SERIAL NETFLIX
Dzięki, że mogłam przyjść tak rano.
Dziś ją zobaczymy?
KSIĘGA IV: LAMENTACJE
Ją? Przecież nie chciałaś wiedzieć.
Chcę tylko, byś przypadkiem się wygadała.
Możesz? Nie rób tego.
Dziś tylko posłuchamy.
Ogólnie jak się czujesz?
Niegotowa. A zarazem nie mogę się doczekać.
Chcę wreszcie mieć wielki brzuch i nosić spodnie na gumkę,
jeść, co popadnie, i niczym się nie przejmować.
I tak będę, prawda?
Czekam, aż pojawią się te słynne zachcianki,
ale chodzi za mną tylko serek wiejski i winogrona.
I słodkie płatki prosto z pudełka.
Wszystko dobrze?
Może jednak warto dziś zerknąć.
Na pewno? Podobno nie można zbyt często.
Dziś można. Czujesz jakieś ruchy?
Wierci się, kopie?
Jak motylek z nóżkami. Już nie taka mała ta „Mała Stópka”.
Coś się zmieniło w ciągu ostatniej doby?
Raczej nie. Jeszcze wczoraj…
Chciałabym poznać płeć.
Możesz mi powiedzieć. Powiedz mi.
Jakieś skurcze? Krwawienie?
Nie.
A bicie serca? Powinno być słychać.
- Daj mi zobaczyć. Co widzisz? - Erin.
Nic.
Dosłownie. Nic nie widzę.
Nic tu nie ma.
Nie rozumiem.
Macica jest pusta.
Nie rozumiem.
We wczesnej ciąży można przeoczyć poronienie,
ale w twoim przypadku już byś…
Nie sposób byłoby to przegapić.
Poronienie?
Zdarza się, że kobiety
nie przyjmują do wiadomości, że to się stało.
Nic na to…
- Bardzo mi przykro. - Nie poroniłam.
Niewiele mogę zrobić.
Możemy zlecić morfologię,
ale wygląda to na poronienie.
- Musiałaś poronić. - Nie.
Gdzie moje dziecko?
Skieruję cię do znajomej na stałym lądzie.
To świetna terapeutka.
Gdzie jest moje dziecko?
KOŚCIÓŁ ŚW. PATRYKA UFUNDOWANY W 1824 R.
DZISIEJSZA MSZA ODWOŁANA
Jak się czuje?
Nie wiem.
UKOŃCZONO RENOWACJĘ KOŚCIOŁA ŚW. PATRYKA
Niesamowite, prawda?
Przez lata patrzyłam na te stare fotografie,
a jednak niczego nie skojarzyłam, gdy pierwszy raz go ujrzałam.
Wcale nie zaskoczyłam.
Wszystko zależy od kontekstu.
To zadziwiające, że łuski spadają nam z oczu, prawda?
Dolly i Wade poszli już do domu?
To dobrze. Muszą się wyspać. Jak my wszyscy.
Mamy nowy dzień.
Jak on się czuje? Ma gorączkę? Zjadł coś?
Nie… Nie zbliżałem się do niego.
Oni też nie.
Prawdę mówiąc,
wszystkich nas zdjął strach.
Strach?
Ojcze?
Słodki Boże! Czemu tu tak ciemno?
No proszę, stanął ojciec na nogi.
Bóg wysłuchał moich modlitw. Bardzo się martwiłam.
Lepiej nie. Razi mnie w oczy.
Rozumiem.
- Co za noc. - Tak.
Pełna wrażeń.
Proszę. Rosół z kurczaka z imbirem. Mama robiła mi go na pokrzepienie.
Jak miło. Umieram z głodu.
W życiu nie byłem taki głodny.
Nic dziwnego.
Głód dopada nas po długiej podróży. A ojciec nie lada przeszedł.
Nie da się ukryć.
Mało kto czegoś takiego dokonał.
Syn wdowy z Nain, córka Jaira, Łazarz.
Panu Jezusowi zajęło to trzy dni,
a ojcu mniej niż trzy minuty.
- Odwołałaś mszę? - Tak.
Sturge czeka pod kościołem na tych, którzy przegapili informację.
Już się ojcu polepszyło.
Pewnie jutro będzie ojciec gotowy. Tylko proszę jeść.
Musi się ojciec posilić.
Dobrze. Ale nie teraz.
Może warto się zbadać.
- Wezwę dr Gunning… - Nie.
Nie trzeba. Czuję…
Czuję, że to, co tu się dzieje, to kwestia wiary, nie nauki.
Nie rzucajmy na to cienia wątpliwości.
Jesteś głęboko wierzącą osobą, Bev.
Staram się. Miło, że ojciec zauważył.
Chciałbym ci coś wyznać.
Coś…
dzieje się w moim wnętrzu.
Gdy byłem młodszy,
doświadczałem momentów silnego rozwoju duchowego.
Ale to…
To coś innego.
Jakbym czuł, że Bóg…
żyje we mnie.
To cudowne.
Powinienem zostać sam
do końca dnia.
By się modlić.
Dolly i Wade to zacni ludzie.
Dochowają tajemnicy.
Sturge przyjmie powołanie, będzie dobrym apostołem.
Z odrobiną pomocy.
Nie musimy tego rozgłaszać.
Ale, wielebny…
trzeba im pokazać.
Powiedzieć, kim ojciec jest.
Nie chowa się światła pod korcem.
To przypowieść
na tyle istotna, że zarówno Mateusz, Marek, jak i Łukasz o tym napisali.
Postąpimy wedle ojca życzenia.
Jeśli to jeszcze nie pora, to nie szkodzi.
Jezus objawił się powoli po zmartwychwstaniu,
lecz jakże cudownie będzie objawić parafianom,
że oto ich ukochany prałat Pruitt powrócił za sprawą anioła zesłanego przez Boga.
Radzę to przemyśleć.
Tak się stanie.
Jak Bóg da.
Inaczej nic się nie dzieje.
Dzięki za pomoc.
Chyba nawet jej nie potrzebujesz.
Jesteś zdrów jak ryba.
Być może.
To dlatego odprawiłeś Warrena?
Niezupełnie.
Chciałem mieć okazję do pogadania.
Mężczyzna z mężczyzną.
Jasne.
Parę dni temu byłem u spowiedzi.
Prałat doradził, bym porozmawiał z tobą o tym i owym.
No to posłuchaj.
Wygląda na to, że nabrałem do ciebie żalu.
I?
Uznałem, że się nie dogadujemy.
Nie brałem tego to siebie,
gdy zachowywałeś się jak wielkie panisko.
To nie tak.
Tak to wyglądało.
A potem wyjechałeś.
Nawet nie wiedziałem, co mówić, gdy pytali, co robisz.
Co ja tam wiem o starterach czy jak im tam.
Startupach.
Przez to też miałem żal.
Twój durny ojciec robol nie był wart tego, by mu wyjaśnić,
czym się dokładnie zajmujesz.
Próbowałem, ale nie chciałeś słuchać.
Nie obchodził cię Internet
czy technologie i tak dalej.
Dobra. Rzecz w tym…
że już wtedy czułem do ciebie żal.
A niepotrzebnie.
Niepotrzebnie.
A potem stało się tamto.
Wtedy to dopiero miałem żal.
Nie tylko z powodu wstydu i piętna.
Ale przez to, ile musieliśmy wydać na prawników.
Ile nadal wydajemy na to, by cię utrzymywać. Dorosłego faceta.
Ale się cieszę z tej rozmowy.
Daj mi dokończyć.
Wiem, że powinienem być wdzięczny.
Za to, że mój syn jest w domu, że jest na wolności.
Twoja matka każdego dnia jest za to wdzięczna.
Dzieci nie postępują tak same z siebie.
Jedno z rodziców musiało je zawieść.
Twoja matka to anioł, więc wychodzi na to, że to ja.
Za to chcę cię przeprosić.
Jakkolwiek zawiniłem.
Kocham cię.
Naprawdę.
Po prostu trudno mi…
Trudno mi to wyrazić, gdy tu jesteś.
Więc cię przepraszam. To tyle.
Lepiej wracajmy.
Nim zrobi się późno.
Co porabiasz?
Mamo. Znów wstałaś.
Chciałam się przejść.
- Powtórzmy to. - Dobrze.
Jak pomagałaś rodzicom w domu?
Sprzątałam i zmywałam naczynia.
Jak spędzałaś wolny czas jako nastolatka?
Nie było tu zbyt wiele do roboty.
Nadal nie ma.
Popijawy i randki w Uppards.
Jak miał na imię mój tata?
Mamo?
Twój ojciec miał na imię George.
Czym się zajmował?
Był rybakiem, a potem wstąpił do marynarki.
Jak się poznaliście?
Na potańcówce na stałym lądzie.
A kim ja jestem?
Całym moim światem.
Moją duszą i sercem.
Moją córką Sarah.
Lekarzem.
Napijesz się herbaty? Pójdę zaparzyć.
Miałam spakować jej rzeczy od razu.
Jakoś nie mogłam się za to zabrać.
Minęły tygodnie, miesiące, ale nie czułam potrzeby.
A dziś ogarnęłam dwa pokoje i połowę strychu.
Rób, co uważasz za słuszne.
Ludzie często wyszywają wersety z Biblii.
A moja mama…
Moja mama wybrała cytat z Lamentacji.
CZY JEST BOLEŚĆ PODOBNA DO TEJ, CO MNIE PRZYTŁACZA
Kto użala się nad sobą,
porównując swój los z zagładą Jerozolimy?
Hodowałyśmy ptaki, gdy byłam mała.
Gołębie.
Poświęciła tygodnie na to,
by sklecić beznadziejny gołębnik za oknem w kuchni.
Zamówiła gołębie,
a gdy wreszcie tu dotarły,
od razu chciała podciąć im skrzydła.
Zawołała mnie, swoją siedmioletnią córkę,
i kazała mi je przytrzymać, by mogła to zrobić.
Spytałam, czemu to robi. Powiedziała: „Żeby nie odleciały”.
I dodała… Posłuchaj.
To rozmowa matki z siedmioletnią córką.
Powiedziała:
„Każdego w życiu czeka to samo”.
Więc zadałam kolejne pytanie.
Jedyne, jakie przyszło do głowy dziecku w takiej sytuacji.
Spytałam: „Mamo, czy tobie też podcięto skrzydła?”.
A ona na to: „Tak. Owszem.
Gdy się urodziłaś.
Gdy się urodziłaś”.
Trzyma cążki, a w mojej dłoni siedzi gołąbek.
Grucha, niczym mruczący kociak.
Widać, że mi zaufał.
Coś mnie tknęło i wypuściłam go.
Uderzyła mnie.
Różnie bywało.
Piła, krzyczała, biła mnie, czasem robiła subtelne przytyki
albo złośliwości, ale podtekst zawsze był wyraźny.
Zrujnowałam jej życie.
A Mała Stópka?
Ona mi je ocaliła.
Zrobiłam to, co zaplanowałam.
Uciekłam, gdy miałam 16 lat. Chciałam być aktorką,
chciałam być gwiazdą. Podróżowałam, żyłam.
Gdy wreszcie obudziłam się i zeszłam z haju,
zorientowałam się, że wyszłam za własną matkę.
Najpierw był nachalny, a potem wredny.
A potem pił na umór.
Uderzył mnie. Rozpoznałam ten schemat.
Zostałabym z nim.
W końcu by mnie zabił.
Aż pewnego ranka poczułam się dziwnie. Było mi niedobrze.
Zrobiłam test.
Zobaczyłam plusik i nie mogłam oderwać od niego oczu.
Spakowałam się i odeszłam na dobre.
Ocaliła mnie.
I nagle zniknęła.
Jak to możliwe?
Jak?
Miewam…
pewien sen.
Nawiedza mnie, od kiedy poszedłem do więzienia.
Dryfuję na łódce pośrodku zatoki.
Otacza mnie woda. Szara,
jak to o poranku.
Niebo się rozjaśnia, nadchodzi świt.
Gdybym tylko mógł przekierować dziób,
złapać wiatr, znaleźć wiosło, lub powiosłować gołymi rękami
ku innemu brzegowi…
Zacząć nowe życie.
Na końcu zawsze wschodzi słońce.
Zawsze.
Nic więcej.
To jeszcze rozumiem bez problemu.
To ma sens. Ale reszta? Jak ma potem wyglądać moje życie?
Tego nie wiem.
Im częściej mi się to śni,
tym bardziej staje się jasne, że to niemożliwe.
Nigdy się stąd nie wydostanę.
Wiem to.
Nieważne, o czym marzę późno w nocy
lub co mówię rodzicom.
Wiem to.
Ale ty…
Ty możesz wszystko.
Zawsze mogłaś.
Pomodlisz się ze mną?
Tak.
Proszę Cię, Boże.
Pomóż mi zrozumieć.
Zmiłuj się.
Zmiłuj się nad nami.
Nasz żal jest zbyt wielki. Zbyt wielki.
Zmiłuj się.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie…
Święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale…
Ale nas zbaw ode złego.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty…
Błogosławionaś Ty…
I błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi…
Teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
PIWO
Kurwa.
No już.
Hej, Joe.
Szeryfie. Jak mija panu dzień?
Dobrze.
Ale dopiero się zaczął.
Jak zapowiada się wieczór?
Niby skąd mam wiedzieć?
Wszystko gra?
Robię, co mogę.
Pierdol się.
Rano, wieczór,
we dnie, w nocy,
bądź mi zawsze ku pomocy.
Aniele Boży, stróżu mój,
Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy,
bądź mi zawsze ku pomocy.
Aniele Boży, stróżu mój,
Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Aniele Boży, stróżu mój,
Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Aniele Boży, stróżu mój…
Ojciec Paul.
Przepraszam, że tak późno. Źle się czułem i tak mi zeszło.
Wreszcie stanąłem na nogi i przyszedłem nadrobić zaległości z mszą.
John?
Sarah mnie wpuściła. Mówi, że…
Że już lepiej się czujesz.
Jak to?
Jak?
„Zaprawdę, powiadam wam: jeśli nie zwątpicie,
nawet jeśli powiecie tej górze: »Podnieś się
i rzuć się w morze!«, stanie się”.
Bóg potrafi wszystko.
Myślałam, że to sen.
Gdy zobaczyłam cię przy swoim łóżku.
Tak młodego.
Może to sen.
Jeśli tak, to wszyscy go śnimy.
Wszyscy.
Mam tyle do opowiedzenia!
Ale…
Najpierw… odprawmy mszę.
Przyjmij komunię.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
Pewnie myślisz, że jestem naiwna.
Nie.
Modliłeś się ze mną
i za to cię kocham.
Ale ty…
Ty w to nie wierzysz. Nic a nic.
Ale to rozumiem.
Wiem, że to przynosi pocieszenie.
„Wszystko ma swoją przyczynę”.
„We wszystkim znajdziesz dobro”. „Bóg ma plan”…
Sam nie wiem.
Moje życie było kompletnym zaprzeczeniem
istnienia kochającego Boga.
To co uważasz?
- Że mam urojenia? - Nie.
- Że jestem naiwna? - Nie.
Myślę, że…
Że wszyscy pragniemy…
by wszystko miało jakąś przyczynę.
Chcemy mieć poczucie sprawiedliwości i ulgi, gdy umrzemy.
Stąd wzięła się religia. Sprowadza się do tego pytania.
No tak.
Co nas czeka po śmierci?
Co nas, kurwa, czeka?
Co ty myślisz?
Co nas czeka po śmierci, Riley?
Nie wiem.
I nie ufam nikomu, kto twierdzi, że to wie.
Ale mam własną teorię.
To powiedz.
Co się stanie, gdy umrzesz?
Gdy umrę…
moje ciało przestanie funkcjonować.
Wyłączy się. Wszystko naraz albo stopniowo.
Oddech ustanie, serce przestanie bić.
Śmierć kliniczna.
Nieco później, całe pięć minut później…
zacznie obumierać mój mózg.
Nim to się stanie…
być może mój mózg wydzieli DMT.
To substancja psychodeliczna wydzielana podczas snu, więc…
zaczynam śnić.
To najwspanialszy sen, jaki miałem,
bo zawiera wszystko. Całkowita, ostateczna dawka DMT.
Neurony się uaktywniają
i niczym fajerwerki ukazują mi się wspomnienia i fantazje.
Coś w rodzaju… odlotu.
To zajebisty odlot, bo mój umysł robi ekspresowy przegląd pamięci.
Długotrwałej, krótkotrwałej, sny mieszają się ze wspomnieniami…
Wszystko naraz.
To sen nad snami.
Ostateczny sen, nim mój umysł opróżni całą amunicję, a potem…
koniec.
Ustaje aktywność mózgu i nic już nie ma.
Żadnego bólu.
Żadnych wspomnień czy świadomości, że istniałem.
Że kogoś skrzywdziłem.
Że kogoś zabiłem.
Wszystko jest takie, jakie było
przede mną.
Wygasa aktywność elektryczna i pozostaje tylko martwa tkanka.
Samo mięso.
Nicość.
A cała reszta, która się na mnie składa,
drobnoustroje, bakterie i miliard innych mikrobów,
które mam w rzęsach, we włosach, w ustach, na skórze,
w jelitach i tak dalej,
żyją nadal.
Nadal się żywią.
Jestem pożyteczny.
Dostarczam pożywienia.
Moje ciało się rozkłada
i wszystko ulega przemianie.
Trafiam w mnóstwo różnych miejsc.
Moje atomy są w roślinach, owadach, zwierzętach,
jestem niczym gwiazdy na niebie.
W jednej chwili tu, a za moment rozsiany po całym kosmosie.
Twoja kolej.
Co cię czeka po śmierci?
Mam mówić za siebie?
Tak.
Nie.
Nie za siebie.
To nie ja dziś umarłam.
Nigdy się nie obudziła.
Gdy znalazła się w tym małym ciałku,
które dopiero się formowało, nadal spała.
Potrafiła jedynie śnić.
Nic, tylko śniła. Nawet nie miała imienia.
I w trakcie snu
ta maleńka, czysta duszyczka po prostu odleciała.
Bóg nie zesłał jej tu, by musiała doświadczyć trudów życia.
Ta duszyczka…
Ta wyjątkowa duszyczka…
Bóg zesłał ją tu, bo mogła sobie pospać.
By ucięła sobie drzemkę. Króciutki sen.
A potem zawołał ją z powrotem do siebie.
Więc tam wróciła.
Tak jak wcześniej tu spłynęła, tak uniosła się ponad Ziemię.
Omijając inne dusze w atmosferze
i gwiazdy na niebie, poleciała w stronę jasnego światła.
I wtedy to po raz pierwszy…
zaczęła się budzić.
Opatulona uczuciem miłości.
Czysta, cudowna miłość. Oczywiście.
Jest czysta.
Niesplamiona grzechem.
Nie skrzywdziła żadnego stworzenia, nawet mrówki.
Nie jest sama. Jest w domu.
Choć tego nie wie, pośród ludzi,
którzy są jej rodziną.
Dziadek i pradziadek, którzy ją kochają. I nadają jej imię.
A gdy Bóg pochyla się, całuje jej główkę
i wypowiada jej imię, nagle dorasta.
W mgnieniu oka.
Jest idealna.
Jej ciało jest w jak najlepszej formie.
Jest w kwiecie wieku. Czysta doskonałość.
Opowiadają jej o mamie na Ziemi,
która niedługo do nich dołączy.
Jest szczęśliwa. Przez całą wieczność zazna jedynie radości.
Jest kochana.
I nie jest sama.
Tak właśnie pojmujemy niebo.
To nie pałace, rzeki brylantów, puszyste obłoki czy anielskie skrzydła.
Jesteś kochany.
I nie jesteś sam.
Tym jest Bóg.
Tym jest raj.
Dlatego tyle znosimy na tym…
wielkim, błękitnym, smutnym padole.
Niedługo też tam będę.
Zobaczę swojego tatę.
I babcię.
I moją córeczkę. Szczęśliwą i bezpieczną.
Ogromnie się ucieszę, gdy ją spotkam.
Mam nadzieję, że tak będzie.
Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Gdzie jesteś?
Czemu nie przychodzisz?
Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze…
Ojcze?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Przepraszam.
Pochwalony, Joe.
- Pochwalony. - Ja tylko… Miałem ciężki dzień.
Ale wytrzymałem. Nic nie piłem.
To wspaniale.
Ale nie jest łatwo. A mówił ojciec, żeby tu zajrzeć,
jeśli poczuję, że…
Jeśli mnie przyciśnie. Ale ksiądz jest zajęty.
Skądże. Wejdź. Usiądź.
Znam to. Jeszcze jak.
Wszystko w porządku?
Szczerze mówiąc…
czuję się dziś nieswojo. Trudno mi się pozbierać.
Niesamowite.
Jest ksiądz jego synem?
Jak byłem mały, krążyła plotka,
że stary prałat nie przestrzegał celibatu.
Kto by mu się dziwił?
Zresztą nie mnie kogoś osądzać.
Serio? Kurde.
To nie mój interes. Poważnie.
To moje życiowe motto.
To ja…
Zobaczymy się jutro…
- Na spotkaniu. - Zaczekaj, Joe.
Jestem z ciebie dumny.
Dzięki, ojcze.
Wybacz. Nie spodziewałem się odwiedzin, ale jestem z ciebie dumny
i cieszę się, że nie opuściła cię moc.
Znam tę pokusę.
Ten głód. I…
wiem, jak ciężko z nim walczyć.
Dlatego jestem z ciebie dumny. Bóg też.
Dziękuję.
Bóg z tobą.
Lepiej późno niż wcale, prawda?
No dobra.
- Bóg z tobą. - Dziękuję. To ja już…
Już… Pójdę już.
Pójdę już, dobrze?
- Pójdę już. - Bóg z tobą.
Co z tobą?
Co z tobą, kurwa? Przestań!
Tak mi przykro.
Coś ci…
Coś ci się stało?
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Co?
- Cześć. - Cześć.
Znów miałem ten sen.
- Ten z wodą? - Tak.
Tym razem było inaczej. Znasz to?
Nie pamiętam swoich snów.
Co było inaczej?
Byłem na wodzie,
jak zwykle…
czekając na świt. Ale tym razem…
ty też tam byłaś.
Co to może oznaczać?
Powinienem już pójść.
Chyba że cię odprowadzę.
Do kościoła.
Chyba nie pójdę do kościoła.
Popłynę na stały ląd.
Nie po dodatkową opinię ani nic, ale…
Po dodatkową opinię.
Oczywiście.
Nie dziwiłbym się, gdybyś przez miesiąc stąd nie wychodziła.
To zrozumiałe.
Możesz tu wrócić.
Później.
Dziś wieczorem?
Możesz wrócić tu dziś wieczorem.
Mogę.
Dobrze.
- Nie pójdę do komunii. - Wiem.
Nie możesz.
Nie dopuściliby cię. Nie jesteś chrześcijaninem.
- Daj spokój, nie zaczynaj znów. - Wiem.
- Mówiłeś, że… - Wiem.
Słuchaj.
Rozumiem, że jesteś ciekaw.
Nie zabronię synowi szukać Boga.
Ale synu.
Ali.
My już Go mamy.
Dziękuję, tato.
Wiem, że to dla ciebie niełatwe, więc… dziękuję.
Nie wróciłeś wczoraj na noc.
Ojcze!
Ojcze! Wszyscy czekają.
Spóźnia się ojciec o pół godziny…
Nie wiem, czemu to…
Wystarczy. Proszę się nie tłumaczyć. Nie musi ojciec. Nie mnie.
Musimy…
Musi się ojciec…
doprowadzić do porządku.
I pójść do kościoła.
Dobrze.
Pewien problem.
Mój Boże.
Zostanie ojciec tutaj i…
Zostanie ojciec tutaj.
Zrobimy tak.
Nic mu nie jest. Wszystko dobrze.
Proszę o uwagę.
Witajcie.
Cóż za przyjemność
co dzień widzieć pełny kościół. Bóg zapłać.
Jednak obawiam się, że musimy dziś…
Musimy odwołać poranną mszę.
Ojciec Paul nabawił się nieżytu żołądka.
Biedaczysko.
Musiałam siłą go powstrzymać i posłać do łóżka.
Tak bardzo pragnął tu być.
Wkrótce stanie na nogi.
Teraz zaś, może przynajmniej…
Nasza droga Dolly Scarborough…
Podejdź tu, Dolly.
Podejdź.
Niech poprowadzi wspólne śpiewanie, czytanie i modlitwy.
Na wzór dawnych chrześcijan,
którzy wielbili Boga śpiewem, na długo zanim pojawili się księża.
- Zacznijmy od hymnu 473. - Dobrze.
„Pójdźmy wszyscy”. Dolly, poprowadzisz?
Przepraszam.
Pójdźmy wszyscy Prosić Pana o łaskę…
Zawińcie w dywan i załadujcie do ciężarówki.
Zawieźcie do pustego domu na zachodnim brzegu.
Teraz, póki większość jest w kościele.
W nocy przywiążecie do ciała kotwicę i wrzucicie do wody 10 km od brzegu.
Ale…
Tak, Wade. Co chcesz powiedzieć?
Przecież…
My nie…
To Joe Collie, Bev. To…
To… Co ojciec zrobił, do diabła?
„Człowiek, który pychą uniesiony nie usłucha kapłana
ustanowionego tam, aby służyć Panu, Bogu twemu,
zostanie ukarany śmiercią”.
Prawo Powtórzone.
Zgadza się.
To Joe Collie.
Nie Ed Flynn, Leeza Scarborough czy ty, Wade.
Przez niego twoja córka była w wózku inwalidzkim.
Przez całe swoje życie był zakałą naszej społeczności.
Nieposkromiony grzesznik, zbereźnik i poganin.
Okaleczał dzieci i nikomu nie przynosił pożytku.
Bóg upomniał się o swój dług.
Ojcze, powiedz im, czemu to zrobiłeś.
Nie wiem. Coś mną powodowało, sam nie wiem…
Bo coś ojcem pokierowało.
Nie zapominaj, Wade.
Nasz Pan jest żołnierzem, takoż Jego aniołowie.
Nasz Pan posłał anioły do Egiptu,
by wymordować egipskich pierworodnych,
obrócił miasta w słupy soli, podobnie kobiety i dzieci.
i zatopił cały świat, gdy ludzie pogrążyli się w grzechu.
Prałat Pruitt sam jest Bożym cudem
i sprawcą cudów,
jak sam dobrze wiesz. To cud wcielony.
Bóg ma plan, a on go wykonuje.
My zaś mamy dawać świadectwo i spełniać nasze role.
„Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię.
Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz”.
Jezus tak powiedział. Sam Jezus Chrystus!
Jeśli chcesz to kwestionować, Wade,
jeśli akceptujesz jedynie część Jego dzieła…
Zwróć dary, którymi cię obdarzył,
i poślij swoją córkę z powrotem na wózek inwalidzki.
Nie przebieraj w łaskach, jakie zsyła na nas Bóg!
A teraz zawińcie to ciało
w dywan.
Ciąży coś ojcu na sumieniu?
Odczuwa ojciec winę za spełniony uczynek?
Nie.
Wcale.
Proszę zadać sobie pytanie, czemu Bóg oddalił od ojca ten kielich,
i kontynuować.
Ręce. Sturge, przytrzymaj.
Weź…
Przepraszam, że tyle to trwało. Zrobiliśmy morfologię.
Być może podane przez panią informacje
były nie do końca ścisłe?
Podam namiary na lekarkę,
która potwierdzi, że wszystko się zgadza.
Chcę tylko wiedzieć, jak to się stało.
Nie sądzę, że cokolwiek się stało.
- Jak to? - Wszystkie testy są negatywne.
Wiem. Straciłam dziecko.
Nie. Poziom hCG jest w normie.
No i?
Nawet po poronieniu przez sześć tygodni utrzymuje się na wysokim poziomie.
Nie miałam… Nic nie wskazywało na poronienie.
Nic nie wskazuje na to, że była pani w ciąży.
Miałam USG.
Nic mi o tym nie wiadomo. Stwierdzam to na podstawie badań.
Słuchałam bicia serca.
Widziałam, jak się rusza, jak ssie palec.
Mogę zadzwonić do lekarki na wyspie
i zapytać ją o…
Ale nie wygląda pani jak ktoś, kto był w ciąży.
- Byłam. Na pewno. - Wyniki badań na to nie wskazują.
A ludzkie ciało nie może…
Nie da się po prostu wyciągnąć wtyczki
i udawać, że coś takiego nie miało miejsca.
Może warto by było
skierować panią na oddział psychiatryczny?
ŚWIETLICA IM. PRAŁATA JOHNA PRUITTA
Już ojcu lepiej?
Nie byłem pewien, czy przyjść, bo na plebanii nikt nie odbierał.
To nic takiego. Polepszyło mi się w ciągu dnia.
Zapraszam.
Przykro mi.
Złożę jej wizytę, sprawdzę, jak się czuje.
Potrzebuje czasu.
Raczej nie oczekuje odwiedzin.
Rozumiem.
Spytam z ciekawości. Co by jej ksiądz powiedział?
No właśnie. Co można powiedzieć?
„Współczuję straty”.
„Niezbadane są wyroki Boskie”.
„Jeśli mogę jakoś pomóc…”
Puste słowa, prawda?
Ja nie…
Nie sposób pojąć woli Bożej
i nie wiem, co jeszcze mógłbym jej powiedzieć.
Musimy ufać Panu całym sercem.
Nie polegać na własnych przemyśleniach.
Zdać się na wiarę, gdy nie da się czegoś pojąć.
Otóż to.
Taka jest prawda. Co nie? Dla mnie, dla ciebie.
Zdajemy się na wiarę, choćby na chwilę.
Zamiast zakładać, że znamy powód czy sens.
Czasem warto spojrzeć na świat i stwierdzić:
„Czemu? Nie rozumiem.
Nigdy tego nie pojmę”.
Czasem to działa.
Z tym bym się zgodził.
Trudno się nie zgodzić.
Jak twoje zadośćuczynienia?
Już zaczynamy? Nie zaczekamy, aż przyjdzie Joe?
Nie. Dziś nie przyjdzie.
Nie.
Proszę nie mówić, że nie wytrzymał.
Nie wiem czemu, ale chciałem, by mu się udało.
Naprawdę mi zależało.
Nie. Widziałem go wczoraj.
Dobrze się trzymał. Był z siebie dumny.
Opuścił wyspę. Jest u swojej siostry.
Mówił, że nie wie, kiedy wróci.
- Jest u siostry? - Tak.
Zaczniemy od modlitwy? Pewnie za tydzień do nas dołączy.
Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym…
…czego nie mogę zmienić, odwagi, bym zmieniał to, co mogę,
i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego.
Amen.
Dobrze, że nic mu nie jest.
Trudno się dziwić. Tak ciężko pracuje.
Codzienna msza przy pełnym kościele i tyle obowiązków.
Udziela sakramentów Mildred Gunning każdego dnia,
od kiedy tu przybył. Dzień w dzień.
Istny święty.
Dobrze, że zdrowieje. A twój przyjaciel Ali.
Wzruszyłam się na jego widok.
Ciekawe, jak przeforsował to z ojcem.
Miał odwagę pójść swoją drogą
i przyjść do kościoła. W jego wieku?
Pomimo tego, co wyniósł z domu? To tylko dowód.
Bóg zdziała wszystko.
Wychodzisz na całą noc?
Tak.
Pozdrów ją ode mnie.
- Powiedz, że jej współczuję. - Dobrze.
Gdy byłeś małym chłopcem,
spytałeś mnie raz: „Skoro mieszkamy na wyspie,
to czemu nie mamy domku na drzewie jak Robinsonowie?”.
Odpowiedziałam: „Nie jesteśmy rozbitkami.
To nasz dom na stałe”.
A ty
skrzywiłeś się.
Nigdy nie czułeś, że tu jest twój dom.
Jakby Crockett nie było miejscem, w którym się żyje,
lecz próbuje przetrwać, oczekując na ratunek.
I oto pomoc nadeszła.
- Czyżby? - Nie potrzebuję już okularów.
Twój ojciec od lat nie był w tak dobrej formie.
Coś się tu dokonuje.
Nie mogę udawać, że tak nie jest.
Ja wiem…
że było ci ciężko.
Twoja wiara i to, co się stało…
To, co zrobiłem.
To, co zrobiłeś.
Mój piękny synku.
Tak.
Ale Bóg nie prosi, byś wierzył w coś, czego nie widać.
Nie tu. Nie teraz.
Prosi tylko, byś to dostrzegł.
Czyż to nie cudowne?
On kłamie, mamo.
Ojciec Paul.
Może masz rację.
Może jest nadzieja.
Może coś mnie w życiu czeka, może istnieje Bóg i cuda.
Tego nie wiem.
Ale jedno wiem na pewno.
Ojciec Paul okłamał mnie dziś.
Możesz wierzyć i modlić się za mnie.
Ale…
bądź ostrożna. Tylko o to proszę.
Dobrze.
…Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze…
Aniele Boży, błagam.
Gdzie jesteś?
Błagam.
Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Dzięki Bogu. Gdzie byłeś? Byłem…
Przepraszam.
Wybacz, byłem zagubiony.
Nie mam… Wyczerpał mi się zapas.
Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Aniele Boży…
„Jest u siostry”.
Napisy: Ewa Nowicka