BİR NETFLIX DİZİSİ
III. KİTAP: ÖZDEYİŞLER
Bağışla beni Rab, günah işledim.
Hayır, doğru değil.
Bağışla beni Rab, günah işleyeceğim.
Yarın sabah cemaate kendimi tanıtıp
Monsenyör John Pruitt hakkında onlara yalan söyleyeceğim.
İhmalden değil, doğrudan yalan.
John Pruitt'i yolculuğa uğurladıklarında
sanılandan daha hasta olduğunu söylemeyeceğim.
Monsenyör? Monsenyör Pruitt? Nereye gidiyorsunuz?
Bu taraftan. Grup bu tarafta.
Sık sık tur grubundan ayrılıyordu.
Daha ilk gün Kudüs'te kaybolup saatlerce dolaşmıştı
ve tam anlamıyla
dehşet içindeydi.
Bu, yaşlılığına verilecek basit bir şey değildi.
Hayır, o bunamış bir adamdı,
ve cemaatte kimse itiraf etmese de hastalık ilerlemişti.
Adamcağız…
…dünyada ona ayrılan vakti fazlasıyla geçirmişti.
Bunların hiç birini onlara söylemeyeceğim.
Ana karada bir hastanede iyileşmekte olduğunu,
her şeyin normale dönebileceğini,
hatırladıkları gibi biri olabileceğini,
yeniden yıllar boyunca alışıp sevdikleri
liderleri ve çobanları olabileceğini söyleyeceğim.
Onlara kendi iyilikleri için
bu yalanı söyleyeceğim, böylece başlarına gelecek şeylere…
…hazır olacaklar.
Meydana gelecek mucizelere.
Peder?
Peder!
Peder? İyi misiniz?
Dr. Gunning'i çağırayım mı?
Bu bir mucize. Gerçek bir mucize.
Öyle değil mi? Mucize yani.
Müthiş bir şey elbette.
Yani refleksleri zayıf ama mevcut.
Bir şey hissettin mi?
Bu sabahtan önce bir his var mıydı?
Bilmiyorum. Bacaklarımı duyumsamasam bile
hissediyordum. Konuştuğumuz gibi, hayalet…
Hayalet uzuv sendromu, evet. Yeni bir şey yok muydu? Farklı bir şey?
-Hayır. -Şey, ben…
Ayakta duruyorsun, yürüyorsun, en önemlisi bu.
Senin için seviniyorum Leeza.
Kasların biraz zayıflamış, ki bu anlaşılabilir. İzninizle…
Şu bastonu kullan.
Şimdilik kısa mesafelerde bile.
Ağırlığını buna verip adım at.
-Sence makul mü? -Hiç böyle bir…
Hiç böyle bir şey gördün mü?
Bu bir mucize, değil mi? İncil'dekiler gibi gerçek bir mucize.
Bugünden önce mi? Yok, daha önce böyle bir şey görmemiştim.
Ama artık gördüm. Omurga sakatlıkları zamanla kendi kendine iyileşebiliyor.
Çok nadiren de olsa bu mümkün.
Leeza'yı ana karaya götürüp gelişmiş testler yapmak isterim.
Bilmem ki.
Olanı ne kadar iyi anlarsak
başkalarına o kadar yardımcı…
Biliyorum, sorun o değil. Sadece
yıllar boyunca randevular, uzman görüşleri
ve deneysel tedaviler derken…
İşin aslı Sarah…
Eski evimizde kirada oturuyoruz.
Yediğimiz gıdanın yarısı devlet yardımı,
diğer yarısı kilisenin bağışı.
Şikâyet etmiyoruz canım. Hayır.
Her kuruşu, hatta daha fazlası sana helal olsun.
Ama tomografi taraması yapmadan
veya omurilikten sıvı almadan ne olduğunu…
Yürüyor ve ayakta duruyor. Minnettarız.
Bir mucizeyi sorgulamak yanlış geliyor, öyle değil mi?
Tanrı'nın lütfundan şüphe mi edelim?
Nereye gittin?
Anne? Anne, buraya nasıl çıktın?
Benim odam… Burası benim odam.
-Evet anne ama… -Farklı.
-Merdiven çıkamazsın. Olmaz. -Benim odam…
Kızım Sarah'yı tanıyor musun?
-Doktor. -Seni nasıl indireceğim?
Sana anlatır, kalçam sakat.
Acaba… Karım.
-Karım için bir dua etse. -Kocam öyle hasta ki.
Hepiniz sakin olun. Bu işler böyle yürümez, biliyorsunuz.
Abartmayalım. Tanrı şan ve şöhret aramaz, bu şekilde olmaz.
Dua edelim.
"Tanrı'ya şükredin çünkü o iyidir.
Sarsılmaz sevgisi ebedîdir.
İlahların ilahına şükredin çünkü sarsılmaz sevgisi ebedîdir.
Efendilerin efendisine şükredin çünkü sarsılmaz sevgisi ebedîdir.
Ona şükredin, büyük mucizeleri sadece o yaratabilir.
Onun sarsılmaz sevgisi ebedîdir."
MONSENYÖR JOHN MICHAEL PRUITT KÜLTÜR MERKEZİ
Dördüncü adım çok zor olabilir ama yapabileceğini biliyorum. Gerçekten.
Sahiden bundan söz etmeyecek miyiz?
Hayır, söz edebiliriz.
Mahalle çalkalanıyor.
Aziz Patrick kilisesinde mucize. Kimin dizi berelense,
kim üşütüp hastalansa kiliseye koşacak.
Ana karadan bir gazeteci sizi arasa şaşırmam.
Leeza'nın iyileşmesi ve onu iyileştiren rahip hakkında
haber yapmak isteyebilirler.
Reklamı yapılacak şey değil. Geri çevirirdim.
Matta'da dendiği gibi, "Siz sadaka verirken,
sol eliniz sağ elinizin ne yaptığını bilmesin."
Dolly ve Wade
kızlarını kullanıp sansasyon yaratma peşinde değil.
Zaten Crockett dışında
fazla ilgi çekeceğini sanmıyorum ve bunda sorun yok.
En hayırlısı da bu.
Önemli olan Leeza.
Öyle.
Bakın, ben oldukça rasyonel biriyim
ve bilirsiniz, efsanelerimiz, dinlerimiz
açıklayamadığımız doğal olaylardan kaynaklanır.
Dolayısıyla bunu açıklamanın yolunu bulabilirim.
Aferin sana.
Yanlış teşhis aklıma yatıyor.
Baktım. Bu olabiliyor. Nadiren de olsa oluyor.
Yani vücudu bunca zamandır yavaş yavaş iyileşmiş olabilir.
Hepsini açıklayabilirim. Açıkçası tüm bunlar açıklanabilir.
-Bu harika, çok samimiyim. -Bir tek şey dışında.
Bilmeniz gerekirdi.
Yürüyebileceğini bilmeniz gerekirdi.
Birkaç basamak çıktınız. Onu çağırdınız. Yürümeseydi
ne duruma düşerdiniz?
Yürümeseydi bu cemaat hakkınızda ne düşünürdü?
-Ama yürüdü. -Bilmeniz gerekirdi.
-Peki. Sorduğun şey ne? -Nasıl bildiğinizi soruyorum.
Seni tatmin edecek bir cevabım yok.
Senin için yok.
Bir başkasına şunu söyleyebilirdim,
rampada yanımdan geçerken hissettim,
neredeyse gördüm, onun sesini zihnimde duydum.
O anda onunla bir bağ kurduğumu hissettim.
Bu açıklama bazılarına yeterli gelse de sana gelmez,
öyle değil mi Riley Flynn?
Daha fazlasını isterdim.
Evet, ben de sana daha fazlasını verebilmeyi isteyeceğim hep.
Ama elimdeki bu.
Canın yanıyor mu?
Hayır.
Sırt çantanı taşıyayım mı?
Tabii, sağ ol.
-İyi misin? -Nasıl hissediyorsun?
Hadi ama. Rahat bırakın onu.
Günaydın.
-Günaydın Bayan Greene. -Günaydın.
Ne yapıyorsun?
Belin ne olacak?
Dans et benimle.
Peki.
Ne?
İsa'nın Bedeni.
BİLEŞİM 1080 - SODYUM MONOFLUOROASETAT ÖLÜMCÜL ZEHİR
AZİZ PATRICK MUCİZESİ
Bu hafta fazladan şişe doldurun. İçerisi epey kalabalık.
Çok kalabalık.
Başka şişemiz var mı?
Burada bir yerlerdeydi ama son zamanlarda görmedim.
Siz yerinize geçin. Ben hallederim.
-Yanmıyor galiba. -Tüh, benim hatam.
Çakmak.
Gidelim!
Üç hafta önce bu kefaret yolculuğuna başladığımızda
o gün burada olanlardan bazı sözleri düşünmelerini istemiştim.
Yeniden doğuş, ikinci fırsat, ebedî hayat.
İdrak edilecek çok şey var, değil mi?
Ebediyeti bırakın, gelecek haftayı bile tahayyül edemiyorum.
Ama çoğumuz için ebediyet bir soyutlama.
Bir mecaz, renkli bir abartı.
Arzu ettiğimiz şeyi bekleyişimiz bize sonsuzluk gibi gelir.
Trafikte bekleyişimizin sonu gelmeyecek gibidir.
Soyutlamalar, mecazlar, renkli mübalağalar.
Bize göre öyle belki ama Tanrı için öyle değil.
Onun için öyle değil. Bizim için de öyle olmamalı.
Komünyon, ekmekle şarabın
İsa'nın bedenine ve kanına dönüşmesi.
Bir mecaz mı? Hayır. Tanrı bize söylüyor.
Mucizeler, suyun üzerinde yürümek, ölümden dönmek. Soyutlama mı?
Hayır. Tanrı bize söylüyor. Ebedî hayat, renkli bir mübalağa mı?
-Hayır. -Hayır mı? Doğru. Yüksek sesle söyleyin.
Tanrı'nın lütufları ayağımızın altındaki zemin kadar somuttur.
Onun akdi de soyut değildir.
Hayır. Şehitlerin etine kazınmış, kanlarıyla yazılmış bir sözleşmedir.
Yine de ne kadar uğraşsak da vadedilen ödülleri
hayal edemeyiz, zihnimizde canlandıramayız.
Bilinmeyen hakkında cevapları öğrenmek için geldiyseniz
bende cevap olmadığını söylemek boynumun borcudur.
Tanrı iradesinin dünyayı neden ve nasıl şekillendirdiğini bilmek istiyorsanız
kardeşlerim, bunu ben de merak ediyorum. Tüm yanıtlar bende yok. Kimsede yok.
Ama bende olan ve Tanrı'nın hepimize bolca verdiği şey
gizemlerdir.
Tanrı, mucizeleri bize nadiren, ara sıra verir ama ya gizemler?
Pardon.
Yetişkinler olarak
gizemlerden hoşlanmayız pek.
Bilmemek bizi rahatsız eder.
Öyle. Çocuk olmak.
Huşu ve hayranlıkla bakıp şaşırtıcı bir dürüstlükle yaşamak.
Günahsız, hava kadar hafif olmak.
Tanrı'nın sözünün karşısında yumuşakça eğilmek…
Çok özür dilerim. Ben…
Pardon, bugün biraz yorgunum.
Başım döndü biraz.
Geçti. İyiyim. Pardon. Çok özür dilerim.
Ne kadar bilirsek o kadar az eğiliriz.
Daha kırılgan oluruz, bizi kırmak kolaylaşır.
Bazıları bu ada iflas etti diyor. Bozuldu.
Ama size diyorum ki…
Diriliş, beden ve ruh, kefaret, beden ve ruh,
Crockett Adası'nda bizi bekleyen mucizeler.
Bunlar mecaz değil, soyutlama değil, renkli mübalağalar değil, hayır.
Yeniden doğum, ikinci fırsat. Ebedî…
Dr. Gunning'i çağırın!
Üzerine üşüşmeyelim.
Saul'un dönüşümü Şam yolunda gerçekleşti.
Saul, Hristiyanlara zulüm eden bir Kilise düşmanıydı.
İnananları toplayıp esir almak için Şam'a gidiyordu.
Ama malum, Şam'a yaklaştığında
onu yere çalacak parlaklıkta bir ışık gördü.
Ve gözü görmez oldu. Sonra İsa onunla konuştu.
Günler sonra gözlerindeki perdeler düştü ve Saul önce İsa'nın müridi,
sonra da Havari Paul oldu.
Şehrin dışındaki aynı yol üzerinde Monsenyör Pruitt
şaşkın ve kafası karışık hâlde tur grubundan son kez uzaklaştı.
Kaybolduğunu fark etmediler.
Bulanık zihni ona yardımcı olmadı ve çöle doğru yürüyüp gitti.
Hayır Monsenyör…
Kafası karışmış, şaşırmış, dünyadan kopmuş, zihni bulanmış,
grubundan ayrı düşmüştü.
O çölde, Şam yolunda öleceği kesindi.
Derken korkunç bir kum fırtınası koptu.
Kısa süre önce bölgede korkunç fırtınalar olmuştu.
Bunu duymuştu. Şaşırtıcı, yeri göğü sarsan fırtınalardı bunlar.
Öyle fırtınalar ki… Bunların çöldeki eski harabeleri gün yüzüne çıkardığını,
yeri sarsıp toprağı çalkaladığını,
çok eski bina ve yapıların girişlerini temizleyip açtığını duymuştu.
Uzun süre gömülü kalan harabelerdi bunlar.
Böylece Monsenyör Pruitt fırtınada yolunu kaybetmiş hâlde yürürken
ve kum gözlerine dolup yüzünü keserken
kumulun içinde tam önünde bir karaltı gördü.
Belki de bir mağaranın ağzıydı.
Eski bir harabenin kapısıydı.
Sığınacak yer arayan bunamış adam
bir heves karanlığın içine daldı.
Mağaraya benzeyen giriş önünde birden açılıvermişti.
Sonra ışık kayboldu…
-Sadece başım döndü. -Olabilir.
Yine de muayene edeyim.
Derin nefes alın.
-Emin ol, iyiyim. -Verin.
Nabzınız hızlanmış, ateşiniz de var.
Sanki vücudunuz bir virüsle savaşıyor ama telaşlanmaya gerek yok.
İyi mi yani?
Yaşayacak.
Ama susuz kalmışsınız Peder. Tuzlu gıdalardan uzak durun,
bol bol su için ve dinlenin.
Vücudunuzdan atmaya bakın.
Teşekkürler.
Sadece işimi yapıyorum.
Hayır, daha fazlası da var. İnsanlarla ilgileniyorsun.
Benimle, annenle, bütün adayla. Sayende herkesin içi rahat.
Gurur verici.
Teşekkür ederim.
Doktoru duydunuz. İçin.
Öğleden sonraki randevularınızı iptal ediyorum.
-Bev. -Dinlenmeniz lazım, dinleneceksiniz.
Hepsini iptal etme. Kaçırmak istemediklerim var.
-Yemek hazır. -Geliyorum!
KUTSAL İNCİL
Siktir git.
Ne istiyorsun be?
Adamı rahat bırakmıyorsunuz. Ne var?
Merhaba.
Bu o mu?
-Öyle mi? -Hayır.
Burada mı?
Buradaysa görmek istiyorum.
Hayır, dedemin tüfeği o.
Ötekini hemen olaydan sonra körfeze attım.
Gözüm görmesin diye.
Tam düşündüğüm gibi.
Diyeceğim şu.
Babamla yürüyordum,
özel bir yere gitmiyorduk, öylesine yürürdük.
Benimle en çok o zaman konuşurdu, ben de soru sorardım,
küçük bir kızdım çünkü.
Yürüyorduk,
sıradan bir akşamdı, sonra o olay oldu.
Sanki gök gürledi ve kendimi yerde buldum.
Ama hissetmedim.
Babam çığlık atıyordu, bir hayvan gibi.
Ondan hiç böyle bir ses duymamıştım ama hissetmiyordum.
Hiç hissetmiyordum.
Sonra ne kadar hissedemediğimi fark ettiğimde
gerçekten çok korktum.
Sana kin duyuyorum.
Dürüstlük önemli, açık konuşacağım.
Senden nefret ediyorum Joe Collie.
Yıllarca senden nefret ettim
ve sana türlü türlü şeyler yaptığımı hayal ettim. Canın yansın istiyorum.
Acı çekmeni istiyorum.
Omurgamdaki kurşun deliğinin üzerine
elini koyan babamın çıkardığı sesleri çıkar istiyorum.
Hayır diyebileyim diye benden af dilemeni istiyorum.
Katıksız bir sefalet içinde yaşamanı istiyorum.
Burası hayal ettiğim gibi dediğimde
aslında tam da umduğum gibi demek istiyorum.
-Çok üzgünüm. -Tabii ya, üzgünsün!
Benden çaldın.
Olduğum ve olabileceğim kişiyi.
Henüz sahip olmadığım şeyleri çaldın benden.
Zamanın ötesine uzandın Joe Collie!
Zamanın ötesine ulaşıp çaldın…
Tüm bunlar doğru
ve hepsi hâlâ burada
ama bugün bunun için gelmedim.
Bugün buraya geldim…
Seni affediyorum.
Affediyorum Joe Collie.
Seni affediyorum ve artık seni görüyorum.
Seni görüyorum. Sana hâlâ kızgınım.
Ama farklı. Şimdi söylerken bile farklı.
-Neden, söyleyeyim mi? -Evet.
Çünkü seninle daha iyi bir hayat arasında tek engel sensin.
Bana engel olan tek şey nefretti.
Sana engel olan tek şey sensin.
"Sabırlı kişi yiğitten üstündür.
Kendini denetleyen de kentler fethedenden üstündür."
Özdeyişler 16:32, Joe. Özdeyişler nedir, biliyor musun?
Özdeyişler Kitabı nedir?
Bilgeliktir.
Bilgelik ve irfan. Yani…
Tanrı seni affedebiliyorsa ki öyle söylüyor,
her yerde bunu diyor,
ben de affedebilirim.
Ben seni affedebiliyorsam
herkes affedebilir.
Anlıyorum, bazılarınız kızgınsınız
ama sizi sakinleştirecek ilk kişi ben olayım.
Kimsenin bir şeyi iptal ettiği yok.
Zorunlu dersler öğretilmeye devam edecek.
Müfredata dokunmadık, bir kere bu konuda anlaşalım.
Pardon, mesele o değil…
Anlıyorum, mensup olduğun din başka olunca
oğlunun İncil'e ilgi duymasına bozulmuş olabilirsin…
-Alakası yok. -…sanırım.
Ama bence İsa ile ilgileniyorsa
neden biraz daha öğrenmesin?
Mesele bu değil, açıklama fırsatı verdiğiniz için sağ olun.
İsa'yı gayet iyi tanıyor.
Her bakımdan tanıyor olamaz.
Müslümanlar, İsa'nın Tanrı'nın peygamberi olduğuna inanır
ve İncil'in
ona indirildiğine de. Tıpkı daha önce Tevrat'ın Musa'ya indirildiği gibi.
Biz İsa'yı severiz. Ona vahyolunan mesajı da severiz.
Vay!
Her gün yeni bir şey öğreniyoruz, öyle değil mi?
Ama İsa'dan sonra insanların müdahalesiyle
Hristiyanlıkta sapmalar olduğuna da inanıyoruz.
Mesaj değiştirildi. Rahipler, papalar, krallar tarafından.
O yüzden İncil'in bu kadar çok versiyonu var.
-Değişiklikler yapıldı. -Konumuzla alakası yok.
İncil'in Tanrı'nın bazı sözlerini içerdiğine de inanıyoruz.
Çok cömertsin.
Ama Kuran'ın Tanrı'nın nihai mesajı olduğuna da inanıyoruz.
Değiştirilmemek üzere.
Önceki peygamber vahiylerini doğrulamak için indi.
Bence burası kutsal kitaba dair inançlarımızın
nerede ayrıldığını tartışacağımız yer değil.
Çok doğru.
İşte bu. Mesele bu.
Bu yüzden bence buradaki
ben de dâhil bazı kişiler biraz endişeli.
Müslümanlar bilgi arayışını teşvik eder,
yani oğlumun İncil'i incelemesi beni hiç rahatsız etmiyor.
Hatta sevinirim. Kendim de inceledim.
Ama sorun buranın devlet okulu olmasından kaynaklanıyor.
Mesele bu.
Bazılarımızı endişelendiren şey İncil'in kendisi değil,
onun dağıtılmış olması. Buradaki çocuklara verilmesi.
Bir düşünün, çocuğunuzu
devlet okuluna gönderseniz…
Şerif.
…elinde Kuran'la eve gelse
ve Muhammet Peygamber hakkında sorular sorsa bunu mesele ederdiniz.
Ben bu adadaki çocuklara
Kuran dağıtmaya başlasam
ve bunu sadece bilgilendirme gayesiyle yapsam
beni buradan kovardınız Bayan Keane.
İzninizle…
Burası devlet okulu.
Ve Şerif çok haklı.
Ben de çoğunuzla aynı cemaate mensubum,
inancım malum ama sınıfta kutsal metinleri okumak…
Şerif, tabii ki seni bu adadan kovmam.
Hakkımda böyle bir şey düşünmen beni üzdü.
Hangi inanç olursa olsun, inançlı kişiler aynı kumaştandır.
Kuzenlerdir hatta.
Herhangi birine saygısızlık etmek aklımdan bile geçmez.
Bunu asla istemem. Sadece…
Sınıfta İncil olması,
sınıfta fen veya tarih kitabı olmasından farklı değil.
Aslında çok farklı.
Çocuklar ister alır ister almaz.
Tabii sınıfta ara sıra ilham verici bir pasaj okuyabilirim
ama kimseyi dine döndürmeye çalışmam.
Sadece inancımı çocuklarla paylaşıyorum
ve ilham almalarını umuyorum.
Müslüman bir öğretmenimiz olsa ve çocuklara Kuran'dan alıntı yapsa
metin gücendirici olmadığı sürece itiraz etmezdim.
Kusura bakmayın ama bu metinler zaman zaman öyle olabiliyor.
Bu bir saldırı değil Şerif.
Kutsal İncil'in, özellikle de Eski Ahit'in
çocuklara uygun olmayan kısımları olduğu malum.
Yetişkinler için çok değerli elbette
ama Lut ve karısının hikâyesini çocuklara asla okumam.
Yapacağım her alıntıyı önceden araştırırım.
Demek istediği bu değil…
Ayrıca eğitim dediğimiz şey
öğrencilere öğrenme fırsatı sunmaktan başka nedir ki?
Belirli bir metni okumalarından neden korkalım?
Birazcık olsun tartışmalı bulduğumuz kitapları yakacak mıyız yani?
Ve bu durumda güncel olaylar,
yerel olaylar, daha fazla araştırmayı gerektirmiyor mu?
Şunu söyleyeyim,
konuşmaktan kaçındığımız bir şey var.
Mucizevi bir zamanda yaşıyoruz. Şu anda burada, Crockett Adası'nda
gerçek mucizeler gözlerimizin önünde,
Aziz Patrick Kilisesi'nde vuku buluyor.
Ve bu toplum… Şerif, bunu bilmen lazım,
bu toplumu gözetmekten sorumlusun.
Bu toplum şu anda müthiş bir dinî canlanma
yaşıyor.
Bu toplumun çocukları bunu okullarında tartışamayacaksa
ben daha ne diyeyim?
Orada kalıp saçmalıklarını bir dakika daha dinleyemezdim.
Dindarların belli bir kesimine özgü
ben bilirimcilik bu.
Hiç sevemedim.
Asla.
-Pardon, bu… -Hayır.
Sen nasılsın? Nasıl gidiyor?
Yavaş. Sanırım incittiğim insanlarla doğrudan temas kurup
yaptıklarımı telafi etme aşamasında zorlanıyorum.
Bundan ötürü Peder Paul mektup yazmamı söyledi,
ben de mektup yazıyorum. Bir sürü hem de.
-Çok zor. -Mektup yazmak zor.
Teslim etmek daha da zor olacak.
Buna can attığım söylenemez.
Korkusuzca ahlaki envanterimi çıkardım ve gördüm ki
ben bir korkağım.
Yapma bunu.
Kendinden bu şekilde söz etme.
Başkası senin için böyle dese ben…
Ne?
Kıçını tekmelerdim.
-Öyle mi? -Öyle.
-Kıçını mı tekmelerdin? -Tekmelerdim, böyle.
Orası uyluğum gerçi…
-Uyluğunu tekmelerdim o zaman. -Peki.
Tamam anne, yıkanma vakti…
Tanrım, anne.
İki kalçanı da kırma diye seni yatırmak zorunda kalacağız.
Sarah.
Sana bir türlü anlatamıyorum. Almanca konuşuyorum sanki.
Sarah, hayatım.
Anne.
Ben…
Neredeydim ben? Karanlık bir yerdi.
Ama şimdi sanki uyandım
ve buradasın.
Benim güzel…
Anne?
Beni ne zaman oturma odasına taşıdın?
Geciktim, üzgünüm.
Gelir demiştim. Artık üçlü olduk.
Selam Joe.
Anonimlik buraya kadarmış, ha ortak?
O gittikten sonra içmek bile istemedim.
Yani içtim ama istemiyordum.
Ne anlamı varsa artık. Yani bilmiyorum.
Bilmiyorum işte. Adanın bir ucundan ötekine yürüdüm
ve düşündüm ki onun başına gelen şey burada,
Aziz Patrick Kilisesi'nde oldu.
Herkes öyle diyor, değil mi?
Ben de siktir et, dedim.
Buraya geldim ve Peder Paul
toplantınızdan söz etti.
Leeza seni affetmiş demek.
Bugün günah çıkarmanı da dinledim ve Tanrı seni bağışladı.
Geriye kim kaldı?
Galiba ben onlar kadar kolay bağışlayamıyorum.
Peki. Sen ne dersin Riley?
Bence kimseye içmesi konusunda
bir şey diyecek durumda değilim.
Çok saçma.
Hayır, kusura bakma, çok saçma. Saçmalık bu. Üzgünüm.
Haftada bir buraya geliyorsun, hatta bazen daha fazla, öyle değil mi?
Söyleyeceğin bu mu? İlk seferi hatırlıyor musun?
Kolları kenetli, set çekmiş Riley'yi hatırlıyor musun? Ben hatırlıyorum.
Bir dakika onu düşün, sonra konuş.
Çünkü bence Joe'ya ne benim ne başka birinin söyleyebileceği
bir şey söyleyebilirsin.
Bu toplantı da bunun için. O yüzden saçmalama da söyle.
Tamam mı Riley?
Buraya geldin Joe.
Buradasın, bu yeterli.
Sonsuza dek sürmeyecek ama bu gecelik öyle.
Bu gecelik en önemlisi bu.
Pekâlâ, gerisini ben hallederim beyler. Siz gidin.
Sahi mi? Kahveye yardım…
Tabii. Sonraki toplantıda görüşürüz.
-Evet. -Evet, tabii.
-Geleceğim. İyi geceler Peder. -İyi geceler.
-Sana da.
"Pruitt Kültür Merkezi," ne miras ama.
Niye "Bev Keane'in Para Aklama Tesisi" demiyoruz?
Aslında öyleydi.
"Bev Keane'in Madeni Para Çamaşırhanesi."
Ya da "Bev Keane'in Üçkâğıt Çamaşırhanesi."
Ya da "Beverly Keane'in Kaltak Kraliçe Ticarethanesi,
Yolsuzluk Bizim İşimiz Limited Şirketi."
Büyük bir tabela lazım.
Ama mesele şu ki ben…
O binaya adımımı atmam, diyordum.
Asla.
İçerisini görmeden bu adada ölüp giderim, diyordum.
Sonra seninle ve Peder Paul'le
orada olmak ve o şekilde konuşmak…
Bu berbat şartlar altında bile hayatımın…
…değerli olabileceğini hissettim.
Yani olanlardan sonra…
Kulağa küpe olsun, değil mi?
Asla emin olma.
Bunu düstur edinmek lazım.
Asla emin olma.
Gelmene sevindim Joe.
Bir dakika, sen samimisin, değil mi?
Bu… Ne acayip iş.
Beni umursayan tek kişi kız kardeşimdi.
Yıllar öne Crockett'tan ayrıldı.
-Neden kaldığımı hiç anlamadı. -Neden kaldın peki?
Bilmiyorum. Sadece…
Gitmek fazla kolay geliyordu. Öylece gidemezmişim gibi.
Galiba cezaya doymuyorum.
Birkaç hafta önce öldü.
Başın sağ olsun.
Çocukları onu ana karada gömdü.
Buraya dönmek istemedi, ölümünde bile.
Keşke gidip onu görseydim.
Çaba gösterseydim. Ben yapamadım. O sırada yapamadım.
Ama galiba şimdi olsa yapardım.
Ve bu… Bu…
Bu berbat bir şey.
Neyse, seni tutmayayım.
Hiç değişiklik oluyor mu?
Bizim gibiler için?
Hiç sanmıyorum.
Etrafımızda hiçbir şey değişmiyor.
Belki çok çaba gösterirsek
o zaman belki biz değişebiliriz.
O zaman belki farklı hissederiz.
Bilmiyorum.
Farklı insanlar olmamızın şerefine.
-İyi geceler Joe. -Sana da Riley.
Konuşalım mı?
Tabii.
Pazar günü kiliseye gidip bir bakmak istiyorum.
Neden?
-Okulda herkes gidiyor, ben de… -Hayır. Hayır, gitmiyor.
Pek çoğu gidiyor, ben de gidip bir bakmak hoş olur diye düşündüm.
Hayır. Hiç sanmıyorum.
Gitmemem için bir sebep göremiyorum.
Mükemmel bir sebep var. Sen Hristiyan değilsin.
Bu benim seçimim değildi.
Hiçbiri benim seçimim değil.
Müslüman olmak ister misin diye sormadın.
Sen Müslümansın.
Adaya taşınır mısın diye sormadın.
-Biliyorum. -Hiçbir şey sormuyorsun.
Annem için Müslüman olmayı seçtin,
kendi bölgen çok ırkçı diye buraya taşınmaya karar verdin.
-Dayanamadın… -Hey!
Hepsi senin kararın baba. Kararları sen veriyorsun. Sen.
Ama artık buradayız ve burada olan şeyler…
-Hangi şeyler? -Biliyorsun işte.
Oğlum, Leeza Scarborough'nun iyileştiğini biliyorum.
Yanlış teşhis. Etkileyici bir şey, biliyorum.
Baba, Leeza'yı tanıyorum, hem de çok iyi. Onun durumu…
-Bir mucize, tamam mı? Öyle. -Hayır, bu işler öyle olmaz Ali.
Allah bu şekilde…
Nasıldır, biliyor musun?
Pankreas kanseri insana ne yapar?
Söyleyeyim ister misin?
Çünkü ben istemem.
Annenin çektiklerini bilmeni asla istemedim.
İkimiz adına bu yükü taşıyorum ve bunda sorun yok.
İnancını korudu. Son ana kadar ona saygı duydu ve eğer…
Eğer Tanrı o şekilde iş görseydi…
Bazılarını iyileştirip
diğerlerini iyileştirmemeye karar verseydi,
bazılarını koruyup diğerlerini korumamayı seçseydi,
Leeza Scarborough'ya bir mucize bahşedip
ana karada bir çocuğun beyin tümöründen ölmesine göz yumsaydı…
Hayır.
Hayır, bu işler öyle olmaz Ali. Olmaz.
Tanrı böyle iş görmez.
Buradaki hikâyeler ne kadar heyecan verici olursa olsun.
Ya da Budistlerin veya Scientology'nin hikâyeleri. Sihir değil bu. Değil.
Anneni öp.
İstersen yarın biraz daha konuşuruz.
Siktir!
Ne oldu?
Hiç.
Hayal görüyorum.
İyi geceler.
Peder dönmeden önce suyu açabilecek miyiz?
Az kaldı Bayan Keane.
Yemek için sağ olun.
Dondurucuyu kullanmaya başlayacağım.
-Herkes çok cömert. -Peder Paul bunu hak ediyor.
Evet, öyle. O yüzden bunu planlamama yardım etmenizi istedim.
Minnettarlığımızı göstermek için toplu bir akşam yemeği düşündüm.
Abartılı bir şey değil.
Ama kültür merkezini doldurabiliriz.
Sunuş konuşmasını da siz yaparsınız diye düşündüm.
-Memnuniyetle. -Elbette.
Pederin ailene yaptıkları ve toplumdaki yerin düşünülürse
bir baba olarak bu çok…
-Merhaba. -Peder?
-Tanrım, yine mi? -Nesi var?
Peder?
O…
Peder Paul? Lütfen…
Ben…
Anlamıyorum.
Karanlık. O harabelerde karanlık vardı.
Işık yoktu. Öne doğru her adım, hiçliğe doğru bir adımdı.
Ve acı…
Acı, evet.
Ve korku, bedeninden akıp gitti.
Hepsi bedeninden akıp gitti, korku, acı…
Hepsi akıp gitti. Akıp gitti.
Cennetteki babamız. Adın kutlu olsun.
Krallığın gelecek
ve cennetteki gibi dünyada da kurulacak.
O gözler.
Gözler, ten ve eller ama kanatlar da.
Onu sarmalayan kanatların verdiği his.
Zihni nihayet o kelimeyi buldu.
Fırtınanın topraktan çıkardığı mezar gibi, korkusunun gün yüzüne çıkardığı kelimeyi.
O kelime "melek"ti.
Melek.
Ve çok korkuyordu.
Karanlıkta uzanan bir el gibi.
Damga, Rabb'in yarası.
Meleğin bileğinden
yaşam kanı akıyor ve yeni dünya şekilleniyordu.
"İçin.
İçin.
Bunu alın ve hepiniz bundan için. Bu kadehte kanım var.
Yeniliğin ve sonsuz anlaşmanın kanı. Siz ve herkes için
günahlarınızın affedilmesi için akıtıldı."
İhtiyar adamın zihninde bu sözler vardı.
O içtikçe tekrar tekrar yankılanıyordu.
Monsenyör John Pruitt ertesi sabah uyandı.
Fırtına dinmişti.
Mağaranın girişinden güneş geliyordu,
ona doğru yürüdü.
Güneşten korunmak için bir elini kaldırdı.
Eli yine gençti.
Onlarca yıl silinip gitmişti.
Arkasında, kilisenin girişinde… Bir kilise olmalı diye düşündüm.
Eski bir kiliseydi. Arkamda bir melek saklanıyordu.
Rabb'in bir meleği, ışıktan korkan
ve gölgelerde saklanan. Başımı eğip ağladım.
Uzun bir yolculuk olacaktı.
Ama bu meleğe ihtiyaç olduğunu biliyordum, yola çıkıp bekleyecektim
ve melek yetişecekti.
Yol alıp korkuyla bekleyecektim, biri onu keşfeder diye
veya bir gece orada olmaz, bana doğru uçmaz diye.
Uçtuğundaysa onu saklamam gerekeceğini biliyordum.
O vakit onu toprakta saklayıp etrafını antikalarla doldurup
gerisini Tanrı'ya bırakacaktım.
Onu en çok ihtiyaç duyanlara götürebilmemi de öyle.
Ve senin lütfunla başardım.
Kurtarmaya geldiğim kişilere
yalan söylemem gerekeceğini biliyordum.
Bu adanın sevgili ruhlarına
senin sevgini, merhametini ve mucizelerini
götürebilmemiz için.
Yani…
Hizmetindeyken söylemek zorunda kaldığım yalanları bağışla Rabb'im.
Ey Tanrım. Seni gücendirdiğim için gerçekten üzgünüm.
Günahlarımdan tiksiniyorum zira cenneti yitirmekten,
cehennem acılarından ve seni gücendirmekten korkuyorum.
Tüm iyiliğiyle tüm sevgimi hak eden Rabb'im,
senin lütfunla tüm günahlarımı itiraf etmeye, kefaret ödeyip
hayatımı iyileştirmeye kararlıyım. Âmin.
Monsenyör! Çok şükür!
Bu bir mucize!
Çok şükür!
Bu bir mucize.
Çok şükür. Şükürler olsun Monsenyör.
Bu bir mucize.
Geçti.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy