SERIAL NETFLIX
KSIĘGA III: KSIĘGA PRZYSŁÓW
Boże, bądź miłościw, bo zgrzeszyłem.
Nie, to nie tak.
Boże, bądź miłościw, bo zgrzeszę.
Jutro przedstawię się parafianom,
kłamiąc na temat prałata Johna Pruitta.
Nie pominę prawdy, lecz skłamię wprost.
Nie powiem im, że John Pruitt był w dużo gorszym stanie
niż w dniu, w którym wyruszył na pielgrzymkę.
Proszę księdza? Prałat Pruitt? Dokąd się ksiądz wybiera?
Tędy. Proszę iść z grupą.
Często odłączał się od grupy.
Zgubił się w Jerozolimie na parę godzin
i bardzo go to
przeraziło.
To nie zwykła skleroza.
Ten człowiek cierpiał na demencję
bardziej zaawansowaną niż ktokolwiek mu to przypisywał.
To człowiek…
którego czas na Ziemi dobiegł końca.
A ja im o tym nie powiem.
Powiem, że dochodzi do siebie w szpitalu.
Że być może będzie tak jak dawniej,
że będzie taki, jakim go pamiętają.
Tym samym człowiekiem, przywódcą,
pasterzem, którego przez lata kochali.
Powiem im to kłamstwo
dla ich dobra. Aby byli gotowi.
Na to, co ich czeka.
Na cuda, które się wydarzą.
Ojcze?
Ojcze!
Ojcze? Wszystko w porządku?
Wezwać doktor Gunning?
To cud. Prawdziwy cud.
Prawda? Że to cud?
To niesamowite, tak.
Odruchy są słabe, ale obecne.
Czułaś coś?
Poczułaś wcześniej, że coś się dzieje?
Nie wiem. W sumie nawet wtedy, gdy ich nie czułam,
czułam, że tam są. Mówiłyśmy o wrażeniach…
Wrażeniach fantomowych, tak. Nic poza tym? Coś innego?
- Nie. - Cóż…
Możesz stać i chodzić, to najważniejsze.
Bardzo się cieszę.
Masz słabe mięśnie, to zrozumiałe. Dam ci…
Chodź o lasce,
nawet na małe odległości. Póki co.
Opieraj się na niej i stawiaj ją o krok przed sobą.
- Jasne? - Widziałaś…
Widziałaś kiedyś coś takiego?
To cud, prawda? Prawdziwy cud, jak z Biblii.
Dotąd nie. Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Teraz tak. Urazy kręgosłupa czasem leczą się samoistnie.
To niezwykle rzadkie, ale się zdarza.
Chciałabym skierować Leezę na dalsze badania.
No nie wiem.
Gdy lepiej to zrozumiemy,
przysłużymy się innym…
Nie w tym rzecz. Chodzi o to,
że po latach konsultacji, wizyt u specjalistów
i eksperymentalnych zabiegów…
Prawda jest taka…
Płacimy czynsz za dom, który kiedyś był nasz.
Żywimy się dzięki talonom pomocy społecznej
i darowiznom z kościoła.
Nie narzekamy, kochanie.
Jesteś warta więcej, niż moglibyśmy wydać.
Bez tomografii komputerowej
lub punkcji lędźwiowej nie wiemy, co się stało…
Chodzi i stoi. I za to jesteśmy wdzięczni.
Nie wypada, prawda? Egzaminować cudu.
Kwestionować daru od Boga.
Dokąd poszła?
Mamo? Jak tu weszłaś?
Mój pokój… To mój pokój.
- Tak, ale już… - Wygląda inaczej.
- Nie możesz chodzić po schodach. - Mój pokój…
Znasz moją córkę Sarah?
- Jest lekarzem. - Jak teraz zejdziemy?
Ona wie, że mam chore biodro.
Gdyby mógł… Moja żona.
- Niech się za nią pomodli. - Mój mąż jest bardzo chory.
Uspokójcie się. Wiecie, że to tak nie działa.
Nie dajmy się ponieść. Bóg nie szuka chwały. Nie w ten sposób.
Pomódlmy się.
„Chwalcie Pana, bo dobry,
bo Jego łaska na wieki.
Chwalcie Boga nad bogami, bo Jego łaska na wieki.
Chwalcie Pana nad Panami, bo Jego łaska na wieki.
On sam cudów wielkich dokonał,
bo Jego łaska na wieki”.
ŚWIETLICA IM. PRAŁATA PRUITTA
Czwarty krok bywa bardzo trudny, ale wiem, że podołasz.
Serio, nawet o tym nie wspomnimy?
Możemy.
Całe miasto wrze.
Cud u św. Patryka. Zwalą się tu wszyscy
ze strzykającymi kolanami i katarem.
Nie zdziwię się, jeśli odezwie się do księdza reporter,
żeby napisać artykuł o cudownym ozdrowieniu Leezy
i księdzu, który ją wyleczył.
Nie zależy mi na rozgłosie. Odmówiłbym.
Słowami św. Mateusza: „Kiedy dajesz jałmużnę,
niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa”.
A Dolly i Wade
nie wykorzystają córki, by czynić sensacje.
Nie wydaje mi się,
że wzbudzi to aż takie zainteresowanie poza wyspą. I dobrze.
Tak będzie lepiej.
Liczy się tylko Leeza.
Tak.
Ja mam dość racjonalne podejście
i sam ksiądz wie, że mity i religie
wywodzą się od niewyjaśnionych zjawisk naturalnych.
Więc nie mam problemu, by to ogarnąć.
Świetnie.
Rozumiem pojęcie błędnej diagnozy.
Sprawdzałem, to się zdarza. Rzadko, ale jednak.
Być może jej ciało powoli odzyskiwało sprawność.
To się da wyjaśnić. Wszystko. Bez problemu.
- To brzmi cudownie. - Poza jednym.
Wiedział ksiądz.
Musiał ksiądz wiedzieć, że ona może chodzić.
Cofnął się ksiądz i skinął do niej. Gdyby nie wstała,
co wtedy?
Co by o księdzu myśleli, gdyby nie wstała?
- Ale wstała. - Bo ksiądz wiedział.
- O co pytasz? - Pytam, skąd ksiądz wiedział.
Nie mam odpowiedzi, która by cię zadowoliła.
Nie ciebie.
Komuś innemu powiedziałbym, że poczułem to,
gdy mijała mnie na rampie.
Że niemal to widziałem, słyszałem w głowie jej głos.
Poczułem z nią silną więź.
Kogoś innego by to zadowoliło, ale nie ciebie,
prawda, Riley Flynn?
Chciałbym czegoś więcej.
Żałuję, ale nie mam nic więcej do powiedzenia.
To wszystko.
Boli cię?
Nie.
Ponieść ci plecak albo coś?
Jasne, dzięki.
- Boli cię? - Jak się czujesz?
No już. Zostawcie ją.
Dzień dobry.
Dzień dobry, pani Greene.
Co robisz?
A twoje plecy?
Tańcz ze mną.
Dobrze.
Co?
Ciało Chrystusa.
ZWIĄZEK 1080 – FLUOROOCTAN SODU ŚMIERTELNA TRUCIZNA
CUD W KOŚCIELE ŚW. PATRYKA
Napełnijcie więcej ampułek. Schodzą się tłumy.
Faktycznie.
Mamy więcej butelek?
Ostatnio żadnej nie widziałem.
Idźcie już. Sam się tym zajmę.
- Nie kopci się. - Kurde, dałem ciała.
Zapalniczka.
Łap!
Trzy tygodnie temu, na początku okresu pokutnego,
prosiłem wówczas tu zgromadzonych o rozważenie tych trzech pojęć.
Odrodzenie, druga szansa, życie wieczne.
To spore zadanie, prawda?
Ledwo ogarniam następny tydzień, co dopiero wieczność.
Dla większości z nas to pojęcie abstrakcyjne.
Metafora, hiperbola.
Gdy czegoś wyglądamy, czas dłuży się w nieskończoność.
Jakbyśmy utknęli w korku.
Figury retoryczne, metafory, hiperbole.
Może my tak to postrzegamy, ale nie Bóg.
Nie On. My też nie powinniśmy.
Komunia. Przemiana chleba i wina
w ciało i krew Chrystusa.
To metafora? Nie. Nie według Boga.
Cuda, chodzenie po wodzie, zmartwychwstanie. Abstrakcja?
Nie według Boga. Wiekuiste życie. Hiperbola?
- Nie. - Otóż to. Wyręczyłeś mnie.
Boskie dary są równie namacalne, co ziemia pod naszymi stopami.
Jego przymierze to nie abstrakcja.
Nie. To pakt, spisany na ciele krwią męczenników.
A mimo wszelkich starań nie potrafimy dostrzec,
wyobrazić sobie obiecanych nagród.
Jeśli szukacie odpowiedzi na to, co niepoznawalne,
to mam obowiązek oznajmić wam, że ja ich nie mam.
Jeśli pragniecie poznać sposób, w jaki Boża wola rządzi światem,
bracia i siostry, to ja również. Nie znam odpowiedzi. Nikt ich nie zna.
Wiem za to, że coś, czego Bóg dostarcza nam w bród,
to zagadki.
Bóg rzadko obdarza nas cudami. Co innego zagadki.
Przepraszam.
Gdy… stajemy się dorośli,
nie lubimy zagadek.
Przeszkadza nam, gdy czegoś nie wiemy.
Gdybyśmy tylko mogli pozostać dziećmi.
By zachować podziw i zachwyt, i bezgraniczną szczerość.
By żyć bez ciężaru winy, z lekkim sercem.
By łagodnie poddawać się słowu Bożemu, chyląc się…
Wybaczcie.
Przepraszam, czuję się dziś zmęczony.
Lekki zawrót głowy.
Już minął. Nic mi nie jest. Bardzo przepraszam.
Im więcej wiemy, tym mniej się pochylamy.
Stajemy się krusi, łatwiej nas złamać.
Podobnie jak ta wyspa, którą złamała choroba.
Ale chcę wam powiedzieć…
odrodzenie ciała i duszy, odkupienie ciała i duszy,
cuda, jakie czekają nas na wyspie Crockett.
Żadne metafory, abstrakcje czy hiperbole.
Odrodzenie, druga szansa, wiekuiste…
Sprowadź doktor Gunning!
Nie tłoczcie się, proszę.
Nawrócenie Szawła wydarzyło się w drodze do Damaszku.
Szaweł był prześladowcą chrześcijan i wrogiem Kościoła.
Udał się do Damaszku, by pojmać zgromadzonych tam wiernych.
Jak wiadomo, zbliżając się do Damaszku,
ujrzał jasność tak potężną, że upadł na ziemię.
Utracił wzrok, po czym przemówił do niego Jezus.
Po kilku dniach łuski spadły mu z oczu i Szaweł stał się wyznawcą Chrystusa,
po czym został Pawłem Apostołem.
Na tej samej drodze nieopodal miasta prałat Pruitt,
zagubiony i oszołomiony, odłączył się od grupy po raz ostatni.
Nie zauważyli jego zniknięcia.
Zwiedziony schorzałym umysłem, zabłąkał się na pustynię.
Tak to prałat…
zmieszany, zagubiony tak w świecie, jak i we własnym umyśle,
odłączył się od grupy,
skazany na śmierć na pustyni w drodze do Damaszku.
Wtedy to dostał się w wir straszliwej burzy piaskowej.
Ostatnio silne burze często nawiedzały tę okolicę.
Słyszał o nich. Niezwykłe serie wstrząsów sejsmicznych,
które, jak słyszał, odsłoniły starożytne ruiny na pustyni,
wstrząsnęły podłożem i wzruszyły ziemię,
obnażając wrota budowli z zamierzchłych czasów.
Ruiny przed wieki pogrzebane.
Prałat Pruitt błąkał się zagubiony wśród burzy,
piach gryzł go w oczy i smagał mu twarz,
aż ujrzał przed sobą ciemny zarys pośród wydm.
Wejście do jaskini, być może.
Wrota starożytnych ruin.
Pragnąc jedynie schronienia, czym prędzej
wszedł do środka, do czarnej czeluści
przez otwór, niczym wejście do jaskini, który tuż przed nim się ukazał.
Aż wszelkie światło…
- To tylko zawrót głowy. - Możliwe.
Mimo to wolę posłuchać.
Głęboki wdech.
- Nic mi nie jest. - I wydech.
Przyspieszony rytm serca i podwyższona temperatura.
Możliwe, że ciało zwalcza wirusa, ale nie widzę nic niepokojącego.
Więc nic mu nie jest?
Przeżyje.
Ale jest ojciec odwodniony. Proszę unikać słonego jedzenia,
pić dużo wody, odpocząć
i niech organizm sam się z tym upora.
Dziękuję.
To moja praca.
To coś więcej. Opiekujesz się innymi.
Mną, swoją mamą, wszystkimi na tej wyspie. Przynosisz ludziom ulgę.
Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję.
Słyszał ksiądz. Proszę wypić.
Odwołam spotkania do końca dnia.
- Bev. - Musi ksiądz odpocząć.
Nie. Niektórych nie mogę przegapić.
- Lunch gotowy. - Już idę!
BIBLIA
Spierdalaj.
Czego, kurwa, chcesz?
Nie dasz człowiekowi spokoju. Czego, kurwa?
Dzień dobry.
To ta?
- To ona? - Nie.
Jest tu gdzieś?
Chciałabym ją zobaczyć.
To strzelba mojego dziadka.
Tamtą wrzuciłem do zatoki. Zaraz potem.
Nie mogłem więcej na nią patrzeć.
Tak to sobie wyobrażałam.
No dobrze.
Spacerowałam z tatą.
Nie szliśmy w konkretnym celu, zwykła przechadzka.
Był wtedy najbardziej rozmowny, więc namawiałam go,
od kiedy byłam mała.
Szliśmy sobie,
jak w każdy inny wieczór. I nagle to się stało.
Jak grzmot. Upadłam na ziemię,
ale nic nie czułam.
Mój tata wył. Zwierzęcym głosem.
Nigdy takiego nie słyszałam. A ja nic nie czułam.
Zupełnie nic.
Dopiero gdy zdałam sobie sprawę, że naprawdę nic nie czuję,
ogarnął mnie okropny strach.
Nienawidzę cię.
Liczy się szczerość, więc od tego zacznę.
Nienawidzę cię, Joe Collie.
Przez lata cię nienawidziłam
i wyobrażałam sobie, co ci zrobię. Chcę, byś cierpiał.
Byś poczuł ból.
Byś wydał z siebie ten sam głos, co mój tata,
gdy zakrył dłonią otwór po kuli w moim kręgosłupie.
Byś błagał o przebaczenie i bym mogła ci go odmówić.
Chcę, byś żył w nieskończonej nędzy i udręce.
Tak sobie wyobrażałam to miejsce,
bo miałam nadzieję, że tak właśnie żyjesz.
- Przykro mi. - Jasne, że ci przykro!
Tyle mi odebrałeś.
To, kim byłam i kim mogłam być.
Skradłeś mi coś, czego jeszcze nie miałam.
Wyprzedziłeś czas, Joe Collie!
Wyprzedziłeś czas i skradłeś…
To wszystko prawda
i nadal to czuję,
ale nie po to tu dziś przyszłam.
Przyszłam tu dziś…
Przyszłam tu…
Wybaczam ci.
Wybaczam ci, Joe Collie.
Wybaczam ci i widzę cię, jakim jesteś.
Widzę cię. I nadal czuję gniew.
Ale innego rodzaju. Nawet teraz, gdy to mówię.
- Chcesz wiedzieć dlaczego? - Tak.
Bo twoją jedyną przeszkodą na drodze ku lepszemu życiu jesteś ty sam.
Moją przeszkodą była nienawiść.
Twoją, jesteś ty sam.
„Cierpliwy jest lepszy niż mocny,
opanowany – od zdobywcy grodu”.
Księga Przysłów, rozdział 16, werset 32. Wiesz, co to?
Czym jest Księga Przysłów?
To mądrość.
Mądrość i wiedza. Więc…
jeśli Bóg może ci wybaczyć, tak jak głosi,
wszędzie o tym mówi…
to ja też.
A skoro ja potrafię ci wybaczyć,
to reszta też.
Rozumiem, że niektórzy są wzburzeni,
ale pozwólcie, że pomogę wam się uspokoić.
Niczego nie odwołujemy.
Obowiązkowe lekcje nadal będą prowadzone.
Program nauczania się nie zmienił, więc ten problem mamy z głowy.
Przepraszam, nie w tym rzecz…
Rozumiem, że przez wzgląd na pańskie wyznanie
może pan uznać zainteresowanie syna Biblią za obraźliwe.
- Wcale nie. - Jak sądzę.
Powiem tylko, że skoro zainteresował się Jezusem,
to czemu mu tego zabraniać?
Nie w tym rzecz. Dziękuję za możliwość sprostowania.
Wie wszystko o Jezusie.
Raczej nie wszystko.
Muzułmanie wierzą, że Jezus jest Bożym prorokiem,
a Injeel, czyli Biblia,
została mu objawiona jak wcześniej Tora Mojżeszowi.
Kochamy Jezusa i objawiony mu przekaz.
No proszę!
Człowiek uczy się każdego dnia.
Wierzymy też, że po śmierci Jezusa,
wskutek ludzkiej ingerencji w chrześcijaństwie pojawiły się odłamy.
Ludzie zmieniali przekaz. Księża, papieże, królowie.
Stąd tyle różnych wersji Biblii.
- Ludzie nanosili zmiany. - To nie ma związku.
Mimo to wierzymy, że po części Biblia zawiera oryginalne nauki od Boga.
Cóż za łaskawość.
Wierzymy też, że Bóg objawił Koran jako ostatni przekaz.
W ostatecznej wersji.
By potwierdzić objawienia poprzednich proroków.
Nie sądzę, że to miejsce na dyskusję
o różnicach w poglądach na temat Pisma Świętego.
Otóż to.
O tym mówię. W tym rzecz.
Dlatego właśnie niektórzy tu,
łącznie ze mną, mają pewne obawy.
Muzułmanie zachęcają do szukania prawdy,
więc nie mam nic przeciwko temu, by mój syn studiował Biblię.
Jestem wręcz zachwycony. Sam to zrobiłem.
Problem w tym, że to szkoła państwowa.
O to mi chodzi.
Nie przeszkadza nam sama Biblia,
tylko to, że została ona rozdana uczniom tej szkoły.
Proszę pomyśleć, jak by się pani czuła,
gdyby posłała pani dziecko do szkoły państwowej…
Szeryfie.
…a ono wróciło z Koranem
i pytaniami na temat proroka Mahometa. Uznałaby to pani za problem.
Gdybym to ja rozdawał Koran
dzieciom na tej wyspie,
i to wyłącznie w celu poszerzenia wiedzy,
przepędziłaby mnie pani na cztery wiatry.
Jeśli wolno…
To szkoła państwowa.
Szeryf jak najbardziej ma rację.
Należę do tej samej parafii, co większość z was,
więc znacie moje poglądy, ale Biblia w szkole…
Szeryfie, wcale bym pana nie przepędziła.
Przykro mi, że taką ma pan o mnie opinię.
Ludzie wierzący, niezależnie od wyznania, są sobie pokrewni.
Jak kuzyni.
Nie miałam zamiaru kogokolwiek urazić.
Najmniejszego. Po prostu…
Obecność Biblii w klasie…
To tylko książka, jak podręcznik do przyrody lub historii…
To zupełnie nie to samo.
Decyzja należy do dzieci.
Owszem, odczytam czasem ustęp podczas godziny wychowawczej,
ale to nie ewangelizacja.
Dzielę się tylko swoją wiarą z dziećmi
w nadziei, że to je zainspiruje.
Gdyby pośród kadry był muzułmanin, który cytowałby dzieciom Koran,
nie miałabym nic przeciwko, o ile tekst nie byłby obraźliwy,
a, wybaczy pan, że to powiem, nie brak tam obraźliwych treści.
To nie miał być atak.
Sama przyznaję, że Biblia, a zwłaszcza Stary Testament,
zawiera ustępy niestosowne dla dzieci.
Dla dorosłych są one nieocenione,
ale nigdy nie przeczytałabym dzieciom przypowieści o Locie i jego żonie.
Weryfikuję cytowane przeze mnie teksty.
Nie o to mu chodziło…
A czymże jest edukacja,
jeśli nie stwarzaniem uczniom okazji do nauki.
Mamy obawiać się, że coś przeczytają?
Palić książki, które uważamy za nieco kontrowersyjne?
Do tego bieżące wydarzenia,
wydarzenia lokalne, aż proszą się o wnikliwą analizę, czyż nie?
Powiem wprost.
Nie ma sensu udawać, że nic się nie stało.
Żyjemy w czasie spełniania się cudów. Właśnie tu i teraz, na wyspie Crockett.
Prawdziwe, niezaprzeczalne cuda
dzieją się na naszych oczach w kościele św. Patryka.
A społeczność… Szeryf powinien o tym wiedzieć
jako odpowiedzialny za czuwanie nad nią.
Ta społeczność przeżywa odnowę religijną na wielką skalę,
właśnie teraz.
A jeśli dzieciom nie wolno rozmawiać o tym w szkole,
to sama nie wiem, jak to nazwać.
Nie mogłam dłużej wysłuchiwać tych jej bzdur.
Ten szczególny rodzaj przekonania o własnej nieomylności
zarezerwowany dla pewnego typu wierzących.
Nigdy tego nie lubiłam.
Nigdy.
- Przepraszam, to… - Nie.
A co u ciebie? Jak leci?
Pomalutku. Zdaje się, że mam problem
z bezpośrednim zadośćuczynieniem.
Ojciec Paul doradził mi, by zrobić to na piśmie,
więc piszę listy. Mnóstwo listów.
- Niełatwe zadanie. - Pisanie ich jest trudne.
Doręczanie będzie jeszcze trudniejsze.
Wcale mi się to nie uśmiecha.
Zrobiłem odważną osobistą inwenturę moralną i odkryłem, że…
jestem tchórzem.
Nie rób tego.
Nie mów tak o sobie.
Gdyby ktoś tak o tobie powiedział…
To co?
Skopałabym mu tyłek.
- Tak? - Tak.
- Tyłek? - Właśnie tak.
Trafiłaś mnie w udo.
- To skopałabym mu udo. - Dobra.
Mamo, czas na kąpiel przed…
Boże, mamo.
Zacznę cię przywiązywać, inaczej załatwisz sobie oba biodra.
Sarah.
Po co strzępię język? Równie dobrze mogę mówić po niemiecku.
Sarah, kochanie.
Mamo.
Byłam…
Gdzie ja byłam? W jakimś ciemnym miejscu?
Ale teraz… jakbym się przebudziła
i… ty tu jesteś.
Moja piękna…
Mamo?
Kiedy przeniosłaś mnie do salonu?
Wybaczcie spóźnienie.
Mówiłem, że się zjawi. Teraz stanowimy tercet.
Hej, Joe.
Ładne mi „anonimowi”.
Jak wyszła, nawet nie chciałem już pić.
Chciałem, a zarazem nie chciałem.
Jeśli to ma jakiś sens. Sam nie wiem.
Nie mam, kurwa, pojęcia. Przeszedłem tę całą przeklętą wyspę wzdłuż
i uznałem, że to, co się z nią stało,
stało się tutaj, u Świętego Patryka.
Tak wszyscy mówią, prawda?
Więc pomyślałem, pieprzyć to.
I przyszedłem tutaj, a ojciec Paul powiedział,
że macie to spotkanie.
Zatem Leeza ci wybaczyła.
Wysłuchałem twojej spowiedzi i Bóg ci wybaczył.
To kto pozostaje?
Widocznie nie potrafię tak szybko wybaczać.
Co ty na to, Riley?
Nie sądzę, że mam prawo
mówić komukolwiek na temat ich picia.
Chrzanisz.
Wybacz, ale to prawda. Chrzanisz.
Przychodzisz tu raz w tygodniu, czasem częściej, prawda?
I to wszystko? Pamiętasz pierwsze spotkanie?
Tego Rileya, który wszedł tu i nie potrafił się otworzyć? Bo ja tak.
Pomyśl o nim przez chwilę, a potem mów.
Bo ja sądzę, że możesz powiedzieć mu coś, czego ja nie mogę,
ani nikt inny.
Po to tu jesteśmy. Więc przestań chrzanić i zrób to.
W porządku?
Przyszedłeś tu, Joe.
Jesteś tu. Tyle wystarczy.
Nie na zawsze, ale na dziś.
Dziś tylko to się liczy.
Dobra. Z resztą sobie poradzę. Idźcie już.
Na pewno? Uprzątniemy…
Nie trzeba. Do następnego spotkania?
- Tak. - Oczywiście.
- Przyjdę. Dobranoc, ojcze. - Dobranoc.
- Dobranoc.
„Świetlica im. Pruitta”, też mi spuścizna.
Bardziej pasowałoby: „Pralnia pieniędzy Bev Keane”.
Bo taka jest prawda.
„Pralnia na monetę Bev Keane”.
Albo „Pralnia na lipę Bev Keane”.
„Zasrane Imperium Jebanej Królowej Beverly Keane,
Stacja Defraudacja, jebana spółka z o.o.”.
Potrzebny byłby większy szyld.
Rzecz w tym, że…
nie sądziłem, że kiedykolwiek tam pójdę.
W życiu.
Myślałem, że prędzej odwalę kitę, niż tam wejdę.
Ale gdy byłem tam z tobą
i z ojcem Paulem, do tego rozmowa
w takich, kurwa, okolicznościach… Poczułem, że…
może moje życie jest coś warte…
Po tym wszystkim…
Cóż, to tylko dowód.
Niczego nie zakładaj.
Motto życiowe.
Niczego nie zakładaj.
Dobrze, że przyszedłeś.
Nie zgrywasz się, co nie?
Kurwa, co za jazda.
Jedną osobą, która się mną przejmowała, była moja siostra.
Opuściła Crockett wieki temu.
- Nie mogła pojąć, czemu zostałem. - A czemu zostałeś?
Sam nie wiem. Wydawało mi się…
Czułem, że to zbyt proste. Wyjechać jakby nigdy nic.
Widocznie lubię się zadręczać.
Zmarła kilka tygodni temu.
Przykro mi.
Dzieci pochowały ją na stałym lądzie.
Nie chciała tu wrócić, nawet po śmierci.
Żałuję, że jej nie odwiedzałem.
Że nie zadałem sobie trudu. Ale nie mogłem.
Teraz chyba bym mógł.
A to… Cóż, to…
Pieprzony niefart.
Wracaj już do siebie.
Czy w końcu nam się odmieni?
Takim jak my?
Nie sądzę.
Wokół nas nic się nie zmienia.
Jeśli włożymy w to dużo wysiłku, to może wtedy
sami się zmienimy?
I zaczniemy inaczej to postrzegać?
Nie wiem.
No to obyśmy się zmienili.
- Dobranoc, Joe. - Dobranoc, Riley.
Możemy pogadać?
Jasne.
Chcę pójść do kościoła w niedzielę. Sprawdzić, jak to wygląda.
Dlaczego?
- Wszyscy w szkole chodzą, więc… - Nie. Nie wszyscy.
Ale wiele osób. Pomyślałem, że fajnie byłoby to zobaczyć.
Nie. Nie podoba mi się to.
Nie ma powodu, by mi tego zabronić.
Powód jest. Nie jesteś chrześcijaninem.
Nie miałem wyboru, prawda?
Nikt mnie o nic nie pytał.
Nie pytałeś, czy chcę być muzułmaninem.
Ale nim jesteś.
Nie pytałeś, czy chcę tu być.
- Wiem. - O nic mnie nie pytasz.
Zostałeś muzułmaninem przez wzgląd na mamę
i przeniosłeś się tu, by uciec przed rasizmem.
- Nie mogłeś dłużej… - Hej!
To twoje wybory. Sam podejmujesz wszystkie decyzje.
Ale teraz tu jesteśmy i dzieją się te rzeczy…
- Jakie rzeczy? - Wiesz jakie.
Synu, wiem, że ozdrowienie Leezy Scarborough
po błędnej diagnozie to coś fascynującego.
Tato, znam Leezę, i to dość dobrze. To, co się stało, to…
- To cud. Serio. - To tak nie działa, Ali.
Allah tak nie…
Wiesz, jak to jest?
Co znaczy mieć raka trzustki?
Powiedzieć ci?
Nie chcę tego robić.
Nie chcę, byś kiedykolwiek się dowiedział, co ona przeszła.
Noszę to w sobie za nas obu. Bo tak należy.
Zachowała wiarę. Szanowała Go aż do końca. Gdyby…
Gdyby Bóg faktycznie tak postępował…
Gdyby decydował o tym,
kogo uzdrowić, a kogo nie,
kogo zachować przy życiu, a kogo nie,
jeśli uznał, że Leeza Scarborough zasłużyła na cud,
lecz pozwolił umrzeć dziecku na raka po drugiej stronie zatoki…
Nie.
To tak nie działa.
Bóg tak nie postępuje.
Choćby nie wiem co mówili ci ze św. Patryka.
Czy buddyści, czy scjentolodzy. To żadna magia.
Ucałuj mamę.
Dokończymy rozmowę jutro, jeśli chcesz.
Kurwa!
Co się stało?
Nic.
Przywidziało mi się.
Dobranoc.
Będziemy mieć wodę, zanim wróci ojciec?
Prawie skończyłem.
Dziękuję, że przynieśliście jedzenie.
Będę musiała wszystko mrozić.
- Wszyscy są tacy hojni. - Ojciec Paul na to zasługuje.
To prawda. Dlatego proszę was o pomoc w zorganizowaniu imprezy.
Proponuję wspólną kolację w dowód wdzięczności.
Nic nadzwyczajnego.
Ale zaprośmy tyle osób, ile pomieści świetlica.
A wy moglibyście wygłosić mowę.
- Z przyjemnością. - Jasne.
Przez wzgląd na to, co dla was zrobił, i twoją pozycję, Wade,
wiele by to znaczyło. Jesteś ojcem i…
- Hej. - Ojcze?
- Znowu! - Co mu jest?
Ojcze?
On…
Ojcze. Proszę…
Nie…
Nie rozumiem.
Nic nie rozumiem.
Mrok. W ruinach panował mrok.
Żadnego światła. Każdy krok naprzód był krokiem w nicość.
I ten ból. Ból.
Ból, tak.
I tak o to strach został wyssany z jego ciała.
Wyssany aż do cna. Strach, ból…
Do cna wyssane.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja,
jako w niebie, tak i na Ziemi.
Te oczy.
Oczy, skóra i dłonie, a także skrzydła.
Poczuł, jak go otulają.
I wreszcie jego umysł przywołał to słowo.
Słowo wydobyte na wierzch przez strach, jak ów grobowiec przez burzę.
Słowo „anioł”.
Anioł.
Bardzo się przestraszył.
W ciemności ujrzał wyciągniętą dłoń,
a na niej stygmaty, Boskie rany,
i z nadgarstka anioła
popłynęła życiodajna krew i nowe słowo przybrało kształt.
„Pij”.
„Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: to jest bowiem kielich krwi mojej,
nowego i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana
na odpuszczenie grzechów”.
Starzec w swym umyśle słowa te
powtarzał na okrągło, pijąc.
Prałat John Pruitt obudził się następnego ranka.
Burza przeminęła.
Światło słoneczne
poprowadziło go do wyjścia.
Uniósł dłoń, by zasłonić się przed słońcem.
Ujrzał, że znów jest młoda.
Ubyło mu kilkadziesiąt lat.
Spojrzał za siebie na wejście do kościoła. Przynajmniej wydawało mi się,
że to prastary kościół, w którym skrywał się anioł.
Anioł Pański, który obawiając się światła,
skrywał się w cieniu. Padłem na kolana i zapłakałem.
Czekała mnie długa droga.
Ale wiedziałem, komu potrzeba tego anioła, więc podczas drogi przystawałem,
by anioł mógł mnie dogonić.
Podróżowałem i czekałem w strachu, Panie, że ktoś go odkryje
albo że pewnej nocy do mnie nie przyjdzie.
Wiedziałem, że muszę go ukryć.
Spakowałem wraz z pamiątkami,
a resztę zostawiłem w rękach Boga,
by sprowadzić go do domu, gdzie tak bardzo go potrzebowali.
Dzięki Twej łasce tak zrobiłem.
Wiedziałem, że będę musiał kłamać…
Okłamywać tych, których miałem ocalić.
Szlachetne dusze tej wyspy,
bym mógł przynieść im Twą miłość i łaskę.
I Twoje cuda.
Zatem…
wybacz mi, Panie, kłamstwa wypowiedziane w Twej służbie.
Boże, żałuję szczerze, że Cię obraziłem.
Brzydzę się swoich grzechów z obawy przed utratą raju
i mękami piekielnymi. A przede wszystkim, bom cię obraził.
Boże, któryś jest miłosierny i zasługujesz na całą moją miłość,
szczerze przyrzekam, że z Twoją łaską wyznam swoje wszystkie grzechy,
odbędę pokutę i będę żył przykładnie. Amen.
Wielebny! Dzięki Bogu!
Stał się cud!
Dzięki Bogu!
To cud.
Dzięki Bogu, Wielebny.
Stał się cud.
Już dobrze.
Napisy: Ewa Nowicka