δεν ήθελε να γυρίσει εδώ, ούτε στον θάνατο.
Μακάρι να είχα πάει να τη δω.
Να είχα μπει στον κόπο. Απλώς δεν μπορούσα. Όχι τότε.
Τώρα θα μπορούσα, όμως.
Κι αυτό απλώς… Αυτό…
Είναι μαλακία.
Θα σ' αφήσω να συνεχίσεις.
Αλλάζει τίποτα ποτέ;
Για ανθρώπους σαν εμάς;
Δεν νομίζω.
Τίποτα γύρω μας δεν αλλάζει.
Ίσως αν προσπαθήσουμε πολύ,
τότε ίσως αλλάξουμε εμείς.
Τότε ίσως νιώσουμε ότι άλλαξε κάτι.
Δεν ξέρω.
Στον καινούργιο μας εαυτό.
-Καληνύχτα, Τζο. -Καληνύχτα, Ράιλι.
Μπορώ να σου πω;
Φυσικά.
Ήθελα να πάω στον Άγιο Πατρίκιο την Κυριακή, να ρίξω μια ματιά.
Γιατί;
-Όλοι οι συμμαθητές μου πάνε, οπότε… -Δεν νομίζω.
Πολλοί απ' αυτούς πάνε, γι' αυτό είπα να πάω να δω περί τίνος πρόκειται.
Όχι. Δεν νομίζω.
Δεν υπάρχει λόγος να μην το κάνω.
Υπάρχει άριστος λόγος. Δεν είσαι χριστιανός.
Αυτό δεν ήταν στο χέρι μου.
Τίποτα απ' αυτά, δηλαδή.
Δεν με ρώτησες αν θέλω να γίνω μουσουλμάνος.
Είσαι μουσουλμάνος.
Ούτε ρώτησες αν μ' αρέσει εδώ.
-Το ξέρω. -Δεν με ρωτάς ποτέ τίποτα.
Εσύ έγινες μουσουλμάνος για τη μαμά
κι αποφάσισες να έρθεις εδώ, μακριά απ' τον ρατσισμό,
-επειδή δεν άντεχες… -Φτάνει!
Πάντα ήταν στο χέρι σου, μπαμπά. Εσύ αποφασίζεις. Εσύ.
Αλλά τώρα που ήρθαμε εδώ και συμβαίνουν αυτά τα πράγματα…
-Ποια πράγματα; -Ξέρεις.
Γιε μου, ξέρω ότι η ανάρρωση της Λίζα Σκάρμποροου,
η λανθασμένη της διάγνωση, είναι κάτι πολύ δυνατό.
Μπαμπά, ξέρω τη Λίζα πολύ καλά και η περίπτωσή της είναι…
-Είναι θαύμα, εντάξει; Απλώς είναι. -Όχι, δεν πάει έτσι, Αλί.
Ο Αλλάχ δεν…
Ξέρεις τι κάνει;
Τι κάνει ο καρκίνος του παγκρέατος σε κάποιον;
Θέλεις να σου πω;
Επειδή εγώ δεν θέλω.
Δεν θέλω να μάθεις ποτέ τι πέρασε εκείνη.
Το κουβαλώ και για τους δυο μας κι αυτό είναι το σωστό.
Κράτησε την πίστη της. Τον τίμησε μέχρι την τελευταία της στιγμή.
Αν λειτουργούσε έτσι ο Θεός…
Αν αποφάσιζε
ότι θα θεραπεύσει κάποιους και άλλους όχι,
αν επέλεγε να σώσει κάποιους και όχι όλους,
αν έκανε ένα θαύμα για τη Λίζα Σκάρμποροου,
αλλά άφηνε ένα παιδί να πεθάνει από καρκίνο στον εγκέφαλο…
Όχι.
Όχι, δεν πάει έτσι, Αλί. Δεν είναι έτσι.
Δεν λειτουργεί έτσι ο Θεός.
Όσο συναρπαστικές ιστορίες κι αν λένε στην εκκλησία.
Ή οι βουδιστές ή οι σαϊεντολόγοι. Δεν κάνουν μαγικά. Δεν είναι.
Φίλα τη μητέρα σου.
Αύριο μπορούμε να το συζητήσουμε κι άλλο.
Γαμώτο!
Τι έγινε;
Τίποτα.
Βλέπω πράγματα.
Καληνύχτα.
Θα μπορέσουμε να ανοίξουμε το νερό πριν έρθει ο πάτερ;
Κοντεύω, δις Κιν.
Ευχαριστώ και πάλι για το φαγητό.
Πρέπει να τα βάζω στην κατάψυξη πια.
-Όλοι ήταν πολύ γενναιόδωροι. -Το αξίζει ο πάτερ Πολ.
Πράγματι. Και γι' αυτό ήθελα να με βοηθήσετε να το οργανώσω αυτό.
Σκεφτόμουν ένα κοινοτικό δείπνο ως ένδειξη σεβασμού.
Τίποτα υπερβολικό.
Θα γεμίσουμε το κέντρο πολιτισμού, σίγουρα.
Και σκέφτηκα εσείς οι δύο να εκφωνήσετε έναν λόγο.
-Ευχαρίστως. -Φυσικά.
Μετά απ' όσα έκανε για εσάς και τη θέση σας στην κοινότητα,
θα σήμαινε πολλά ως πατέρας…
-Γεια. -Πάτερ;
-Θεέ μου, όχι πάλι! -Τι έχει πάθει;
Πάτερ;
Είναι…
Πατέρα Πολ; Σε παρακαλώ…
Δεν…
Δεν καταλαβαίνω.
Σκοτάδι. Είχε σκοτάδι σ' εκείνα τα ερείπια.
Κανένα φως. Κάθε βήμα, ένα βήμα στο κενό.
Και ο πόνος. Ο πόνος.
Πόνος, ναι.
Και ο φόβος στραγγίστηκε απ' το σώμα του.
Στραγγίστηκε απ' το σώμα του, ολάκερος. Ο φόβος, ο πόνος…
Στραγγίστηκαν όλα. Στέγνωσαν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις Ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου.
Ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά Σου,
ως εν ουρανώ κι επί της γης.
Εκείνα τα μάτια.
Μάτια και δέρμα και χέρια, αλλά και φτερά.
Ένιωσε φτερά μεγάλα να τον αγκαλιάζουν,
και το μυαλό του βρήκε τελικά τη λέξη.
Η λέξη αναδύθηκε απ' τον φόβο του, όπως ο τάφος που ξεσκέπασε η θύελλα.
Και η λέξη ήταν "άγγελος".
Άγγελος.
Και ήταν τόσο φοβισμένος.
Άνυδρος. Σαν χέρι στο σκοτάδι, χέρι απλωμένο,
στίγματα, η πληγή του Κυρίου.
Κι απ' τον καρπό του αγγέλου,
κύλησε το αίμα του Χριστού και μια νέα λέξη πήρε μορφή.
"Πιες".
"Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο γαρ εστί το αίμα μου,
το της Καινής Διαθήκης,
το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών".
Αυτές τις λέξεις είχε στο μυαλό του ο γέροντας
ξανά και ξανά καθώς έπινε.
Ο μονσινιόρ Τζον Προύιτ ξύπνησε το επόμενο πρωί.
Η θύελλα είχε περάσει.
Ο ήλιος έλουζε την είσοδο της σπηλιάς,
κι εκείνος τον ακολούθησε.
Ύψωσε το χέρι για να προστατευτεί απ' αυτόν.
Το χέρι του ήταν νέο και πάλι.
Είχαν αφαιρεθεί οι δεκαετίες.
Πίσω του, στην είσοδο της εκκλησίας, αυτό νόμιζα ότι ήταν, δηλαδή,
ήταν μια αρχαία εκκλησία που έκρυβε έναν άγγελο πίσω μου.
Έναν άγγελο Κυρίου που έτρεμε το φως.
Κρυβόταν στις σκιές. Γονάτισα και δάκρυσα.
Με περίμενε ταξίδι μακρύ.
Μα ήξερα πού θα ήταν χρήσιμος ο άγγελος. Θα ταξίδευα, θα περίμενα,
και ο άγγελος θα με προλάβαινε.
Θα ταξίδευα και θα περίμενα έντρομος, Κύριε, μήπως τον ανακαλύψει κάποιος
ή μήπως ένα βράδυ έλειπε, δεν πετούσε σ' εμένα.
Και όταν το έκανε, ήξερα πως έπρεπε να τον κρύψω.
Τον έκρυψα, λοιπόν, μέσα στο χώμα, τον σκέπασα με αρχαία,
κι άφησα τα υπόλοιπα στον Θεό
για να τον φέρω πίσω εκεί που τον είχαν πιο πολλή ανάγκη.
Και με τη χάρη Σου, έγινε.
Και ήξερα πως έπρεπε να πω ψέματα…
Να πω ψέματα στους ανθρώπους που ήρθα να σώσω.
Στις αγαπητές ψυχές του νησιού,
για να τις φέρουμε κοντά στην αγάπη, στο έλεός Σου
και στα θαύματά Σου.
Οπότε…
Συγχώρα με, Κύριε, για τα μικρά ψέματα που θα πω υπηρετώντας Σε.
Θεέ μου, θλίβομαι βαθιά που Σε προσέβαλα.
Αποστρέφομαι τις αμαρτίες μου από φόβο μη χαθώ
στα άδυτα της Κόλασης, μα κυρίως από σεβασμό σ' Εσένα.
Θεέ μου, είσαι καλός και αξίζεις όλη την αγάπη μου.
Δράττομαι της χάρης Σου για να ομολογήσω όλα τα αμαρτήματά μου,
να εξιλεωθώ και να διορθώσω τη ζωή μου. Αμήν.
Μονσινιόρ! Δόξα τω Θεώ!
Έγινε θαύμα!
Δόξα τω Θεώ!
Έγινε θαύμα.
Δόξα τω Θεώ, μονσινιόρ.
Έγινε θαύμα.
Μην ανησυχείτε.
Όλα εντάξει.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου